06-04-09

Raid Vert... From heaven to hell and back in 6 hours (Deel 2)

Even kijken, waar waren we gebleven...

House MD ging beginnen, en ik had net neergepend hoe het is om een nachtje tussen 20 snurkende hollandse beren te slapen.

Dag 2 van de Raid Vert dan maar, lichtjes geradbraakt van te weinig slaap, maar zeuren doen we niet. Het is ooit erger geweest... Na een lekker ontbijtje van "bokes méé moazestrontsjes" (da's kempisch voor boterhammen met hageslag), zou om 9 uur de start gegeven worden. De organisatie had mooie watervaste kaarten voorzien, die echter tijdens het kopiëren besloten hadden van schaal te veranderen. Dus moesten de brave mensen van JT buitensport in zeven haasten nog nieuwe kaartjes gedrukt worden. Superstrakke organisatie, toch. Ondertussen waren Martine en ik ook nog druk in de weer om alles een beetje op poten te krijgen. Wat een organisatorische ellende toch altijd.

Maar dan, als het startschot gaat, verdwijnt alle achtergrondgeluid, en gaat de focus op één ding: punten intekenen en zo snel mogelijk vertrekken. Martine had op voorhand op haar blog al gemeld dat onze strategie bij het run&bike onderdeel heel eenvoudig zou zijn: ik run, Martine bike. Een oneerlijke wereld me dunkt, maar het is niet anders. Ik zou sowieso op een te kleine fiets moeten rijden, hoewel het natuurlijk wel die spiksplinternieuwe Hilset met tubeless banden, rohloff naaf, en meer van dat high-tech lekkers is waar op deze blog al eerder over werd bericht. Maar we wijken af...

1, 2, 3 Start. Snel CPs intekenen, en wij weg. Met run&bike, dus Martine op de fiets, en ikke lopen. Martine had wel de hoffelijkheid om mijn rugzak te dragen, zodat ik toch tegen 13-14 km/u door de Ardennen ging. Een aantal snellere (mannen-)teams gingen ons voorbij, maar na CP1 begonnen we afstand te nemen van Nico en Jacqueline die ongeveer gelijk met ons aan de Run&Bike begonnen. Afgaande op de resultaten van de proloog gingen zij onze belangrijkste tegenstanders worden vandaag. En toen, halverwege tussen CP2 en 3, na ongeveer 1/3 van de run&bike, besloot de achterband van Martine's fiets dat hij zich wat platjes voelde vandaag... Lekke band, vermoedelijk een slecht afsluitend ventiel, en plots was van fietsen geen sprake meer. Run & bike werd omgedoopt tot run with bike... ELLENDE !!!

Maar dan doe je waar adventure racers goed in zijn, hé. Improviseren, niet zeuren, en doorgaan. Dus allebei lopen, met de fiets aan de hand. Natuurlijk is zoiets niet bevorderlijk voor je gemiddelde snelheid, en we werden dan ook links en rechts voorbijgegaan door teams. Geen enkele hoffelijke heer vond het nodig om Martine, als dame in nood, een handje toe te steken (behalve blijkbaar Raymond Beeren van Merrell DART, waarvoor mijn excuses). Dus gewoon lopen, terug naar de start, waar we onze fiets zouden herstellen. Nu is het blijkbaar niet zo makkelijk om een tubeless band op te pompen, en zo'n rohloff naaf is voor mij technisch gezien een puzzelstuk. Anyway, om een lang verhaal kort te maken, het heeft ongeveer 25 minuten geduurd vooraleer we terug op pad waren. Alles in acht genomen, zouden Nico en Jacqueline nu wel zeker een half uur tot 40 minuten voorsprong hebben. Dat podium konden we dus wel vergeten.

Toch besloten we om lekker door te racen, goed te genieten, en ons voor de rest niet te veel zorgen te maken. Op de fiets dus naar een bos achter Gouvy, waar een eerste oriëntatieloop op ons wachtte. Het fietsen ging lekker, al zagen we geen enkel ander team meer, tot aan het wisselpunt. Daar vertrok Team Salomon als eerste terug, die lagen dus een ganse etappe voor. De oriëntatie zelf was prachtig, en lekker doorstekend door het bos kwamen we exact uit op de CPs waar we moesten zijn. Bij onze eerste CP kwamen we Nico en Jacqueline tegen, en ook de 2 X-bionic teams, die de oriëntatie in ongekeerde volgorde deden. Ach, laat maar lopen... wij doen ons ding wel. De rest van de oriëntatie ging perfect, en we hielden er een goed looptempo op na. Ook bergop bleven we lopen, en Martine volgde me als een schaduw door het bos. Sterk bezig, al zeg ik het zelf.

 

Terug de fiets op, op weg naar het volgende wisselpunt waar een klimproefje op ons wachtte. Ook het terugfietsen ging erg goed, vooral vanwege het vele bergaf. Bijna aan het wisselpunt aangekomen, kwamen plots Nico en Jacqueline uit de andere richting. Bleek dat ze vergeten waren CP14 te knippen, en dus minstens een kwartier terug moesten. Daarmee verloren zij dus ook zeker een half uur, en waren het nu de twee X-bionic teams en de meiden van FAST die op kop lagen. Bij de wisselzone aangekomen moesten we een korte klimproef doen, en dan terug een oriëntatieloop. En weer gingen we als gekken tekeer. De oriëntatie klopte als een bus, en elke keer als ik dacht even te wandelen om de benen wat te sparen, begon Martine alweer te lopen. Supersterk gewoon, niet moe te krijgen. Het was echt een geweldig gevoel om het ene team na het andere op te pikken, en snelste tijden neer te zetten. Op het einde van deze tweede oriëntatie kregen we dan ook Arnaud en Marije, het tweede X-bionic team, in de gaten. Die hadden misschien nog 5 minuten voor op ons, maar met het voordeel dat we hadden uit de proloog, stonden we dus waarschijnlijk alweer op het podium.

Terug de fiets op dan maar weer, voor een lange fietsetappe. Hier slaagden we erin om X-bionische Arnaud en vriendin in te halen, en afstand te nemen. Onderweg nog snel een special task boogschieten afwerken, en dan als een gek weer die fiets op. We gingen echt supergoed, en maakten maar één klein oriëntatiefoutje. En plots, bij één van de laatste fietsposten, kregen we plots Elwin en Monique in het visier... Dat was geen 10 minuten meer. Of toch? Ach, gewoon doorgaan, het snot uit de neus en de blik op oneindig die pedalen ranselen. De laatste CP voor de finish bleek nog een leuke special task te hebben, één persoontje van het team mocht 100m naar een boei zwemmen en terug, om daar af te knippen. Monique en Martine bewezen voor eens en altijd wie nu eigenlijk het zwakke geslacht is, en terwijl Elwin en ik van de kant stonden te supporteren, gingen zij het ijskoude water in. RESPECT !!!

 

Uiteindelijk zijn Elwin en Monique met een minuutje voorsprong gefinished, maar hielden we dank zij onze voorsprong in de proloog toch 10 minuten over in de eindklassering: 1e plaats mixed. Ondanks alle pech in het begin, toch een perfecte en supersterke race afgewerkt. Als kers op de taart bleken we ook nog eens tweede algemeen geworden te zijn. Yeah, Malheur rules. Nico en Jacqueline hebben hun achterstand door de gemiste post niet meer kunnen goedmaken, en vielen net naast het podium. Zonde, want anders had dat er weer lekker geel uitgezien.

Ik weet het. 't Is een veel te lang verslag geworden, maar het was echt de moeite waard. De emotie om vanuit een verloren positie terug te knokken, en voluit te blijven vechten voor elke seconde, maakte de beloning aan de finish eens zo zoet. Werkelijk een geweldige race, en een ongelofelijke opsteker. Hoewel ik wist dat Martine sterk was, heeft ze me toch weer versteld doen staan. Er kwam geen einde aan haar kracht, 100% ervoor gaan is de normaalste zaak van de wereld voor haar.

Ik vond dan ook dat het niet meer dan normaal was dat ik zondag in de zetel zat en voor Stijn De Volder supporterde die Vlaanderen's Mooiste won. Ik had immers de dag voorheen Steinbach's mooiste gewonnen. En Martine, die liep ondertussen gewoon de marathon van Rotterdam. Gek mens!!!

En meer wil ik daar niet meer over kwijt.

Hupsakéé

Roel

NB; het verhaal van Martine kun je hier lezen.

10:32 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.