24-06-09

Rennen in een leegte.

Mensen vragen me vaak waar ik zoal aan denk tijdens het hardlopen.  Dat zijn meestal mensen die geen ervaring hebben met het lopen van lange afstanden. Elke keer weer zet die vraag me aan het denken.  Waar denk ik in godsnaam aan tijdens het lopen ? Eerlijk gezegd, kan ik me het nauwelijks voor de geest halen.  Op koude dagen denk ik vast wel eens aan de kou, op warme dagen aan de hitte.  Als ik verdrietig ben wel eens aan verdiet, en als ik gelukkig ben aan geluk. 

Tijdens het rennen ren ik gewoon.  In principe loop ik in een leegte. Of misschien moet ik zeggen dat ik loop om een leegte te creëren.  Vanzelfsprekend glippen in die leefte ook af en toe spontaan gedachten binnen.  De menselijke  geest kan immers niet volledig leeg zijn.  De psyche is niet sterk en ook niet coherent genoeg om een leegte te omvatten. Toch blijven de  gedachten die tijdens het hardlopen mijn geest binnendringen ondergeschikt aan de leegte.  Ze zijn geconstrueerd op basis van leegheid,  niet op basis van inhoud. 

De gedachten die in me opkomen tijdens het hardlopen zijn te vergelijken met wolken aan de hemel.  De wolken hebben allerlei vormen en afmetingen.  Ze komen en ze gaan, maar de hemel blijft altijd de hemel.  De wolken zijn slechts gasten.  Ze kloppen aan en verdwijnen weer.  Alleen de hemel blijft waar hij is.  De hemel is iets dat bestaat en tegelijk niet bestaat.  Hij is substantieel en tegelijk ontastbaar.  We kunnen de aanwezigheid van die onmetelijke vergaarbaak slechts aanvaarden en in ons opnemen voor wat hij is.

Uit "Waarover ik praat als ik over hardlopen praat" van H. Murakimi.

15:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.