30-06-08

Huidkanker en duursport

Training for the marathon puts runners at risk for malignant melanoma and other skin cancers, according to researchers here.
Dit was de intro betreffende een onderzoek uitgevoerd door een Oostenrijks Research Team, een groep dermatologen op een medische universiteit in Graz. Doordat men daar 8 ultra lopers gedurende 10 jaar met kwaadaardige huidkanker hadden behandeld was hun interesse gewekt. Een aantal van de dermatologen zijn ook fanatieke hardlopers en daarom wilde men graag dit onderzoek uitvoeren omdat dit toch zorgelijk was.
Men heeft 210 marathon lopers en 210 niet lopers uitgezocht voor de studie. Beide groepen waren gelijk qua leeftijd en geslacht. Overigens allemaal blank.
Deze 420 mensen zijn gescreend door de dermatologen en bij de marathon lopers moesten er 24 lopers voor een chirurgische ingreep ivm huidkanker. Bij de niet lopers moesten er 14 behandeld worden. Het hoogste percentage verwijzingen, 19 procent, waren de marathon lopers met de hoogste km week omvang. (meer als 70 km per week).
Navraag bij de lopers leert dat 96,7 % een korte broek draagt, 87,6% een shirt, 11% een singlet. 56,2% gebruikt regelmatig zonnebrand crème, 41,9 % soms en 1,9 % nooit.
Dat betekent dat bij zon de huid een langere periode bloot gesteld wordt aan ultraviolet straling en dus een hogere kans op huidkanker. De dermatologen adviseren dan ook om het liefst te trainen bij een lagere uv blootstelling, adequate kleding te dragen en vooral om zonnebrand creme te gebruiken. In het artikel wordt nog gesugereerd dat ook de afgenomen weerstand een rol zou kunnen spelen, bv bij veel training. Maar dit is een speculatie en is niet wetenschappelijk bewezen.
Als ik naar mezelf kijk moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat ik nooit zonnebrand creme gebruikte als ik ging sporten. Tot een paar jaar geleden een vriendin (ook marathon loopster) een melanoom op haar kuit had. Alles is goed afgelopen maar ben sindsdien wel bewuster geworden van de gevaren van de zon en dus meer gaan smeren.
Martine

14:15 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Medisch | Permalink | Commentaren (0) | Tags: huidkanker en duursport |  Facebook |

Boekentips

De Malheur Raid XL, de nationale selecties voor de G4 Challenge en  AR Slovenië zijn net achter de rug en we hebben nog ongeveer 6 maanden voor we aan de start staan van de 5 daagse XPD adventure race in Portugal.  Met andere woorden tijd voor wat meer rust en daar horen zeker enkele boeken bij die ik onlangs  bij de boekenwinkel  heb gekocht of nog in mijn kast  heb gevonden :

9789059207134
Extreem Lopen
In dit boek worden 24 verschillende vormen van extreem lopen besproken. Er komen een aantal ultralopen aan bod, maar ook wedstrijden op extreme locaties, van de hoogste tot de laagste, de zuidelijkste tot de noordelijkste en de warmste tot de koudste loopwedstrijden ter wereld. Extreeem lopen voert de lezer mee naar ultraloopevenementen en marathons over de hele wereld. Het boek behandelt de voorbereidingen, de uitdagingen, de strategieën en de anekdotes van de mensen achter de race. Verdeeld in zeven hoofdstukken behandelt Extreem lopen bekende races zoals de afmattende Marathon des Sables en de Badwater Marathon, maar ook minder bekende evenementen, zoals de Te Houtaewa Challenge op het schitterende 90 Mile Beach in Nieuw-Zeeland en de Baikal International Ice Marathon, een race die in zijn geheel op bevroren water wordt gelopen. De informatie wordt geïllustreerd met meer dan 150 foto’s en kaartjes 9789044611571
De mens als duurloper
Vaak wordt de stelling verkondigd dat de ultra-marathons of ultra-lange afstandslopen een logisch gevolg zijn op de marathon en zelfs de triathlon. Niets is minder waar. De duurloop is klassieker dan de marathon.
Historicus en topatleet Jan Knippenberg – de Nederlandse duurloper van wereldklasse – geeft in De mens als duurloper de historische achtergronden van het duurlopen weer. Hij plaatst de ultra-lange afstandsloop in het perspectief van de cultureel-historische ontwikkeling. Na een boeiende beschrijving van de duurloop in de niet-Europese culturen – de Bushmen en vooral de Tarahumara Indianen in Zuid-Amerika – waarbij afstanden van honderden kilometers werden afgelegd, belicht hij de ontwikkeling van de duurloop in de Europese cultuur. Een fascinerend boek, dat aanzet tot nadenken over de relatie tussen prestatie en geestelijke
 followpassion
Een passie moet je volgen
Hoe verklaart een geboren avonturier zijn drang naar extreme expedities? Dixie Dansercoer vond hiervoor een uitstekende vertolker in zijn Amerikaanse expeditie- en levenspartner, Julie Brown. Met het project Circles proberen Dixie en Julie om hun ervaringen te delen met mensen die hun eigen dromen willen verwezenlijken. Hun verfrissende eerlijkheid zorgt hierbij voorde demystificatie van hun eigen avonturen. In 'Een passie moet je volgen' gaan Dixie en Julie op zoek naar de overtuigingen die hun gepassioneerde levensstijl voeden. Hun filosofie, die eenvoud, vastberadenheid en volharding uitstraalt, kan door de lezer ook in het eigen leven worden toegepast. Dit boek is een selectie van inspirerende en realistische schetsen, verhalen die iedereen kunnen inspireren en aanzetten om lang gekoesterde dromen waar te maken 
mimage1001 tips voor de fietser

Tussen allerlei tips waarvan je waarschijnlijk wel al de meeste weet, lees je hier en daar wel enkele nieuwe nuttige tips.  Ik herinner me vooral nog de tip dat je als wielrenner beter  naakt slaapt...

Wim

00:45 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Other | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-06-08

Foto's AR Slovenie

72157605829187695_7f27ace82e_l

15:42 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-06-08

AR : de perfecte leerschool en dieet

 photo5
Gisteren namiddag zijn we thuis gekomen van onze adventure race in Slovenië.  Met 2 Malheur teams hebben we er deelgenomen aan een driedaagse adventure race. Een uitgebreid wedstrijd verslag van het 2de team kun je reeds hieronder lezen 
en heel wat prachtige foto’s zijn hier te zien. Een verslag van Malheur Ultrasport team 1 volgt ook binnenkort. Maar toch alvast enkele nabeschouwingen.  Het verloop van de wedstrijd was voor beide teams ongeveer gelijkaardig tot ongeveer 25 uur racen, er was nauwelijks een half uur verschil tussen beide teams.  Helaas  heeft het 2de team (Ton, Martine, Christophe en Francis) ongeveer halfweg de race besloten om uit de race te stappen na enkele navigatieproblemen en een knieblessure.  Wij   (Roel, Jacqueline, Nico en mezelf)  zijn een dag later als vierde team toegekomen maar door het missen van enkele cp’s zijn we maar  8ste in het  totale klassement.  Twee navigatie fouten en een heel moeilijk te vinden punt (een verouderde  kaart van 1:50.000 in de bergen is als een Ikea kast zonder handleiding in elkaar steken) hebben er toe geleid dat we enkele punten moesten overslaan.  Alhoewel overslaan niet  het juiste woord is als je weet dat we hierdoor zowat 90 km meer gemountainbiked hebben).   Onze doelstellingen waren in de eerste plaats  ervaring opdoen (vooral voor Martine, Nico en Jacqueline voor wie het hun eerste echte lange AR was) en  vervolgens de wedstrijd volledig uitdoen en alle cp’s te vinden maar helaas zijn we in dit laatste  niet in geslaagd.  Zijn we daarom zwaar ontgoocheld ?  Neen ! Uit verliezen kun je meer leren dan uit winnen.  We zijn ons allemaal bewust waar het minder goed is gelopen en we weten dus dat we zeker nog aan deze puntjes moeten sleutelen voor we naar het WK vertrekken.  Het  heeft geen zin om deze punten op te sommen  gezien we  het allemaal zelf nog eens op een rijtje moeten zetten en ook omdat we geen zin hebben om onze voorlopige  zwakke punten aan de concurrentie te vertellen...   Uiteraard moeten we ons niet enkel focussen op onze zwakke punten...fysisch en mentaal was iedereen reeds super sterk op de meeste disciplines. Ieder van ons heeft de ander wel verbaast tijdens een bepaalde etappe. Roel die ons naadloos door de 2 technische  oriëntatie etappes loodste, Jacqueline die onsterfelijk blijkt te zijn, Nico die ondanks een moelijke start er sterker en sterker op werd, Francis die weer als eens als een berggeit de beklimmingen bedwong, maar deze keer dan een berggeit die even snel als de Nederlanders zich voortbeweegt op 8 kleine wieltjes, Martine die mentaal niet te  kraken is en ons verraste met haar  eeuwig enthousiasme, Ton die nog maar eens heeft aangetoond dat hij fysisch ijzersterk is en als geen ander een teamlid kan motiveren en helpen en Christophe die ondanks wat minder  trainingsuren wegens een blessure toch weer heeft bewezen een ongelooflijke fietser en stapper te zijn.  Uiteraard zal de ene nog wat meer tijd in het water moeten doorbrengen, de andere (lees voraal de belgen) wat meertijd op de in-lineskates en nog anderen zullen zeker een paar Alpentochten in hun vakantie moeten plannen.  Ook onze slaaptactiek heeft zijn vruchten afgeworpen  net als het testen van  materiaal , voeding (een Mac Chciken voor de wedstrijd) en drank (een pint aan de finish doet toch nog steeds wonderen).    Allen zijn we  het er ook over  eens dat een AR waarschijnlijk het beste dieet is...welke ander dieet  kan in drie dagen tijd je 29.000 kCal doen verbranden ?   

Samengevat, de paardekracht is er ! Nu  enkel  nog de perfecte span uitwerken om het volledige koetswerk zorgeloos aan de eindstreep  van het WK te brengen. Wim
 photo6

16:45 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Slovenie door de ogen van Martine

Je zou onderweg bijna een notitie boekje meenemen om later na te kijken wat en wanneer we nu wat gedaan hebben. Het begon op de vroege vrijdagmorgen. Om 5 uur stonden we allemaal naast het bed om te zorgen dat we om half 6 onze gearbox ingeleverd hadden. Om 6 uur vertrok de bus met alle deelnemers naar Bled. Daar begon om 10 uur de start.
Daar ligt een prachtig meer met een eilandje in het midden. De normale mens gaat met een bootje naar het eiland, wandelt wat rond en bezoekt het kerkje wat erop staat. Een prachtig plaatje zie je hier.
Wij deden het anders. Om 10 uur vertrokken we op de inline skates voor een half rondje meer. Bij checkpoint 1 skates uit en het water in om naar het eiland te zwemmen. Ik had besloten om mijn wetsuite niet aan te trekken want dat moest je het erna namelijk meenemen in je rugzak die toch al behoorlijk zwaar was. Dus met wetshirt en bikini ben ik naar het eiland gezwommen en dat was prima te doen qua temperatuur. De toeristen die rond wandelde keken vreemd. Uit de hoek van een steiger zagen ze mensen het water uit komen, die vervolgens de trap van de kerk op rende. Een kaart afknipte en weer het water in sprongen.  Dezelfde weg weer terug zwemmen wat in totaal 1 km zou zijn.
Daarna wederom met de skates aan weer terug naar het startpunt. Daar maakte wij ons klaar voor een trekking. Het is even wennen om  hard te lopen met een rugzak vol op je rug maar het went. Zo rende we wat dorpjes en tussen de velden door. 
Na 2.5 a 3 uur bereikte we het kajak punt. Wederom omkleden en de tassen op de kajak binden. Het was verplicht om hier je wetsuite aan te hebben. En dat was een goed idee want het water was ijskoud. Ik ben samen met Francis in een kajak gestapt en enthousiast liet hij mij voorin zitten. Na 5 minuten begreep ik waarom. Ik kreeg al het water over mij heen. Maar het was een prachtige tocht. Er zaten stukken in waar veel stroming stond en waar het een kunst was om niet om te slaan.  Ton en Cristophe zijn 1 keer omgekiept. Lang leve de wetsuite. Na zo`n 1.5 a 2 uur kwamen we aan bij het volgende punt. 
Een fietstocht waarbij er een speciale oriëntatie in een bos zat. Veel smalle paadjes , een leuk mtb parcours. Ton en Francis waren de kaartlezers en deden het geweldig. Cristophe keek mee. Ik heb mij er niet mee bemoeit, dat is nog een brug te ver. Ik vind het een sport op zich en bekijk met bewondering hoe ze de weg vinden.
Tijdens de fietstocht moesten we nog wat andere dingen doen. Zo moesten we omhoog klimmen, al lopend. Om vervolgens een leuke abseiling te doen. Later kwam het caving nog aan de beurt. Iets in een grot doen.....dat hoefde maar door 2 mensen gedaan te worden dus dacht ik laat mij dat maar doen. Ik dacht gebukt die grot in te gaan en iets af te knippen. Nou, bukken lukte niet echt, het was zowat op je buik door de grot. Waarbij op de grond aardig wat water lag en boven je puntige rotsen. Als ik mijn helm niet op gehad had, was ik er bebloed uitgekomen. Op knieën, handen en buik zijn we erdoor heen gekropen en hebben we onderweg nog een Sloveen `gered` die vast zat. Wat die bezielde weet ik niet maar hij dacht met zijn grote lijf door een gat te kunnen waar ik niet eens door heen paste.
Achterin de grot hebben we onze cp afgeknipt en zijn we weer terug gekropen. Als je een claustrofobie hebt zul je hier volledig decompenseren. Met geschaafde knieën was ik blij de buitenlucht weer te zien.
De tocht vervolgde we verder op de fiets, de lucht was ondertussen behoorlijk zwart aan het worden. Binnen een korte tijd begon het ongelooflijk te onweren, bliksemen en vooral te regenen. Het kwam met bakken uit de lucht en hield zeker wel een uur aan.
Uiteindelijk kwamen we voor het eerst aan bij onze gearbox. Daar snel wat gegeten, een blikje tonijn is toch niet echt lekker als je het zo opeet. Maar de dubbele herbalife shake spoelde het goed weg. Vol geladen met een nieuw zak eten, warme en droge kleding vervolgde we onze weg voor een lange trekking.

Het was rond half 7 in de avond. Het lopen begon met een hele lange klim naar boven de berg op. Een zware klim want hij was erg steil, maar wat een prachtig gebied. Uiteindelijk kwamen we na een paar uur boven aan. Door de alpenweide naar een berghut.
Daar liepen we een tijdje op en neer en langzaam begon de nacht te vallen. Onderweg waren er prachtige ver gezichten en zelfs nog 2 herten die alleen Francis zag. Niemand weet of het een hallucinatie was. Met licht op onze hoofden liepen we de nacht in. Ik vind het altijd bijzonder om s`nacht te lopen. Het heeft iets speciaals. Het was veel dalen, wat klimmen en stukken vlak. Waar we konden rennen deden we dat. Onderweg heb ik een mini cursus stokken lopen gehad van Ton. Dat is als je er handig mee wordt toch een stuk makkelijker. Het bespaart je aardig wat kracht.
Na ongeveer 9 uur gelopen te hebben bereikte we weer een cp en daar stond onze gearbox. Mijn fietsbroek was nog niet droog dus besloot ik mijn loopbroek maar aan te houden. Dat was achteraf niet zo slim. Andere schoenen aan, eten en na 15 a 20 minuten gingen we weer op pad, nu weer op de fiets. Op zoek naar cp 20. Die cp zal ik nooit meer vergeten.
We fietste wederom in een prachtige omgeving, het werd licht en overal zag je bos en bergen. Het andere Malheur team waren we al met de trekking tegen gekomen en die kwamen we nu ook weer tegen. Gezamenlijk zochten we, helaas, geen cp. Wij besloten een andere kant op te gaan en klommen stukken met de fiets aan de hand wegen op die niet beloopbaar waren. Zo ging het eigenlijk uren, klimmen, klimmen en soms afdalen. Uiteindelijk waren we echt de weg kwijt.
De closing time van cp 20 was 8 uur en die hadden we al lang overschreden. De volgende cp tijden kropen ook voorbij  en wij zaten nog steeds in het @@@bos. Na 7 uur fietsen waren we uiteindelijk in een dorp. Ver weg van alle cp`s.
Daar hebben we nog eens goed overlegt. Aangezien Cristophe last had van zijn knie na een eerder knieband letsel was het voor hem duidelijk. Hij zou stoppen. Dan ben je als team niet meer compleet en dus doe je niet meer mee. Francis vond dat reden genoeg om dan ook te stoppen omdat het race element er niet meer was. Dus bleven Ton en ik over. Wij besloten om dan samen de race uit te maken. Dit alles in goed overleg, Iedereen begreep elkaars keuze. Dus moesten we op cp 25 zien te komen. De weg zag er niet veel belovend uit.
Er lagen 2 grote bergen voor ons. We moesten Slovenië uit fietsen en via Oostenrijk er weer in. Het was bloedheet en de klimmen waren eindeloos. Als je dacht dat de eerste klim steil was dan was dat niets vergeleken bij de 2de. Die was echt steil. Mijn benen waren totaal leeg gefietst. Met veel moeite en pijn en hulp van Ton kwam ik ook die berg over.
Onderweg denkend wat te doen. Doordat we niet meer in de race zaten en ik mij zo leeg gefietst had vond ik het geen goed idee om door te gaan voor de fun. Veel fun zou ik er niet aan beleven dacht ik zo. Uiteindelijk kwamen we na 12 uur fietsen bij cp 25 aan. We hadden 31.5 uur non-stop geraced.
Ik besloot daar om ook niet meer door te gaan. Tuurlijk wilde ik ook wel de race afmaken maar doordat we niet meer met het hele team waren maakte dat wel een groot verschil. Er was geen twijfel mogelijk dat ik verder geraced had als we nog compleet waren. Maar nu was dat niet zo en dan komt de vraag waarom zou ik mij volledig uitputten als we niet meer echt racen. Ik wist ook dat er nog een mtb trekking van ongeveer 9 uur aan zou komen en dat zou de mtb afstand op misschien wel 300 a 350 maken ipv 160.
Ik had vrede met de keuze want we hadden echt goed geraced in een geweldig team. Ik had er van genoten en stukken ontzettend afgezien. Ik had niet meer als een 8 uurs race gedaan en nu 31.5 uur. Mijn grenzen zijn op alle manieren ongelooflijk verlegd.
De slaap was tot dan erg mee gevallen. We hadden nog geen slaap genomen omdat we ons goed voelde. Ik nam iedere 6 uur een NRG tablet en dat leek goed te helpen. Onderweg heb je hoogtepunten en dieptepunten. Je komt er overheen. Dan voel je overal pijn en na een half uur is het weg en geniet je. Ik blijf het een ongelooflijk iets vinden dat je je lichaam in staat kan stellen tot zoveel sporten non-stop. Met een sport als dit is je mentale kracht een hele belangrijke factor.
Het is voor mij 1 leerproces geweest. Hoe moet ik mijn gearbox klaar maken? Wat moet ik eten? Hoe moet ik min krachten verdelen? Waar moeten mijn spullen zijn, rugzak of gearbox? Ik heb nieuwe dingen gedaan, kajakken op zo`n rivier, in een grot gekropen, de langste afstand ooit op een mtb gezeten, weer eens geabseild, prachtige trekkingen gedaan.
Kortom, een onvergetelijke ervaring die naar meer smaakt.
Pas als je dit doet begrijp je hoe hoe je je trainingen kan indelen. Uiteraard heb ik veel te weinig op de fiets gezeten. Maar dat was nu eenmaal zo omdat ik in Uruzgan zat. Maar ik zou in het vervolg bv meerdaagse mtb tochten maken. 3 dagen 60 km ofzo. En combinaties met hardlopen. Ik heb veel meer inzicht gekregen.
Maar het is een prachtige sport. Een sport die je tot je grenzen brengt van waar je denkt misschien wel nooit te komen. En je gaat over die grenzen en verbaasd je zelf dat je dat kan. Een sport die zoveel afwisseling heeft en je door prachtige natuurgebieden leidt. Wat ik ook erg mooi vind om te zien is dat alle teamleden die al zo veel ervaring hebben nog steeds leren en nog steeds zo vol enthousiasme zitten.
Wat ik vooral nog wil vermelden is de prachtige prestatie van Malheur team 1. Die zijn uiteindelijk door gegaan na ook 5 cp`s  gemist te hebben. Ze finishte zondag middag rond 14 uur, na 54 uur racen, om trots op te zijn!!!
Verder hebben we 2 superverzorgers en fans bij ons gehad, Ton en Bieke. Onze steun en toeverlaat op momenten dat wij het niet verwachten, Dank!!
Ik ben blij en trots om in zo`n goed, gezellig, enthousiast, gemotiveerd en sport minded team te zitten als het Malheur Team!
En oh ja, als je nu wat extra calorien wil verbranden is dit de sport. Nico heeft zijn hartslagmeter omgehouden en heeft na 54 uur racen bijna 29.000 calorieën verbrand. Een kleine berekening leert dat dat voor mij rond de 17.000 calorieën zijn over de 31.5 uur. Niet zo gek dat ik heel de dag al honger heb.
NB; de organisatie van de adventure race was er een van grote klasse. Een prachtige en afwisselde race wat tot in de puntjes geregeld was!
Nb2; Slovenie is echt een prachtig land wat zeer zeker de moeite waard is om eens te bezoeken. Een outdoor land bij uitstek. Ik zal hier zeker nog eens terugkeren. Er komen nog wat foto`s aan......

14:48 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-06-08

nieuws uit Slovenië

 

 

Zonet nieuws ontvangen van Wim. Beide teams doen het heel goed! Ze bevinden zich ergens in het midden. Het eerste team (Jacqueline, Nico, Roel en Wim) zijn 3uur voor op de sluitingstijd. Het tweede team (Martine, Ton, Francis en Christophe) volgen op een half uur.

Ik ontving dit bericht vandaag (vrijdag) om 18u25, ze zijn vertrokken deze morgen om 5uur...dus al even onderweg.

Nu hopen dat beide teams zo verder doen! Het thuisfront duimt alvast...

Muriel

21:04 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-06-08

Slovenia... stilte voor de storm

Hallo allemaal,

Groetjes vanuit Slovenie. Er is hier mogelijkheid om te internetten, dus werken we nog snel de blog even bij.

Na een lange maar voorspoedige rit tegen de middag aangekomen in Velenje, het epicentrum van de ARS Slovenia Adventure Race. We waren blijkbaar eerste team... een voorteken? Terwijl het gisteren nog bewolkt en regenachtig was, schijnt vandaag de zon volop, en dat belooft zo te blijven. Het weer is dus alvast OK.

We hebben gisteren ook de kaarten gekregen en de verschillende etappes van de race, en het belooft een prachtige, afwisselende, maar toch vermoedelijk ook loodzware opdracht te worden. We vertrekken vrijdagochtend voor een twee uur durende rit naar Bled, waar we om 10 uur starten met inline skaten, dan zwemmen we naar het kapelletje-op-het-eilandje (google maar eens naar foto´s van Bled), inline skaten terug, en dan een aaneenschakeling van lopen, MTBen en allerhande andere dingetjes. Vrijdag is een "spelletjesdag", met kayakken, klimmen, afdalen, orientatie, speleo aaneengeregen met de MTB en te voet. De eerste nacht beginnen we met de eerste langere trekking, en zaterdag zijn het voornamelijk langere trekking- en mtb-etappes. Zondag nog wat tubing (als half-verzopen otters op een binnenband de rivier afdobberen), en dan in sneltreinvaart (nu ja) naar de finish. Net voor de finish nog een technische looporientatie... ik ben benieuwd hoe dat gaat lukken na 2 dagen zonder slaap. 

Veel afwisseling in elk geval, check de website van ARS Slovenie voor meer details, parcours, verslagen, en race-updates: ars.adventurerace.si.

Het nerveuze inpakken-uitpakken van de rugzakken, materiaalbox,... is achter de rug. Nu alleen nog carbon-loading, en slapen, en dan zijn we klaar voor morgen.

Groetjes allemaal,

Roel en de rest van Malheur Ultrasport team 1 & 2

16:59 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-06-08

Inspanning versus ontspanning

Racen = ontspanning.

Mijn collega's bekeken mij weer eens te meer aan van: "Die heeft ze ook niet meer allemaal!" Als ik hen zeg dat ik op verlof vertrek om deel te nemen aan een wedstrijd, waarbij ik maar heel even het woord adventure race in de mond neem, kijken ze mij met verstomming aan. Hoe kan fysieke inspanning synoniem staan voor ontspanning??!!

Toch weet ik eenmaal het startschot gegeven alle dagelijkse stress niet meer lijken dan een kwalijke droom. Je denkt uitsluitend aan de te nemen route, eten, drinken en slapen (of althans de slaap die je graag zou willen). Door het racen leer je tevreden zijn met weinig of niets. Een stukje chocolade, warme soep, een kwartiertje slaap, droge kousen, droog ondergoed, een douche (en als het even kan een warme), een slokje water, een streepje muziek (afkomstig van je racegezel die meestal voorzien is van een fijn besnaarde stem),...

Het leven kan zo eenvoudig zijn...zo mooi...zo rustig... Na X aantal uren afzondering van de hectische wereld komen we terug in de 'beschaafde' wereld met volgeladen batterijen. Klaar om er terug tegenaan te gaan totdat het weer tijd is om er eventjes tussenuit te knijpen

Christophe

22:40 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Other | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-06-08

Ik zag 2 beren.....

Onderlaatst las ik in het blad Trail Magazine een artikel over 2 lopers die aangevallen waren door een beer. Ik zal jullie de details besparen maar ze hebben het beide overleefd.
Nu bladerde ik wat in een reisboekje over Slovenie en tot mijn schrik las ik onder het kopje `Goed om te weten` het volgende;
Sinds 1992 valt de beer in Slovenie onder natuurbescherming en kan hij zich bijna overal in het land vrijelijk bewegen. Zelfs in het onherbergzame gebergte van het Noorden zijn inmiddels zoveel beschermende beren, dat enkele boeren, van wie al menig schaap aan de beren ten prooi viel, er schoon genoeg van hebben. Het liefst zouden zij weer de jacht op de beren maken en een einde maken aan de vreedzame coexistentie van mens en beer.
Ok, beren vallen schapen aan, schapen hebben veel haar. Wie heeft er het meeste haar in het Malheur team? Snel komen de mannen in mijn hoofd voorbij. Nog sneller trek ik de conclusie dat die allemaal geen of haast geen haar hebben, gewild of ongewild.
Jacqueline en ik hebben het meeste haar. Oeps, ik ben al 11 weken niet naar de kapper geweest. Het is er nog niet van gekomen na terugkomst uit Urzugan. Ik zal dus met recht het `zwarte schaap`zijn tijdens de race.
Maar wij gaan met 2 teams starten in Slovenie waarbij de dames dus het meeste haar hebben. Mocht u ter ore komen dat er 2 teams binnen zijn gekomen zonder de dame dan weet u bij deze hoe dat is gekomen. Ik ga maandag nog even de kapper bellen.....
En oh ja, mocht je nu denken dat een beer niet down-hill kan rennen dan heb je het mis. Dat kan die sneller dan alle hardlopers.
Meer tips and tricks over beren op je pad tijdens een race kun je hier lezen.
Een gewaarschuwd mens  telt voor 2.
Martine

19:29 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Other | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

13-06-08

Chocolademelk als sportdrank

Chocolademelk is niet alleen lekker maar ook nog eens te gebruiken als sportdrank vertellen onderzoekers ons.
In een onderzoek uitgevoerd aan de Indiana University en gepubliceerd in 2006 in het International Journal of Sport Nutrition and Exercise Metabolism blijkt dat wielrenners bij fikse inspanning sneller herstellen na chocomel gedronken te hebben in plaats van Sportdrank.
De studie is voor een deel betaald door de melkindustrie die wilde laten zien dat melk goed voor ons is.
In de studie heeft men 9 vrouwelijke goed getrainde wielrenners laten fietsen totdat ze totaal leeg waren.(op 3 verschillende dagen)
Hierna mochten ze 4 uur rusten om wederom te fietsen tot ze uitgeput waren.
Tijdens de rustfase dronken de wielrensters low-vet chocolademelk, Gatorade (sportdrank) of EnduroxR4 (koohydratendrank). De Endurox had evenveel koolhydraten als de chocomel.
Tijdens het tweede rondje bleken de wielrensters die de chocolademelk gedronken hadden 50% langer te kunnen fietsen dan degene die de Endurox hadden gedronken en ongeveer even lang als met de Gatorade.
Vreemd genoeg waren de resultaten met het carbo drankje dus een stuk slechter. Men denkt dat chocolademelk een optimale ratio van koolhydraten en proteine (eiwitten) heeft. Dit is nodig na fikse inspanning om de spieren weer te herladen.
Jammer dat ze in het onderzoek geen placebo (bv water) hebben meegenomen. Was wel interessant geweest hoe dat er uit zou komen.
Voor degene die het hele onderzoek willen lezen, dat kun je hier en hier doen.
Zelf gebruik ik na een fikse inspanning de Herbalife shake aangevuld met 2 lepels eiwitten. Dit doe ik vaak met soja chocolademelk of jus de orange.
De eiwitbehoefte voor  vrouwen is 0.80 gram/kg lichaamsgewicht per dag en 0.85 voor mannen. Voor de sporter ligt dit hoger.
Er zijn leuke programma`s om je voeding te analyseren en te zien of je daadwerkelijk genoeg, te veel of te weinig eiwitten binnen krijgt.
Martine

14:15 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Voeding | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-06-08

Adventure Race slovenie 2008

Volgende week vertrekken we met  Malheur Ultrasport Team naar Slovenie. We zullen met 2 teams meedoen aan een adventure race in Slovenië. Het is een 50 urige non-stop wedstrijd.
Team 1 bestaan uit Wim, Nico, Jacqueline en Roel. Team 2 uit Cristopher, Ton, Martine en Francis. De categorie waarin wij meedoen is de explorer. Hierbij moet je team uit 4 personen bestaan met minimaal 1 vrouw. Er is ook een categorie rover, de afstand is daar 160 km over dezelfde 50 uur maar deze race doe je met 2 personen.
De afstand die we moeten overbruggen is 270 km in een prachtig natuurgebied, de Šaleška valley, Kamniško-Savinjske Alps en Gorenjska region.
Er zijn tot nu toe 14 teams voor Explorer ingeschreven en 18 teams voor Rover. Hier kun je op video zien wat ons zo ongeveer te wachten staat.
Het zal voor mij een unieke ervaring worden en ik heb ook geen idee hoe ik het ga doen. Ik ben op zich goed getraind alhoewel wat meer lang duurwerk, zwemmen en kayakken prettiger was geweest maar dat lukte simpelweg niet in Urzugan. Aan de andere kant denk ik dat je er voor je gevoel nooit klaar voor bent. Je moet het gewoon gaan doen en ervaren. Wat vooral een belangrijke kwestie zal zijn is je mentale kracht. We zijn met z`n 4en in het team en met z`n 4en ben je veel sterker dan alleen.
De disciplines die we moeten doen zijn de volgende;
Trekking; 60 km
Mountainbiken; 164 km
Caving; 500 meter (iets in grotten doen)
Zwemmen; 1 km
Kayakken; 15 km
Canyoning; 1 km (door de loop van een rivier een canyon volgen, door middel van een combinatie van wandelen, klimmen, springen, zwemmen en abseilen.)
Skaten; 15 km
Klimmen; 30 meter
Abseilen; 30 meter
Speciale oriëntatie; 5 km

Dinsdag avond vertrekken we met 2 campers. Woensdag is de aankomst en introductie van de disciplines. Donderdag is materiaal check en meetings.
Vrijdag is het om half 6 de gearboxen inleveren, om 6 uur vertrek naar de start om vervolgens om 10 uur van start te gaan voor mijn eerste echte adventure race.
Zondag in de loop van de morgen zullen wij finishen en een welverdiende koude Malheur drinken! En nu maar hopen dat het weer een beetje meewerkt.

martine

12:22 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-06-08

Berglopen... de praktijk

Een tijdje geleden stond er op de blog al een theoretische bespreking van het hoe en wat van berglopen. Met de (voor sommigen misschien verbazingwekkende) opmerking dat dalen vaak zwaarder is dan stijgen.

Verleden week had ik het genoegen om een weekje in Tromso (Noorwegen) te vertoeven voor mijn werk, en omdat het daar toch altijd licht is (een stukje boven de poolcirkel) en omdat ik na 11 uur non-stop vergaderen toch wel eens behoefte heb aan wat frisse lucht, gingen de loopspulletjes ook mee. Tromso3De eerste twee dagen heb ik me beperkt tot wat kleinere bultjes in de buurt, omdat ik 's avonds ook nog eens ging eten met de collega's... maar de laatste dag heb ik het diner geskipt en heb ik de aandacht gericht op een zeshonderd meter hoge top die van aan de overkant van het water mijn hotelkamer binnenkeek. Er loopt een kabelbaan naar de top (de Fjellsteige voor de experten), maar ook een pad. Dus dat zou het doel worden. Niks kabelbaan natuurlijk, trailrunninig. 600m is niet al te hoog, maar als je vanop zeeniveau vertrekt, is het toch wat anders. Op de foto zie je de kabelbaan lopen, de eigenlijke top ligt nog wat hoger, maar is moeilijk te zien. De meeste sneeuw was al weg, maar vooral van de kabelbaan naar de top toe ging ongeveer de helft van het pad nog over sneeuwvelden. Een mooi doel, toch...

 Het pad zelf was prachtig, slingerend door de bomen, en hogerop op een bedje van mos en andere roestbruinerige plantjes die net de winter overleefd hadden. Tromso1In het begin niet te stijl, maar het laatste stuk was te steil om te lopen, dus trainde ik de techniek van "Bij het wandelen worden de handen onderaan de dijen, net boven de knieën geplaatst. Het bovenlichaam moet helemaal voorover gebogen, min of meer parallel met de helling, zijn. Tijdens het stappen worden de handen gebruikt om op de knieën druk te zetten en zo als het ware zichzelf omhoog de helling op te duwen. " Of zoiets toch.

Op de top snel wat foto's gemaakt, want er was een fris windje, dus ik bleef niet te lang rondhangen. Ondertussen was het al na 21:00, maar dat merk je helemaal niet. Gewoon daglicht, zelfs geen begin van schemering. De afdaling begon leuk, en als een raket ben ik de berg afgeschoten. Korte pasjes, hoge frequentie, rug rechtop... volgens mij zoals voorgeschreven in de blog. Na goed twee en een half uur stond ik terug beneden, een beetje knikkend op de knieën vanwege het lange en harde dalen maar toch tevreden. Mooie tocht gehad, goeie training. En dat stijgen en dalen valt behoorlijk goed mee. Wel een beetje anders dan vlak lopen, maar al die heisa rond de juiste daaltechniek, en hoe specifiek die belasting voor de spieren wel niet is. Pffft, allemaal een beetje overdreven, toch.Tromso2..

Ondertussen is het nu maandag, en begint eindelijk het pijnlijk houten-potengevoel uit m'n dijen te verdwijnen. Lang geleden dat ik nog zo stijf geweest ben. Vooral de kwadriceps hebben het blijkbaar zwaar te verduren gehad, want ik heb vier dagen met kromme poten gelopen. De "zo moeilijk is het toch allemaal niet" houding van verleden week is volledig verdwenen. Dalen is afzien, een slagveld voor je benen, een tsunami van melkzuur, de ergste training die ik in jaren gehad heb... geen wonder dat wij lagelanders niet kunnen volgen in de bergen. Dit kan je bij ons niet trainen. Een nieuwe les in respect en nederigheid voor de geologie.

Vanavond loop ik van mijn werk naar huis, op het gemakje 18 km, niet te snel, om de laatste restanten melkzuur weg te krijgen. Ik kom alleen de brug over het Albertkanaal tegen (ongeveer 5 meter positief hoogteverschil), onmiddelijk gevolgd door de beklimming van de brug over de E313 (nog eens 4 meter D+ droog aan de haak). Ik ga me vooral fixeren op de afdaling van die ondingen. Zoals een wijs man ooit zei "training is everywhere".

Hopelijk zijn ze in Slovenië lief voor ons... Daar hebben ze alleen maar bergen!!!

Roel 

 

09:39 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-06-08

12 uurs training

Na een kort nachtje van 3 uur slaap stonden we zaterdagmorgen klaar voor een dagje training met 3 Malheur teamleden, Nico, Wim en ik. Als gast was Ingrid aangesloten voor een mooie training.
Het plan was om eerst te gaan zwemmen in een natuurgebied bij Geraardsbergen. Na een klein uurtje rijden stonden we om 5.30 klaar om gedrieën het water in te glippen. Zo onopvallend mogelijk want je mag in België namelijk niet zwemmen in open water.
Ik dacht nog, zo vaart zal het niet lopen. Want er loopt nooit op zaterdagmorgen om half 6 een boswachter rond. Bovendien dachten wij nog dat Ingrid de boel in de gaten zou houden maar die lag lekker te slapen in de auto. En daar ging het mis, want na 15 minuten zwemmen werden we geroepen door de boswachter.
Of we toestemming hadden en van wie dan wel, want wisten we wel dat het verboden was om daar te zwemmen. De jongens vertelde dat ze onofficieel toestemming hadden van een andere boswachter. Dat deze boswachter daar niets van wist vond hij vreemd. Hij ging het nog natrekken en liet ons achter in het water. Na ongeveer 1 km zwemmen glipten wij er weer uit om de skates aan te binden. Terwijl de vogels ontwaakte maakte wij een tourtje van 45 minuten. Mijn nieuwe skates rolde een aanzienlijk stuk makkelijker en ondanks dat het glad was van de regen gaat het Wim en Nico ook steeds beter af op de skates. Wie weet staan er 2 Belgische schaaters op!
Hierna hebben we ons weer omgekleed om deel te gaan nemen aan een mountainbike tocht van 130 km. Helaas was het weer niet echt aangenaam. Het heeft heel de dag gemiezerd. De regen van de dagen ervoor zorgde ervoor dat veel delen van het parcours een blubberzooi was waar soms haast niet door te komen was. Het kostte ons daarom meer tijd dan gedacht en daarom hebben we de 130 km ingeruild voor de 100 km.
De tour was perfect georganiseerd, met 4 verzorgingsposten volop fruit en koeken. De weg bewijzering was onmisbaar en dat alles voor 10 euro.
Toen we weer aankwamen na 100 km waren we alle 4 onherkenbaar van de blubber. Niet alleen de fietsen moesten afgespoten worden maar ook wij.
Al met al was het een gezellige en effectieve trainingsdag die werd afgesloten met traditionele Vlaamse Frieten. Nog een weekje trainen en dan moeten we klaar zijn voor  Slovenië.

Martine 

21:20 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Training | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-06-08

10 jaar Eco-Challenge

  Op You Tube kwam ik 2 mooie filmpjes tegen. Onderstaande is een samenvatting van 10 jaar Eco-Challenge. En een filmpje dat is gemaakt als promo voor adventure racen met gelijk een stukje geschiedenis  over AR.
Dat filmpje  kun je zien als je hier klikt.

Martine 

11:01 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) | Tags: video adeventure racen, 10 jaar eco challenge, promo adventure racen |  Facebook |

05-06-08

8 jaar "verplicht materiaal"

IMAG0043
Zo'n 2 weken voor een grote race moet  je stilletjes aan beginnen denken aan  het mee te nemen materiaal, zowel het verplichte materiaal als alle andere materiaal om een race zo "confortabel"  mogelijk te  maken.  Zo hebben we vorige week na de teamtraining het nodige materiaal eens overlopen en  bleek dat vooral Nico en Martine nog heel wat  spullen moesten aanschaffen of weten te vinden gezien het voro hen hun eerste "grote race" is.  Gelukkig was er een Decathlon op de terugweg na de training... 

Bij mij is het  zowat  acht jaar dat ik mijn eerste grote adventure race achter de rug heb (Corsica Raid) en ik herinner me toen nog die ellenlange materiaallijst waarvan ik met moeite reeds 50 % in mijn bezit had.  Dus was het  vooral heel wat spullen weten te vinden bij vrienden en redelijk wat nieuwe spulletjes aankopen.   Acht jaar en een 10tal grote races en een 30tal kleinere races later,  heb ik  minstens 2 kasten vol met allerlei AR spullen.   Zeker als je weet dat iedere race zijn eigen specifiek lijst heeft , soms specifiek voor het  gebied waar de race doorgaat (Raid du Lézard Rouge in de woestijn), soms omdat er specifieke disciplines zijn (vb paardrijden, canyoning,...) maar soms ook omdat de ene organisator denkt dat dit noodzakelijk is terwijl een andere  organisator dit overbodig vindt.    Er is duidelijk een verschil tussen onze  zuider- en noorderburen.  De Fransen beperken zich meestal tot het strikt noodzakelijke materiaal (al de rest moet je zelf maar oordelen of je dit al dan niet nodig hebt) terwijl heel wat Nederlandse races het leuk vinden om je op te zadelen met een ellenlange materiaallijst.  Zo heb ik reeds een halve apotheek thuis : terwijl de Fransen zich beperken tot "minimum aan EHBO" schotelen de Nederlanders een gedetailleerde lijst voor inclusief 4 soorten tape en verband, steriele handschoenen, een pilletje voor zus en een pilletje voor zo.  Afdalen kan ik tegenwoordig ook al op oneindig veel manieren : met een klassieke acht, een gri-gri, een prussik touw, een shunt,  een speleo-afdaler, met of zonder handschoenen,...  In het water kan ik me ook al begeven in een 2, 3 of 5 mm één- of tweedelig pak, al dan niet met of zonder mouwen en indien noodzakelijk kan ik nog een neopreen kap en handschoenen aan doen.   Ik kan starten aan een race met een rugzak van 2l tot 50 l, kan mijn hoogte aflezen op een gps, uurwerk of een mechanische altimeter,...en dan nog maar te zwijgen over allerlei kledij die soms verplicht is (bivakmuts, fleece-muts, windstoppers, regenjas en -broek, ...).  Akkoord, mijn kast is ook gevuld met allerlei niet  verplicht materiaal en overbodige gadges...zeker sinds er  de laatste jaren allerlei AR-shops op internet (www.argear.com , www.raidlight.com, www.ems.com, ...) te vinden zijn en de dollar heel zwak staat (maar ik vergeet telkens die invoerrechten er bij te rekenen...).  En ik troost me altijd met  de slogan  "slecht weer bestaat niet, slechte kledij en materiaal wel". 

Als ik ooit stop met racen zal ik in elk geval een nieuwe sport op E-bay kunnen bijvoegen...

Wim

14:14 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Gear | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-06-08

Een bijzonder aandenken

Toenail_necklace_labeled

We hebben allemaal onze afwijkingen en gewoontes als sporter. We bewaren onze trofeeën die we verdiend hebben met een wedstrijd en koesteren ze op onze eigen manier.
Zo bewaar ik mijn medailles op de toilet, daar hangen ze aan de muur en kan ik ze dagelijks bewonderen mocht ik daar behoefte aan hebben. De laatste of de meest bijzondere medaille hangt altijd in de huiskamer tot er weer een nieuwe komt en de andere naar de toilet verhuisd.
Maar er zijn mensen die hun hardloop attributen wel op een hele bijzondere manier bewaren. Met adventure racen, berglopen of ultralopen verlies je nog wel eens een nagel.
Ene Jan Ryerse, een Amerikaanse ultraloper koestert zijn verloren nagels. Dat gaat zo ver dat hij er een sieraad van heeft gemaakt. Hij heeft al veel ultra`s op zijn naam staan en dat blijkt ook wel uit zijn verloren teennagels. Zo verloor hij tijdens de Bathwater ultraloop in 2002 10 nagels. Hij heeft er ondertussen zoveel dat hij er een halsketting van heeft gemaakt. Ook de 10 van 2002 zijn in de ketting verwerkt. En collegiaal als hij is heeft hij er ook een paar nagels van andere lopers in verwerkt. Zo zit er oa een teen nagel van zijn dochter in, zij verloor deze tijdens haar eerste marathon. Maar eerlijk is eerlijk, de meeste zijn van hem. Je moet er maar opkomen!
Als je op de foto klikt verschijnt de ketting vergroot.
Maar ik kwam ook nog een foto tegen van iemand die een `Nike schoen` heeft gemaakt van zijn eigen huid en vlees. Dat kun je hier zien.
Wij van team Malheur zijn allemaal druk bezig onze voeten preventief te verzorgen. Als we met 8 man/vrouw sterk aan de wedstrijd in Slovenie gaan beginnen verwacht ik niet dat er nagels gaan sneuvelen. Mocht dat wel het geval zijn dan kunnen we een sieraden winkeltje beginnen.

Martine

21:22 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Other | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-06-08

Teamtraining

Het afgelopen weekend was het de laatste teamtraining voorafgaande aan de race in Slovenië. Het speelde zich af in mijn vorige en huidige ‘speeltuin’, de bossen van zuid-west Nederland en om en nabij de Oosterschelde. Fietsen, nachtelijke bosoriëntaties, skeeleren, jumarren en abseilen, kayakken en zwemmen waren de ingrediënten waarmee we ons vermaakt hebben. Iedereen was er en … de blessure van Wim lijkt gelukkig mee te vallen, het herstel van Christophe verloopt goed, Roel is gefocust en heeft een hele nieuwe dimensie aan het gewicht van je materiaal besparen toegevoegd (ja zelfs aan het gewicht van je schoenen kan gesleuteld worden), Nico’s overnames tijdens het fietsen waren zeer pijnlijk terwijl zijn oriëntatiekwaliteiten indruk maakten, Martine heeft de meest veilige skeelers en is ondanks dat toch niet te stoppen, de taaiheid van Jacqueline maakt menigeen jaloers en ik …, ik weet dat het goed zit.

 

Ton.

20:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |