17-12-08

Verslag XPD Portugal

  XPD08_20081201_2200_PCalisto_8958

 


Donderdag 4 december om 14.00 kwamen Roel en mezelf over de aankomstlijn van de XPD Portugal race, een 5 daagse non-stop adventure race. Gemengde gevoelens overheersten ons bij de aankomst  : vreugde omdat we de volledige race hebben kunnen beëindigen, ontgoocheld omdat we “unranked” zijn gezien Ton  de race halfweg heeft moeten verlaten wegens medische problemen.  Tevreden omdat mijn ontstoken pols eindelijk eens kan rusten maar  ontgoocheld dat we dit mooie landschap en wereldje moeten verlaten, dat we deze heerlijke en relatieve tijdsbelevenis van nauwelijks slapen opnieuw moeten inruilen met het normale dagelijkse  leven,…   Maar bovenal tevreden dat we met ons tweeën hebben bewezen dat een top 10 in de WK series  geen “ver-van-mijn-bed show “ meer hoeft  te zijn.

 

Lees verder

12:50 Gepost door Belgium Adventure Race Team in XPD Portugal | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Respect! Mooi verhaal mannen! Zo kunnen wij ook nog een beetje nagenieten. Hopelijk is alles inmiddels weer volledig in orde met Ton, en zijn jullie ook weer goed bijgegeten ;-)
Tot snel bij de WERS09!

Mitch

Gepost door: MItch | 17-12-08

prachtig om te lezen, een mooie prestatie!!!

Gepost door: martine | 17-12-08

Inspirerend Heb weinig verstand van literatuur, maar het feit dat ik binnen 5 minuten na het lezen van jullie verslag sta te popelen om te gaan trainen, is voor mij een goede graadmeter. Wat een belevenis!

Wout

Gepost door: Wout | 18-12-08

Respect Ik heb zojuist het hele verslag van de race uitgebreid gelezen en ervan nagenoten.
En dat heb ik zelf op de eerste rij mogen meemaken.
Toen onze Roel mij vroeg om als begeleider mee naar Portugal te gaan vroeg ik me af wat ik daar zou moeten doen. Waarschijnlijk hen elke 24 u even ontmoeten en verder lezen, luieren, eten en slapen. En dat 4 dagen lang.
Is dat wat anders verlopen.
Voor mij persoonlijk is het een ongemeen intense ervaring geweest.Je leeft volledig mee met de race ( maar het afzien is wel voor de anderen).
Ik voel me zo kontent dat ik er bij was.
Maar van dat slapen, lezen, luieren kwam weinig in huis. Wij moesten onze mensen konstant begeleiden, zorgen dat we alle punten tijdig vonden met de soms summiere aanduidingen. En dan was er altijd de spanning of alles in orde zou zijn en er geen problemen waren. Maar uiteindelijk zagen, wij met de glimlach, de racers moe vermoeid en vuil aan de volgende proef beginnen.Ik zat op de eretribune van de wedstrijd.
Maar midden de derde nacht gebeurde het ongehoord spijtige. We waren allemaal verdrietig. Maar hoe Wim en Roel die immense teleurstelling hebben omgebogen in een dubbele motivatie om na meer dan 60 u alleen door te gaan. Daarvoor hebben zij mijn eeuwig respect. Hoed af voor de manier hoe zij uit het dal kropen. Toen zij uiteindelijk na 100u op het podium stonden was dat niet alleen een prachtige atletische prestatie maar de bekroning van wilskracht om, voor mekaar, met mekaar, samen sterk, hun ultieme doel te bereiken : samen goed eindigen.

Een fiere papa Jos.

P.S. Nogmaals bedankt Nico. Ik was een race-bleu. Jij hebt me de knepen van het vak een beetje geleerd. Maar vooral was het samen met jou in de wagen een fijne en gezellige week.

Gepost door: Jos Smolders | 27-12-08

De commentaren zijn gesloten.