10-08-09

Trail du Val d'Heure

terril-dampremy-photo-chorski-xdxpo

Gisteren, 9 augustus, hebben Martine, Nico en mezelf de trail du Val d'Heure gelopen.  Een 56 km lange trailrun over meer dan 1.500 hoogtemeters.  Ideaal als een flinke training voor de Ultra Trail du Mont Blanc over drie weken (en ik was absoluut niet de enige  loper die daar kwam trainen voor de Mont Blanc).  Ik had nog maar weinig gehoord over deze wedstrijd en eigenlijk verwachte ik een wedstrijd met redelijk wat asfalt en een niet al te zwaar gezien de omgeving (net over Charleroi).  Maar ik was meer dan positief verrast.  Het was een super mooie maar vrij zware wedstrijd.  Als we 2 km asfalt gehad hebben zal het veel zijn...en de overige wegen waren waren vooral  kronkelende single track waar je voortdurend geconcentreerd moest blijven om niet over een steen, tak of boomwortel te vallen.  Tijdens de eerste 25 km volgde de ene beklimming na de andere.  Geen  lange beklimmingen maar vooral kort  op elkaar volgende steile klimmetjes.  De organisatie heeft waarschijnlijk gans de week gezwoegd met een bosmaaier om er zelf nog heel wat paden bij te creeëren.   Naast  de tientallen kleine klimmetjes werden we  ook 2 lange en steile beklimmingen voorgeschoteld op enkele "terrils" (blijkbaar heet dit slakkenberg in het mooi Nederlands...) waar enkel je benen niet voldoende waren om boven te komen.   Na de eerste 25 kilometer waren er veel minder  klimmetjes maar door de pittige eerste  zware 25 km voelden de kleine hellingetjes toch vrij zwaar aan.   Tot aan de  tweede (en laatste) bevoorrading op 36 km ging het lopen heel vlotjes.  Zonder  problemen kon ik alle beklimmingen blijven lopen, kon ik gemakkelijk met iedereen een praatje doen en vloog de tijd (en kilometers) razendsnel voorbij.   Tot ongeveer  3 km na de bevoorrading...de man met de  hamer !  Ik kon alle excuses gebruiken om te stoppen : mijn benen, de warmte ( 30 ° C),  mijn maag, mijn hoofd,... Had ik te snel gelopen ? Waren het de voorbije zware trainingsweken die zijn tol eisten ?  Ik zag het echt niet zitten om zo kapot de laatste 15 km af te tellen.  Ik wou wat eten maar mijn maag voelde zo slecht dat ik echt geen zin had om te eten...maar het  moest.  Kruimeltje per kruimeltje probeerde ik een mueslibar te eten terwijl andere lopers mijn vlot voorbij liepen.   Na 15 minuutjes stappen en  me zelf zo goed als mogelijk proberen op te peppen lukte het me eindelijk om terug te beginnen lopen denkend aan Murikami's woorden "pijn is niet te vermijden, maar lijden is vrij".   Op zo'n moment moet je vooral proberen aan andere en leuke dingen te denken...en plots verzonken in de verbouwingen die volgende week bij mij thuis beginnen, was ik een uur verder  Een  steile afdaling bracht  me plots uit mijn droomwereld  en werd ik  opnieuw geconfronteerd met de pijn en vermoeidheid.   Maar gezien ik nauwelijks nog 5 km van de aankomst verwijderd was , had ik nog voldoende mentale kracht om  lekker te versnellen (hoe sneller  ik loop hoe minder  lang ik afzie en ik een frisse pitn kan drinken)   Na 06.30u  kwam ik als 28ste binnen.   Nico kwam 19 minuten later binnen en Martine kwam als tweede vrouw binnen na 7u25min.   Het was in elk geval een mooie wedstrijd en training en des te meer  is maar weer eens bewezen dat blijven eten en drinken zo belangrijk is !   Vrijdag nog de Dodentocht ( 100 km maar vlak) lopen en dan twee weken taperen.

Wim

13:58 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

zag dat er 20 lopers zijn uitgestapt, dat zegt ook genoeg!

Gepost door: martine | 10-08-09

De commentaren zijn gesloten.