29-04-08

Klimmen en dalen...

stmoritz2
Zowel tijdens adventure races en  trail runs wordt er  heel wat geklommen en gedaald.  Al snel merken we dat, ondanks al onze looptrainingen, we hier meestal heel wat krachten verspillen.  Na mijn ervaring tijdens een bergmarathon in de Pyrenëen en de 66km lange trailrun Olne-Spa-Olne heb ik eveneens gemerkt dat , in tegenstelling tot mijn verwachtingen, het afdalen meestal zwaarder is dan het klimmen.  In de Pyrenëen kwam ik, vertrekkende van een hoogte van 700 m,  na 2u 40 min redelijk fris op de top van de Canigou (  2.700m). Ik dacht dat ik het zwaarste acther de rug had.  Maar het  heeft me nog heel wat bloed (gevallen), zweet (30° C, volop in de zon)  en tranen (de euforie en het applaus) gekost om  als 67ste te eindigen in 4u 20 min .  Ik heb de voorbije weken heel wat "afgesurfd" op zoek naar  informatie over specifieke klim- en afdaaltraining en technieken.

Stijgen

Zolang de helling niet al te steil is kan min of meer normaal gelopen worden. De meeste lopers zullen dan op natuurlijke manier een behoorlijk goede en efficiënte techniek aannemen. Het meest opvallende bij het bergop lopen is dat het bovenlichaam voorover buigt. Een aandachtspunt is de positie van de schouders. Deze zouden de hele tijd ontspannen en laag moeten zijn. Vele lopers hebben de neiging met verkrampte, opgetrokken schouders te lopen. Verder dient het hoofd in het verlengde van de romp gehouden te worden. De kop laten hangen is nergens goed voor.
Eens de helling erg steil wordt (ongeveer in de buurt van 20%) schakel je het best over op wandelen. De stijl verschilt natuurlijk enorm van een doordeweekse parkwandeling. Bij het wandelen worden de handen onderaan de dijen, net boven de knieën geplaatst. Het bovenlichaam moet helemaal voorover gebogen, min of meer parallel met de helling, zijn. Tijdens het stappen worden de handen gebruikt om op de knieën druk te zetten en zo als het ware zichzelf omhoog de helling op te duwen. Let er ook op zo groot mogelijke passen te nemen. Het beste is de steunvoet helemaal van hiel tot teen af te rollen om zo de staplengte te maximaliseren en per pas zoveel mogelijk hoogteverschil te overwinnen. Dit natuurlijk voor zover de ondergrond het toelaat. Op een losse ondergrond moet de staplengte wat beperkt worden om ervoor te zorgen dat de steunvoet niet wegschuift.

Een belangrijke vraag is natuurlijk wanneer je moet lopen en wanneer je moet stappen. Een goede vuistregel is dat wanneer je stappend even snel of sneller bent dan lopend, het beter is te stappen. Hoe verder in de wedstrijd hoe sneller voor de meesten nodig is op wandelen over te schakelen. Wandelen kan dikwijls voor een beetje recuperatie zorgen, waarna je op een vlakker stuk met hernieuwde kracht er tegenaan kan gaan. En veel gemaakte fout is dat lopers blijven lopen tot het echt niet meer gaat. Waarna een zware terugval volgt.
Je moet in elk geval niet beschaamd zijn om te wandelen. Wie nog nooit heeft moeten stappen heeft simpelweg nog nooit op een zwaar parcours gelopen.

Training

Het trainen voor berglopen zal in Vlaanderen niet altijd even eenvoudig zijn. Het vlakke landschap is daar natuurlijk niet vreemd aan. De belangrijkste troost is dat berglopers in de eerste plaats lopers zijn. Dit betekent dat je met de gewone looptrainingen al heel ver zal komen. De betere berglopers zullen op vlakke parcours ook behoorlijk uit de voeten kunnen en wil je een goede bergloper worden, dan zal je voor een solide loopconditie moeten zorgen. Het komt er dan op aan een paar trainingen specifiek op berglopen gericht toe te voegen. Ook het regelmatig op zogenaamd lastige ondergrond lopen is bevorderlijk.

Een goede training die overal uit te voeren valt is fartlek. Letterlijk vertaald betekent dit "vaartspel". Het komt neer op een duurloop waarin je tempo’s invoert als het uitkomt. Het leukste is als je deze tempo’s door het landschap laat bepalen. Wat versnellen als het bergop gaat is een goede mogelijkheid in een heuvelachtig landschap. Deze training voor je bij voorkeur op zachte ondergrond (bijvoorbeeld een bos) uit.
Voor specifieke klimtrainingen heb je een helling nodig en dat zal niet overal in Vlaanderen eenvoudig te vinden zijn. Het bergop lopen vraagt in de eerste plaats wat kracht. Deze oefen je het best door op relatief korte hellingen (minder dan een minuut) herhalingen te doen met volledige recuperatie.
Het trainen van de aërobe capaciteit kan gebeuren door het uitvoeren van herhalingen op iets langere hellingen. Deze zullen uitgevoerd worden met lagere intensiteit en technisch zullen ze dichter bij de wedstrijdstijl aansluiten. De recuperatie zal hier veel beperkter zijn.
Een andere mogelijkheid is het uitvoeren van duurlopen op een continue, langere helling. Deze trainingen zijn in België bijna niet uit te voeren, maar in berggebieden zijn hier meestal goede mogelijkheden toe. Deze trainingen sluiten dicht bij de wedstrijdbelasting aan.

Dalen

Maar in deze  meeste wedstrijden moet je ook nog eens afdalen. Dan wil je natuurlijk ook daarvoor getraind hebben. Ik wil eerst en vooral waarschuwen dat bergaf lopen een heel grote belasting vergt van het lichaam. In het bijzonder de bovenbenen, knieën en rug worden aanzienlijk belast.   Ons lichaam is getraind  op  kracht zetten en veel minder op kracht opvangen.  Bij gewoon lopen  wordt enkel kracht uitgeoefend om ons lichaam (en eventueel rugzak) weg te drukken, terwijl bij het dalen onze  spieren ook de dynamische snelheid moeten afremmen, m.a.w, er is bijna een dubbele belasting.   Het is dus belangrijk om tijdens het afdalen zo weinig mogelijk af te remmen, hier komt het vooraal aan op durven.Uiteraard dient er , zeker bij steilere en technische afdalingen geremd te worden.  Daarom moet ook hierop getraind worden.  Voor goed beloopbare afdalingen dienen geen speciale trainingen ingelast te worden gezien hier we al vrij snel durven ons lichaam gewoon te laten gaan zonder al te  veel te remmen. Voor het steilere en technischere werk is de beste manier is een technische afdaling op te zoeken en deze verschillende keren na elkaar te doen, waarbij goed op de techniek (zie verder) gelet wordt. De beklimmingen tussendoor worden het best rustig gedaan om volledig te recupereren en goed geconcentreerd te blijven.  Na een aantal van dergelijke trainingen voel je dat die afdalingen steeds vlotter gaan.

 

Ook bij het dalen moet de techniek aan de helling aangepast worden. Het is niet nodig speciaal te versnellen, wie gewoon de zwaartekracht zijn werk laat doen zal snel genoeg gaan. Het lichaam dient mooi rechtop ongeveer verticaal op de helling te staan. Dus niet voorover gekromd en zeker niet achterover hellend. Vooral achterover hellen zorgt voor gigantische belasting van knieën en quadriceps. Als je op dergelijke hellingen gewoon probeert goed af te rollen, komt de snelheid vanzelf.
Op erg steile hellingen of hellingen met onstabiele of onregelmatige ondergrond moet deze techniek aangepast worden. Het bovenlichaam moet opnieuw min of meer loodrecht op de helling gehouden worden. Zeker op heel steile hellingen zal dit lang niet altijd mogelijk zijn. Ook hier moet de rug steeds recht gehouden worden en het hoofd in het verlengde van het bovenlichaam. De schouders dienen ontspannen en beweeglijk te zijn. Bij veel lopers zie je deze enorm verkrampen. De benen worden best lichtjes gebogen, zodat je een klein beetje gaat zitten. Dit laat toe een hoge pasfrequentie en heel actieve, korte steunfase te hebben. Best kijk je een paar passen vooruit naar goede steunpunten. De armen zijn het best ontspannen en kunnen gebruikt worden om het evenwicht te bewaren en lichte correcties uit te voeren. Het belangrijkste is steeds goed geconcentreerd te blijven.

Als alternatieve training wordt vooral fietsen, en dan in het bijzonder mountainbike, gebruikt. Dit omdat hierbij hoofdzakelijk de quadriceps, die ook bij het bergop en –aflopen  zo belangrijk zijn, belast worden. Een bijkomend voordeel is dat fietsen veel minder belastend is voor spieren en gewrichten omdat de herhaling van grondcontacten afwezig is. Vooral voor atleten die na een blessure terug beginnen trainen kan dit van groot belang zijn.
Ook het uitvoeren van wat lichte krachttrainingen is heel nuttig. Dit omdat bij het berglopen ook het bovenlichaam van groot belang is. De nadruk zal eerder op het ontwikkelen van krachtuithouding dan op het ontwikkelen van de maximale kracht liggen.
Last but not least, dient ook aan lenigheid voldoende aandacht besteed te worden. In de eerste plaats de enkels, maar ook de andere gewrichten, dienen voldoende mobiel te zijn. Dit kan veel blessureleed besparen.   Daarom  is het belangrijk om geregeld op oneffen terrein te trainen om onze gewrichten gewoon te maken om op deze  prikkels te reageren.

06:00 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-04-08

Southern Hills

105 Eergisteren hebben mijn vrouw en ik meegedaan aan de Southern Hills in de "Nederlandse Ardennen", een 9 uur race met ongeveer 62 km mountainbiken, 10 km kayakken en 17 km lopen, gespreid over 11 etappes en 43 cp's.   De wedstrijd was perfect georganiseerd, de omgeving was prachtig, het weer was schitterend en onze  prestatie was veel beter dan verwacht. 
Voor mijn vrouw was het vooral om de gezelligheid te doen en ook om nog eens na al die jaren een adventure race mee te doen.  Met een uurtje spinnen, 10 km lopen en een uurtje volleybal per week was haar doel de race uitdoen. Ik - strijder die ik ben - had mijn doel iets hoger gelegd, nl. minstens nog één team achter  ons laten ...maar wat bleek, al van na de eerste etappe lieten we heel wat  mannenteams en gemengde teams achter ons en dit konden we zelfs zo houden tot bij de aankomst toen bleek dat we als 2de gemengde team eindigden en zelfs  nog heel wat mannenteams na ons zagen toekomen.
Uiteraard is dit grotendeels dankzij het doorzettingsvermogen van mijn vrouw. Maar het is opnieuw duidelijk dat AR niet alleen snelhied is !  Heel wat teams die na ons binnenkwamen zijn waarschijnlijk fysisch sterker en sneller dan mijn vrouw...maar maakten waarschijnlijk foute route  keuzes, vergaten punten te gaan zoeken, liepen of fietsten geregeld eens verkeerd, stonden soms minuten lang naar de kaart te staren, verloren nutteloze tijd aan de wisselpunten, waren niet op elkaar ingespeeld, kenden de kleine kneepjes van het  vak niet,....  ik ga hier deze kleine kneepjes nu niet allemaal prijs geven maar  je wisselpunten voorbereiden,  taakverdelingen maken, je route op voorhand uitzetten, blijven lopen of fietsen terwijl je kaart leest, synergie, oriëntatiefouten onmiddelijk  herkennen en vooral erkennen, ... kunnen vele minuten verschil maken, en ja zelfs op 9 uur races zijn  minuten belangrijk !  Want het derde gemengde teams was misschien maar 5 minuten achter ons.

Ik denk dat er  vorig weekend wel een 10tal gemengde of vrouwenteams waren en  de Malheur Raid XL telt reeds 15 gemengde teams...en ik ben ervan overtuigd dat  veel van deze teams verschillende mannenteams uit de top 10 zullen houden !  

Maar het allerbelangrijkste was natuurlijk weer die gezellige AR-familie sfeer, de onderlinge sportiviteit,... (maar akkoord, ik moet toegeven, een poidum plaats is toch ook wel altijd plezant en een leuke erkinning).

Proficiat voor mijn vrouw, de organisatie, alle andere teams en de weergoden.

Wim 

 

09:37 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-04-08

De Bouillonnante

Enkele alles zeggende foto's van de Bouillonnante genomen door AR-team X-Bionic.  Eveneens een leuk verslagje over deze wedstrijd op hun website.

img_4185

img_4195

15:45 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Terra Incognita 2007

Tijdens onze voorbije deelname aan de Terra Incognita in Kroatië hadden wij het  geluk om 2 schitterende begeleiders mee te hebben die heel wat beelden hebben gefilmd en getrokken.  Ik had enkele maanden geleden reeds de verschillende foto's en filmpjes omgetoverd tot één film maar nu is het me ook gelukt om deze op internet te plaatsen...Malheur Ultrasport Team nam deel met 2 teams, Roel & Ton en Wim & Christophe.  Verder kun je ook 2 Nederlandse teams geregeld zien opduiken, Team AMI en Team4Xtreme.
Met de Malheur Raid XL kun je kans maken op een  kortingsbon van 50 % op je inschrijvngsgeld voor deze  prachtige race...geniet.

05:00 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) | Tags: terra incognita, kroatie |  Facebook |

22-04-08

6 jaar Malheur Raid XL...een overzicht

12:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Malheur Raid XL | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-04-08

La Bouillonnante - 45 km trailrun

img_1127416974_14818_1129833105_mod_311_229Lang geleden dat ik een regel zo plichtsbewust heb nageleefd. Bij onze registratie voor de Bouillonnante, een 45 km lange trailrun in de Ardennen met 2000 hoogtemeters, moesten we een brief tekenen waarbij we ons akkoord verklaarden met het reglement.  Na dit eens diagonaal te  hebben gelezen bleef ik steken bij Artikel 1 "Plichten van de deelnemers , geniet van de omloop en het  prachtige landschap".  Achthonderd deelnemers stonden aan de start van deze prachtige wedstrijd.  We liepen  één grote lus van 45 km waarbij we van de ene neander van de Semois naar de andere liepen, uiteraard over de tussenliggende heuvels ! Het parcours liep ook door  Frahon en Rochehaut, waarbij je  heel wat rotsmassiefjes moest overbruggen aan de hand van geklauter en verschillende ladders.  Geregeld verliet het parcours zelfs de vaste wandelpaden om ons nog steiler te laten klimmen of dalen....zo herinner ik me  nog de  dennengeur van een afdaling, recht naar beneden door een vers omgehakt  dennenbos.  Helaas  zullen er  verschillende deze  afdaling herinneren aan enkele littekens want ik heb er hier verschillende zien onderuit gaan met redelijke schaafwonden als gevolg.   En als je zelf ooit deze tocht wil lopen, je hebt absoluut geen kaart nodig...je start in Bouillon richtign bos, bij het eerste kruispunt neem je de steilste helling naar boven, éénmaal boven neem je  de moeilijkste, moderrigste en steilste afdaling tot het volgend kruispunt, daar neem je vervolgens opnieuw de steilste off-road beklimming,....en dit blijf je herhalen tot je uiteindelijk 45 km hebt gelopen. 

Ik ben als 51ste  na 5u24min binnengekomen (5644 Kcal lichter, gemiddelde HR 164), inclusief 10 minuten verkeerd te hebben gelopen.  Maar hier hebben er heel wat atleten de verkeerde richting genomen...vreemd want voor de rest was het parcours perfect bewegwijzerd.  Maar dit is nu het voordeel van trailruns...je loopt niet gefocusd op een voorafbepaalde tijd zoals bij een klassieke marathon...dus 10 minuten langer lopen zie je gewoon als pech (of extra training).   Toch was dit een klein dipje in de westrijd, ik was net vol enthousiasme de laatste 10 km begonnen aan een pittig tempo en plots loop je 10 minuten mis en heb je een extra beklimming en afdaling in de benen...
Maar ik ben heel tevreden over mijn tijd, misschien kon ik er nog een 10tal minuten van  afhouden ,gezien ik heel rustig ben gestart...maar ik dit is misschien de beste keuze voor een trailrun waar je niet weet wat er jou nog allemaal te wachten staat, want het gaat hier niet enkel  over de nog te lopen  afstand maar ook over  de nog te komen  hoogtemeters en moeilijkheidsgraad van de paden  die moeilijker in te schatten zijn.
Nico is slechts 5 minuten later binnegekomen als 64ste.  Wat een prachtige prestatie is !  Francis Kerckhof die in juni met ons meedoet als "guest" in Slovenië is  als 8ste binnengekomen en Tom van de Buverie, die tot 2 jaar geleden ons AR team versterkte maar momenteel focust op traithlon, is als 21ste binnengekomen in 5 u 04 min. 
Terwijl wij in de Ardennen liepen, liep Roel zijn eerste offciële marathon in Antwerpen, uiteraard had hij al verschillende langere trailruns gelopen en minstens even grote afstanden overbrugd tijdens adventure races.  Ontgoocheld is hij 12 minuten later  dan zijn vooropgestelde tijd aangekomen...ik ben er nogthans van overuigd dat Roel in een veel betere tijd kan  aankomen...hij loopt stukken beter dan mezelf en ik heb ooit 3u12min gelopen in de off-road marathon in Kasterlee...dus Roel, we geloven je absoluut dat je jou voorgestelde tijd kon lopen maar dat je gewone een off-day had (de pre Malheur Raid XL stress, vaderschapsstress, de ongezonde Antwerpse lucht, ... excuses genoeg).  En zie deze wedstrijd en de voorbereidingen gewoon als een perfecte training voor onze 3 daagse adventure race in Slovenië  binnen 2 maanden...en misschien de volgende keer toch mee doen aan een trailrun waar  de  tijddruk minder groot is en waar de enigste plicht artikel 1 is !

Wim

11:33 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bouillonnante, marathon antwerpen |  Facebook |

18-04-08

Slapen of sleepmonsters ?

imagesWhen I woke up this morning, my girlfriend asked me "Did you sleep good ?", I said "no, I made a few mistakes" (Steven Wright)

Een nachtje niet slapen, iedereen heeft dit wel al eens gedaan naar aanleidign van een feestje, een nachtje studeren of één of andere sportieve uitdaging.  Maar het WK adventure racen en de voorbereidende wedstrijden duren al snel 3 tot 6 dagen...wordt er dan niet geslapen ?  Door niet te slapen denk je uiteraard om tijd en afstand te winnen ten opzichte van andere  teams. Voor 1 tot 2 daagse wedstrijden is dit mogelijk, maar de waarheid is dat niet slapen je fysieke en mentale processen sterk vertragen waardoor het moeilijker wordt om belsissingen te nemen en om effectief te  vorderen.  Na 48 uur niet te slapen krijgen de meeste personen plotse slaapaanvallen op de meest onmogelijke momenten.  Ik heb al verschillende keren meegemaakt dat een racer tijdens het fietsen plotseling in slaap valt met alle gevolgen vandien.    Na 72 uren zonder slaap wordt het onmogelijk om effectief te vorderen en rationele beslissingen te nemen, en meer  dan 100 uren zonder slaap schijnt schadelijk te zijn voor onze hersenen.   Dus hoe lossen we dit dan op om toch nog veilig, gezond  en zo snel mogelijk aan de aankomst te komen van meerdaagse races ?

Een beetje theorie eerst. Onze slaap bestaat uit een vier-  tot zestal cyclussen gespreid over 6 tot 8 uur. Iedere cyclus bestaat uit een Rapid Eye Movement (REM) periode en Slow Wave Sleep (SWS) periode.  Tijdens de eerste fasen dromen we  vooral en tijdens de  twee fase herstelt ons lichaam  en slaat het energie voorraden op.  Op een race heb je uiteraard de mogelijkheid niet om 6 uur te slapen maar als regel zou je toch minstens één cyclus per nacht moeten doorlopen.  In elk geval zal ons lichaam al het nodige doen om deze 2 fases  (verschillende keren) te doorlopen, zelfs zijn we wakker.  En zo ervaar  je de beruchte sleepmonsters tijdens de "wakkere REM" periode...dromen terwijl je wakker bent met als gevolg dat een struik in bloei plots verandert in een mooie jonge dame of een vuilbak langs de weg plots een overstekend kind wordt.

In praktijk kunnen heel wat topteams een  race van 2 nachten overbruggen zonder  te slapen met uitzondering van enklele  power-naps van 5 tot 10 minuten...meestal val je wel na enkele seconden in slaap na 24 uur racen.    De verloren tijd van deze power naps wegen niet op ten opzichte van de mentale en fysieke winst hiervan.  In races van 3 tot 5 dagen dien je minstens 1 uur te slapen per nacht en voor nog langere races moet je al snel een 2 tot 4 uur slapen per nacht voorzien.    Een mooi voorbeeld van slaaptacktiek was te zien tijdens de Eco-Challenge in 2001.  De Kiwi's uit Nieuw Zeeland  hadden een mooie voorsprong van 8 uur na drie dagen zonder  slaap ten opzichte van het tweede team die reeds  3 uur had geslapen.  De vierde dag gingen de Kiwi's niet meer  vooruit en wonnen hun concurrenten met 21 minuten.

Ik  ga in elk geval de volgende 2 nachten mijn 6 cyclussen doorlopen om fris aan de start te staan van de Bouillonnante samen met Nico.   En ik hoop voor Roel hetzelfde want hij wilt zondag een mooie tijd neerzetten op de marathon van Antwerpen.

Wim

17:40 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Medisch | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-04-08

Alles is relatief, toch (Part 3... E's revenge)

Pas gelezen op sleepmonsters.nl, dé website voor de AR-enthousiast...

Raoul Kuivers, de prettig gestoorde Nederlandse buitensportfanaat die fantastische races organiseert volgens het alom geprezen "gezond verstand en no-nonsense" principe, heeft een eigen stekje in de Canadese wildernis gevonden, aan de voet van de Rocky Mountains, het Blue Lake Training Center.
Alberta park

200 ha bos, bergen, water en meer van dat lekkers, allemaal gelegen in het William Switzer Provincial Park in Alberta.  200 ha, da's ongeveer vijf keer de gemiddelde grootte van een Vlaams Natuurreservaat. En het stekje is maar een stukje van het Provincial park, dat bijna 10.000ha groot is. Het grootste (en enige) Nationale Park in Vlaanderen is ongeveer half zo groot.

Om je maar een idee te geven in wat voor speeltuin Raoul is terecht gekomen.

En toch vind ik het heerlijk om mijn trainingen af te draven in de Merodebossen in Averbode-Zichem, toch ook 1500ha groot. Mits vakkundig draaien en keren kan je ook daar een uurtje of twee jezelf in de canadese wildernis wanen. Als je de ijsjes-etende bejaarden kan omzeilen toch...
lekdreef

Zo zie je maar, tijd en ruimte zijn relatief, toch...

09:14 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Other | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-04-08

mountainbike trainingen bij Single Track

wp21258269_0fMountainbiken is niet enkel een fysische sport  maar eveneens een  technische sport.  Velen zouden intenser kunnen genieten en beter presteren mits een degelijke technische bagage.  U kunt dit inderdaad oefenen door geregeld te  gaan fietsen  in de Ardennen...maar het  kan beter en eenvoudiger.   Single Track biedt u verschillende  technische opleidingen aan.  En wat maakt Single Track dan zo goed ?  Ten eerste, de opleidingen worden gegeven door Didier D'Hondt,  de onbetwiste nummer één in de survivalrun enkele jaren geleden.  Didier heeft eveneens al heel wat internationale adventure races achter de rug (waaronder de Raid Gaulloise)  en heeft heel wat off-road ervaring, zowel op de  MTB als op de moto.  Ten tweede, naast verschillendeblank trainingsmogelijkheden in de Alpen ,waar hij het terrein op zijn duimpje kent, beschikt hij eveneens over een eigen mountainbike cross country park, met allerlei mogelijke hindernissen en technische uitdagingen.    Zelf heb ik al verschillende reizen/cursussen met Didier meegemaakt (toerskiën) en  naast de heel persoonlijke en professionele technische begeleiding gaat het er heel gezellig en familiair aan toe.   Zijn passie  en gedrevenheid primeert duidelijk ten op zichte van het feit dat hij dit als "broodwinning moet doen" !  Naast  deze mountainbike begeleiding kun je eveneens bij Didier terecht voor trainingsbegeleiding, onder de naam Target Guide.    Zowel Target Guide als Singel Track vallen onder  Action Sport, zijn eigen organisatie die eveneens nog een ganse waaier  van andere buitensporten aanbiedt.

Gezien Didier zijn interesse in adventure race, biedt hij 3 opleidingspakketten aan op zijn eigen mountainbike park als prijs voor de Malheur Raid Xl, voor zowel de Master's Race als de Short Track.

 

14:04 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Training | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-04-08

Hoogteprofiel Malheur Raid XL 2008

ngi_tmp_report_02
Doe ik het uit zelfbevestiging om te tonen hoe uitdagend het  parcours zal zijn, doe ik het om jullie te  overtuigen om nog wat heuveltraining te doen de komende weken, doe ik het om te pronken met onze  route-software, doe ik het om jullie uit te dagen, doe ik het  uit verveling,....ik weet het niet.  Maar in elk geval vind je hier het  hoogteprofiel voor de Malheur Raid XL 2008, Master's Race.  Voor de short track kun je gewoon de eerste 90 km weglaten...en inderdaad de  pittigste heuvels blijven er nog in !  De afstand en het  hoogteprofiel zijn in "vogelvlucht" ... dus er komen zeker nog wat kilometers en hoogtemeters bij...maar dit heb je zelf in handen.   En ja, het  kayakken is ook opgenomen in dit profiel....

11:00 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Malheur Raid XL | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-04-08

Alles is relatief, toch... (Part 2)

Alles is relatief... Ongeveer 100 jaar na Albert E's bekende theorie, nog steeds brandend aktueel.

Gisteren de proloog gewonnen, vandaag klaar voor de eigenlijke start. De eerste 15 of wat teams vertrokken op het werkelijke verschil van de proloog, wat dus betekende dat we een minuutje voorsprong hadden op team Action Sport, onze vlaamse collega's Didier en Francis.

Om stipt 9:00u kregen we de lijst met een 20-tal CPs, die we snel intekenden. We vertrokken op de fiets terwijl achter ons het ene na het andere team aan zijn race kon starten.

Zo als eerste team vertrekken is een goede zaak, omdat je meteen scherp moet staan, maar het leidt ook tot de oncontroleerbare neiging om de hele tijd achterom te kijken waar de concurrentie is. Al snel zaten we echter op kleine, glibberige, modderpaadjes in het bos te ploeteren, en lag de prioriteit bij niet op je bek gaan. Laat de anderen hun eigen race maar doen.

De eerste TA (transition area voor de leken) betekende een overgang naar lopen, door een prachtig bosgebied. Mooi zo, lekker strak oriënteren, en hopelijk niet te veel fouten. De eerste CP (4) lag volgens mijn gevoel wel 200m te kort bij de TA, wat voor ons niet echt een probleem was omdat we er passeerden, maar voor teams uit de andere richting wel verwarring kon scheppen.  En echt goed voor het vrtrouwen is het niet... CP5 was een ego-boost, omdat we na een heel stuk dwars door het bos doorsteken pal op het juiste punt uitkwamen. Goed zo.

De volgende CP lag op de top van een heuvelrug, en vanaf hier gingen we letterlijk en figuurlijk bergaf. CP7 hing er niet, en omdat we afgeleid werden door een organje lint in de buurt, duurde het meer dan 15 minuten vooraleer we de confetti vonden die de locatie van CP7 bevestigde. Ondertussen kwamen we ook al een paar teams tegen die de andere kant opliepen, en zij foeterden dat ook CP6, die wij nog moesten oppikken, er niet was.

En dan maak je de rookie-fout om de anderen dus maar te geloven, en niet op te letten voor CP6 (ook al passeerden we weldegelijk op de juiste plek). We knipten hem in elk geval niet, en meldden de afwezigheid van CPs 6 en 7 biij de organisatie, en ook dat CP4 fout hing. Da's de vloek van het eerste team zeker, je wordt als eerste geconfronteerd met alles wat goed of fout loopt op zo'n parcours.

Anyway, na het lopen terug met de fiets naar het basecamp, waar we mochten beginnen aan een run-and-bike etappe. Plots dook er een ander, onbekend team op, wat het Franse team Cap Opale-Latitude bleek te zijn. Die jongens zijn echt supersnel, maar hadden bij de proloog veel tijd verloren omdat ze niet zoveel ervaring hebben met het intekenen van CPs. In elk geval, we vertrokken bijna gelijktijdig, en we bleven in elkaars buurt tot bij de eerste special task, een leuke abseil van een rotswandje. Leuk toch, zo even wat anders doen dan rennen of fietsen. Meteen weer weg, en de Fransen en wij bleven voor de rest van de run-and bike dicht in mekaars buurt.

Terug op basecamp pikten we de fietsen weer op, en we vertrokken iets achter het Franse team, dat vooral op de fiets een stukje sneller was dan wij. Bij de volgende special task (een touwenparcours) hadden ze al een paar minuten voorsprong, maar dankzij de technische aanwijzigingen van Ton kon ik vooral in het touwklimmen heel wat tijd goedmaken op hun. Normaalgezien heb ik een hekel aan dat soort survival-geklooi, maar de Fransen zijn er blijkbaar nog slechter in dan ikke.

Ook op weg naar de volgende special task verloren we wat tijd, maar door een sluw maneuver met het vlot konden we toch weer als eerste vertrekken. Maar alweer haalden de fransen ons in, en hadden weer een paar minuten voorsprong bij de laatste TA, waar weer gelopen moest worden.

Ton en ik liepen gewoon onze eigen wedstrijd, alweer door een prachtig bos met heel wat oriëntatie-uitdagingen, tot we plots de fransen tegenkwamen, die blijkbaar een serieuze fout hadden gemaakt en een CP vergeten waren. Plots lagen we terug op kop. Alweer een overdosis adrenaline, en nu vooral geen fouten meer maken.

Snel terug de fiets op, met nog 2 special tasks voor de boeg, en dan naar de finish. De eerste special task was een pamper-paal (whatever), en daar hadden we nog een kleine voorsprong op de fransen, die we echter in de laatste echte beklimming moesten prijsgeven. Als ze sneller zijn, zijn ze gewoon sneller, niks aan te doen... De laatste special task was boogschieten, en Ton hield de spanning er een beetje in door twee keer vlak naast de roos te schieten, en pas met de derde pijl een straf-CP te vermijden. Off dus voor een korte sprint naar de finish, maar de fransen waren toch al 3 minuten voor ons binnengekomen. Een erg eerlijke uitslag, ik moet het toch toegeven.

Omdat we zo in competitie lagen met het franse team, had ik eigenlijk uit het oog verloren waar de rest van het veld lag, en mijn verbazing was groot toen er meer dan 30 minuten bleek te zitten tussen onze aankomst en de rest van het veld, nochtans de crème de la crème van het Benelux- AR wereldje. Toch een beetje trots met onze prestatie dus.

En toen kwam de koude douche, want CP6 bleek weldegelijk te bestaan, en die hadden we dus gemist. Een rookie-fout, en een spijtige zaak. Uiteindelijk dus 14e geeindigd, omdat er 13 teams waren die alle CPs opgehaald hadden, ook CP6. Voor mij niet zo erg, want ik had intens genoten van de race, de spanning en de omgeving. Ton moest echter terug naar huis met zijn vrouwtje, die (u raadt het nooit...) 13e geworden was, en dus alle CPs had opgehaald. Arme Ton...

Besluit: het was een geweldige race, Ton en ik hebben uitstekend geraced, maar het resultaat was ietwat tegenvallend. Zo ligt winst en verlies maar een klein stukje uit elkaar.

Alles is relatief, toch...

11:24 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-04-08

Alles is relatief, toch...

...We would again like to thank you for chosing Lufthansa, and wish you a happy weekend...

17:00u Voila, netjes terug met de voetjes op de grond na een weekje Athene voor het werk. Het is ondertussen vrijdagavond, en ik moet me nog een weg banen van Brussel naar Laakdal  door de avondspits, vrouwtje afzetten bij de ouders, materiaal bij elkaar zoeken, en uitvinden waar in de Ardennen ik nu eigenlijk juist moet zijn voor de Raid Vert, mijn eerste (en waarschijnlijk enige) wedstrijd in de Benelux van dit jaar.

21;26u Steinbach... Juist ja. Een slaperig groepje huizen tegen Luxemburg aan. De briefing is al lang gedaan als ik ruimschoots te laat de parking van het basiskamp van JTBuitensport opdraai. Nog 30 minuten tot de start, maar dat is in Christofiaanse termen een eeuwigheid (teammaatje CV slaagde er verleden jaar in om 2 minuten voor de start nog te verschijnen). Ton was via de tamtam van Wim en Nico al op de hoogte, en zelfs als dat niet zo was zou hij zich waarschijnlijk toch niet echt druk maken. Zometeen de proloog, morgen het eigenlijke AR-werk.

21:58u Mijn "state-of-mind" houdt zich nog niet bezig met de mogelijkheid dat ik binnen 2 minuten een hartslag van 180 heb, en ergens rennend door een bos of veld op zoek ga naar een stuk of 8 CPs. 

22:00u. START. De knop wordt op de één of andere manier omgedraaid, en ik zit meteen in racing mode. Snel die CPs intekenen (een specialiteit van Ton en ik, voorbeeldig team work), tot ik de laatste CP een verkeerde schaal gebruik. Toch even snel ook alle andere CPs terug checken, want met een fout ingetekende CP verlies je meer tijd dan met controleren. Dat wil wel zeggen dat we van in het begin al op achtervolgen aangewezen zijn.

22:03u We duiken de koude donkere nacht in, en alle teams voor ons lopen naar rechts... wij dus naar links. Een vleugje koppigheid? Weet ik eigenlijk niet, maar ik hou me gewoon aan mijn eigen idee. Na een minuutje of wat zien we in de verte toch twee teams die al voor ons vertrokken zijn, en ook linksom gaan. Bij CP1 hebben we de achterstand al gehalveerd, en een mooie doorsteek door een misschien net iets te modderig veld brengt ons aan de leiding.  Mooi zo. Het lopen gaat erg makkelijk, en we maken goede progressie.

22:15u. Soms moet je een beetje geluk hebben in het kaartlezen. Na CP3 wou ik eigenlijk door het bos doorsteken, maar besluit op het laatste moment toch maar de iets langere route langs de weg te volgen. Goed idee, want omdat even verderop het bos gekapt is, hadden we nooit het pad gevonden. Snel CP4 gevonden (lichtjes in het donker hebben zo hun voordeel), en op naar CP5.

22:25u. Shit, dit is ongeveer halverwege koers, want we komen de eerste teams tegen die rechtsom gegaan zijn. Hoe vind je nu die ellendige CP, met al die huppelende koplampjes (lichtjes in het donker hebben zo hun nadeel). Toch een paar minuten aan het zoeken, maar dan weer snel verder.

22:30u Bijna was de race over, als ik uitglij over het modderige gras, en net een stapel bomen kan ontwijken. Vlakbij ligt CP6... prikken... en weer verder

22:35u Een makkelijker stukje lopen over een pad door de velden brengt ons tot de voorlaatste CP. Van hieruit doorsteken, pal noord, naar de weg. Gewoon door het bos, langs de beek, over takken kruipend, onder omgevallen stammen duikend... zo zou het vaker moeten. Geen paden, geen wegen, gewoon bosbeestje spelen !!!

22:45u Laatste postje geprikt. Nu terug naar de weg, en dan in strak tempo terug naar het basiskamp. Alleen op CP5 een paar minuten verspeeld, voor de rest goed en snel gelopen. Ik ben benieuwd hoeveelste we binnenkomen...

22:53u Een lege boerderij. Joepie, niemand voor ons. Dat hebben we weer goed gedaan. Ongeveer een minuut later komt het tweede team binnen, en dan in een sneltreinvaart de andere teams.

Een uur lang rennen en stressen, voor 1 minuut winst. Da's 1 seconde per minuut inspanning. Dat ben je morgen, tijdens de "echte" race meteen weer kwijt als je je veter eens moet knopen, of een mini-foutje op de kaart maakt.  De moeite? Amper. Maar of het voldoening geeft? Zeker.

Alles is relatief, toch...  

   

 

16:41 Gepost door Belgium Adventure Race Team in W.E.R.S. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-04-08

Is het, het bier?

Na de ervaringen rondom de Raid Vert (verkoudheid, Roel in topvorm, missen van een CP en een vrouw die wel alle punten heeft geknipt, voor ons in de uitslag  staat geplaatst en ook nog eens in de prijzen is gevallen) moest er iets gebeuren.

De meest logische consequentie, voor de korte termijn, was een stevige straftraining. Als decor hiervoor heb ik het stukje Veluwe bij Ellecom gekozen. Gedurende anderhalf uur heb vele heuvels en modderpaden in de buurt overwonnen. Hierin heb ik ook nog twee stevige tempo´s van 15 minuten gestopt. Het ging goed, het ging lekker, het ging super, ... het ging zoals het vrijdag en zaterdag had moeten gaan! Lekker, gewoon lopen het beste uit jezelf halen en maar zien wat je tegenkomt en waar je uitkomt. Gelukkig kwam ik in Dieren uit, wat slechts enkele kilometers van Ellecom afligt. Verontrustend was het ontmoeten van 3 kabouters. Zij leken mij wat groot voor kabouters, maar dit bleek een interpretatiefoutje te zijn. Volgens hen ben ik klein voor een mens. Democratische principes aanhoudende kan ik niet anders dan concluderen dat het laatste dan wel zal kloppen. Enigzins verbouwereerd liep ik verder, ik had immers nog niet eerder kabouters gezien. Waarom nu dan wel? Onwillekeurig moest ik toch aan zaterdagavond denken. Geheel tegen mijn gewoonte in had ik bier gedronken, en wel 2 Chouffes (dat kabouterbier) uit afzichtelijk roze plastic bekers. Was mij dit Malheur ook gebeurt?

13:36 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bier |  Facebook |

07-04-08

podium Malheur Ultrasport Team op Raid Vert

275Vorig weekend was er de Raid Vert, de tweede wedstrijd  van 7 wedstrijden van de West European Raid Series, waaronder ook de Malheur Raid XL.   Hiervoor waren we met 3 Malheur teams ingeschreven maar door een blessure van Christophe stonden enkel  Jacqueline & Nico en Roel & Ton aan de start.  Dus zelf heb ik niet deelgenomen en laat ik een wedstrijd verslag over aan de anderen.   Zelf ben ik pas de zaterdagmiddag vertrokken per trein naar de Ardennen waar ik ben afgestapt op een 30tal km van de wedstrijdlokatie en deze afstand  al lopend heb afgelegd aan de hand van een kaartje waarop ik de meest uitdagende paden had op aangeduid.  En was het geluk of  ervaring...maar met nauwelijks enkele kilometers asfalt, pittige beklimmingen en afdalingen en heel wat schitterende  single tracks  heb ik volop kunnen genieten van de schoonheid van de Ardennen.  Ik besefte ook dat de Raid Vert heel zwaar zal geweest zijn...niet te stoppen regen- en hagelbuien hadden sommige  paden tot een ware wildwaterrivier voor kabouters gemaakt.  Het zal een fysieke en mentale veldslag geweest zijn.   Maar het belangrijkste is, onze 2 teams hebben deze  veldslag overleefd en zelfs meer.  Nico en Jacqueline zijn als 2de team geëindigd in de mixed ranking en Roel en Ton zijn op nauwelijks  5 minuten van het  eerste team (het beresterke  Franse team Cap-Opale), maar met een half uur voorsprong op het  derde team binnengekomen.   Helaas hebben ze  15 minuten wanhopig gezocht naar een CP zonder resultaat en zijn daardoor maar op de 14de plaats geëindigd...maar ja, een cp vinden is deel van adventure racen...

Na de race is  opnieuw het  gezellige en familiale sfeertje  van adventure racing gebleken met special tasks als "franse chansons zingen", "tafelglijden", "La Chouffe ad fundum drinken", "worstslingeren",....mijn treinreis was beloond.   's Nachts nog even getwijfeld of ik te veel gedronken had of niet, maar het had inderdaad  gesneeuwd met een prachtig wit landschap als resutlaat.

Wim

14:27 Gepost door Belgium Adventure Race Team in W.E.R.S. | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Voeten (2)

In een vorig bericht schreef ik hoe je blaren kunt vermijden tijdens eens wedstrijd. Maar nog belangrijker is om je voeten op voorhand te verzorgen.  Een dikke maand op voorhand  doe ik eerst alle mogelijke eelt van mijn voeten, want eelt duidt uiteraard op wrijvingspunten. Dit doe ik aan de hand van een eeltmesje en een schuursteen.

Vanaf dan wrijf ik mijn voeten dagelijks in  om mijn huid  gladder en stugger te maken.  Je kan kamferspiritus gebuiken of  een vettig zalfje zoals uiercrème of karitéboter.  Laatste 2  hebben eveneens het kenmerk dat ze vocht tegenhouden.  En het  inwrijven hiervan met  je handen zorgt er eveneens voor dat ook je handen worden verzorgd gezien blaren op de handen tijdens het kayakken ook  geregeld voorkomen.   Zelf ben ik een grote voorstander van karitéboter...na een maand  waren mijn voeten net een gladde maar stugge lap leer...en heb ik zonder enige blaren de Terra Incognita in Kroatië succesvol beëindigd...en zij die deze race kennen weten dat deze race één van de meest uitdagende races is voor jou voeten....zie filmpje 

 De karitié boter (liefst zo geconcentreerd mogelijk)  wrijf ik ’s avonds op mijn voeten en ‘s morgens wrijf ik mijn voeten in met citroensap om deze  overdag  zo veel mogelijk te laten uitdrogen.  De dagen voor de wedstrijd vermijd ik zeep en warm water omdat  deze de huid verzachten.     Een ander alternatief zijn de  voetverzorgingsprodukten van Akileine waaronder NOK  om wrijving te voorkomen.  Dit zalfje bestaat hoofdzakelijk ook uit karitéboter en enkele zuren.  Zelf gebruik ik dit produkt  voor  de  kortere wedstrijden, waarbij ik mijn voeten een half uurtje op voorhand  inwrijf en eveneens ook voor  mijn lies en tepels  (lopen, vooral bij  regenweer) en mijn achterste tijdens het fietsen.

00:15 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Medisch | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-04-08

Voeten (1)

ADVENTURE RACE SLOVENIA 2004 (307)
Een adventure race  succesvol eindigen hangt af van verschillende  parameters.  De belangrijkste zijn zeker  je conditie, mentale weerbaarheid en je technische vaardigheden (oriëntatie, hindernissen, mtb,...).   Maar een andere belangrijke factor zijn de voeten.  Meestal wordt hier op voorhand weinig belang aan besteed  maar vaak zijn blaren  en oververhitte voeten de oorzaak dat een mooie hiking omgetoverd wordt tot één grote helletocht,  en zelfs tot opgave. Daarom zijn voetverzorging en  de gepaste schoenen heel belangrijk om blaren te vermijden.
 Hieronder vind je enkele algemene tips en ervaringen, maar uiteraard bestaat de gouden tip  niet want je ziet altijd en overal  wel racers sukkelen met blaren en oververhitte  voeten, zelfs bij de toppers en meest ervaren atleten. Laat ons beginnen met de  oorzaak : blaren zijn het gevolg van warmte veroorzaakt door wrijving  van de huid met  je schoenen. Natte of vochtige voeten maken je huid daarbij nog zachter en gevoeliger, en dus vatbaarder voor blaren.  M.a.w.  als je vochtigheid, wrijving en warmte kunt vermijden kun je blarenen oververhitte voeten vermijden...eenvoudig gezegd vooral als je weet dat je als adventure racer geregeld door beekjes moet lopen of racet in één of ander zuiders land waar het gemakkelijk tot meer dan 30° C kan oplopen...  Maar om  het toch zo veel mogelijk te vermijden doe ik volgende tijdens de race : -          Ik draag goed ventilerende schoenen (er volgen wel nog berichtjes specifiek over AR en trailschoenen)-          persoonlijk vermijd ik waterdichte schoenen, want wat heb je aan schoenen die waterdicht zijn als je tot aan je kniën in het water staat en daarna het water niet meer  uit je schoenen kan omdat ze waterdicht zijn....

-          ik heb steeds een paar  reserve schoenen mee in mijn gearbox, best van een ander  merk, gezien ieder type schoen de mogelijke wrijvingspunten op andere plaatsen heeft, zelfs is het maar enkele millimeters...En een paar sandalen kunnen ook dienst  als uiterste oplossing.

-          deze reserve schoenen zijn meestal  een half maatje groter omdat je voeten na  meer dan 24 uur racen  er beginnen uit te zien als olifantenpoten

-          stof, zand,... in je schoenen kun je vermijden door  guetres.  Deze vind je voor minder dan 25 EUR in Decahtlon of bij www.raidlight.com


v6ACC004_L_2
-          wrijving tussen je tenen  vermijd ik door het  dragen van teenkousen, zie ook www.raidlight.com of www.injinji.com-          om mijn voeten zo droog mogelijk te houden  schud ik op ieder wisselpunt een flinke portie taklpoeder in mijn schoenen-          zodra ik  een wrijvingspunt voel leg ik er onmiddellijk Compeed op.  Om te vermijden dat de Compeed in mijn dure Injinji sokken blijft  kleven doe ik er meestal nog een stuk sporttape bovenop-          Deze tape helpt eveneens om te vemrijden dat  de Compeed al na enkele uren begint af  te rollen-          Om de Compeed zo goed mogelijk op je huid te kleven en te houden weet iedereen wel dat je deze met je handen gedurende enkele minuten moet aandrukken, door de ontstane warmte smelt de lijm beter aan de randen. Maar nog beter is om  de randen   te verwarmen aan de  hand van een aansteker.   Dit zijn enkele tijdens om toe te passen tijdens de wedstrijd, maar belangrijker nog is om jou voeten op voorhand te verzorgen.  Hierover lees je meer  in een volgend bericht.

00:00 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Medisch | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-04-08

Malheur

malheur_glasVanwaar de naam Malheur Ultrasport Team ? Ultrasport  en team zullen ondertussen wel al duidelijk zijn maar Malheur komt namelijk van onze  hoofdsponsor en gelukkig niet van de Franse betekenis van Malheur, namelijk "pech" of "ongeluk".  Malheur is het biermerk van de Buggenhoutse brouwerij De Landtsheer.  Zij hebben een aanbod van verschillende bieren, van de goudblonde Malheur 6° tot de Malheur Dark Brut, van een vlotte drinker van 6° tot een ware genieter van 12°. 
Gezien de 3de editie van de Raid XL in Buggenhout plaatsvond is de link wel duidelijk en het jaar  daarop werd een overeenkomst gemaakt  tussen de organisatie en de brouwerij en werd de wedstrijd omgedoopt naar het plaatselijke biermerk...de Malheur Raid XL was geboren.   Gezien de organistie van de Malheur Raid XL vooral bestaat uit onze  teamleden besloten we gezamelijk om dan ons team ook naar Malheur te vernoemen.  Het gele kleur van Malheur werd dan ook de kleur van onze  uitrusting en al snel werden we bekend als het gele Malheur leger....
Hoe lekker een Malheur ook mag smaken, je vindt hem net niet in onze  drinkfles of camelbag...maar  het is wel het eerste wat  we drinken bij onze  aankomst na een wedstrijd of gezamelijke training.  En de avond voor een wedstrijd helpt het ook goed om de wedstrijdstress eventjes te vergeten...welke wedstrijdstress  ?

00:00 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Malheur Ultrasport Team | Permalink | Commentaren (1) | Tags: malheur |  Facebook |

01-04-08

La Bouillonnante

img_1127416974_11099_1129644302
Op zondag 20 april doen we met een aantal Malheur Ultrasporters mee aan de Bouillonnante, een 45 km lange trailrun
langs de prachtige meanders van de Semois. Het blijkt  een fantastische loop te zijn langs ’s lands mooiste paden … Je kan rekenen op een uitzonderlijk mooi parcours, een enthousiaste en dynamische organisatie, en een prima onthaal door de stad Bouillon. 90 % van het parcours loopt over onverharde wegen en paden  met een hoogteverschil van 2000 m ! Dit is net zoveel als de Magnetoise van vorige maand maar dan over 20 km minder...dat belooft.   Mijn trainer heeft me beloofd om één en ander uit te zoeken om mij beter voor te bereiden op de afdalingen die steeds  veel zwaarder blijken te zijn dan de beklimmingen

img_1127416974_15003_1173198245_mod_580_406

Het parcours loopt langsheen de mooiste plekken uit de streek (Tombeau du Géant, Frahan, Rochehaut, Mouzaive...) in een prachtig natuurkader ! Op beide parcours zijn bepaalde stukken technisch moeilijke (ladders, gladde stenen,...).
 
 img_1127416974_14977_1147186312_mod_456_300

De maximum tijd is 8 u.  Vorig jaar kwam de eerste loper binnen na 4 u 11 min maar de gemiddelde aankomst tijd was  ongeveer 6 u.  Vorig jaar startten er ongeveer 300 deelnemers.  Een doel voorop stellen op dergelijke wedstrijden is vrij moeilijk...je kent het  parcours niet evenals de andere deelnemers en de weersomstandigheden kunnen ook heel bepalend zijn.  Maar mijn bedoeling is toch om alles te geven...laat ons zeggen een seconde harder dan ik eigenlijk kan.
De opbrengst van deze derde editie zal ten goede komen aan een school voor bijzonder onderwijs in Bertrix, dit om een droom te realiseren die ze al lang koesteren : een bezoek aan Disneyland Paris. 

16:11 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Adventure Race en Trail tijdschriften

Cover_200
Als we de krantenwinkel binnenstappen worden we overstelpd met honderden verschillende gespecialiseerde tijdschriften...voor iedere  hobby (Railhobby, BDSM,...) voor iedere leeftijd ( Viva Baby, Yes, Viva,...), voor iedere levensfilosofie (Spiritule Krant, Gay magazine), over ieder dier (Het Schaap, Witvis Totaal, De Karperwereld, Hoefslag,..),  voor iedere tuin (Fushsiana, natuurlijke zwembaden,...), over  iedere soort muziek (Bach, pianowereld, Joepie, Punk,...), over  ieder vervoersmiddel (Britisch car magazine, Monstertrucks, Cruises,...), voor ieder probleem in huis (Alles over vloeren, de Doe Het Zelver,...).  Zijn we dan als ultrasporter  een nog veel kleinere groep dan de karperfans of diegene die een netwerk van miniatuurtreintjes op zolder hebben staan ?  Blijkbaar wel...want ik heb nog nooit een adventure race  of ultrasport magazine gevonden.  In bepaalde tijdschriften vinden we  onszelf misschien wel een beetje terug maar we  blijven nog steeds ultrasporters en geen mountainbikers (O2-bikers, leuk maar vooral veel produktinformatie over peperdure fietsen en flashy toebehorens) , wandelaars (Op Pad, maar helaas kunnen we onze dag niet vullen met een wandeling van 20 km verkleed in een tiroller-outfit), triathleten (Triathlète, soms interssant maar we hebben geen behoefte om te showen met wielen die meer kosten dan ons maandelijkse inkomen) of buitensporttoeristen (Far-Out, leuk voor op het toilet maar vooral reclame, herhalingen van alle artikletjes van het tijdschrifjt Outside van 10 jaar geleden, artikeltjes die je al een held doen voelen als je met je allernieuwste plunje op één dag 20 km  gemountainbiked hebt gecombineerd met  een touwenparcours waar  voetbalclub FC 't Hoekske aan het aanschuiven is met een Jupiler in de hand).  Dan ga ik nog het liefst naar huis met de Runnersworld, hierin wordt , naast de jaarlijkse herhalingen hoe je een marathon moet voorbereiden, toch geregeld aandacht besteed aan het  ultrasporten, trailrunning, voeding &trainingtips,...

 65Gelukkig kom ik geregeld eens in Frankrijk en vind ik er  steeds  2 supermooie en interessante tijdschriften.  Endurance is een tweemaandelijks tijdschrift over adventure racing en trailrunning, met zowel race-verslagen, interviews, materiaalinformatie, tests, trainingtips,...zij geven tevens ieder jaar  een boek uit  met alle mogelijke ultrasportwedstrijden in Frankrijk en de  grootste internationale wedstrijden.  Sinds kort  hebben ze eveneens een eigen website.   
Esprit trail is een tijdschrift over trailrunning met heel veel wedstrijd- en trainingsinformatie.  En niet te vergeten, beide tijdschriften staan vol met  prachtige foto's ... dus zelfs begrijp je geen woord Frans, je kan gerust deze tijdschriften kopen en  onbeschaamd zeggen "ik koop het voor de prentjes...". Op Endurance ben ik ondertussen geabonneerd en niet voor niets zegt mijn vrouw steeds "Wim, je Playboy is weer  toegekomen" als zij Endurance in de  postbus vindt. En na het lezen of het doorbladeren van deze tijdschriften heb ik steeds onmiddelijk zin om te stoppen met werken, volop te gaan trainen en mij in te schrijven voor alle wedstrijden...en nu  terug aan het  werk.

Wim

14:16 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Gear | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |