12-12-08

Foodfest 2008

Na XPD-Portugal begint het stof in mijn hoofd een beetje neer te dwarrelen, de endorfine, adrenaline en andere -ines waarvan je intens gelukkig wordt, hebben terug een redelijk normaal peil bereikt, en ik kan mijn schoenen terug knopen (zie verslag van XPD, maar dat komt later nog).

Wat momenteel het meest tastbare overblijfsel is van Portugal, is mijn onstopbare neiging om alles met caloriewaarde naar binnen te werken. Eigenlijk is zo'n lange race, en al de voorbereiding die ermee vasthangt, een marteling voor je weegschaal. Een maand of twee op voorhand begin je met specifieke trainingen (vooral veel uren tegen LSD), en merk je dat je plots terug meer ribben begint te zien, en dat je buikspieren net dat ietsje duidelijker zichtbaar worden. Goed op je eten letten, geen alcohol, en veel uren sporten zorgden ervoor dat ik behoorlijk scherp stond. Maar omdat te scherp staan ook niet goed is, werden de twee laatste weken voor Portugal doorgebracht met carbo-loading, een ander woord voor eten waar je zin in hebt, zolang er maar veel suikers in zitten...

Dat je in Portugal een paar kilo's verliest, moet ik niet uitleggen, zeker. Ook al heb ik vijf dagen op een dieet van brownies, salami, kaas, kindermelkschijfjes (yammie) en andere zoetigheid en vettigheid geleefd, je krijgt gewoon niet genoeg binnen om je gewicht op peil te houden. Hoewel ik nooit honger gehad heb, merkte ik duidelijk op het einde van de race dat mijn lichaam gewoon te weinig energie had om nog echt snel te kunnen lopen of fietsen. Mijn spieren deden niet echt pijn, maar waren gewoon leeg...

En dan, anderhalf uur na de aankomst, wordt het startschot gegeven voor "Foodfest 2008"... Naar aloude gewoonte klonk het startschot in het locale Mickey D fastfoodrestaurant (da's McDonalds voor de niet-ingeweiden), en nu, een week later, heb ik genoeg speculoos, nicnacs, chocolade, marsepein,... binnen om een kleuterklas een maand gelukkig te houden. Als dit zo doorgaat, rol ik 2009 binnen. Ach, het zal wel van voorbijgaande aard zijn. Eén keer de vetrolletjes weer de kop op steken, zal mijn schuldgevoel me wel weer naar buiten drijven om te rennen, en zal ik mijn dieet wel weer aanpassen. In de tussentijd trek ik me er niet te veel van aan, ik heb het wel verdiend... 

Tot slot nog een kempische wijsheid: je wordt niet dik tussen kerst en nieuw, maar tussen nieuw en kerst. 

Groetjes van Holle Bolle Roel

 

09:19 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

carbo-loading Mooie term, ik doe dat een beetje teveel op dit moment zonder de aansluitende afmatting. Mooi dat jullie weer genoten hebben in Portugal. En dat je nu iets minder snel bent geeft allemaal niets, dan is er weer wat meer ruimte op het podium voor de anderen. Mooi gedaan in Portugal.

Gepost door: Winfried Bats | 12-12-08

De commentaren zijn gesloten.