24-06-08

Slovenie door de ogen van Martine

Je zou onderweg bijna een notitie boekje meenemen om later na te kijken wat en wanneer we nu wat gedaan hebben. Het begon op de vroege vrijdagmorgen. Om 5 uur stonden we allemaal naast het bed om te zorgen dat we om half 6 onze gearbox ingeleverd hadden. Om 6 uur vertrok de bus met alle deelnemers naar Bled. Daar begon om 10 uur de start.
Daar ligt een prachtig meer met een eilandje in het midden. De normale mens gaat met een bootje naar het eiland, wandelt wat rond en bezoekt het kerkje wat erop staat. Een prachtig plaatje zie je hier.
Wij deden het anders. Om 10 uur vertrokken we op de inline skates voor een half rondje meer. Bij checkpoint 1 skates uit en het water in om naar het eiland te zwemmen. Ik had besloten om mijn wetsuite niet aan te trekken want dat moest je het erna namelijk meenemen in je rugzak die toch al behoorlijk zwaar was. Dus met wetshirt en bikini ben ik naar het eiland gezwommen en dat was prima te doen qua temperatuur. De toeristen die rond wandelde keken vreemd. Uit de hoek van een steiger zagen ze mensen het water uit komen, die vervolgens de trap van de kerk op rende. Een kaart afknipte en weer het water in sprongen.  Dezelfde weg weer terug zwemmen wat in totaal 1 km zou zijn.
Daarna wederom met de skates aan weer terug naar het startpunt. Daar maakte wij ons klaar voor een trekking. Het is even wennen om  hard te lopen met een rugzak vol op je rug maar het went. Zo rende we wat dorpjes en tussen de velden door. 
Na 2.5 a 3 uur bereikte we het kajak punt. Wederom omkleden en de tassen op de kajak binden. Het was verplicht om hier je wetsuite aan te hebben. En dat was een goed idee want het water was ijskoud. Ik ben samen met Francis in een kajak gestapt en enthousiast liet hij mij voorin zitten. Na 5 minuten begreep ik waarom. Ik kreeg al het water over mij heen. Maar het was een prachtige tocht. Er zaten stukken in waar veel stroming stond en waar het een kunst was om niet om te slaan.  Ton en Cristophe zijn 1 keer omgekiept. Lang leve de wetsuite. Na zo`n 1.5 a 2 uur kwamen we aan bij het volgende punt. 
Een fietstocht waarbij er een speciale oriëntatie in een bos zat. Veel smalle paadjes , een leuk mtb parcours. Ton en Francis waren de kaartlezers en deden het geweldig. Cristophe keek mee. Ik heb mij er niet mee bemoeit, dat is nog een brug te ver. Ik vind het een sport op zich en bekijk met bewondering hoe ze de weg vinden.
Tijdens de fietstocht moesten we nog wat andere dingen doen. Zo moesten we omhoog klimmen, al lopend. Om vervolgens een leuke abseiling te doen. Later kwam het caving nog aan de beurt. Iets in een grot doen.....dat hoefde maar door 2 mensen gedaan te worden dus dacht ik laat mij dat maar doen. Ik dacht gebukt die grot in te gaan en iets af te knippen. Nou, bukken lukte niet echt, het was zowat op je buik door de grot. Waarbij op de grond aardig wat water lag en boven je puntige rotsen. Als ik mijn helm niet op gehad had, was ik er bebloed uitgekomen. Op knieën, handen en buik zijn we erdoor heen gekropen en hebben we onderweg nog een Sloveen `gered` die vast zat. Wat die bezielde weet ik niet maar hij dacht met zijn grote lijf door een gat te kunnen waar ik niet eens door heen paste.
Achterin de grot hebben we onze cp afgeknipt en zijn we weer terug gekropen. Als je een claustrofobie hebt zul je hier volledig decompenseren. Met geschaafde knieën was ik blij de buitenlucht weer te zien.
De tocht vervolgde we verder op de fiets, de lucht was ondertussen behoorlijk zwart aan het worden. Binnen een korte tijd begon het ongelooflijk te onweren, bliksemen en vooral te regenen. Het kwam met bakken uit de lucht en hield zeker wel een uur aan.
Uiteindelijk kwamen we voor het eerst aan bij onze gearbox. Daar snel wat gegeten, een blikje tonijn is toch niet echt lekker als je het zo opeet. Maar de dubbele herbalife shake spoelde het goed weg. Vol geladen met een nieuw zak eten, warme en droge kleding vervolgde we onze weg voor een lange trekking.

Het was rond half 7 in de avond. Het lopen begon met een hele lange klim naar boven de berg op. Een zware klim want hij was erg steil, maar wat een prachtig gebied. Uiteindelijk kwamen we na een paar uur boven aan. Door de alpenweide naar een berghut.
Daar liepen we een tijdje op en neer en langzaam begon de nacht te vallen. Onderweg waren er prachtige ver gezichten en zelfs nog 2 herten die alleen Francis zag. Niemand weet of het een hallucinatie was. Met licht op onze hoofden liepen we de nacht in. Ik vind het altijd bijzonder om s`nacht te lopen. Het heeft iets speciaals. Het was veel dalen, wat klimmen en stukken vlak. Waar we konden rennen deden we dat. Onderweg heb ik een mini cursus stokken lopen gehad van Ton. Dat is als je er handig mee wordt toch een stuk makkelijker. Het bespaart je aardig wat kracht.
Na ongeveer 9 uur gelopen te hebben bereikte we weer een cp en daar stond onze gearbox. Mijn fietsbroek was nog niet droog dus besloot ik mijn loopbroek maar aan te houden. Dat was achteraf niet zo slim. Andere schoenen aan, eten en na 15 a 20 minuten gingen we weer op pad, nu weer op de fiets. Op zoek naar cp 20. Die cp zal ik nooit meer vergeten.
We fietste wederom in een prachtige omgeving, het werd licht en overal zag je bos en bergen. Het andere Malheur team waren we al met de trekking tegen gekomen en die kwamen we nu ook weer tegen. Gezamenlijk zochten we, helaas, geen cp. Wij besloten een andere kant op te gaan en klommen stukken met de fiets aan de hand wegen op die niet beloopbaar waren. Zo ging het eigenlijk uren, klimmen, klimmen en soms afdalen. Uiteindelijk waren we echt de weg kwijt.
De closing time van cp 20 was 8 uur en die hadden we al lang overschreden. De volgende cp tijden kropen ook voorbij  en wij zaten nog steeds in het @@@bos. Na 7 uur fietsen waren we uiteindelijk in een dorp. Ver weg van alle cp`s.
Daar hebben we nog eens goed overlegt. Aangezien Cristophe last had van zijn knie na een eerder knieband letsel was het voor hem duidelijk. Hij zou stoppen. Dan ben je als team niet meer compleet en dus doe je niet meer mee. Francis vond dat reden genoeg om dan ook te stoppen omdat het race element er niet meer was. Dus bleven Ton en ik over. Wij besloten om dan samen de race uit te maken. Dit alles in goed overleg, Iedereen begreep elkaars keuze. Dus moesten we op cp 25 zien te komen. De weg zag er niet veel belovend uit.
Er lagen 2 grote bergen voor ons. We moesten Slovenië uit fietsen en via Oostenrijk er weer in. Het was bloedheet en de klimmen waren eindeloos. Als je dacht dat de eerste klim steil was dan was dat niets vergeleken bij de 2de. Die was echt steil. Mijn benen waren totaal leeg gefietst. Met veel moeite en pijn en hulp van Ton kwam ik ook die berg over.
Onderweg denkend wat te doen. Doordat we niet meer in de race zaten en ik mij zo leeg gefietst had vond ik het geen goed idee om door te gaan voor de fun. Veel fun zou ik er niet aan beleven dacht ik zo. Uiteindelijk kwamen we na 12 uur fietsen bij cp 25 aan. We hadden 31.5 uur non-stop geraced.
Ik besloot daar om ook niet meer door te gaan. Tuurlijk wilde ik ook wel de race afmaken maar doordat we niet meer met het hele team waren maakte dat wel een groot verschil. Er was geen twijfel mogelijk dat ik verder geraced had als we nog compleet waren. Maar nu was dat niet zo en dan komt de vraag waarom zou ik mij volledig uitputten als we niet meer echt racen. Ik wist ook dat er nog een mtb trekking van ongeveer 9 uur aan zou komen en dat zou de mtb afstand op misschien wel 300 a 350 maken ipv 160.
Ik had vrede met de keuze want we hadden echt goed geraced in een geweldig team. Ik had er van genoten en stukken ontzettend afgezien. Ik had niet meer als een 8 uurs race gedaan en nu 31.5 uur. Mijn grenzen zijn op alle manieren ongelooflijk verlegd.
De slaap was tot dan erg mee gevallen. We hadden nog geen slaap genomen omdat we ons goed voelde. Ik nam iedere 6 uur een NRG tablet en dat leek goed te helpen. Onderweg heb je hoogtepunten en dieptepunten. Je komt er overheen. Dan voel je overal pijn en na een half uur is het weg en geniet je. Ik blijf het een ongelooflijk iets vinden dat je je lichaam in staat kan stellen tot zoveel sporten non-stop. Met een sport als dit is je mentale kracht een hele belangrijke factor.
Het is voor mij 1 leerproces geweest. Hoe moet ik mijn gearbox klaar maken? Wat moet ik eten? Hoe moet ik min krachten verdelen? Waar moeten mijn spullen zijn, rugzak of gearbox? Ik heb nieuwe dingen gedaan, kajakken op zo`n rivier, in een grot gekropen, de langste afstand ooit op een mtb gezeten, weer eens geabseild, prachtige trekkingen gedaan.
Kortom, een onvergetelijke ervaring die naar meer smaakt.
Pas als je dit doet begrijp je hoe hoe je je trainingen kan indelen. Uiteraard heb ik veel te weinig op de fiets gezeten. Maar dat was nu eenmaal zo omdat ik in Uruzgan zat. Maar ik zou in het vervolg bv meerdaagse mtb tochten maken. 3 dagen 60 km ofzo. En combinaties met hardlopen. Ik heb veel meer inzicht gekregen.
Maar het is een prachtige sport. Een sport die je tot je grenzen brengt van waar je denkt misschien wel nooit te komen. En je gaat over die grenzen en verbaasd je zelf dat je dat kan. Een sport die zoveel afwisseling heeft en je door prachtige natuurgebieden leidt. Wat ik ook erg mooi vind om te zien is dat alle teamleden die al zo veel ervaring hebben nog steeds leren en nog steeds zo vol enthousiasme zitten.
Wat ik vooral nog wil vermelden is de prachtige prestatie van Malheur team 1. Die zijn uiteindelijk door gegaan na ook 5 cp`s  gemist te hebben. Ze finishte zondag middag rond 14 uur, na 54 uur racen, om trots op te zijn!!!
Verder hebben we 2 superverzorgers en fans bij ons gehad, Ton en Bieke. Onze steun en toeverlaat op momenten dat wij het niet verwachten, Dank!!
Ik ben blij en trots om in zo`n goed, gezellig, enthousiast, gemotiveerd en sport minded team te zitten als het Malheur Team!
En oh ja, als je nu wat extra calorien wil verbranden is dit de sport. Nico heeft zijn hartslagmeter omgehouden en heeft na 54 uur racen bijna 29.000 calorieën verbrand. Een kleine berekening leert dat dat voor mij rond de 17.000 calorieën zijn over de 31.5 uur. Niet zo gek dat ik heel de dag al honger heb.
NB; de organisatie van de adventure race was er een van grote klasse. Een prachtige en afwisselde race wat tot in de puntjes geregeld was!
Nb2; Slovenie is echt een prachtig land wat zeer zeker de moeite waard is om eens te bezoeken. Een outdoor land bij uitstek. Ik zal hier zeker nog eens terugkeren. Er komen nog wat foto`s aan......

14:48 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.