30-06-09

verslag La Grand Course

Aansluitend op Martine haar verslag zijn er een paar dingen die me zeker  zullen bijblijven  :

- als 37-jarige was ik waarschijnlijk één van de jongste deelnemers...
- mijn trail-cv verbleekt in vergelijking met de palmares van de meeste andere  lopers, om maar een voorbeeld te geven was er iemand die al 103 wedstrijden heeft beëindigd van meer dan 100 km en een andere al meer dan 250 wedstrijden van minstens 42 km
- het eerste vat van 200 l. bier was leeg 2 u na de aankomst van de eerste deelnemer (in totaal 60 deelnemers)...en de dames zeker hun bijdrage hebben gedaan
- bier  is blijbkaar de beste recuperatie drank want de  meesten liepen de  tweede dag veel beter
- de Ardennen blijven een schitterend decor in welke richting je ook loopt
- Reskin blijft  een wondermiddel
- Salomon XA PRO 3 blijven voor mij DE trailschoenen (en blijkbaar dachten heel wat andere racers daar ook zo over)
- GI Jane, Cat Woman en Tomb Raider  kunnen een puntje zuigen aan Martine en Ingrid 
- Nico en Roel reeds goed in vorm zijn voor de Ultra Trail du Mont Blanc
- ik echt uitzie naar Portugal met hen en Jacqueline
- ik zelf ook heel tevreden ben van mijn prestatie...niet specifiek over  mijn tijd of positie, maar vooral het feit dat ik de tweede veel beter liep dan de eerste  en ik 's anderdaags geen spierpijn had,  enkel een klein beetje stijfheid
- ik de Ultra Trail du Mont Blanc (CCC) zeker binnen de 18 u wil lopen...gebaseerd opeen deelneemster die dit weekend net voorm ij was en de CCC in 18 u heeft beëindigd
- ik volgend jaar zeker weer  mee doe

Wim

 

16:32 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

La Grande Tour, 2 x bijna 50 km genieten

Eigenlijk waren wij de 4 vreemden (roel, wim, nico en martine) tussen al die ultralopers. Les Coureurs Célestes is een groep ultralopers die regelmatig samen komen om een mooie ultratrail te lopen om erna een pintje te drinken. Iedereen kent elkaar en wat die groep allemaal al gelopen heeft aan extreme lopen is ongekend. Wij gebruikten dit als training voor de CCC.

De start was in Kin/Belgie waar we om 10 uur vertrokken na een uitleg door de organisator Alain Charlier. Het was vrij simpel, volg de rood-witte tekens en je loopt de GR route richting Odeigne. Op de punten waar het wat moeilijk te zien is hadden zij blauwe pijlen en stippen geverfd.

Het was een afwisseling van dorpen en bos. Prachtige stukken natuur afgewisseld met grote boerderijen vol koeien en kalveren en slapende dorpjes waar de tijd stil lijkt te staan. Veel blaffende honden en weinig mensen waar soms de kerkklok het enige geluid is wat je hoort.
Maar na 48 km kwamen we aan in Odeigne. Daar had men een mini camping opgezet. Een weiland waar hier en daar grote koeienvlaaien lagen werd ons tentenkamp.
Uiteraard wilden wij ons even douchen of op zijn minst wassen. Dat kon. In de stal bij de koeien kreeg ik een teiltje warm water. Ik had dan nog de luxe dat ik binnen mocht staan. De mannen stonden buiten met de tuinslang. Terwijl achter mij het klotsen van de melk klonk die regelrecht uit de koe werd gemolken stopte ik mijn hoofd in het teiltje. Ingrid stond ietwat verbaasd te kijken toen ze aan kwam lopen op zoek naar een douche en mij in mijn blote kont zag staan met een teiltje voor mijn neus. De boer had een topdag, 8 naakte vrouwen in zijn stal zag hij niet vaak.

 

Daarna was het tijd voor de pasta. De tafels stonden klaar en we konden aanschuiven in de andere stal die vol met jonge kalveren stond. Terwijl wij varkensvlees aten wat in de pasta zat leken al de kalveren ons aan te kijken met de vraag `waarom wordt je geen vegetariër`. In goed gezelschap van Wim, Nico, andere lopers en veel vliegen smaakte de pasta heerlijk.Ondertussen was het kampvuur aangestoken en werden de banken erom heen gezet. De groep die muziek zou maken waren zich aan het installeren en wij namen nog maar een biertje. Muzikanten met 5 djembees, een gitaar en een viool zorgden voor een sfeervol geheel. Veel Franstalige liedjes volgden.Wij waren toch wel ernstig toe aan een goede nachtrust en kropen rond een uur of 10 in de tent. Niet iedereen was moe want het bleef nog lang onrustig. Tot 3 uur klonken de djembees alsof ze in je tent zaten. We sliepen onrustig maar het hoorde erbij.
Het ontbijt was prima geregeld, weer gezellig met de kalveren en nu ook wat koeien.

De benen voelden goed en het viel ons erg mee. Geen spierpijn alleen een lichte stijfheid. Maar na 5 minuten lopen was alles weer soepel. De weg terug was makkelijk. Gewoon de andere kant op weer terug naar de start.
Wim kwam binnen in 4uur 30, Roel en Nico in 5 uur en ik in 5 uur 50.
De cijfers, Wim werd 17de, Nico 22ste, Roel 23ste en ik 42ste. 
92 km in 2 dagen met veel hoogtemeters, een ideale training op weg naar de CCC 98 km in augustus.
Mijn hele verhaal kun je hier lezen inclusief foto`s.
Martine

 

 

13:26 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-06-09

Rennen in een leegte.

Mensen vragen me vaak waar ik zoal aan denk tijdens het hardlopen.  Dat zijn meestal mensen die geen ervaring hebben met het lopen van lange afstanden. Elke keer weer zet die vraag me aan het denken.  Waar denk ik in godsnaam aan tijdens het lopen ? Eerlijk gezegd, kan ik me het nauwelijks voor de geest halen.  Op koude dagen denk ik vast wel eens aan de kou, op warme dagen aan de hitte.  Als ik verdrietig ben wel eens aan verdiet, en als ik gelukkig ben aan geluk. 

Tijdens het rennen ren ik gewoon.  In principe loop ik in een leegte. Of misschien moet ik zeggen dat ik loop om een leegte te creëren.  Vanzelfsprekend glippen in die leefte ook af en toe spontaan gedachten binnen.  De menselijke  geest kan immers niet volledig leeg zijn.  De psyche is niet sterk en ook niet coherent genoeg om een leegte te omvatten. Toch blijven de  gedachten die tijdens het hardlopen mijn geest binnendringen ondergeschikt aan de leegte.  Ze zijn geconstrueerd op basis van leegheid,  niet op basis van inhoud. 

De gedachten die in me opkomen tijdens het hardlopen zijn te vergelijken met wolken aan de hemel.  De wolken hebben allerlei vormen en afmetingen.  Ze komen en ze gaan, maar de hemel blijft altijd de hemel.  De wolken zijn slechts gasten.  Ze kloppen aan en verdwijnen weer.  Alleen de hemel blijft waar hij is.  De hemel is iets dat bestaat en tegelijk niet bestaat.  Hij is substantieel en tegelijk ontastbaar.  We kunnen de aanwezigheid van die onmetelijke vergaarbaak slechts aanvaarden en in ons opnemen voor wat hij is.

Uit "Waarover ik praat als ik over hardlopen praat" van H. Murakimi.

15:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-06-09

De Geboren renner

De leden van de Tarahumara, een oude, mysterieuze indianenstam in Mexico, bezitten de reputatie de beste renners in de wereld te zijn : in 1993 werd een 57-jarig lid van deze stam de eerste in een 100mijls-wedstrijd, niets anders dragend dan een toga en sandalen.  Het boek "De geboren renner" gaat over  ultralopers, mensen die meer dan 100 mijl rennen, liefst op blote voeten en zonder eten en drinken.

Een kleine groep van de beste  ultralopers ter wereld maakt een avontuurlijke tocht door de canyons waar de Tarahumara wonen.  Ze  proberen erachter te komen wat het  geheim van deze  mysterieuze stam is en gaan de 50mijls wedstrijd met hen aan, waarschijnlijk één van de  bloestollenste races ooit !

Scherp en met een extreem observatievermogen vertelt Christopher McDougall het verhaal van deze stam, terwijl hij stilstaat bij het vermogen van hardlopers en bij de vraag welke elementen iemand tot een goede hardloper maken.  Hij reist naar  laboratoria van onder meer Harvard en Nike en komt vele interessante, vreemde en sportieve mensen tegen, onder wie de vrouw de onlangs het wereldrecord op de 100 mijl heeft gebroken.  Als toegift liep ze de marathon in 2 uur en 50 minuten in bikini, na 20 mijl pauzerend om een biertje in één teug op te drinken.

De geboren renner, Prometheus.

Wim

00:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-06-09

Heerlijk en "happy" kilometertjes malen...

Ik moet toegeven, het trainingsvolume in mei was absoluut niet wat het zou moeten geweest zijn in voorbereiding voor  de UTMB en ARWC. Dit door alle drukte met de voorbereidingen voor de Raid XL.   Maar na de Raid XL ben ik er  weer zorgeloos en  vol gezond enthousiasme ingevlogen.   Voorbije  week heb ik 120 km gelopen en deze week staan er ook  minstens evenveel kilometers op het  programma.  Dit  om zo goed als mogelijk klaar te staan voor de eerste grote test, namelijk La Grande Course ( 100 km). 

In juli en augustus  probeer ik, met uitzondering van een maandelijkse  rust week, deze  trend verder te zetten. Inclusief twee weekjes in de Franse Alpen.    Ik spreid dit meestal over 4 trainingsdagen waarvan ik de woensdag zowel 's morgens als 's avonds loop.   En zoals je waarschijnlijk  al gelezen hebt op onze weblog, 70 % van de trainingen zijn LSD trainngen.  Dus lekker lang en traag.  Saai ?  Absoluut niet...gewoon een kwestie van het niet saai te maken en voor voldoende afwisseling te zorgen.  Hoe dan ?  Wel,  een voorbeeldje van een loopweekje.  De maandag loop ik samen met Nico via enkele omwegen naar het zwembad waar we meetrainen met de zwemclub.  De maandag is vooral een gezellig "tetter"loopje : "wat heb je gedaan in het weekend ?  Heb je dit op tv gezien ? Weet je dat....?".   De woensdag ochtend doe ik met Nico een intervaltraining.  Door de intensiteit en het vroege uur zijn de  gesprekken hier beduidend minder dan de maandag.  's Avonds sluiten we ons aan bij een lokale loopclub "traag maar lang" waarmee we anderhalf tot twee uur lopen.  Met zo'n 10 man valt er wel altijd is te vertellen.   Donderdag avond gaat Muriel lopen met de "volley-vriendinnen" en sluit ik me achteraan aan en geniet van de "vrouwenpraat". Ideaal om los te lopen na de toch wel pittige woensdag.  Op vrijdag en/of in het weekend geniet ik ervan  om  alleen te lopen.  Me, myself and I.  Meestal probeer ik dit te combineren met een verplaatsing van of  naar één of andere  sociale verplichting, een winkel, een bezoekje,... of ga ik in een nieuwe omgeving lopen.  Als ik alleen ga lopen neem ik meestal mijn Ipod mee waar ik een nieuwe cd beluister ( de nieuwe van Eels is een echte aanrader)  of  geniet van een zelfgemaakte  playlist.  Hieronder  vind je een deel van mijn "happy running" playlist (zo heb ik ook een tripping playlist, een marathon playlist,  een tempo playlist, ...). De "happy" playlsit is ideaal om een LSD training te doen (liefst onder een heerlijk zonnetje  ergens tussen de velden en bossen).  De drang  om dan plots met je armen wijd open te lopen, diep in te ademen en te roepen "heerlijk!" is soms onweerstaanbaar.  Ik probeer meestal dergelijke trainingen niet uitgeteld en onder  schuim en zweet te bëeindigen, maar wel met dit heerlijke rustige "happy" gevoel om dit mee te dragen naar mijn volgende training (soms wel onderbroken door de dagelijkse huis- en werkverplichtingen).

Wim

12:29 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Training | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-06-09

Nooit paniekeren

snoopy2

11:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-06-09

Bier is beter

Als Adventure race team dat de naam van een Belgish Bier draagt kun je niet om onderzoeken heen die over bier en hardlopen gaan.
Ondertsaand onderzoek is in spanje gedaan. Laat ik nu net een 5daagse Ultratrail gaan lopen in Andalusia. Het gaat helemaal goed komen.
martine

Researchers at Granada University in Spain have come across a discovery that will undoubtedly please athletes and sports enthusiasts - a pint of beer post-workout or match is better at rehydrating the human body than water.

Professor Manuel Garzon, a member of Granada's medical faculty, made the finding after tests on 25 students over several months. Researchers believe that it is the sugars, salts, and bubbles in a beer that may help people absorb fluids more quickly.

The subjects in the study were asked to run on a treadmill at temperatures of 104F (40C) until they were close to exhaustion. Once they had reached the point of giving up, researchers measured their hydration levels, motor skills, and concentration ability.

Half of the subjects were given two half pints of Spanish lager to drink, and the other half were given just water.

Garzon said that the rehydration effection in those who were given beer was "slightly better" than those who were given only water. He also believes that the carbon dioxide in beer helps quench thirst more quickly, and that beer's carbohydrates replace calories lost during physical exertion.
The average person loses around 1 liter (33oz) of water for every hour of exercise in sweat. Rehydrating after a workout is crucial, as a lack of hydration is more likely to make one feel tired, fuzzyheaded, and suffer from headaches.

Based on the results of the study, researchers recommend moderate consumption of beer as a part of athletes' diets. "Moderate consumption" for men is 500ml per day, and for women is 250ml per day.

14:21 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Medisch | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-06-09

Trail Leader Pro Horloge

Terwijl Garmin de nieuwe versie 305/405 op de markt heeft gebracht is mijn oog meer gericht geweest op het nieuwe horloge van het voor Nederland/Belgie onbekende merk Tech4O.
In Amerika is namelijk het Trail Leader Pro horloge uit. De verhalen van hardlopers zijn erg positief en ik was dan ook erg benieuwd naar dit horloge.
Vrijdag is hij in Nederland gearriveerd en deze week mag ik hem uit gaan proberen.
Waarom is dit horloge interessant? Omdat hij alles heeft en met een gewone batterij werkt. Dus hoe lang je ook sport er zijn geen problemen met een lege accu.
Hij heeft geen gps maar ook geen footpod. Hij werkt met een accelerometer in het horloge. Deze schijnt erg precies te zijn.  Hieronder een kort overzicht wat voor functies er op de Trail Leader Pro zitten.
De prijs is 189 Euro. Bevindingen gaan volgen.

  • Highly Accurate Accelerometer-based Exercise Mode
       (speed, distance, calories, steps, pace measurement)
  • Time
  • Weather Forecast
  • Alarm
  • Chronograpg
  • Count Down Timer
  • Pacer
  • Temperature
  • Altimeter
  • Barometer
  • Digital Compass
  • 2.4GHz Heart Rate Measurement
  • PC Link Capability

12:44 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Gear | Permalink | Commentaren (2) | Tags: trail leader pro watch |  Facebook |

05-06-09

Malheur Raid XL in beeld (team 13)

Een aantal fotografen hebben prachtige foto`s gemaakt tijdens de RAID XL. Actie foto`s maar ook erg mooie foto`s van de omgeving. DJ Cloike, een trouwe lezeres van www.runtodream.nl heeft een speciale mix voor het Malheur team gemaakt die perfect past bij deze beelden. Als je dit ziet en hoort weet je waarom adventure racen zo leuk is.

23:46 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-06-09

Malheur Raid XL : foto's, uitslag, nabeschouwingen en nieuwe plannen

DSC06519
Het zit er weer op.  Alle cp's zijn weggehaald, de  uitslag is verwerkt, de foto's staan op het internet, alle  materiaal is terugbezorgd of weer opgeborgen in mijn garage tot...normaal zou ik volgend jaar zeggen. Maar na 7  edities heb ik besloten om er met pijn in het hart een punt achter te zetten.    Een race organiseren is minstens even zwaar als zelf meedoen...de nachtrust  mindert beetje per beetje  vanaf ongeveer één maand  voor de race om dan het weekend zelf  zo waar  2 nachten niet of nauwelijks te slapen.   Hoe goed je ook alles tijdig probeert voor te bereiden, de weken voor de race duiken er wel her en der  nog problemen op en moeten er  nog duizend en één kleine dingetjes gedaan worden.  Meestal nog in combinatie met een job, een gezin, zelf trainen voor de UTMB en het ARWC, allerlei sociale verplichtingen...ik ga niet beginnen klagen,  want het is natuurlijk mijn eigen keuze en de voldoening die ik er  jaarlijks uithaal is niet te overtreffen.  Ik heb het altijd  met volle overtuiging en met  heel veel plezier georganiseerd.  Ik denk dan ook dat we met deze laatste editie waardig hebben afgesloten.  Roel en mezelf hebben maanden lang de "mooiste" plekjes en paden opgezocht tijdens een tiental verkenningen, de meest uitdagende etappes in elkaar gepuzzeld en enkele leuke special tasks er tussen gegooid.  Het is altijd leuk om een parcours  in elkaar te proberen puzzelen op de flinterdunne grens van  deelnemers laten genieten en afzien. En als ik de reacties mag geloven van de deelnemers zijn we daar gelukkig in gelsaagd.  Ook organisatorisch liep  alles zo goed als gepland en dit dank zij alle vertrouwde medewerkers waar ik voorbije jaren steeds blind kon op rekenen.  Bedankt allen !
Het was ook leuk om te zien hoe het deelnemers veld gegroeid is van een Nederlands onder-onsje naar een mooie mengeling van Belgen en Nederlanders en zelfs geregeld enkele Fransen,  Engelsen, Kroaten,...  dus België heeft na 7 jaar gelukkig ook AR leren kennen en met 4 Belgische teams in de top 5  zelfs getoond dat we geen watjes zijn.  Hopelijk zijn we met  het Malheur team nu niet meer de enige Belgen  op Nederlandse, Franse en zelfs andere internationale  wedstrijden.
Iedereen die me een beetje kent weet dat ik niet kan stilzitten en het niet kan laten dingen te  organiseren ( ADHD heet  dit tegenwoordig).  Zoals de meesten al weten staat er de Malheur Bosmarathon op 6 september op het  programma en werken Roel en mezelf  ook aan een "Ultratrail du Viroinvalloise"... van de "vaste knijpers"  die jullie hebben leren kennen  voorbijee weekend blijken er  nog tientallen van te staan over een parcours van meer dan 100 km.  Dus ideaal voor een lekker lang oriëntatie loopje waarbij we niets hoeven uit te hangen.  Gewoon een avond afspreken in de Relais de Verlaine, start roepen en zien we er na een twaalftal uur het meeste cp's heeft gevonden.  Uiteraard gevolgd door heldhaftige verhalen rond de BBQ en met een Malheur in de hand.
Ik weet het...sommigen zullen de Raid XL missen...een Raid XL kunnen uitdoen stond niet slecht op je  sportieve CV.  Maar maandag lieten mijn twee  zonen  ( 6 en 7 jaar) ook hun ontgoocheling kennen.  Ze wouden toch zo graag eens mee doen met papa's race als ze  18 zouden zijn.  De AR papa's en mama's zullen dit wel herkennen.  Op mijn terugrit van Froidchapelle bleef hun ontgoocheling door mijn hoofd spoken... moet ik nu toch nog 10 edities organiseren of waarom geen Raid XL voor kids ?  Voila, een nieuw ei waar ik weer kan op gaan broeden.   De Raid XL "kids &  parents".  Vanaf de zaterdag  middag tot de zondagmiddag de kinderen samen met hun papa en/of mama een mooi AR parcourtje laten beleven met alle "echte" AR-ingrediënten" : cp's, kayakken, boogschieten, waterdoorsteekjes, MTB, oriëntatieloop, (papa)run & (kid)bike, touwen, skaten,... (uiteraard met een bivak zodat de papa's en de mama's wat kunnen "evalueren" aan de bar).  En zondag een prijsuitreiking met enkel maar winnaars tussen 1 en 14 jaar.  En ik ben ervan overtuigd dat er anderen wel een minstens even mooie en uitdagend alternatief voor de Raid XL voor de papa's en de mama's zullen organiseren...denk maar aan de overige wedstrijden van West European Raid Series,  de NAAC,  de Veluwe Classic, Outdoor Challenge, Terra Incognita, Raid du Compeignoise, AR Zeeland,...

Wim

En ja trouwens,  hier nog de  uitslag.

Master's Race general 
  
1.Salomon Nederland
2.Bergvos Ultrasport Team
3.Malheur Ultrasport Team

Belgium Championship
 
1.Bergvos Ultrasport Team
2.Malheur Ultrasport Team
3.Survival Team West Vlaanderen

Dutch Championship
 
1.Salomon Nederland
2.Team Fast
3.Team AMI Macpac & Icebreaker

Short Track

1.De Mackx
2.Die Hard
3.Dart Merrell Mixed

 

Voor de  volledige uitslag en meer foto's zie www.adventurerace.be

 

 

 

17:07 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Malheur Raid XL | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

02-06-09

Malheur Raid XL, a hell off a job!

 

                      

Als je erover nadenkt is het menselijk lichaam toch een bijzonder iets. We kunnen veel meer dan we denken of het is gemaakt om veel meer te kunnen doen dan we denken.
Zaterdagochtend startte ik (martine) samen met Christophe mijn eerste 30 uurs race. 30 uur non-stop sporten.
Het was al aangegeven, het parcours zou killing zijn, en dat was het. Het werd een slagveld onder de deelnemers. Behoorlijk wat materiaalpech door de zwaarte van het parcours (veel blubber en losse stenen op de mtb paden) en blessures en/of uitputting.
Maar laat ik bij het begin beginnen. Zaterdagmorgen om 9 uur stond ik voor het eerst op skiken. (een soort lange skates of korte ski's, dus een combi van skaten,skiën en langlaufen)
De avond ervoor kon je deelnemen aan de workshop en nu was het gaan met die dingen. Bijna 8 km rijden met heuveltjes erin. Een behoorlijk uitdaging want die dingen zijn groot en moeilijk stuurbaar. Terwijl ik rond reed was Christophe het water ingedoken om naar de andere kant van het meer te zwemmen waar ik aan zou komen. Daar aangekomen waren de rollen omgedraaid. Ik zwom het meer over en Christophe reed terug. Het beloofde een heet weekend te worden, de zon was al behoorlijk warm.
Hierna begon de race echt. Op de mtb werden we met een roadmap op pad gestuurd. Wat een etappe, 42 km met bijna 1000 hoogtemeters. Vooral de soms haast onberijdbare stukken bagger waren loodzwaar. Aangekomen bij het wisselpunt volgde er 4 km hardlopen en kwamen we via de trails bij een ruine uit waar we moesten boogschieten . We schoten 3 keer mis en werden bestraft met nog een straf oriëntatieloop van 2 km. Hierna mochten de benen even rusten en klommen we de kajak in. 18 km genieten van het mooie weer op de Viroin. Tussen de stroomversnellingen door propte ik een zak noten en gedroogd fruit naar binnen om weer een beetje in balans te komen qua koolhydraten. De weg terug moesten we hardlopend 1cp vinden om vervolgens in de `transition area` weer coördinaten in te gaan tekenen. Ondertussen was ik lang het gevoel voor tijd kwijt.
Hierna volgde er een pittige hardloop trekking met 350 hoogtemeters. Tot dan hadden we alle cp`s tot nummer 13. De omschrijving was `op een rots`. Ik geloof dat we iedere rots gezien hebben rond dat bos maar we konden hem niet vinden. Er liepen zeker 10 teams op ons in. Na meer als een uur zoeken hebben we hem uiteindelijk gevonden met als gevolg veel tijdsverlies. Na dik 3 uur moesten we de skikes weer aan voor een rondje van 7.5 km.
Nu lag de uitdaging in 2 andere dingen. Het werd donker toen wij begonnen en 15 minuten later was het donker. Al snel brak er een onderdeel van Christophe zijn skik af. Gevolg was dat hij moest rennen met skikes op de rug. Maar ook dit overleefden we zonder kleerscheuren.
De nacht was gevallen en die gingen we al fietsend in. 40 km met 1700 hoogtemeters oriënterend in een pikdonker bos. Prachtig maar zwaar. Het eerste deel was ik nog fris en hoorde ik overal de dierengeluiden in het bos. We zagen soms ogen van dieren in onze hoofdlamp. Maar rond de klok van 3 uur werd ik overvallen door enorme slaap. Ik voelde steeds mijn ogen wegdraaien en was aan het vechten tegen de slaap. Het was ook daar dat ik in een split second in slaap viel op mijn fiets en de berm in reed. Ondertussen konden we cp 20 niet vinden en nadat we 2 weilanden inclusief prikkeldraad waren overgestoken probeerden we het nog eens. Het resultaat was dat we een uur later in hetzelfde weiland stonden zonder cp 20 gevonden te hebben.
Toen zijn we verder gegaan om niet nog meer tijd te verliezen. Met het licht worden kwam ik over de slaap heen (en met wat hulp van 2 NRG`s). Toen het licht was verwisselden we de mtb voor een loop van 20 km en 750 hoogtemeters. Na het intekenen besloten we om van de 7 te halen cp`s er 3 of 4 te vinden afhankelijk van de tijd. We moesten max 9.30 bij de fietsen terug zijn. We prikten er toch nog mooi 5 en hierna gingen we verder op de mtb. 21 km en 700 hoogtemeters verder kwamen bij een special task aan.
Een Via Ferrata, een oude ruine met hoge wanden waar er spinnenweb hing van touwen en andere leuke klimdingen. Een van de 2 moest een parcours afleggen. Christophe zou klimmen en ik ging in het gras liggen naast Nico die al steeds in slaap viel. Het duurde 1 seconde en ik was weg. Een powernap van een kwartiertje deed wonderen. Het was een grappig gezicht, iedereen die even ging liggen was in 1 seconde in slaap.
Het was een prachtig gezicht om al die klimmende mensen te zien hangen aan de hoge muren.
Ivm met de tijdslimiet hadden we nog 1 uur en 6 minuten om een run and bike te doen. We kozen 2cp`s en liepen ons het ongans. Onderweg kwamen we er achter dat die ene echt te ver was en we het niet zouden halen. Dan maar 1 cp knippen ipv 2.
Teruggekomen was ik toch niet helemaal helder van geest was toen we weer op de mtb stapten. Eerst vroeg Christophe waar mijn rugzak was toen ik aan kwam lopen met mijn fiets. Oh ja, mijn rugzak. Toen ik terug kwam en op mijn fiets wilden stappen vroeg hij wat voor fiets ik nu toch had. Ik keek nog eens en had gewoon een fiets gepakt met een wit zadel. Maar bij nadere inspectie was het ook maar een klein stukje wit en vooral grijs.
We reden met een ander team de laatste 20 km en dat ging behoorlijk hard. Nog maar eens 450 hoogtemeters. Uiteindelijk kwamen we bij het meer aan en was de laatste special task in zicht.
Met een autoband en je spullen naar de finish zwemmen. Nu is mijn autoband niet erg groot en mijn fiets bijna nieuw. 1 en 1 is 2. Ik heb mijn fiets laten liggen en ben zonder over gegaan. Halverwege hing aan een boei nog een cp als toetje. Na de finish moest ik nog wel even 3 km rennen om mijn fiets op te halen maar beter dat dan geen fiets meer.
Moe maar heel voldaan kwamen Christophe en ik na een dikke 30 uur racen over de finishlijn.
Hoeveelste we nu geworden zijn weet ik eigenlijk niet. We hebben uiteindelijk 6 cp`s van de 45 laten liggen. Wel zijn de kanjers van ons Malheur team Nico en Jacqueline 3de geworden, Top!! Na een heerlijk buffet en een paar Malheur biertjes ging om 21 uur bij mij het licht uit om vo om 7 weer de ogen te openen.
Terugkijkend was het weer een enorme grensverlegging. Ik blijf het een bijzonder fenomeen vinden dat je lichaam zomaar 30 uur kan sporten. Ik merk dat ik steeds wat sterker word. Ik weet beter hoe te eten (daar is oa Herbalife voor uitgevonden) en wat ik wel en niet bij me moet hebben. Iedere race leer ik weer wat bij, dat is ook het leuke als je steeds met iemand anders raced. Binnen het Malheur team heb ik nu met alle mannen geraced. Allemaal hebben ze hun tips en tricks en daar doe ik mijn voordeel mee.
De schade na deze prachtige race is redelijk beperkt gebleven. Wat stijfheid, veel schrammen op armen en benen, blauwe plekken, schuurplekken en 5 teken. Je wordt er in ieder geval niet mooier van.
De beroemde Rohloff naaf op/en mijn mtb hebben perfect werk verricht. In al het fietsleed van de deelnemers liep de mijne gesmeerd. (er waren oa 3 derailleurs kapot)
Roel en Wim hebben een geweldige uitdagende race neergezet waar alle teams van genoten en geleden hebben. Het was weer een mooi Pinksteren!
Martine

14:10 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |