28-09-08

een weekendje trainen met het Malheur Team

`Het is wel een vreemde hobby he`, zie Wim toen we vrijdag nacht in het bos aan het mountainbiken waren. Ik kon het alleen maar beamen.
We waren rond de klok van 23 uur vertrokken om een deel van het mtb parcours van de Grand Raid Godefroy te fietsen. Halverwege de nacht zouden we dan nog een oriëntatie loop doen. Het was lekker koud, donker, helder en de hemel stond vol sterren.
Dit gebied in de Ardennen ligt vlak bij Bouillon.
Het is een paradijs voor de mountainbike liefhebbers want er ligt voor 160 km parcours. Terwijl we de donkere nacht in gingen reed Wim haast een everzwijn aan. Later zouden we nog wel het een en ander horen aan dieren maar niet meer zien. Mountainbiken in de nacht is een sport apart. Je ziet alleen de straal van de verlichting op je hoofd. Wat er verder voor je ligt is een verrassing. Dat maakt een afdaling op snelheid spannend en een klim verrassend want je hebt geen idee hoe lang die is. Het gebied is prachtig. Althans dat denk ik want veel zagen we niet. Die mtb route ga ik zeker nog eens overdag fietsen.
Halverwege de nacht hebben we de fietsen aan de kant gezet en hebben we een oriëntatie loop gedaan ergens in dat gebied. Met de kaarten in de hand zijn we een aantal punten gaan zoeken. Dat is altijd weer een sport apart.
Zo dachten we een mooi doorsteekje te maken. Er liep geen pad langs het water maar we konden er wel langs klauteren tot er weer een pad zou beginnen volgens het kaartje. Dat ging goed. Tot we niet meer verder konden tenzij we door een woud van brandnetels wilden.
Dan maar naar boven. Naar boven werd een steile klim over en door stammen, bomen en vooral veel bramenstruiken. Uiteindelijk was het een mooie orientatie van 11 km. Daarna weer op de fiets en rond een uur of half 6 waren we weer op de camping. De laatste afdaling was een hele koude. Volle vaart klappertandend naar beneden.
We zijn niet voor niets Team Malheur en vol verbazing heeft Ingrid, die de hele nacht lag te slapen op de camper heeft gepast, gekeken hoe wij nog een heerlijke malheur nuttigde.
De Malheur 10 is mijn favoriet en na 1.5 flesje was het dan tijd om een powernap te nemen.
Een powernap was het, na 1.5 uur kropen we weer uit de slaapzak. Eerst 20 minuten lopen naar het dorp waar we in de kayak zouden stappen. Daar hadden we nog wel een powernap kunnen doen want het duurde even voor de kayakken arriveerde. De route was prachtig, 22 km lang de La Semoise afvaren. Het weer was prachtig, je zag de eerste kleuren van de herfst al in de bomen langs de rivier.
Na 22 km uit de kayak stappen om te gaan hardlopen valt niet mee. Je bent vooral erg stijf.
Wederom met de kaart orienteren op een route van ongeveer 15 km. Voor mij erg leuk om te doen, ik leer steeds een beetje meer en begin het ook steeds leuker te vinden.
Ook deze route was weer mooi. Na 15 km waren we weer op de camping. In totaal hadden we die dag 20 km trail gelopen met de nodige hoogtemeters. Het was rond de klok van 17 uur. De jongens gingen nog een mtb tourtje doen van 20km. Ik vond het genoeg. Mijn knieen voelde stijf/stram en mn mijn linker knie. Het was nog de bedoeling om te gaan boogschieten maar daar zijn we niet meer aan toegekomen. Na een heerlijke steengrill en een biertje in de camping kroeg zijn we om 23 uur in een hele diepe slaap gevallen.
Vanochtend om 9 uur verraste Ingrid ons met verse broodjes. Wij zijn hierna naar huis gereden terwijl de jongens nog een tourtje op de mtb gingen maken.
Amai, het was weer een heerlijk en gezellig sportweekend. Ik begin het al vrij normaal te vinden om s`nachts te sporten, om haast niet te slapen en het ook nog leuk vinden.
Ondertussen ben ik nu bijna 9 maanden lid van het Malheur Ultrasport Team. Een verrijking voor mijn sport leven. Ik ben in alle opzichten sterker geworden. Ik moet nog veel leren en nog veel sterker worden. Maar het begin is er. Ik begin steeds meer de Belgen te begrijpen en ben zelfs een liefhebber van speculoos geworden.
Buiten het feit dat het leuk is om al die verschillende sporten te doen in extreme omstandigheden is het ook vooral een erg gezellig en motiverend team.
Martine

Aanvullend op bovenstaand verslagje van Martine, hebben wij (Nico, Christophe en mezelf) na de  heerlijke ontbijtkoeken van Ingrid met de wagen doorgereden naar Bouillon.  Van daaruit hebben we het oostelijke gedeelte van de Raid du Godefroy afgefietst.  Op ons nuchtere maag werden we  al onmiddellijk geconfronteerd met een 3 km lange beklimming maar éénmaal boven was het  uitzicht adembenemend ! De stilte, het uitzicht, de vroege herfstkleuren, de vogeltjes, de blauwe  hemel die zich beetje per beetje sterker maakte dan de ochtendnevel,....wat is sporten in de Ardennen toch heerlijk.  De rest van het parcours bleef heel mooi, toch wat de omgeving betreft.  Mountainbike-technisch gezien miste ik wel wat single-tracks en technische beklimmingen en afdalingen.  Het parcorus bestond vooral uit brede boswegen.   Dus Houffalize en Malmedy blijven voor mij nog steeds het mekka om in België te mountainbiken.
Wim

22:11 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Training | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-09-08

Het ware avontuur

Vandaag is voor mij en voor mijn fantastische vrouwtje het grootste avontuur ooit begonnen. Op donderdag 25 September, om 9:35u werd onze wolk van een dochter Noa geboren, 3.775kg zwaar en 52cm groot. Onnodig te zeggen dat papa en mama zo fier als een gieter zijn.

Ons Noa 25-09-08 020

Ik voorspel trouwens dat binnen een jaar of 20 het WK Adventure racen gewonnen gaat worden door een Belgisch-Nederlands team, bestaande uit de jongste spruiten van de Malheurekes, team AMI en nog een paar andere baby-boomers.

  Ons Noa 25-09-08 011

01:39 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-09-08

Rohloff

HiRO_3Vandaag heb ik een beetje het "Sinterklaas gevoel".  Deze avond mag ik om mijn nieuwe mountainbike.  Ik rij nu al meer dan 10 jaar met waarschijnlijk de zwaarste fiets in het ganse adventure race circuit.   Een klassiek stalen kader met een ijzeren zadelpen en een 10 jaar oude maar nog steeds werkende Rock Shox voorvering. Voor de rest geen toeters en bellen met uitzondering van immer te vertrouwen hydraulische Magura remmen en een fietsbel (met kompas !).   Mountainbiken is vrij duur, vooral het onderhoud en het  geregeld vervangen van tandwielen en de ketting.  Vooral tijdens adventure races zien de fietsen nogal af.  Soms worden ze volledig nat  ergens achtergelaten, waar ze met tientallen andere fietsen op een vrachtwagen gesmeten worden om ze naar het volgend wisselpunt te vervoeren waar je ze een dag later  opnieuw gebruikt worden om volledig uitgedroogd  door zand, modder en water te ploeteren.   Na de postieve reacties van het Dutch Adventure Race Team (DART) en vooral na de positieve ervaringen van onze kritische Ton heb ik belsoten om ook maar over te schakelen naar een Rohloff systeem.

Rohloff is een onderhoudsvrije acthernaaf met een inwendig versnellingssysteem.  Met andere woorden, geen gepruts en (duur) onderhoud meer van een derailleur en een tiental tandwielen  gezien je enkel één tandwiel voor en achter hebt.  Het systeem zou zonder enig probleem 100.000 km meegaan, enkel jaarlijks wat inwendige olie vervangen.  De ketting hoef je ook minder  te vervangen gezien hij altijd in één  en de zelfde rechte loopt.  Het schakelen gebeurt moeiteloos a.d.h.v. één draaigreep.  De indexering gebeurt in de naaf zelf waardoor je kunt blijven trappen bij het schakelen en je ook geen zorgen meer hoeft te maken waar de ketting zicht momenteel bevindt.

Nadelen ?  Het systeem weegt evenveel als een klassiek derailleur systeem maar  het gewicht is wel gecentraliseerd op 1 plaats, nl. op de achternaaf.  Dus in combinatie met een eventuele achtervering zou je heel wat gewicht achter je rug hebben, dus zo goed als alle Rohloff fietsen zijn hard tail.   De prijs voor dergelijk systeem is ongeveer 1000 eur, m.a.w. ongeveer evenveel als de duurste  klassieke groepen . 

Ik heb mijn fiets gekocht bij Hilset,  een éénmanszaakje  in Hulshout  die gespecialiseerd is in" MTB à la carte", zeg maar, het tunen van mountainbikes met vooral high-end en ligth-weight materiaal.  Hij was één van de  eerste in België die de Rohloff kon testen op mountianbikes.  De man in kwestie is een gepassioneerde mountainbiker en doet dit in combinatie met een gewone dagjob.

Dit weekend gaan we met ons team op training in de Ardennen, dus een ideale gelegenheid om mijn nieuwe fiets te testen. Volgende week zul je hier hopelijk mijn enthousiasme kunnen lezen.

Wim

PS : Onderweg naar Hulshout is de Sint  net gestopt bij Roel.  Roel is zo pas vader geworden van een dochtertje Noa ! Proficat Roel en Dorien in naam van het Malheur team.

11:43 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Gear | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-09-08

Buggenhout bosloop

Bubos%2072Beukenbestand0111%20GVG
Als inwoner van Buggenhout moest ik toch eindelijk eens deelnemen aan de jaarlijkse bosloop.  Voorbije edities was ik telkens aan het afzien tijdens de Terra Incognita in Kroatië.  Dit 177 ha grote bos, op nauwelijks 100 m. van mijn voordeur,  is dan ook de "place to be" voor allerlei lopers in de wijde  omgeving.  Zeker gezien er naast de  vele single tracks verschillende loopcircuits zijn over de grotere boswegen waarbij de afstand om de 100 m. wordt aangeduid,  dus ideaal voor intervaltrainingen. Naast de kidsrun  kon je er voorbije zondag starten voor een wedstrijd over 5 of 10 km.  Ik wou mezelf eens testen op de 10 km.   Trouw volg ik al enkele maanden het trainingsschema van Rob Veer, waar  vooral - en zeker met Portugal op het  programma -  LSD trainingen de hoofdbrok vormen.  Dus tijd om eens te zien hoe het met mijn snelheid zit na al deze lange trage trainingen...en zeker omdat ik al "her en der" en "via via" te horen kreeg van lopers die ik geregeld kruis in Buggenhoutbos, dat ik toch  maar traag loop. Aan de start van de bosloop stonden naast  heel wat  atleten uit de atleitieksclubs van alle omringende gemeenten ook heel wat lopers aan de start die me dan ook geregeld voorbij lopen tijdens mijn LSD trainingen...

Na 4 ronden (11.2 km) afzien was het bewijs er...gelukkig...ik eindigde als 15de van de 190 deelnemers met een gemiddelde snelheid van 17.1 km/u en een gemiddelde hartslag van 181.  De zondag heb ik dan maar een gelijkaardige test gedaan op de  fiets. Tijdens een toertocht heb ik 55 km gemountainbiked aan gemiddeled 24 km/u op een licht heuvelachtig en grotendeels onverhard parcours.

Gelukkig staat er vandaag een dagje rust op het programma want mijn benen voelen niet echt soepel aan...of is het dan toch omdat ik vandaag een jaartje ouder ben geworden ?

Wim

 

 

14:04 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Training | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-09-08

de Outdoorchallenge

Nico en ik zijn de groentjes van het Ultrasport Malheur Team. Desalnietemin begonnen we vol vertrouwen aan een 17 uurs race. We waren er om 21.30, eerst de materiaal check en daarna een lekker bakkie koffie. Helaas, dat laatste was er niet. Geen tent of plek waar je even kon `hangen`en wat kon drinken behalve de kleedkamer. Nu was het al behoorlijk koud dus de meeste racers hingen in de auto tot de start om 00.05 uur. De start begon met hardlopen. Met een luchtfoto moest je naar de eerste CP zien te komen om de eerste kaarten op te halen. Dat was niet heel moeilijk en na een half uurtje waren we terug bij het begin. In een bushokje zijn we de kaarten gaan bekijken en alle coordinaten in gaan tekenen. De kaarten zagen er niet gemakkelijk uit. Veel losse delen op verschillende bladen. Het was dus ook even puzzelen om alles in te tekenen. Maar een klein uur na de start gingen we op pad. Het eerste deel op de mountainbike. Na 2 uurtjes fietsen moesten we met fiets een water over dmv 2 touwen. Ik vond het helemaal niets, ik zag de een na de ander aan het touw van links naar rechts vliegen om maar hun evenwicht te bewaren.  Het was een koude nacht. Mocht je in het water vallen warm je nooit meer op. Maar ja, ik moest er toch aan geloven. Na een dikke 10 minuten ging eerst Nico. Wij waren zo slim om onze fiets met een spanband aan het touw te hangen ipv aan het zadel alleen. Nico kwam er goed over. Toen ik, de eerste meters gingen goed. Maar halverwege begon ik te zwabberen. Op een of andere manier kwam ik op mijn kont op het touw terecht. Opstaan lukte niet meer want dan duwde ik het bovenste touw naar voren en het onderste naar achter. Dus dan maar op de kont verder. Zo duwde ik de fiets naar voren en probeerde krampachtig mezelf te verplaatsen. Ik was blij dat ik aan de overkant was, behalve natte voeten was ik droog gebleven. In de koude nacht fietsten we verder en kwamen we vast te zitten op CP 3. We wisten zeker dat we goed zaten maar konden de CP niet vinden. We hebben zeker een half uur gezocht. Zeker toen er nog een ander team verscheen op hetzelfde punt. Dan ga je weer zoeken. Tijdsverlies dus. We hebben hem niet gevonden. We fietsten verder en ergens onderweg hebben we een black out gekregen. We dachten dat we ergens op onze route waren maar waren heel ergens anders. Gelukkig kwamen we erachter en zijn we terug gefietst. Maar het betekende wederom tijdsverlies. Daarna ging het oriënteren eigenlijk erg goed. Nico oriënteerde, ik keek mee en leer ervan. We vonden de CP`s maar kwamen wel ver na het tijdslimiet aan op een wisselpunt waar je moest lopen. Een rondje van 12 km werd voor ons een half uur omdat we nog maar 3CP`s mochten doen ivm de tijdsoverschrijding.Overigens had de organisatie alle cutoff times veels te scherp gezet. Niemand kwam voor die tijd aan. Jammer want het betekende voor alle teams dat er CP`s overgeslagen moesten worden. Sommige teams moesten hele onderdelen overslaan. Nico en ik lieten ons niet gek maken en wij gingen verder. Voor ons was het doel een mooie training en vooral leren. Na de loop moesten we nog een stukje fietsen tot het kano punt. Een bizar punt. Wat was nu het geval. Je kwam aan de ene kant van het kanaal aan en aan de andere kant lagen de kanoes. Er was een touw gespannen over het kanaal net naast het viaduct. De bedoeling was om via dat touw aan de overkant te komen. Wij en nog een ander team hadden dat niet in de gaten. Mijn oog was op het viaduct gevallen en bij nadere inspectie kon je langs de rijksweg via een oud voetpad oversteken. De mensen van de organisatie maakte ons ook niet duidelijk hoe wij aan de overkant moesten komen. Dus wij zijn via het viaduct overgestoken. Terwijl we daar stonden met een kano in de hand kwam er een groot binnenvaart schip aan. Die zag terwijl hij dat viaduct onderdoor ging het touw, probeerde te remmen maar dat lukt natuurlijk niet. Het touw bleef hangen aan de voorkant van het schip, werd strak gespannen en gelanceerd als een katapult en klapte op het schip. De schipper ging natuurlijk helemaal uit zijn dak, terecht. Het enigste waar ik aan kon denken was aan het feit dat wij zomaar met dat andere team aan dat touw hadden kunnen hangen. Ik wil niet weten wat er dan was gebeurd. Een ernstige inschattingsfout van de organisatie. Terwijl het schip op de politie wachtten hebben wij de volgende coördinaten ingetekend en zijn wij in de kano gestapt. Vervolgens hebben we de fietsen aan de overkant opgehaald en op de kano gebonden. Zo zijn wij het kanaal afgepeddeld met het ochtendgloren. Er lag een prachtige mist over het water. Het was wel het moment waar we alle 2 een slaapaanval kregen. Tijd voor NRG. Kletsend kwamen we na 14 km aan bij het wisselpunt ondertussen waren we in België. Daar stapte we weer op de fiets en vervolgde we onze race in België. Dat we op de grote wisselplaats te laat zouden komen wisten we al lang en boeide niet echt. We hebben alle CP`s gedaan en het oriënteren ging feilloos. Hier en daar moesten we nog een stukje rennen om de CP te vinden. Het parcours was prachtig, in de bossen, over de heide waar veel mooie mtb trails lagen. Je raakt gedurende de dag altijd een beetje het gevoel voor tijd kwijt. Het is altijd bizar hoe snel de tijd gaat. Maar ergens in de middag kwamen we bij een wisselpunt aan. We mochten niet meer de korte loop en mtb oriëntatie doen ivm de tijdslimiet. Daar kregen we weer nieuwe coördinaten en voor we in weer in de kano sprongen eerst nog wat geklim over een touw en balk. Een mooie route in de kano, peddelend tussen de weilanden en het riet door kwamen we na 7 km bij de volgende CP. Daar moesten we een stuk lopen om bij het volgende wisselpunt te komen. Het weer lopen ging niet zo heel soepel in het begin. Ik voelde mijn knieën wat, vooral stijfheid. Na 1 km voelde het allemaal weer redelijk. Via een mooie afgesneden route door een weiland waren we er redelijk snel. Dat we wel tussen de koeien 4 sloten doormoesten, 5 keer over prikkeldraad en ik languit in de brandnetels viel was bijzaak. Daar stonden de steppen klaar. We mochten nog maar naar 1 CP ivm de tijd. We konden ook kiezen om het helemaal over te slaan maar we wilden toch nog wat km`s maken op de step. Achteraf gezien hadden we het steppen beter kunnen overslaan en de hele fiets etappe kunnen doen. Dan hadden we 80 punten kunnen halen ipv de 20 met het steppen. een aantal slimmeriken hadden dat door, wij hebben daar nooit aan gedacht. Het was even wennen want ineens waren er heel veel mensen op de step en mtb. Daar was namelijk ook het wisselpunt van de korte 7 uurs race. Die was die morgen om 10 uur gestart. Na het steppen weer op de fiets voor de laatste km`s. Helaas mochten we ook daar maar 2 cp`s aandoen. Daardoor waren we 35 minuten te vroeg bij de finish. Jammer want we hadden nog makkelijk een paar cp`s kunnen vinden/fietsen in die 35 minuten. Het was na de race de klacht van velen. De tijdslimieten waren fout ingeschat en daardoor konden veel mensen niet alles doen. Na de douche volgde er een heerlijke pastamaaltijd. Daarna volgde de prijsuitreiking. Tot onze verrassing waren wij derde geworden in de mix/dames klasse. Er waren overigens maar 5 mixed teams dus niet echt spectaculair, maar toch. Wat echte klasse was, de jonge meiden van het team FAST waren eerste zowel in onze klasse als in de overall klasse. Een prestatie om trots op te zijn als je het van al die kerels wint! Nico en ik waren toch ook wel content met de derde prijs, altijd weer goed om de gele Malheur kleuren op het podium te zien! We hadden over het algemeen goed geraced. De 2 fouten die we gemaakt hebben zijn er om van te leren. Bovenal waren we een goed en gezellig team! De fietsteller stond op 115km. Het kanoen zou rond de 21 km zijn. Het lopen is misschien 15 km geweest en de step rond de 8 km schat ik. Als team zeker voor herhaling vatbaar! De organisatie was ok. De mindere punten zijn hier al genoemd. Tijdens de race klopte alles op de limietstijden na. Voor de race en na de race vond ik het allemaal karig. Een kop koffie had niet misstaan en een sportdrank na de race ook niet. Als team betaal je 150 euro en dan hoort zoiets en een shirt of buff er ook wel een beetje bij. Martine

19:27 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-09-08

Nieuwsbrief Portugal XPD Race

_DSC1944Zoals reeds geschreven nemen wij tussen 30 november en 4 december deel aan de Portugal XPD Race.  Tot vandaag wisten wij enkel dat de race 5 dagen zou duren en dat er momenteel reeds 52 teams zijn ingeschreven uit 22 verschillende landen !   Maar deze week kregen we een nieuwsbrief te lezen die onze motivatie en verlangen enkel en alleen maar deed stijgen...alhoewel er toch enkele etappes/proeven  zullen tussen zitten die volledig nieuw zijn voor ons.   Naast de vaste etappes met de mountainbike, kayak of al lopend zullen we ons ook moeten voortbewegen met in-line skates en Trikkes.  De typische hoge december golven op zee zullen we niet enkel moeten trotseren met de kayak maar ook met een body- of surfboard en aan de kust staat er ook skimming op het programma.  De Portugese rotsen zullen we zowel moeten afdalen (abseiling), beklimmen (rotsklimmen en "jumarren"), traverseren (via ferrata) en in en uit kruipen (speleologie).   Bij verschillende etappes zal niet iedereen het zelfde moeten doen, zo is er een run&bike, skate & bike,... en zijn er zelfs individuele oriëntatieloop etappes.   Al dit  moet in 100 uren gebeuren waarbij de teams zo veel mogelijk van de  90 cp's (waarvan ongeveer de helft verplicht) dienen te vinden.   Onderweg zullen er  15 wisselpunten zijn maar waarvan we maar bij 3 over onze gearbox zullen kunnen beschikken.   Dus zeker het kopje erbij houden om de jusiten tactische beslissingen te nemen en voldoende batterijen meenemen want de zon laat zich in december maar een 9 tal uur per  dag  zien. 

08:15 Gepost door Belgium Adventure Race Team in XPD Portugal | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-09-08

Tijd om te trainen

images Beetje per beetje ben ik het aantal trainingsuren aan het opkrikken als voorbereiding voor de XPD Portugal in december.  Van een 10tal uur per week moet dit stijgen naar een 20tal uur per week tegen de laatste weken voor de eigenlijke wedstrijd.   Hierop krijg ik geregeld de opmerking te horen "wanneer doe jij dit in godsnaam toch ?  Je hebt toch ook een gezin en een drukke job ?".  Het is inderdaad soms wat puzzelen, maar toch is het mogelijk.  Het leuke aan indivuele sporten is dat je het  kan doen "tussen de soep en de patatten" :  je bent niet afhankleijk van bepaalde vaste trainingsuren.  Je hoeft je ook niet te verplaatsen naar  een sportcentrum, je kan beginnen lopen of fietsen vanaf je voordeur en eindigen  net voor je douche. En je hoeft ook al geen verplichte "after-sport" meer te doen.  Dus een uurtje voetballen neemt waarschijnlijk meer tijd in dan 2 uurtjes lopen.  Zo ga ik geregeld 's morgens vroeg lopen en ben ik nog tijdig thuis om met het gezin te ontbijten en  ga ik één of tweemaal sporten over de middag.  Een ander middel om niet te veel te knagen aan de "gezinsuren" is om verschillende  trainingen op een zelfde avond te combineren.  Zo ga ik de maandagavond al lopend naar het zwembad en doe ik op die manier gemakkelijk 2 tot 3 uurtjes sport.  Een uurtje later  thuis komen is minder erg dan een iedere avond  weg te zijn.  En één van mijn favorieten om mijn LSD  trainingen te doen is het lopen of fietsen te gebruiken als "verplaatsing".  Als we op familie bezoek of dergelijke gaan,  ga ik er al lopend of fietsend naar toe en vertrekt mijn vrouw met de kinderen een beetje later  per wagen.  Zo hadden we dit weekend een familie feest "bachten de kuppe" (omgeving Veurne)  en ben ik "verkleed als loper" met de trein tot in Komen  gereisd om de laatste 33 km al lopend af te leggen.   Drie uur lopen op kaart is altijd veel plezanter dan 3 uur lopen in je vertrouwde omgeving.    Aan een rustig tempo van iets meer dan 10 km/u en met een gemiddelde hartslag van 131 bpm heb ik lekker kunnen genieten van  "Flanders Field" langs de Ijzer en het kanaal Ieper-Ijzer. En uiteraard heb ik ook een begrijpende vrouw die zelf ook geregeld aan sport doet...  

Dus vanaf nu geen excuses meer dat je geen tijd hebt om te sporten...

08:45 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-09-08

Trikke

Adventure racen heeft altijd vaste onderdelen maar ook vaak onderdelen die verrassend zijn.
Zo moesten we in Slovenië inline skaten. Tijdens de race die ik volgende week met Nico doe zit 30 km steppen.
In december doen 4 van ons Malheur team mee aan de XPD AR in Portugal. Daar zit het onderdeel Trikke in.
Trikke? dacht ik. Maar na een aantal filmpjes op you tube werd het mij duidelijk. Kijk maar eens. Op internet vond ik een site die de volgende uitleg geeft;

De 3-wheeled cambering voertuigen van Trikke (menselijke aangedreven machines, die de gepatenteerde technologie van Trikke Tech Inc. gebruiken) staan een rijder toe om kettingloos vooruit te bewegen zonder ooit 1 voet aan grond te zetten. Dit elegant eenvoudige concept verstrekt een stabiel 3-point platform dat door het draaien met het stuur, het zijwaarts leunen toch met alle drie de wielen in contact met de grond kan blijven. Een rijder kan snelheden van zelfs 30 km per uur op vlakke grond bereiken, 80 kilometer in één dag berijden en zelfs heuvels beklimmen (na enige oefening!).
Hoe werkt het?
Carving en cambering. De Trikke (traik, zeggen trikkers) is een threewheeled camberingvehicle of 3cv. Cambering –letterlijk vertaald: wielvlucht- kun je vergelijken met een bocht in vallen bij het schaatsen, skiën en fietsen: door het vallen win je aan snelheid. Voor de Trikke heb je een soepel lichaam, liefst een gladde weg en wat doorzettingsvermogen nodig. Als je de slag te pakken hebt, is het één van de lekkerste dingen die er bestaan, vergelijkbaar met carven en snowboarden.

Dat klinkt allemaal erg leuk maar beter is het om het gewoon zelf uit te gaan proberen. Dat gaan we doen met het Malheur team. In oktober gaan we een les in Genk volgen. Ook nog eens een goede voorbereiding op een eventuele wintersport. Het ziet er in ieder geval uit als een leuke sport!
Martine

18:08 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Training | Permalink | Commentaren (0) | Tags: trikke |  Facebook |

09-09-08

How to become an adventure racer...

Op een Australisch forum zijn dit de voorwaarden om als adventure racer erkend te worden :
1. Dragged a canoe through the woods for 2 miles just to save time
2. Swam with your bike up some stagnant river
3. Eaten food off the ground that someone else dropped
4. Had monkey butt
5. Worn your compass to dinner
6. Fallen asleep on your bike
7. Cursed race directors, their children, and their children's children
8. Lived in a van down by the river because you spent all of your money on gear
9. Contracted some disease that no Dr.'s ever heard of
10. Beaten the piss out of someone because they called it a "Hippie Triathlon"

Als ik de  races van ons Malheur Ultrasport Team eens overloop dan kan ik  gemakkelijk bij ieder puntje wel minstens één voorbeeld geven...

En wat betreft de Malheur Raid XL...we proberen jullie toch ieder jaar te helpen om aan minstens 75 % van deze voorwaarden te voldoen, al hopen we dat puntje 7 overgaat zodra je die Malheur aan de aankomst in je handen krijgt.  Vorig jaar lag de focus inderdaad op puntje 1 en 9.

07:45 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-09-08

Hoe traag lopen ultralopers ?

night92Het onderwerp van de  voorbije weken waren de ontgoochelende resultaten van de Belgen tijdens de Olympische spelen ? Iedereen krijgt de schuld : de politici, de sporters zelf, begeleiders, de bakker, het weer, de smog,...ik laat het aan specialisten over om hier over te oordelen.  Maar in elk geval of we nu met 100 of met 2 medailles naar huis komen, we mogen als Belg toch nu en dan wat meer chauvinisme tonen...! We hebben hier wel heel wat topatleten, wel niet altijd in Olympische sporten maar wel in enkele andere topsporten.   Muriel Sarkany (meervoudig wereldkampioen klimmen), Luc van Lierde en heel wat andere triathleten (heeft Gerrit Schellens in Almere dit weekend niet voor de 5de keer op rij de gouden plak binnengehaald?).  Maar meer aansluitend op deze weblog : Jean Paul Praet. In 1986 liep hij tijdens de Nacht van Vlaanderen de 100 km in 6u03'21".  Tot op heden 's werelds beste tijd.  Maar helaas is zijn tijd nooit erkend, blijkbaar was het  parcours iets korter ondanks enkele officiële landmeetkunidge documenten en PV's.  In '92 liep hij diezelfde afstand in 6u16'41", deze keer werd het wel officiëel erkend als wereldrecord.  Helaas verbeterde de Japanner Takahira Sunada in '98 met iets meer dan 3 minuten (6u13'13").   In elk geval is Jean Paul Praet zijn tijd nog steeds Europa's beste tijd, net als zijn prestatie op de 6 uren loop.  Inderdaad dit zijn allemaal snelheden van boven de 15 km/u...  Ook bij de dames staat de  beste tijd genoteerd aan een snelheid boven de 15 km/u, nl. 6u33'11". 

Zullen de Afrikanen ooit deze tijden grondig aanpassen zodra zij ook de weg hebben gevonden naar het ultralopen en trailrunnen ? 

Wim

14:25 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

7x7x7 Coastal Trail Series, een moooie uitdaging

De Zuid West kust van Engeland heeft een van de meest spectaculaire kustlijnen van de wereld, waarvan veel beloopbaar is door paden en trails.
De South West Coast Path is daarom een van de meest belopen trails in de wereld en de langste Engelse Nationale Trail. Van Minehead in Somerset naar Poole Harbour in Dorset is meer als 1000 km. Daar moeten we wat mee heeft de organisatie van Endurancelife gedacht.
De afgelopen jaren heeft men al trail marathons, mtb oriëntatie wedstrijden, multi sport triathlons en adventure races georganiseerd maar dit jaar heeft men een nieuw evenement toegevoegd.
Dit jaar heeft men de Endurancelife Coastal Trail Series 7x7x7 toegevoegd. Een uniek trail evenement dat over 7 maanden gaat en waarin je iedere maand een marathon loopt op zeven verschillende locaties. 7x7x7 dus.
Het begint in November en loopt tot mei 2009. Het beloven 7 waanzinnige locaties te worden langs de ruige kustlijn van Zuid West Engeland en Wales.
Alle routes gaan door Areas of Outstanding Natural Beauty (AONB's) National Parks, Sites of Special Scientific Interest (SSSI's) en National Heritage parks.
Na de site te hebben bekeken ontstond al snel het idee om de 7x7x7 te gaan doen. Na wat heen en weer gemail is het rond en gaan ik proberen om vanaf november iedere maand een weekend naar Engeland te rijden (is overigens een uurtje of 7/8 rijden.) Zomaar een mooie nieuwe uitdaging voor 2009 die op mijn pad komt.
Tijdens de marathon is er ook altijd een 10 km en een halve marathon. Het totale lopersveld zal niet meer als 500 per keer zijn, alle 3 de afstanden samen. De reden is simpelweg om het l

andschap niet te veel onder druk te zetten. De 7x7x7 kan ook op alle afstanden gelopen worden.
Wat ook leuk is, is dat altijd de dag na de marathon er een mountainbike oriëntatie is van 3 of 5 uur. Een leuke manier om mijn oriëntatie vermogen wat te ontwikkelen.
Overigens ook een ideaal trainingsweekend voor het Malheur ultrasport team!

Martine

00:18 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-09-08

Ohm-trail

P9090082Vanmorgen om 7 u reed ik richting Ardennen.  Hoe dichter ik mijn doel naderde, hoe meer ik werd voorbij gereden door razend snelle bolides : Ferrari's, Carrera's, Jaguars, BMW,... Vandaag was het de GP F1 van Francorchamp.  Mijn bestemming was op slechts enkele kilometers van dit evenenemt maar dan wel een wedstrijd waar de "bolide's" namen hadden als Salomon, Eider, Saucony,...de Ohm trail.  Een 33 km lange trailrun die startte in Aywaille.  Ik ben slechts nog maar  een maand opnieuw gericht aan het trainen en mijn langste  loopje in die  periode was een dikke twee uur.  Dus vandaag ging ik het rustig aan doen en dan de laatste 10 km toch proberen eens voluit te gaan.  Helaas kreeg ik vanaf km 19 buik- en hoofdpijn....gevolgen van lange fietstocht gisteren, een Red Bulleke als ontbijt, het etentje die vergezeld van enkele heerlijke flessen Siliciaanse wijn die langer  uitliep ?  Het liep echter  totaal niet  als gehoopt en de laatste 10 kilometers waren afzien.  Gelukkig was de omgeving en het parcours prachtig zodat het lijden hier door af en toe werd vergeten.  Heel veel single-tracks en nauwelijks 5 % asfalt.  Het parcours was wel vrij pittig,  nauwelijks  vlakke stukken en maar vooral steile, natte en rotsige beklimmingen en afdalingen die elkaar snel opvolgden.  Uiteindelijk in 3u40 min als 50ste van de 150 deelnemers toegekomen met een gemiddelde hartslag van 150 en 2.300 m hoogte verschil (terwijlde organisatie 1.700 had gemeld en ik mijn hoogtemeter redelijk vertrouw...). It could be better, it could be worse...  De boulet met frieten heb ik wijselijk afgeslaan en vervangen door een asperine'tje.  Morgen een dagje rust en de gelegenheid eens nemen om te gaan muurklimmen.

Wim

21:12 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De laatste tijd

De laatste tijd of zeg liever het afgelopen jaar zit het niet echt mee op sportief vlak. Na mijn skiblessure eerder dit jaar, die langer duurde dan me lief was, had ik opnieuw "prijs".

Dit weekend stond er de Grand Raid Godefroy op het programma. Om de adventure race gedachte in ere te houden kies je dan automatisch voor de langste afstand namelijk 160km. Maar afgelopen woensdag voelde ik mij in de loop van de dag maar slapkes en 's avonds lag ik met koorts te bibberen in bed. Donderdag de ganse dag in bed, gaan werken was niet mogelijk. 's Avonds naar de dokter, verdict buikgriep. Tja die rit van zondag mag ik op mijn buik schrijven....

De afgelopen weken had ik mijn fietskilometers stelselmatig opgedreven. Daarbij heb ik de mtb marathons "Chouffe Marathon" en "Houffamarathon" gereden, respectievelijk 90 en 125km. Zodoende was ik met het fietsen geleidelijk op dreef aan het komen. Jammer maar helaas, niets meer aan te veranderen.

Ik zal mijn gedachten de komende weken wat zetten op het lopen, want eind december gaat de hel van Kasterlee terug open...

Christophe

18:52 Gepost door Belgium Adventure Race Team in De Teamleden | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

LSD...

images

LSD :De trainingsbouwstenen van de beginnende ultraloper (Bron Ultraned - Oskar van Rijswijk)

De ultraloper traint voor een gelijksoortige conditieverbetering als de marathonloper, maar moet andere accenten leggen. Door de lagere intensiteit van de ultramarathon behoeft minder getraind te worden op verhoging van de anaërobe drempel, de maximale zuurstofopname per minuut en de koolhydraatvoorraad in de spieren. Door de (veel) langere duur van de ultramarathon worden daarentegen de vetzuren verbranding, de koolhydraattoevoer en de belastbaarheid van pezen, spieren en gewrichten van groter belang in de training. Binnen de in de trainingsopbouw overheersende duurmethode is daarom LSD (Long Slow Distance) de centrale trainingsbouwsteen :

 

LSD - de lange langzame duurloop : belangrijk en veelzijdig

LSD is een variant van de duurmethode en de enige specifieke trainingsbouwsteen van de ultraloper .

LSD meet je bij voorkeur in tijd: voor de beginnende ultraloper is de duur tussen de 3 en 6 uren.

LSD loop je extensief, echt langzaam: hooguit  rond de 75% van je drempelsnelheid, langzamer mag.

LSD loop je het makkelijkst in het juiste tempo, wanneer je dat meet met een hartslagmeter

LSD verbetert de energielevering door verbranding van vetzuren. Van groot belang voor de ultraloper.

LSD versterkt langzaam maar zeker de constitutie, met name pezen, spieren, gewrichten , en haarvaten.

LSD is, naarmate deze langer wordt en afhankelijk van de gekozen vorm, ook een mentale training.

LSD is de enige training waarbij verschillende voedselopname zinvol kan worden uitgeprobeerd.

LSD is, in heuvelachtig terrein, ook een veilige oefenvorm voor het nodige krachtuithoudingsvermogen.

LSD elke week handhaven is belangrijker dan het - altijd - halen van het geplande weekvolume.

LSD is, gelopen als marathon of ‘korte’ ultra trainingswedstrijd, de meest specifieke variant.

LSD gelopen in een daags opeenvolgend tweetal, de zogeheten dubbeldekker,  is  een veilige variant.

In het begin van de training zal de LSD de loper zwaar vallen vanwege het tempo. Het is echt langzaam, je hebt het nauwelijks of zelfs nooit getraind. Het is prettiger om iets sneller te lopen . Begin toch meteen in het juiste (langzame) tempo , en hou dit de hele rit vol, telkens weer. Na enkele trainingen zul je merken dat het tempogevoel in alle opzichten verbetert. Verderop in het schema zal de LSD de beginnende ultraloper zwaar vallen vanwege de lange duur. Een relatief lang herstel hierna zal dan ook nog vele maanden nodig blijven.

De ultraloper doet ook aan vormen van snelheidstraining: intensief,  dicht in de buurt van, of soms heel even boven de drempelsnelheid. Deze snelheidstraining kan vele vormen aannemen. Snelle duurlopen, varianten van de intervalmethode (met liefst wat langere versnellingen - 800m of meer), de herhalingsmethode, en zelfs (korte) wedstrijden.  Deze trainingen verbeteren de loopeconomie, ze geven kracht op heuvels, en vergroten het snelheidsbereik waarbinnen nog aërobisch kan worden gelopen. Tevens geven deze trainingen de ultraloper net dat beetje extra wat nodig is om de vermoeidheid aan het eind van de ultrawedstrijd beter aan te kunnen (nvdr : ik combineer dit in een LSD training door iedere 15' gedurende 15" te versnellen)

De beginnende ultraloper heeft die snelheidstraining eigenlijk nog niet nodig. Het lichaam staat bloot aan nieuwe vormen van belasting, die veelal een gewenning  vergen van vele maanden. En hij traint nog voor wedstrijden die blessurevrij uitgelopen moeten worden.  Snelheid - een goede tijd of afstand - is daarbij nog niet een doel. De prestatie zit ’m vooralsnog louter in de afstand. Omwille van de variatie kan snelheidstraining een trainingsbouwsteen zijn, maar dan wel in minder omvang en frequentie dan tijdens de marathontraining.

Variatie is ook goed mogelijk met duursportvormen met een andere specifieke belasting (nvdr : en omgekeerd). Zoals: wandelen, fietsen, zwemmen, skilanglauf, schaatsen, kanovaren, vormen van zaaltraining. Zolang de trainingsprikkels maar in overwegende mate extensief blijven, want het is eerst en vooral een vorm van actief herstel.

Meer over  spefieke training voor ultralopen zie Ultraned

Wim

02:00 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Training | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-09-08

Update G4 Challenge

s13369295221_816120_1368Een team van Land Rover is momenteel reeds enkele maanden volop Mongolië aan het verkennen om de meest uitdagende plaatsen te zoeken voor de komende Land Rover G4 Challenge in juni 2009. Vorige week hebben wij de kans gehad om   mee te kunnen genieten van hun avonturen aan de  hand van een foto reportage.  Als dit geen prikkel was om nog enkele procentjes harder te trainen...maar ook om  enkele nieuwe vaardigheden onder de  knie te krijgen : kite-boarden, sand-boarden, paardrijden, zure geitemelk drinken,...   Maar eerst nog proberen mijn eerste plaats te behouden tijdens de internatioale selecties in februari.  Helaas hebben Thibaut en Minne wegens omstandigheden besloten hun plaats af te staan aan de 3de geklasseerde dame en heer....Katrien en Arnaud.   Arnaud wordt minstens een evensterke "concullega" als Thibaut.  Net als Thibaut was deze lange afstand triathleet  me in de Panne voor tijdens het lopen en fietsen en zal ik het waarschijnlijk  moeten hebben van de "special tasks" en het "all-round" zijn als adventure racers.  In elk geval heeft hij zich ook al ingeschreven voor enkele adventure races gezien ik hem destijds overtuigd had dat dit de perfecte training en ervaring is ...Dus misschien moet ik me ook maar inschrijven voor enkele triathlons om mijn snelheid wat op te voeren ?

09:15 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Land Rover G4 | Permalink | Commentaren (1) | Tags: land rover, g4, challenge |  Facebook |

02-09-08

De Gore-Tex TransRockies Run 2008

De afgelopen week heb ik samen met Ingrid de 2 de editie van de TRR gelopen.
Een 6daagse race in de Rocky Mountains van Amerika waarbij je in totaal 170 km aflegt met behoorlijk wat hoogtemeters. De hoogte waar je op verblijft is voor ons laaglanders erg hoog. Zo is er een etappe van 39 km waar je tussen de 3200 en 3500 meter loopt. Al de dagverslagen zijn te lezen op mijn site.
De foto`s geven een mooi overzicht.
Martine

20:07 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gore-tex transrockies run 2008 |  Facebook |