11-03-08

Pré-race stress

In zijn essentie is Adventure Racen een erg eenvoudige sport. Je krijgt een kaart en een hoop coordinaten, en moet die al lopend, fietsend, kayakkend of volgens welk hersenspinsel van de race-organisator dan ook, af gaan prikken. Zo weinig mogelijk verplicht materiaal zit in een zo klein mogelijk rugzakje, en je schrikt er echt van als je achteraf bedenkt hoever je raakt op een gelletje of twee en een powerbar. Adventure racen is zorgenloos genieten van wat de natuur, het weer, het relief en de organisator ons toewerpt.

Nee, de echte stress speelt zich af vóór de race, dat nerveuze uitzoeken van welk materiaal verplicht is (reddingsdeken, GSM, fluitje,...) en dat allemaal in die eigenlijk toch net iets te kleine rugzak proppen. Vooral niks vergeten, want als het materiaal gecontroleerd wordt kan je dat wel eens zuur opbreken. Natuurlijk moet je zelf drie keer controleren of je niks vergeten bent, dus die netjes ingepakte rugzak wordt ook weer drie keer terug leeggemaakt... Eigenlijk zonde van de tijd, want de helft van je slim uitgekiende plannetjes, afgewogen etenszakjes en hypermoderne spiksplinternieuwe topmateriaal gebruik je toch niet in het heetsts van de strijd. En toch ben ik elke keer weer bezig met het netjes inpakken, afwegen, uitbalanceren van mijn materiaal, de avond voor de race. 't Is dan dat de echte stress zich laat voelen.

Momenteel ken ik echter een nieuw soort pré-race stress. Dit jaar sta ik voor het eerst achter de schermen van een race, omdat ik toegestemd heb om Wim te helpen in het organiseren van de Malheur Raid XL. poster_RAID-XL_02_2008En hoe eenvoudig racen soms ook lijkt, een race organiseren is dat allerminst. Er komen honderdduizend dingetjes samen, en zelfs als je dat perfecte parcours gevonden hebt, komt de boswachter op het laatste moment toch nog roet in het eten gooien omdat hij het zaakje niet vertrouwt. Wikken en wegen of het parcours niet te makkelijk is voor de topteams, en niet te zwaar voor de 'mindere goden' (voor zover die bestaan in een adventure race)... en hopen dat ze toch wel de mooiste route kiezen tussen CPx en CPx+1, in plaats van over de asfaltbaan te rijden. Ik moet bekennen, ik lig er meer wakker van dan bij deelname aan een race. En dan te bedenken dat zelfs als het grondig in de soep draait, de kans dat de racers zelf er iets van merken, erg beperkt is. Damage control en creativiteit, daar draait het om. En natuurlijk is er altijd nog Wim, die nog steeds 80% van het werk doet, en me als een ervaren huisvader aan het handje neemt en door het organisatiedoolhof leidt. Passie en ervaring noemt zoiets...

Ik zal toch tevreden zijn als op 11 Mei iedereen veilig en wel over de finish gekomen is, moe maar voldaan, en boordevol sterke verhalen. Die eerste Malheur gaat smaken alsof ik de race gewonnen had. Misschien nog wel beter...  

Roel

09:26 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

mooi verhaal roel, misschien moeten alle sporters eens een wedstrijd organiseren om te ervaren hoe het achter de schermen werkt. Mopperen we misschien wat minder op de organisaties als het minder goed is allemaal.

Gepost door: martine | 14-03-08

He Roel, ik ken je probleem precies van alle dingen die ik tot nu toe heb georganiseerd. En vooral als het weer dan ook nog eens extreem slecht blijkt te zijn en je je afvraagt: "is het wel verantwoord wat we ze laten doen?" Ik ben nu al benieuwd naar al het moois tijdens de Raid Xl, zorg maar voor een goed parcours, dan proberen wij begin oktober ook een nette race neer te zetten! (allee, wat minder heuvels waarschijnlijk, maar je benen gaan toch wel pijn doen ;-))

Gepost door: Harm | 17-03-08

De commentaren zijn gesloten.