02-06-09

Malheur Raid XL, a hell off a job!

 

                      

Als je erover nadenkt is het menselijk lichaam toch een bijzonder iets. We kunnen veel meer dan we denken of het is gemaakt om veel meer te kunnen doen dan we denken.
Zaterdagochtend startte ik (martine) samen met Christophe mijn eerste 30 uurs race. 30 uur non-stop sporten.
Het was al aangegeven, het parcours zou killing zijn, en dat was het. Het werd een slagveld onder de deelnemers. Behoorlijk wat materiaalpech door de zwaarte van het parcours (veel blubber en losse stenen op de mtb paden) en blessures en/of uitputting.
Maar laat ik bij het begin beginnen. Zaterdagmorgen om 9 uur stond ik voor het eerst op skiken. (een soort lange skates of korte ski's, dus een combi van skaten,skiën en langlaufen)
De avond ervoor kon je deelnemen aan de workshop en nu was het gaan met die dingen. Bijna 8 km rijden met heuveltjes erin. Een behoorlijk uitdaging want die dingen zijn groot en moeilijk stuurbaar. Terwijl ik rond reed was Christophe het water ingedoken om naar de andere kant van het meer te zwemmen waar ik aan zou komen. Daar aangekomen waren de rollen omgedraaid. Ik zwom het meer over en Christophe reed terug. Het beloofde een heet weekend te worden, de zon was al behoorlijk warm.
Hierna begon de race echt. Op de mtb werden we met een roadmap op pad gestuurd. Wat een etappe, 42 km met bijna 1000 hoogtemeters. Vooral de soms haast onberijdbare stukken bagger waren loodzwaar. Aangekomen bij het wisselpunt volgde er 4 km hardlopen en kwamen we via de trails bij een ruine uit waar we moesten boogschieten . We schoten 3 keer mis en werden bestraft met nog een straf oriëntatieloop van 2 km. Hierna mochten de benen even rusten en klommen we de kajak in. 18 km genieten van het mooie weer op de Viroin. Tussen de stroomversnellingen door propte ik een zak noten en gedroogd fruit naar binnen om weer een beetje in balans te komen qua koolhydraten. De weg terug moesten we hardlopend 1cp vinden om vervolgens in de `transition area` weer coördinaten in te gaan tekenen. Ondertussen was ik lang het gevoel voor tijd kwijt.
Hierna volgde er een pittige hardloop trekking met 350 hoogtemeters. Tot dan hadden we alle cp`s tot nummer 13. De omschrijving was `op een rots`. Ik geloof dat we iedere rots gezien hebben rond dat bos maar we konden hem niet vinden. Er liepen zeker 10 teams op ons in. Na meer als een uur zoeken hebben we hem uiteindelijk gevonden met als gevolg veel tijdsverlies. Na dik 3 uur moesten we de skikes weer aan voor een rondje van 7.5 km.
Nu lag de uitdaging in 2 andere dingen. Het werd donker toen wij begonnen en 15 minuten later was het donker. Al snel brak er een onderdeel van Christophe zijn skik af. Gevolg was dat hij moest rennen met skikes op de rug. Maar ook dit overleefden we zonder kleerscheuren.
De nacht was gevallen en die gingen we al fietsend in. 40 km met 1700 hoogtemeters oriënterend in een pikdonker bos. Prachtig maar zwaar. Het eerste deel was ik nog fris en hoorde ik overal de dierengeluiden in het bos. We zagen soms ogen van dieren in onze hoofdlamp. Maar rond de klok van 3 uur werd ik overvallen door enorme slaap. Ik voelde steeds mijn ogen wegdraaien en was aan het vechten tegen de slaap. Het was ook daar dat ik in een split second in slaap viel op mijn fiets en de berm in reed. Ondertussen konden we cp 20 niet vinden en nadat we 2 weilanden inclusief prikkeldraad waren overgestoken probeerden we het nog eens. Het resultaat was dat we een uur later in hetzelfde weiland stonden zonder cp 20 gevonden te hebben.
Toen zijn we verder gegaan om niet nog meer tijd te verliezen. Met het licht worden kwam ik over de slaap heen (en met wat hulp van 2 NRG`s). Toen het licht was verwisselden we de mtb voor een loop van 20 km en 750 hoogtemeters. Na het intekenen besloten we om van de 7 te halen cp`s er 3 of 4 te vinden afhankelijk van de tijd. We moesten max 9.30 bij de fietsen terug zijn. We prikten er toch nog mooi 5 en hierna gingen we verder op de mtb. 21 km en 700 hoogtemeters verder kwamen bij een special task aan.
Een Via Ferrata, een oude ruine met hoge wanden waar er spinnenweb hing van touwen en andere leuke klimdingen. Een van de 2 moest een parcours afleggen. Christophe zou klimmen en ik ging in het gras liggen naast Nico die al steeds in slaap viel. Het duurde 1 seconde en ik was weg. Een powernap van een kwartiertje deed wonderen. Het was een grappig gezicht, iedereen die even ging liggen was in 1 seconde in slaap.
Het was een prachtig gezicht om al die klimmende mensen te zien hangen aan de hoge muren.
Ivm met de tijdslimiet hadden we nog 1 uur en 6 minuten om een run and bike te doen. We kozen 2cp`s en liepen ons het ongans. Onderweg kwamen we er achter dat die ene echt te ver was en we het niet zouden halen. Dan maar 1 cp knippen ipv 2.
Teruggekomen was ik toch niet helemaal helder van geest was toen we weer op de mtb stapten. Eerst vroeg Christophe waar mijn rugzak was toen ik aan kwam lopen met mijn fiets. Oh ja, mijn rugzak. Toen ik terug kwam en op mijn fiets wilden stappen vroeg hij wat voor fiets ik nu toch had. Ik keek nog eens en had gewoon een fiets gepakt met een wit zadel. Maar bij nadere inspectie was het ook maar een klein stukje wit en vooral grijs.
We reden met een ander team de laatste 20 km en dat ging behoorlijk hard. Nog maar eens 450 hoogtemeters. Uiteindelijk kwamen we bij het meer aan en was de laatste special task in zicht.
Met een autoband en je spullen naar de finish zwemmen. Nu is mijn autoband niet erg groot en mijn fiets bijna nieuw. 1 en 1 is 2. Ik heb mijn fiets laten liggen en ben zonder over gegaan. Halverwege hing aan een boei nog een cp als toetje. Na de finish moest ik nog wel even 3 km rennen om mijn fiets op te halen maar beter dat dan geen fiets meer.
Moe maar heel voldaan kwamen Christophe en ik na een dikke 30 uur racen over de finishlijn.
Hoeveelste we nu geworden zijn weet ik eigenlijk niet. We hebben uiteindelijk 6 cp`s van de 45 laten liggen. Wel zijn de kanjers van ons Malheur team Nico en Jacqueline 3de geworden, Top!! Na een heerlijk buffet en een paar Malheur biertjes ging om 21 uur bij mij het licht uit om vo om 7 weer de ogen te openen.
Terugkijkend was het weer een enorme grensverlegging. Ik blijf het een bijzonder fenomeen vinden dat je lichaam zomaar 30 uur kan sporten. Ik merk dat ik steeds wat sterker word. Ik weet beter hoe te eten (daar is oa Herbalife voor uitgevonden) en wat ik wel en niet bij me moet hebben. Iedere race leer ik weer wat bij, dat is ook het leuke als je steeds met iemand anders raced. Binnen het Malheur team heb ik nu met alle mannen geraced. Allemaal hebben ze hun tips en tricks en daar doe ik mijn voordeel mee.
De schade na deze prachtige race is redelijk beperkt gebleven. Wat stijfheid, veel schrammen op armen en benen, blauwe plekken, schuurplekken en 5 teken. Je wordt er in ieder geval niet mooier van.
De beroemde Rohloff naaf op/en mijn mtb hebben perfect werk verricht. In al het fietsleed van de deelnemers liep de mijne gesmeerd. (er waren oa 3 derailleurs kapot)
Roel en Wim hebben een geweldige uitdagende race neergezet waar alle teams van genoten en geleden hebben. Het was weer een mooi Pinksteren!
Martine

14:10 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.