26-05-08

Land Rover G4 Challenge (deel 2)

1
Voorbije weekend heb ik deelgenomen aan de nationale selecties van de Land Rover G4 Challenge op het strand van de Panne.   Laat ons beginnen met  het slechtste nieuws.... ik loop momenteel rond met een blauwe olifantenvoet, heb stijve schouders van op krukken te lopen een de loodzware proeven en  mijn maag voelde gisteren avond als een draaiende wasmachine als resultaat van een overdosis pijnstillers en ontstekingsremmers.

Zaterdagavond werden 40 deelnemers  gekozen om door te gaan naar de  tweede ronde nadat we met  dubbel zo veel deelnemers gedurende gans de dag  een achttal proeven hadden afgelegd :-          mtb ritje over 4 km over enkele duinen en single tracks-          hindernissen parcours-          sprint-mtb-race over het strand-          deathride en zo hoog mogelijk klimmen op een speleoladder  binnen 1min20sec-          een moordende zwemproef in zee over ongeveer 1km maar met  een hevige branding, hoge golven en een pittige tegenstromm-          kayakken op zee over onveer 2 km-          3 theoretische  testen (Engels, EHBO, (auto) mechanica en rijtechnieken)-          Een massa loop van 6 km door vooral de duinen en ove r het strand. dsc01521
Na een heerlijke BBQ waar  nog een 600tal  genodigden aanwezig waren naar aanleiding van de 60ste verjaardag van Land Rover, werd afgeroepen wie  er door mocht gaan.  Wie werd afgeroepen moest onmiddelijk in één van de G4 Discoveries stappen om ergens “gedropped” te worden voor een nachtelijke oriëntatieloop.  We reden het Land Rover dorp uit onder het geroep van een 600tal mensen en een exotische technobeat. (emo-kick 1).  Ik had een vermoeden dat we in de Franse duinen gingen worden afgezet...maar nee, bij het eerst volgende rondpunt keerden we  terug naar het strand waar we werden verrast  door een spetterend vuurwerk en bijhorende muziek.  Wat een gevoel...10  oranje G4 Land Rovers opgelijnd met daarin 40 atleten uitgedost met kompas en hoofdlamp... (emo-kick 2).  Terug naar de werkelijkheid...we kregen een kaart schaal 1:10.000 met daarop 17 CP’s die we zo snel mogelijk moesten vinden.  Eén per één startten we om de halve minuut.  Ondertussen begon het stilletjes te regenen maar hoe verder we waren hoe harder  het begon te regenen..heerlijk : vrij technisch geplaatste cp’s, uitdagende ondergrond (strand, duinen en bos) en andere deelnemers die we moeiteloos voorbij liepen.  Samen met nog 2 andere deelnemers, waaronder Filip Claes die  al verschillende Raid XL wedstrijden op zijn cv heeft staan,  vonden we  zonder grote moeite  de ene na de andere cp.  Tot ongeveer na 5 km waar mijn -dacht ik- sterkste punt, nl. lopend kaartlezen, resulteerde in een verzwikte voet.  Na wat geroep en gekreun besloot ik hinkend verder te doen, en gelukkig is adrenaline een perfecte pijnstiller waardoor ik de volgende 12 km nog kon uitlopen en zelfs verrast werd met een eerste tijd samen met Filip.  Helaas was de adrenaline bij de aankomst opgewerkt met als gevolg een flinke portie tranen van pijn en ontgoocheling !  Een dokter verzorgde mij met de nodige coldpacks, pilletjes en zalfjes maar  raadde mij ten stelligste af om verder  te  doen.  “Maar dokter, zou het kwaad kunnen mocht ik verder doen ?”  Zijn antwoord “Afgezien van de pijn, neen” was voldoende om te belsuiten om verder  te doen.   Ik wist dat ik tot nu toe al goed gescoord had om nog kans te maken voor een top 5 positie.   Met mijn krukken door het zand tot aan mijn tentje om er te proberen slapen maar die pijnstiller was maar een dieseltje waardoor ik maar van 5 u tot 7 u heb kunnen slapen.   Ik hoopte dat de zondag vooral theoretische proeven en rijvaardigheidstesten zouden zijn, maar helaas kreeg ik te  horen dat er nog een loodzware proef op het programma stond in de namiddag.  Hopla,  nog een extra pijnstillertje in mijn mond.   In de voormiddag kregen we  drie proeven :-          4 spectaculaire rijvaardigheidsproeven-          Een groepsoefening met de Discovery waarbij  verschillende denk en doe proeven moesten worden afgelegd-          Een psychologische test  gevogld door een interview voor de camera img-6712
Het remmen was nogal pijnlijk aan de voet, maar voor de rest verliep alles vrij goed.   En nu naar de finale proef (die werd geheim gehouden tot de laatste minuut) :-          2 ronden telkens bestaande uit :o        De zwemproef van de zaterdago        De kayakproef van de zaterdago        De zand en duinen cross van de zaterdago        Een gedeelte van het  commando parcours van de zaterdag Ik moest hier gewoon zorgen om de schade zo veel mogelijk te beperken, dus moest ik alles geven tijdens het zwemmen en kayakken en besloot ik het lopen en de hindernissen te doen in mijn wetsuit en op blote voeten, kwestie van geen tijd te verliezen bij de wisselzones.   Krukken langszij en al huppelend het strand over tot aan het water.   De golven waren voorlopig minder dan gisteren en zo ging het kayakken en zwemmen heel vlot.   Met tranen in de ogen werkte ik de eerste loopronde af en kon ik zelfs nog iemand inhalen.  Als derde begon ik aan de 2de ronde.  Het zwemmen was nu een stuk zwaarder geworden door de stroom.   Het was echt vechten om tot bij de verste boei te komen.  Verschillende deelnemers hebben zelfs noodgedwongen moeten  terugzwemmen .  Gezien we per 2 moesten kayakken moest ik een drietal minuten wachten op de 4de om dan samen te vertrekken met het  loopgedeelte.   Door mijn verzwikte voet liep die andere uiteraard zonder enig probleem van me uit...fair ?  Misschien niet maar ik begreep het, het gaat hier niet om een ruiker bloemen maar om een “once-in-lifetime-chance”.   Ik bleef proberen, ik zat nauwelijks 10 meter achter  hem aan, maar toen moesten we een klimnet over en af en dit ging maar maas per maas door de immense  pijn.   Mijn concurrent zag ik mij aanmoedigen aan de eindlijn en wat bleek, hij moest zelf nog over de eindstreep, hij was gewoon aan het wachten op mij ! Samen de eindstreep over. Wat een teamspirit (emo-kick 3) Ik hoopte dat hij hiermee op één of andere manier  beloond zou worden, maar ja, het  is enkel de chrono die telt.   Na een apertief en het  diner  kwam het meest zenuwslopende moment : de uitslag.  Zo veel andere sterke kandidaten, zelf maar 1  fysiche proef gewonnen (oriëntatieloop) maar wel overal toch in de top 3 veronderstel ik,...wordt het terug zoals 3 jaar geleden, de meest frustrerenste plaats.  De derde palats ?   Nummer 5....nummer 4...nummer 3....Yes ! Niet mijn naam....nummer 2....nummer 1 :Wim Vancraeynest !   En raad wie terecht tweede werd...Thibaut, diegene die op mij stond te wachten voor de eindstreep van de finale proef !  Teamspirit en volharding werden nogmaals eens beloond.  Go Beyond !  En nu in februari met de 4 Belgen (2 dames,  2 heren) naar  Herefordshire voor de internationale selecties met 4 Belgen. Hier wordt de man en vrouw  geselecteerd om België te vertegenwoordigen tijdens de 4 week durende G4 Challenge o.a. in Mongolië.   Die poster van de Cameltrophy  in mijn kinderkamer destijds  heeft 50 % kans om realiteit te worden.  Maar nu al kan het  niet meer stuk ! Bedankt Land Rover, bedankt alle deelnemers voor de aanmoedigingen en hulp, bedankt pijnstillers, bedankt supporters (vrouw, kinderen, volley,...).  Wim PS Enkele jaren geleden werd mijn teammaatje Roel ook al geselecteerd voor de internationale selecties...helaas maar terecht moest hij Rudy Thoelen laten gaan die  uiteindelijk de G4 Challenge in 2003 won.  Roel, als ik naar Mongolië ga, neem ik jou zeker mee in mijn gedachten !

foto's : www.g4challenge.be
informatie : www.landroverg4challenge.com

 

13:45 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Land Rover G4 | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Commentaren

Klasse Wim!! Gefeliciteerd en nu nog even zorgen dat je het tot de laatste 2 schopt...

Ennuh, nu even herstellen en zorgen dat je fit bent voor Slovenië...

Gepost door: Harm | 26-05-08

Wim, ik ben blij voor jou! Ik vond het jammer dat je drie jaar geleden net de 2de plaats gemist had en ik ben blij dat je gisteren - ondanks je verzwikte voet - toch nog 1ste bent geworden, proficiat!

Ik vond de challenge ook erg tof, ondanks dat ik er de zondag niet bij kon zijn... Maar het was een prachtige ervaring en ik ben nu al van plan om over drie jaar zeker terug mee te doen.

Succes verder,

Noor

Gepost door: Noor | 26-05-08

Doorspekt van ironie Doorspekt van ironie...

[b]O joepie...

Ik mag mee in gedachten...

O Joepie [/b]

knipoog, hupsakéé

Gepost door: Roel | 26-05-08

Wim,

Ik ben haast geneigd om te schrijven; "Ik had niet anders verwacht!". Van harte gefeliciteerd.

Gepost door: Ton | 26-05-08

Wim,
Zeer sterk! Geniet nu maar van je selectie en verzorg de blessure goed!

Gepost door: Stijn Fonck | 26-05-08

Dag Wim,
proficiat met je prestatie! Welverdiend!
Als ik het zo lees... je had gelijk....die doop van mijn metekindje weegt niet op tegen dit...maar ja een mens heeft zo van die verplichtingen he! Veel succes, we duimen!
PS kan ik de kladblaadjes van je voorbereiding lenen voor de volgende editie?
grts

Gepost door: Lindsey Haak | 26-05-08

Wauw, dikke proficiat.
Ne mens zou al tranen in de ogen krijgen van alleen je verhaal met dergelijk emo-kicks te lezen. De spanning moet wel ondraaglijk zijn geweest. Van een 'Malheur' gesproken om net op zo een moment je voet te verzwikken. Verzorg je voet nu maar en succes in slovenie. Mss nog tot één dezer ... Guido

Gepost door: Guido | 27-05-08

waanzinnig wim!!!!
mag je trots op zijn. En wij ook als teamleden.
en roel, ik denk dat wij mee moeten voor de verzorging.....

Gepost door: martine | 28-05-08

Blijven doorgaan Wim,

Knap gedaan! Doorgaan tot het einde, dat is het hé!!

Gepost door: Christophe | 28-05-08

Fantastish! Mooi verhaal. Lang leve de teameest!

Gepost door: Winfried Bats | 02-06-08

De commentaren zijn gesloten.