26-03-08

Voorstelling Malheur Ultrasport Team: Christophe

Malheur-ChristopheWaarom? Waarom zo willen 'afzien'? Dat is een vraag die mensen mij dikwijls stellen. Hoewel ik er zelf nog niet helemaal uit ben, denk ik dat het veel te maken heeft met de uitdaging, het avontuur, het verkennen van eigen kunnen, overschrijden van grenzen, ontmoeten van gelijkgestemden, genieten en vooral voelen dat je leeft...

Als jong gastje was ik altijd in de weer, stilzitten was er niet bij. Chiro, zwemmen, voetbal, fietsen om rond mijn 16de te beginnen koersen op de weg. Wielrennen heb ik gedaan tot het einde van mijn hogere studies om dan een aantal jaren niet meer te sporten. Maar eenmaal gebeten van de sportmicrobe breekt de sportkoorts vroeg of laat toch weer uit. Aangezien ik op zoek was naar een nieuwe uitdaging ben ik begonnen met survivalrun bij Survivalrun Meetjesland om datzelfde jaar, we spreken 2005, mijn eerste adventure race te doen. Dat was de toenmalige Raid XL nu de Malheur Raid XL . Datzelfde jaar nam ik ook nog deel aan het NKAR en mijn eerste stappen in het adventure race gebeuren waren gezet. Het daaropvolgende jaar 2006 neem ik slechts deel aan een 3 tal races waaronder Terra Incognita. Het is daar dat ik de smaak voor meerdaagse wedstrijden te pakken kreeg. Wat je allemaal meemaakt en doormaakt tijdens zo'n meerdaagse race is nauwelijks te beschrijven. Alle zintuigen op scherp!! Vanaf 2007 maak ik deel uit van het Malheur Ultrasport Team en streed ik voornamelijk samen met Wim in aantal adventure races. 2008 wordt een belangrijk jaar in aanloop naar het grotere werk. Om een beetje allround te zijn/worden vul ik mijn dagen met zwemmen, lopen, mtb'n, kajakken, survivalrun, toerskiën, trekking, ...

Christophe

22:00 Gepost door Belgium Adventure Race Team in De Teamleden | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-03-08

Voorstelling Malheur Ultrasport Team; Roel

Copy of roel2
Onder milde dwang van Wim toch ook maar even mezelf voorstellen, zeker. Ik ben het tweede fotootje (net onder Ton, zo hoort het ook), en ik ben sinds een jaar of 5 bezig met Adventure Racen. Eigenlijk per toeval ben ik daarin terecht gekomen, nadat ik zonder enige specifieke voorbereiding had deelgenomen aan de preselecties voor de Landrover G4 Challenge 2003. Groot was mijn verbazing toen ik na een weekend lopen, fietsen, kayakken,... als tweede eindigde, en een weekje mocht gaan "spelen met dure oranje autootjes" in Eastnor Castle, het hobbygebied van van de Landrover Experience. Meer dan de helft van de deelnemers uit de 18 verschillende landen had een achtergrond in Adventure Racen, en de rest is geschiedenis...

Voorheen had ik ook wel op redelijk hoog niveau atletiek gedaan (tienkamp) en aan oriëntatielopen. Vooral kaartlezen fascineert me mateloos, en ik geef dan ook niet graag de kaart uit handen tijdens races. Erg hard kunnen rennen of fietsen is natuurlijk erg cool, maar als je de verkeerde kant op rent, win je er ook niks mee.

De eerste 2-3 jaar heb ik vooral solo-races gedaan, omdat het niet makkelijk was om een teammaatje te vinden. Puur op geluk heb ik dan in 2006 Ton ontmoet, omdat we allebei op zoek waren naar een teammaat voor de Raid XL, en toen we meteen tweede werden en mekaar niet de strot hadden overgebeten, wist ik dat ik een topmaatje gevonden had. En het werd pas helemaal fantastisch toen Wim vroeg of ik geen zin had om bij het Malheur Ultrasport Team te komen. Aangezien ik me in de toekomst liever wil toeleggen op de langere races waarvoor je met z'n vieren moet zijn, was dat natuurlijk een gedroomde mogelijkheid. Ondertussen heb ik al races meegedaan in België, Nederland, Duitsland, Engeland, Frankrijk, Slovenië en Croatië, en ik hoop toch nog een paar landen aan m'n lijstje toe te voegen.

Omdat Ton en ik verleden jaar de Malheur Raid XL 2007 gewonnen hebben, sta ik dit jaar mee aan de kant van de organisatie. En zoals ik al eerder blogde, als "parcoursbouwer" beleef je ook menige slapeloze nacht. Maar het belooft groots te worden, echt waar.

In de toekomst wil ik me vooral bezig houden met meerdaagse races, en staat dit jaar zeker en vast Slovenië op het programma. In het najaar wordt het allemaal een beetje meer puzzelen, omdat dan het grootste avontuur van allemaal begint. Ik wordt namelijk in Oktober voor de eerste keer papa. Benieuwd wat dat allemaal gaat geven !!!  

Groetjes,

Roel

10:10 Gepost door Belgium Adventure Race Team in De Teamleden | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-03-08

Voorstelling Malheur Ultra Sport Team: Ton.

Copy of DSC00265
Zo, mijn eerste schreden in de wereld van het 'bloggen'. Ik ben op 6 personen na de jongste van het team. De eerste foto, links boven in het rijtje in uw scherm, is een (incognito) foto van mij. Gestructureerd trainen is er al heel lang niet meer bij voor mij. Fietsen (voornamelijk woon-werk verkeer), lopen, zwemmen, varen, klimmen, enz. doe ik alleen maar als de zin/behoefte hiertoe er is. Dit is gelukkig regelmatig, waardoor ik nog redelijk mee kan met de andere teamleden. In Slovenië en Portugal ben ik dit jaar dan ook van de partij. Daarnaast doe ik jaarlijks mee aan de zeeuwse kustmarathon.

De afgelopen dagen heb ik besteed aan het afleggen van de Malheur Raid XL (www.adventurerace.be), zoals door Wim en Roel in elkaar gezet. Over het parcours en de race ga ik niets schrijven, maar ik heb het zelf als uitdagend en mooi ervaren. De Raid vindt plaats in een, voor mij, onbekende regio met veel variatie: glooiend tot licht heuvelachtig, bossen, (stuw)meren, kleine woongemeenschappen en veel ruimte.

 

Sportieve groeten,

Ton 

13:00 Gepost door Belgium Adventure Race Team in De Teamleden | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-03-08

Waterproof je map in 60 seconden

Did you ever cross a river or get stuck in a drenching rain and realize your map case wasn't exactly 100% waterproof? It was probably pretty tough to navigate as the once pristine map turned into a messy wad. Well... don't let a ripped, soggy map ruin your next adventure race. In 60 seconds, you'll learn how to seal any-sized map with some simple contact paper. It's cheap, fast, and very effective.

 

Martine 

23:19 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Gear | Permalink | Commentaren (3) | Tags: map adventure race, tips adventure race |  Facebook |

21-03-08

voorstelling Malheur Ultrasport Team; Martine

Adventure race was een tak van sport waar ik 3 maanden geleden niet meer van wist dan wat ik op tv gezien had, namelijk de Eco Challenge.
Tot Wim mij mailde en vroeg of ik interesse had om lid te worden van het Malheur Ultrasport team. Men bleek mij namelijk al te bespioneren via mijn website en dacht dat ik wel aardig in het profiel paste.
Mijn achtergrond is hardlopen, veel en vaak. Ik hou van trails en bergen en kan goed afzien. Ook mountainbike ik graag alhoewel dat er de laatste jaren bij in is geschoten door het lopen. Deze combinatie zorgde ervoor dat ik het Malheur team terecht ben gekomen. Na een groeptraining mee te hebben gedaan was er wederzijds een goed gevoel.
Afgelopen januari heb ik samen met Wim meegedaan aan mijn eerste Adventure race, de 8e Voshaar - Salomon FOX Raid. Waar we overigens netjes 3de werden.
Na deze race heb ik volmondig ja gezegd en ben ik het team gestapt. Ik wil de uitdaging graag aangaan en mij in ieder geval 2 jaar commiteren en trainen om eventueel mee te doen aan het WK. Maar de uitdaging ligt bij mij al in de races die nu komen.
Na 23 marathons gelopen te hebben was ik mij grenzen al aan het verleggen door aan de Transalpine Run mee te doen in 2007. Maar, zo heb ik al gemerkt, met Adventure racen verleg je veel meer grenzen. Komend jaar ga ik meedoen aan de Transrockies en zullen mijn eerste meerdaagse AR races volgen. Dan zullen we echt zien of ik geschikt ben voor deze tak van sport. Aan het team zal het niet liggen, dat zit wel goed. Het is een leuke groep mensen met een passie voor Adventure Racen waar ik mij volledig in thuis voel. Eens kijken of ik dat na de eerste 3 daagse race in Slovenie nog zeg......

Martine 

21:49 Gepost door Belgium Adventure Race Team in De Teamleden | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-03-08

voorstelling Malheur Ultrasport Team; Wim

Het Malheur Ultrasport Team bestaat momenteel een drietal jaar.  Het team is oorspronkelijk ontstaan rond mezelf  en Tom van den Buverie.  Tom en mezelf zijn in 2003 samen beginnen adventure racen, eerst onder Maximize Avventura Team samen met Heidi Vermaut en Francis Kerckhof, en hebben een 15tal  één- en tweedaagse races in Frankrijk en Nederland gedaan (met enkele podium plaatsen) evenals tweemaal de Raid du Lézard Rouge, een 5 daagse AR in Tunisië, de Adventure Race Slovenia (3 dagen) en de Terra Incognita in Kroatië (5dagen). 
Na de Terra Incognita in 2006 besloot Tom zich toe te leggen op de volle triathlon (en heeft  ondertussen al 2 volle Iron Man's onder de 10 uur weten te beëindigen).  Gezien ik zeker verder wou blijven doen met AR en  ooit eens het WK wou doen, ben ik  onmiddelijk beginnen zoeken naar  andere adventure racers met de zelfde  ambitie.  Ton en Jacqueline van Os, Roel Smolders en Christophe Vande Voorde, kende  ik reeds van verschillende trainingsweekends en wedstrijden.  Alle drie hadden ze al heel wat AR ervaring maar behoorden niet (meer) tot een vast team...en gezien ze ook de ambitie hadden om ooit eens aan het WK deel te nemen was er al snel een nieuw team gevormd.  Het WK gebeurt in teams van vier  personen, waarvan minstens één dame.  Gezien het deelnemen en trainen voor een WK een grote investering is voor iedereen in zowel tijd als centen, is  het belangrijk om over reserve teamleden te beschikken.  Gezien we reeds met vier mannen zijn was het  probleem van een "reserve-man" al snel opgelost.  Maar gokken op slechts één dame is te riskant, daarom zijn we  onmiddelijk op zoek gegaan naar een reserve dame.  Na een zoektocht van meer dan een jaar hebben  we uiteindelijk Martine Hofstede ontmoet als tweede vrouwelijk teamlid.  Welke vier van deze zes naar het WK gaan is absoluut nog niet beslist...de bedoeling is in elk geval dat we met  het sterkste en meest gemotiveerde team willen deelnemen.  Nico Vermeiren, is er enkele maanden geleden bijgekomen gezien hij mijn vaste trainingspartner is (hij woont op nauwelijks 2 km van bij mij thuis) en in nauwelijks twee jaar tijd gegroeid is van een "zondagssporter" tot een ware ultrasporter.  Nico is een perfecte aanvulling in ons team om in de voorbereiding van het WK geregeld met 2  of 3 teams te kunnen deelnemen aan voorbereidende wedstrijden. 

 

De trainingen gebeuren hoofdzakelijk op individuele basis maar om de  twee maanden organiseren wij een gezamelijke weekendtraining waar we zowel kilometertjes malen als gezellig bijpraten met een Malheur biertje...

 

Wim

18:15 Gepost door Belgium Adventure Race Team in De Teamleden | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

18-03-08

Wat is adventure race ?

168
Zoals de titeltekst van onze weblog al doet blijken wordt de  rode  draad van deze  weblog de voorbereiding van ons team naar het WK Adventure Race in 2009.  We zullen hier op geregelde  basis  berichten posten over zowel onze voorbereidende wedstrijden (trailruns, duathlons, mtb marathons, adventure races,...), als over onze trainingen, materiaal, voeding, allerlei leuke of interssante weetjes uit de ultrasportwereld, adventure race taktiek,...  Gezien je hier  op deze weblog bent terecht gekomen veronderstel ik dat je zelf een band  hebt met ofwel adventure racen,trailrunning, lopen, ....  of  dat je één van de  teamleden kent.  In elk geval denk ik dat het misschien niet onbelangrijk is om de komende weken enkele berichten te  posten om zowel ons  team voor te stellen als wat meer  uitleg te geven over wat adventure race eigenlijk is en wat zo een WK inhoudt.  De teamleden zal ik zich zelf laten voorstellen de komende  dagen (dames en heren van het Malheur Ultrasport Team...hierbij zijn jullie verwittigd) maar in elk geval kan ik jullie al vertellen dat ons team bestaat uit  5 heren en 2 dames waarvan we  met 3 heren en 1 dame naar  het WK willen gaan (voor het WK en bijhorende selectie wedstrijden is minstens één persoon van het  andere gelsacht verplicht per team).

Maar laat ons beginnen bij het begin...wat is adventure race  eigenlijk ?

Een adventure race / raid is een één- of meerdaagse non-stop  wedstrijd, meestal in team, waarbij een bepaalde afstand moet worden overbrugd  in een natuurlijke omgeving aan de hand van verschillende disciplines :

- (oriëntatie)lopen - mountaineering - hiking
- mountainbike
- kano- of kayakvaren
- run & bike
- zwemmen

Dergelijke  race verloopt van controlepunt naar controlepunt  (CP) waarbij  de deelnemers zelf de snelste weg tussen de verschillende CP's dienen te vinden aan de hand van kaarten , kompas, roadbook,... Eveneens worden de deelnemers  geconfronteerd met verschillende  natuurlijke hindernissen en special tasks (rotsklimmen, canyoning, rappel, touwhindernissen, ...)

De eerste adventure race, de Raid Gauloise,  werd in 1989 georganiseerd in New Zeeland.  Dit was een 7 daagse wedstrijd in teams van 4 personen (waarbij minstens 1 iemand van het ander geslacht) waarbij 500 km werd overbrugd.  Tot op heden is deze wedstrijd reeds in 12 verschillende exotische landen georganiseerd. Maar ondertussen worden er in heel wat  verschillende landen dergelijke races georganiseerd, in alle "kleuren en maten".  Enkele klassiekers zijn :

- Eco Challenge (sinds 1995)
- Southern Traverse  (sinds 1991)
- Corsica Raid
- Terra Incognita (Kroatië)

- Sinds 2001 Adventure Racing World Championship

Ook in België worden sinds enkele jaren challenges en trophy's georganiseerd, (gedeeltelijk) gebaseerd op adventure races. 
De MALHEUR RAID XL is sinds 2003 de enigste volwaardige meer daagse non-stop  adventure Race is België.

De Malheur Raid XL maakt deel uit van de West European Raid Series en de X-free series, waarover ik het later  nog heb.

Wim

13:56 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (2) | Tags: x-free, w e r s |  Facebook |

16-03-08

Trainen rond Dinant

Een weekend trainen met het Malheur team is voor mij altijd weer een verassing. Het is lopen van A naar B alleen weet je nooit hoe je van A naar B komt.
Zo gingen we vrijdagavond rond half 11 op pad voor een trailrun van 1.5 uur. Genieten is dat, in het donker in de Ardennen omringd door de geluiden van de natuur. Het was behoorlijk nat door de regenval van de afgelopen week. Dat was goed te merken toen we bij de oversteek van de Lesse stonden. Die stond erg hoog, nu is dit niet echt een belemmering voor de meeste teamleden van het team maar de stroming was erg hard. Alhoewel Ton al in het water stond besloten we om toch maar niet de oversteek te maken. Dan maar een andere route. Volgens Wim konden we langs het spoor lopen. Dat klopte, dus naar boven en rennen naast de spoorlijn. Na een paar km kwamen we echter uit bij een treintunnel.
Tsja, er liep een smal pad van 1 steen breed naast het spoor. Het was dus te lopen. Wat als er nu een trein aan zou komen? Nee, zei Wim, er gaan hier geen treinen s`nachts. Dus in een `treintje` rende we achter elkaar de tunnel in. Ik liep achteraan en merkte dat het tempo steeds hoger werd. Blijkbaar waren we er toch niet helemaal gerust op. Uiteindelijk was de tunnel ook een stuk langer dan de 500 meter die op voorhand ingeschat was. Zoals gezegd gingen er geen treinen s`nachts en hoefde we ons niet tegen de muur te drukken met gevaar voor eigen leven. Tot we na 1.5 uur lopen in de camper achter een Malheur biertje zaten. Zeker 4 keer hebben we een trein voorbij horen gaan.......
Om 7 uur stonden we weer naast ons bed voor een MTB tocht. We hebben een deel van het parcours genomen wat die middag voor de X-free wedstrijd op het programma stond. Na 30 km mtb-en en een koolhydraten intake was het tijd voor de duathlon. Goed georganiseerd en een leuk rondje van 6 km. Dat betekende 1 ronde hardlopen, 4 ronden fietsen en dan weer 1 ronde hardlopen. Het was grappig om te zien dat iedereen schoon was en de fietsen gepoetst werden tot het laatst. Wij daarentegen zaten onder de modder inclusief de fietsen.
Vanaf de start ging iedereen er als een speer vandoor. Het eindigde in wat pech voor Roel en mij, beiden een crash wat ons bijna een bad in de Lesse opleverde. Bij Roel na het 2de rondje fietsen en bij mij tijdens het 3de rondje.
Zo kon ik wel de strijd tussen de Malheur teamleden volgen.
Wim en Ton kwamen bijna tegelijkertijd aan met de fiets en begonnen met de ronde hardlopen. Roel ging mee met de mannen om ze wat extra te prikkelen. Daarachter zat Nico. Ondertussen was er een heftige strijd tussen Jacqueline en de andere vrouwelijke deelneemster. Met het laatste fietsrondje zat ze vlak achter J en met het lopen begon ze net wat eerder. Maar ze was erg sterk met het lopen en sloeg daar een gat en werd J wel mooi tweede.
Ondertussen had Wim een gat geslagen met lopen en kwam hij als eerste binnen, daarna Roel, Ton en tenslotte Nico. Christophe, die wel in de ochtend mee had gefietst maar terug komt van een blessure stond aan de kant moedigde aan en nam kledingstukken van ons aan want het was behoorlijk warm. Al met al en mooie wedstrijd. Zeker een aanbeveling om eens aan deel te nemen het komend jaar. X-free organiseert erg leuke en goed verzorgde evenementen gedurende het hele jaar.
Na de prijsuitreiking gingen nog 4 man van het team op pad voor een `loopje` van 42 km. Kortom, het was weer een mooi en gezellig trainingsweekend. Maar dat er s`nachts geen treinen rijden gelooft niemand meer.


Martine

21:48 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Training | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-03-08

Teamtraining

Bike_Tow

Trainen voor adventure racing gebeurt vooral op individuele basis.   Maar niet enkel een goede conditie is een garantie om een adventure race goed te eindigen maar ook mentale kracht en teamspirit zijn heel belangrijk.  Daarom is een geregelde teamtraining heel belangrijk.  Als team moet je elkaar onder alle omstandigheden kunnen begrijpen, aanvaarden en steunen zonder daar veel woorden aan te verspillen (engergie is heel kostbaar op meerdaagse wedstrijden....) .  Je moet je als team niet tevreden stellen met het cliché dat een team maar zo sterk is als de zwakste schakel, nee, je moet sterker worden dan de zwakste schakel.  Zo iets heet synergie...een sterke fietser trekt de zwakste fietser, een goede stapper neemt wat kilootjes over in zijn rugzak van de zwakste loper, de kaartlezer durft hulp in te roepen bij een ander teamlid om twijfels sneller  op te lossen, signalen van vermoeidheid worden snel herkend,...

Dit weekend hebben we  onze  2de teamtraining.  Deze keer trekken we naar de Ardennen in de omgeving van Dinant.  Op vrijdagavond starten we met een rustig trailloopje om na een paar uurtjes slapen onze  MTB te pakken voor een tochtje van een 50tal kilometer.  Om 13.00 u nemen we deel aan de X-free duathlon (5 km trailrunning - 21 km mtb - 5 km trailrunning).  Na de wedstrijd  beginnen we een hiking van 50 km waarbij we  afwisselend een half uurtje lopen en een half uurtje snelwandelen.  Uiteraard eindigen we met een Malheurke...

Wim

13:04 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Training | Permalink | Commentaren (2) | Tags: training, x-free |  Facebook |

Donuts als ontbijt...

 

 

Op geregelde basis lees ik wel eens de weblog van Paul Van Den Bosch, de coach van o.a. Luc Van Lierde, Sven Nys, Marc Herremans,...  Meestal vind ik mezelf wel terug in zijn berichten, zowel over zijn trainingsaanpak (vele trage duurlopen....) als zijn ongezouten meningen over de "sportpers".

 

Maar deze week was er een bericht die  wel echt raak was...als (ultra)loper, adventure racer, ultrasporter, triathleet,... spenderen we heel wat tijd aan onze  passie zonder dat we daaraan iets verdienen.  Meestal moeten we dit nog weten te combineren met een drukke loopbaan en een echtgenote en/of gezin.  

 

Helaas zijn er sporters die veel minder trainen en opofferingen moeten maken en  die wel  veel centen verdienen en die hun sport (passie ?) niet hoeven te combineren met een loopbaan.  Akkoord, we  zijn niet verplicht om dagelijks onze  kilometers  te lopen of te  fietsen en ja, we  hebben ook altijd de mogelijkheid gehad om op een bal te schotten...maar toch wou ik onderstaande tekst van Paul Van Den Bosch even kwijt naar  aanleiding op een artikeltje in de krant  dat het zwakke Belgische voetbalniveau het resutlaat  is van een te kort aan budgetten.

 

"De problemen situeren zich op een heel ander vlak. Zolang de voetballers en hun trainers het verschil niet kennen tussen een dorstlesser, een energiedrank en een hersteldrank, zolang niet wordt ingezien dat voetbal ook een loopsport is en dat er ook als dusdanig moet getraind worden, zolang er onvoldoende professioneel geleefd wordt op en vooral naast het veld, zolang er  lesgevers zijn bij de opleiding van voetbaltrainers die het verschil niet kennen tussen weerstands- en snelheidstraining, zolang  gastjes die de bal 56 keer hoog kunnen houden met links en hun schoenen goed kunnen knopen opgehemeld worden als zijn het supervedetten en als dusdanig betaald worden, zolang het spelen van ‘partijtjes’ de hoofdmoot vormt van de jeugdtrainingen,  zolang er dikbetaalde ‘topvedetten’ zijn die denken dat het eten van 2 donuts als ontbijt ideaal is om de dag te beginnen, zolang er managers zijn die enkel focussen op geld en van het essentiële verder geen kaas gegeten hebben, zolang de ‘topclubs’ gigantische bedragen blijven betalen aan rendementloze afdankers uit de grote Europese voetballanden, zolang er managers zijn die in het geniep zagen aan de poten van hun eigen trainersstaf, zolang de trainers de kop van jut blijven bij het schromelijk te kort komen van een stel overbetaalde pseudovedetten, zolang deze uitgerangeerde trainers blijven zwijgen over de echte redenen van het mislopen in hun ploeg, zolang kritiek op de gang van zaken niet geduld wordt door allerhande eigenwijze ploeg- en bondsbobo’s, zo lang zal er van een heropbouw van het Belgische voetbal geen sprake zijn.

 

En dat heeft niks, maar dan ook niks te maken met budgetten"

 

Wim

 

12:41 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Training | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-03-08

Pré-race stress

In zijn essentie is Adventure Racen een erg eenvoudige sport. Je krijgt een kaart en een hoop coordinaten, en moet die al lopend, fietsend, kayakkend of volgens welk hersenspinsel van de race-organisator dan ook, af gaan prikken. Zo weinig mogelijk verplicht materiaal zit in een zo klein mogelijk rugzakje, en je schrikt er echt van als je achteraf bedenkt hoever je raakt op een gelletje of twee en een powerbar. Adventure racen is zorgenloos genieten van wat de natuur, het weer, het relief en de organisator ons toewerpt.

Nee, de echte stress speelt zich af vóór de race, dat nerveuze uitzoeken van welk materiaal verplicht is (reddingsdeken, GSM, fluitje,...) en dat allemaal in die eigenlijk toch net iets te kleine rugzak proppen. Vooral niks vergeten, want als het materiaal gecontroleerd wordt kan je dat wel eens zuur opbreken. Natuurlijk moet je zelf drie keer controleren of je niks vergeten bent, dus die netjes ingepakte rugzak wordt ook weer drie keer terug leeggemaakt... Eigenlijk zonde van de tijd, want de helft van je slim uitgekiende plannetjes, afgewogen etenszakjes en hypermoderne spiksplinternieuwe topmateriaal gebruik je toch niet in het heetsts van de strijd. En toch ben ik elke keer weer bezig met het netjes inpakken, afwegen, uitbalanceren van mijn materiaal, de avond voor de race. 't Is dan dat de echte stress zich laat voelen.

Momenteel ken ik echter een nieuw soort pré-race stress. Dit jaar sta ik voor het eerst achter de schermen van een race, omdat ik toegestemd heb om Wim te helpen in het organiseren van de Malheur Raid XL. poster_RAID-XL_02_2008En hoe eenvoudig racen soms ook lijkt, een race organiseren is dat allerminst. Er komen honderdduizend dingetjes samen, en zelfs als je dat perfecte parcours gevonden hebt, komt de boswachter op het laatste moment toch nog roet in het eten gooien omdat hij het zaakje niet vertrouwt. Wikken en wegen of het parcours niet te makkelijk is voor de topteams, en niet te zwaar voor de 'mindere goden' (voor zover die bestaan in een adventure race)... en hopen dat ze toch wel de mooiste route kiezen tussen CPx en CPx+1, in plaats van over de asfaltbaan te rijden. Ik moet bekennen, ik lig er meer wakker van dan bij deelname aan een race. En dan te bedenken dat zelfs als het grondig in de soep draait, de kans dat de racers zelf er iets van merken, erg beperkt is. Damage control en creativiteit, daar draait het om. En natuurlijk is er altijd nog Wim, die nog steeds 80% van het werk doet, en me als een ervaren huisvader aan het handje neemt en door het organisatiedoolhof leidt. Passie en ervaring noemt zoiets...

Ik zal toch tevreden zijn als op 11 Mei iedereen veilig en wel over de finish gekomen is, moe maar voldaan, en boordevol sterke verhalen. Die eerste Malheur gaat smaken alsof ik de race gewonnen had. Misschien nog wel beter...  

Roel

09:26 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-03-08

Placebo effect van pijnstillers

Hardlopers en Adventure Racers gebruiken regelmatig pijnstillers. Ik ken aardig wat sporters die voor of tijdens de marathon of ultraloop een Ibuprofen of Paracetamol innemen.
Woensdag wordt er een onderzoek in The Journal of the American Medical Association gepubliceerd over dit fenomeen.
Men heeft nl gezien dat een placebo van 2.50 dollar beter werkt dan een placebo die 10 cent kost. Een hogere prijs kan de impressie wekken dat een medicijn helpt net als een placebo pijn kan verminderen.

De onderzoekers hebben 82 mannen en vrouwen elektrische schokken aan hun pols gegeven. Vervolgens moesten ze de schaal van pijn aangeven voor en na de pil inname. Aan de helft van de deelnemers liet men lezen dat de nieuwe pijnstiller 2.50 dollar per dosis was. De andere helft kreeg te horen dat de pil 10 cent had gekost. Niet wetende dat beide pillen een placebo was.
De pillen hadden een sterk placebo effect in beide groepen. Maar 85 % van degene die de dure pillen hadden gebruikt hadden zeer duidelijke pijnklachten vermindering in vergelijking met de 61 % van de gebruikers van de goedkope pillen. De onderzoekers corrigeerde voor ieder persoon de individuele pijnlevel tolerantie.
Een van de onderzoekers beschreef dat het allemaal over verwachting gaat. Als je denkt dat het helpt, helpt het. Als je het met korting krijgt en er aan twijfelt dan reageert je lichaam dus anders. Eerdere studies hebben ook al aangetoond dat de pil maat en kleur invloed heeft op de werking. In een van die studies zag men dat mensen rode en zwarte pillen als de sterkste aanwezen en de witte als de zwakste.

Afgelopen week vertelde Steve Runner in zijn podcast dat hij Ibuprofen in zijn zak had toen hij begon aan zijn duurloop. Hij heeft namelijk last van zijn achillespees en wil geen pijnstillers innemen tijdens het lopen. De Ibuprofen had hij bij zich voor een noodgeval. Als de pijn zo heftig werd en hij niet meer kon lopen, kon hij terugvallen op de pijnstiller. Het grappige is dat de Ibrufen natuurlijk helemaal niet zo snel werkt en de werking is zeker al een stuk minder snel als je niets in je maag hebt. Pas na een half uur a 1 uur merk je de pijnstillende werking. Eigenlijk geldt dit voor de meeste pijnstillers, zoals Paracetamol, Naproxen en Diclofenac. Maar het gevoel dat we iets bij ons hebben en het in kunnen nemen is voor de geest al zo goed dat de pijn vergeten wordt.
Waarschijnlijk zou men vele van ons tijdens de wedstrijd ook een placebo kunnen geven en heeft het dezelfde werking. Als we dan ook nog weten dat de pil 2.50 kostte dan komt het helemaal goed en lopen we een toptijd.

“Running is a mental sport … and we’re all insane!”
- Anonymous

Martine 

19:18 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Medisch | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-03-08

Volcanic Sprint en de Mount Cameroon Race of Hope

De Mount Cameroon Race of Hope is een `waanzinnige` hardloop wedstrijd die gehouden wordt in het Zuid-Westen van Kameroen. De start is in het dorp Buea, vervolgens ga je de berg op om er ook weer af te komen en finish je als het meezit na 42 km.
Je maakt 3048 hoogtemeters om de top van de vulkaan te bereiken. De helft van de deelnemers valt uit door hoogteziekte, onderkoeling en andere ellende die je onderweg tegen komt.
De winnaar krijgt een aanzienlijk geld bedrag, eeuwige roem want de wedstrijd wordt live op tv uitgezonden. De snelste loper bij de mannen doet er 4 uur en 37 minuten over, bij de dames 5 uur en 43 minuten.
De eerste Race of Hope was in 1995 en sindsdien neemt het aantal deelnemers toe.
In 2005 waren het er 214, in 2006; 390 en in 2007 waren het er al 643 uit 9 verschillende landen.

Volcanic Sprint is een film over die meest gruwelijke hardloopwedstrijd van Afrika.
De film neemt je mee in de levens van een aantal deelnemers zoals Sarah Etonge die de wedstrijd al 5 keer gewonnen heeft en bekend staat als Queen of the Mountain.
Maar ook John Ekema en Dominique Tedjiozem worden in beeld gebracht.
Hieronder de trailer.
En oh ja, VOLCANIC SPRINT’s producenten doneren 5% van alle dvd`s aan Soles4Souls. Dit jaar heeft deze organisatie een 400 nieuwe loopschoenen gedoneert aan de eerste 100 finishers in alle categorieën. De 13de editie van deze wedstrijd was 17 februari.
Wil je weten waarom moet je even hier kijken, ongelooflijk.


Martine

15:37 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) | Tags: volcanic sprint en de mount cameroon race of hope |  Facebook |

05-03-08

La Magnétoise : 64 km op en neer lopen


Vorige week zondag stonden we met 3 Malheur-atleten aan de start van de Magéntoise, een loopwedstrijd in de Ardennen over 64 km  onverharde boswegen, inclusief 1800 hoogtemeters. Martine en Roel hadden deze wedstrijd ook in hun kalender  gepland, maar wegens een lichte ontsteking aan hun bil hebben ze dit uitstapje vervangen door een korter en vlakker looptochtje.

Gekende alpine marathons hebben gelijkaardig aantal hoogtemeters, maar dan meestal enkel klimmen.  Hier moesten ook 1.800 m meters gedaald worden...en hoe vreemd het ook klinkt, afdalen is veel zwaarder dan klimmen.  Als er  niet werd geklommen of gedaald, kon er nog altijd niet voluit worden gelopen door de grillige en modderige paden.  Uiteindelijk  ben ik op een 46ste plaats binnengekomen na 7u 15 min.  Nico volgde 20 minuten later.  Francis Kerckhof, die  de taak van "guest-adventure-racer" op zich zal nemen in Slovenië, kwam als 8ste binnen na 6 u en 24 min.   Francis is volop aan het trainen voor de Transalpine, een trailrun over 300km en 8 dagen.  De Magnétoise was ondanks het  mooiere weer en een 2 km korter parcours, veel pittiger dan Olne-Spa-Olne.  De winnaar, Wouter Hamelinck, liep hier 40 minuten "trager" dan tijdens Olne-Spa-Olne.  Vorige week had hij nog een 80km lange trailrun in Parijs gewonnen.  In Nederland en België is Wouter al een gevestigde naam in het ultraloopwereldje...maar stilletjes aan wordt zijn naam ook bekender buiten de Lage Landen.  En als twintiger heeft hij nog tijd genoeg om zich te laten kennen als je weet dat de winnaar van de voorbije 2 edities van de Ultra Trail du Mont Blanc ( 163 km non-stop trailrun) een vijftiger is...

Wim

15:57 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (1) | Tags: trailrunning |  Facebook |