10-04-08

Alles is relatief, toch... (Part 2)

Alles is relatief... Ongeveer 100 jaar na Albert E's bekende theorie, nog steeds brandend aktueel.

Gisteren de proloog gewonnen, vandaag klaar voor de eigenlijke start. De eerste 15 of wat teams vertrokken op het werkelijke verschil van de proloog, wat dus betekende dat we een minuutje voorsprong hadden op team Action Sport, onze vlaamse collega's Didier en Francis.

Om stipt 9:00u kregen we de lijst met een 20-tal CPs, die we snel intekenden. We vertrokken op de fiets terwijl achter ons het ene na het andere team aan zijn race kon starten.

Zo als eerste team vertrekken is een goede zaak, omdat je meteen scherp moet staan, maar het leidt ook tot de oncontroleerbare neiging om de hele tijd achterom te kijken waar de concurrentie is. Al snel zaten we echter op kleine, glibberige, modderpaadjes in het bos te ploeteren, en lag de prioriteit bij niet op je bek gaan. Laat de anderen hun eigen race maar doen.

De eerste TA (transition area voor de leken) betekende een overgang naar lopen, door een prachtig bosgebied. Mooi zo, lekker strak oriënteren, en hopelijk niet te veel fouten. De eerste CP (4) lag volgens mijn gevoel wel 200m te kort bij de TA, wat voor ons niet echt een probleem was omdat we er passeerden, maar voor teams uit de andere richting wel verwarring kon scheppen.  En echt goed voor het vrtrouwen is het niet... CP5 was een ego-boost, omdat we na een heel stuk dwars door het bos doorsteken pal op het juiste punt uitkwamen. Goed zo.

De volgende CP lag op de top van een heuvelrug, en vanaf hier gingen we letterlijk en figuurlijk bergaf. CP7 hing er niet, en omdat we afgeleid werden door een organje lint in de buurt, duurde het meer dan 15 minuten vooraleer we de confetti vonden die de locatie van CP7 bevestigde. Ondertussen kwamen we ook al een paar teams tegen die de andere kant opliepen, en zij foeterden dat ook CP6, die wij nog moesten oppikken, er niet was.

En dan maak je de rookie-fout om de anderen dus maar te geloven, en niet op te letten voor CP6 (ook al passeerden we weldegelijk op de juiste plek). We knipten hem in elk geval niet, en meldden de afwezigheid van CPs 6 en 7 biij de organisatie, en ook dat CP4 fout hing. Da's de vloek van het eerste team zeker, je wordt als eerste geconfronteerd met alles wat goed of fout loopt op zo'n parcours.

Anyway, na het lopen terug met de fiets naar het basecamp, waar we mochten beginnen aan een run-and-bike etappe. Plots dook er een ander, onbekend team op, wat het Franse team Cap Opale-Latitude bleek te zijn. Die jongens zijn echt supersnel, maar hadden bij de proloog veel tijd verloren omdat ze niet zoveel ervaring hebben met het intekenen van CPs. In elk geval, we vertrokken bijna gelijktijdig, en we bleven in elkaars buurt tot bij de eerste special task, een leuke abseil van een rotswandje. Leuk toch, zo even wat anders doen dan rennen of fietsen. Meteen weer weg, en de Fransen en wij bleven voor de rest van de run-and bike dicht in mekaars buurt.

Terug op basecamp pikten we de fietsen weer op, en we vertrokken iets achter het Franse team, dat vooral op de fiets een stukje sneller was dan wij. Bij de volgende special task (een touwenparcours) hadden ze al een paar minuten voorsprong, maar dankzij de technische aanwijzigingen van Ton kon ik vooral in het touwklimmen heel wat tijd goedmaken op hun. Normaalgezien heb ik een hekel aan dat soort survival-geklooi, maar de Fransen zijn er blijkbaar nog slechter in dan ikke.

Ook op weg naar de volgende special task verloren we wat tijd, maar door een sluw maneuver met het vlot konden we toch weer als eerste vertrekken. Maar alweer haalden de fransen ons in, en hadden weer een paar minuten voorsprong bij de laatste TA, waar weer gelopen moest worden.

Ton en ik liepen gewoon onze eigen wedstrijd, alweer door een prachtig bos met heel wat oriëntatie-uitdagingen, tot we plots de fransen tegenkwamen, die blijkbaar een serieuze fout hadden gemaakt en een CP vergeten waren. Plots lagen we terug op kop. Alweer een overdosis adrenaline, en nu vooral geen fouten meer maken.

Snel terug de fiets op, met nog 2 special tasks voor de boeg, en dan naar de finish. De eerste special task was een pamper-paal (whatever), en daar hadden we nog een kleine voorsprong op de fransen, die we echter in de laatste echte beklimming moesten prijsgeven. Als ze sneller zijn, zijn ze gewoon sneller, niks aan te doen... De laatste special task was boogschieten, en Ton hield de spanning er een beetje in door twee keer vlak naast de roos te schieten, en pas met de derde pijl een straf-CP te vermijden. Off dus voor een korte sprint naar de finish, maar de fransen waren toch al 3 minuten voor ons binnengekomen. Een erg eerlijke uitslag, ik moet het toch toegeven.

Omdat we zo in competitie lagen met het franse team, had ik eigenlijk uit het oog verloren waar de rest van het veld lag, en mijn verbazing was groot toen er meer dan 30 minuten bleek te zitten tussen onze aankomst en de rest van het veld, nochtans de crème de la crème van het Benelux- AR wereldje. Toch een beetje trots met onze prestatie dus.

En toen kwam de koude douche, want CP6 bleek weldegelijk te bestaan, en die hadden we dus gemist. Een rookie-fout, en een spijtige zaak. Uiteindelijk dus 14e geeindigd, omdat er 13 teams waren die alle CPs opgehaald hadden, ook CP6. Voor mij niet zo erg, want ik had intens genoten van de race, de spanning en de omgeving. Ton moest echter terug naar huis met zijn vrouwtje, die (u raadt het nooit...) 13e geworden was, en dus alle CPs had opgehaald. Arme Ton...

Besluit: het was een geweldige race, Ton en ik hebben uitstekend geraced, maar het resultaat was ietwat tegenvallend. Zo ligt winst en verlies maar een klein stukje uit elkaar.

Alles is relatief, toch...

11:24 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.