03-11-08

Nabeschouwingen Nike ACG Adventure Challenge

058305

Gisteren hebben Nico en ik de Belgische titel binnengehaald tijdens de  Nike ACG Adventure Challenge,  een 30 uren adventure race in de omgeving van Malmedy.   Uiteraard hadden wij stille ambities voor een podiumplaats,  zowel voor de Belgische titel als voor het  overall klassement waar we  derde eindigden na DART Merrel  en het immer sterke Salomon team.  Maar de hoofddoel van deze  wedstrijd was nog een laatste doorgedreven training naar  de XPD Portugal race toe.  Zowel een test om te zien hoe het met de conditie is gesteld maar ook het testen van wat nieuw en aangepast materiaal (Rainmates, Rohloff, TNT, Herbalife,…) waarover ik één der komende dagen zeker wat  meer zal neerpennen.

 Er zullen  zeker en vast nog verschillende  gedetailleerde wedstrijdverslagen volgen van andere teams, daarom zal ik me beperken tot een kort  overzichtje.  Maar in elk geval was het een schitterende wedstrijd,  een wedstrijd zoals een adventure race hoort te zijn.  De organisatie was perfect : super  enthousiaste en vriendelijke medewerkers, goede bevoorrading (thee, bananen, soep) ondanks dat er enkel maar water was beloofd, een  leuke T-shirt als souvenir en niet zomaar een T-shirt waarvan ik er  al 100 liggen heb om mijn fiets te kuisen,….  En uiteraard inhoudelijk was de wedstrijd ook top : lekker lange etappes maar toch met voldoende afwisseling, mooi uitgezochte cp’s waarbij de route tussen de cp’s de uitdaging was en niet  het  zoeken van de cp’s ter plaatse, mooie en uitdagende  omgeving,…. 

 

De zaterdag ochtend zijn we  gestart met een korte MTB etappe van 4 km om het deelnemersveld te spreiden waarna één van mijn mooiste oriëntatielopen ooit  op het programma stond.  Een 19 km lang parcours met slechts enkele cp’s maar zo mooi verspreid  op de verschillende heuveltoppen langs de verschillende valleitjes rond de Warche.  Een tocht om “u” tegen te zeggen, zowel fysisch als technisch.  Daarna volgden in de komende 24 uur nog 4 MTB etappes van elk ongeveer 40 km en 2 nachtelijke oriëntatietochten van 10 en 22 km en mochten we de super mooie Amblève afvaren over 24 km net als het  meer van Bütgenbach.   Een mini via-ferrata stond er ook nog op het  programma  bij zonsondergang.  Helaas een veel te vroege zonsondergang…het was absoluut geen luxe om een race te doen waarbij het langer donker is als licht !  Op een bepaald moment dacht ik dat het al middernacht was en het was nog maar 20:30 u. 

 

Wel was ik verwonderd dat er 14 teams hebben opgegeven, dit is bijna 50 %.  En dit al voor het  midden van de race.  Zo zie je dat een AR meer is dan alleen maar een fysische inspanning en dat heel wat andere factoren ook bepalend zijn voor het al dan niet slagen van een race.  Het 40-30-20-10 regeltje was hierbij weer mooi van toepassing.  Een AR eindigen is 40 % conditie, 30 % mentale weerbaarheid, 20 % navigatie, 10 % materiaal (inclusief voeding).  Zo zag je dat fysisch sterke teams hebben moeten opgegeven en dat  bepaalde minder fysische sterke teams de eindstreep haalden met de  glimlach. 

 

Het weer (alhoewel het kon veel erger..) was uiteraard een belangrijke reden van opgave.  Hierbij is conditie dan niet belangrijk maar wel mentale weerbaarheid en het  juiste materiaal.  

 

Blessures waren  een andere  reden.   Maar in hoeverre laat  je een blessure bepalen om te stoppen ?  Worden blessure soms niet misbruikt als reden van opgave ?  Ik heb onderweg ook krampen gehad maar dit gaat wel over wanneer je juist en voldoende drinkt en eet, Nico heeft ook in  het begin van de race een rots lelijk afgegleden met als gevolg een 10 centimeter lange snijwonde op zijn kont met alle mogelijke kleuren er rond in een straal van 5 cm.  En daarmee moest hij nog uren in een kayak zitten en zijn fietszadel de baas zijn.  Uiteraard is een adventure race het niet (voor iedereen en altijd) waard om nog weken of maanden  lang met een blessure te  blijven sukkelen…maar toch.

 

Ook degelijke kledij en materiaal kunnen opgeven  vermijden.  En het gaat hier niet altijd om peperdure fietsen of “high tech” mateiraal. Kleine dingen kunnen ook al veel helpen : kaarten plastificeren, watervaste stiftjes, reserve kledij  maar dan wel waterdicht verpakt,  voldoende  eten en drinken, een simpel buff-sjaaltje,…

En i.v.m. navigatie is het heel simpel : "it doesn't make sense to go fast if you go wrong".

Zoals eerder al geschreven :  “een adventure race is een metafoor voor de levensloop van de mensheid in geconcentreerde vorm. Het is de strijd met jezelf én de elementen, die een adventure race tot een fantastische sport maakt.”

14:47 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Amen...

Allereerst gefeliciteerd met jullie Belgische titel en 3e plek overall!

Voor het uitlopen van een race denk ik dat je 40-30-20-10 regel wel redelijk opgaat. Al vraag ik me af of je de rol van de navigatie niet onderwaardeerd. Goed navigeren betekent dat je a) minder hoogte- en kilometers hoeft af te leggen; b) het moreel goed houdt (oké de moraal op z'n slecht Nederlands). Niets lijkt me frusterender dan fout lopen, zoeken, prutsen met die kaart. Strak je route lopen en punten aftikken is zo goed voor de team-spirit, een geslaagd doorsteekje geeft vleugels.

Wij hebben voor ons gevoel helemaal niet op een hoog tempo geraced, maar wel strak genavigeerd en niet teveel getreuzeld bij wisselpunten (lekker hoor die soep, maar die moet je wel snel opeten en dan weer verdergaan).

En conditie vind ik misschien ook wel een beetje overschat, halfweg de race rennen we geen van alle meer naar boven. Volgens mij is het dan meer een mentale kwestie dat je stevig doorstapt in plaats van gaat slenteren...

Maar het geeft wel weer lekkere stof tot nadenken!

Gepost door: Harm | 03-11-08

Goed gedaan mannen!! wij zijn trots op jullie!

Gepost door: martine | 04-11-08

Proficiat Hey Wim & Nico,
Dikke proficiat met jullie prestatie!

Gepost door: Stijn Fonck | 04-11-08

De commentaren zijn gesloten.