31-08-09

CCC - terreur in realiteit - Het relaas van een aanslag

Voor zij die de titel niet meteen begrijpen, de CCC (Cellules Communistes Combattantes) was in de jaren 80 een extreem-linkse terroristische beweging in België. In mijn bericht staat CCC echter voor Courmayeur-Champex-Chamonix, maar dat het een even grote aanslag op lijf en leden was, is zeker een feit.

Anyway, Courmayeur (Italië), vrijdagochtend omstreeks 5 voor 10. Man, wat moet ik dringend pissen. Omdat ge in alle boekskes kunt lezen dat hydratatie voor zo'n ultraloop essentieel is, heb ik al een liter aquarius gedronken voor de start van de 98 km lange en 5500 hoogtemeters tellende looptocht die me via Zwitserland (Champex) naar Chamonix (Frankrijk) zal brengen. En die Aquarius wil er nu dringend uit... Maar we staan in het midden van het dorp, en binnen 5 minuten worden meer dan 1.800 ultralopers losgelaten in de bergen. Geen tijd dus om even een sanitaire pauze in te lassen. De eerste de beste boom zal er moeten aan geloven onderweg. Tijd zat, toch? Geschatte duur van de inspanning is voorlopig onbekend, maar Wim maakte me lichtjes nerveus door met een schema van 20 uur aan te komen draven.

Pang, iedereen weg, meteen ook iedereen kwijt. Wim, Nico en Martine die zonet nog naast me stonden, zijn verzwolgen in de massa. Hun terugvinden is onmogelijk, dus maar gewoon eigen tempo meelopen met de massa, zeker. Na een kort ommetje door het dorp Courmayeur (kippevel-moment nr. 1 als iedereen je zo staat aan te moedigen), verlaten we eindelijk het dorp, en kan ik mijn blaas ledigen. Oef, dat doet deugd...

Natuurlijk weet ik nu niet of Wim, Nico en Martine voor of achter me lopen, dus ik probeer stelselmatig op te schuiven in het peloton. Het is hier nog niet te steil, en het lopen gaat me makkelijk af. Toch nog geen spoor van mijn team-maatjes, dus ik blijf gewoon lichtjes doorduwen zonder in het rood te gaan. Redelijk snel dient de eerste bevoorrading zich aan, en net als ik die verlaat, komt Wim binnengelopen. Blijkbaar liepen ze toch nog achter me, en heb ik me voor niks opgejaagd. Ach, wat maakt het ook uit, je moet toch je eigen tempo lopen. Kippevel-moment nr. 2 dient zich aan als de helicopter met camera-man naast ons komt vliegen, ik voel me wel een beetje stoer... net een echte. De eerste echte col ligt op meer dan 2.500m hoogte, en ik voel toch wel aan mijn ademhaling dat mijn hoogtestage op de Weefberg in het Vlaams-Brabantse dorpje Testelt niet echt het gewenste effect heeft gehad. De Weefberg is natuurlijk ook maar een molshoopje van ruwweg 65m boven de zeespiegel. Met lichte hoofdpijn en happend naar adem kom ik boven op de eerste top, en van daar in sneltreinvaard naar beneden. Ik doe dat NMBS-stijl (met vertragingen, dus), de meeste Fransen in ware TGV-stijl. Echt ongelofelijk hoe snel dat die kunnen afdalen, ik kan ze onmogelijk bijhouden. Een verhaal dat zich in heel de race zal herhalen... op de relatief vlakke en klimmende stukken kan ik redelijk mijn mannetje staan, maar op de afdalingen moet ik elke keer 20-30 lopers laten passeren. Gewoon een kwestie van techniek, training, en de juiste spieren kweken.

Maar we wijken af... In Arnuva, aan de voet van de tweede klim, zie ik Tania en Ingrid, die daar staan te supporteren. Omdat ik niet te veel tijd wil verliezen in de bevoorrading, drink ik gewoon een paar bekertjes cola, en ben ik meteen weer weg. Weinig tijd om te praten. De volgende col brengt me weer naar 2500m, en van daaruit een lange afdaling van wel 20 km. Die is niet technisch of steil, dus ik kan me daar goed laten gaan. Ondertussen ben ik al halfweg, en kan nog steeds volop genieten van de prachtige omgeving. Ik voel me nog steeds super, geen last van kwaaltjes of pijntjes... Dit is gewoon courrir pour le plaisir, in één woord zalig.

De klim naar Champex is relatief kort ('slechts' 400 vertikale meters klimmen), maar gaat me toch moeizaam af. De uitgebreide bevoorrading van Champex is meer dan broodnodig, en ik neem dan ook een halfuurtje de tijd om rustig te eten en te drinken. Op elk moment verwacht ik dat Wim, Nico of Martine zullen binnenvallen, maar ik zie niemand bekend. Ik ben nu al over halfweg, op 55 km, en er volgen nog 3 steile cols (elk zo'n 800 vertikale hoogtemeters op 4-5 km klimmen, da's dus gemiddeld 20% naar boven. Pffft). Al joggend langs het meer van Champex bel ik even naar mijn lieve vrouwtje om te melden dat alles OK is, en ook mijn ouders krijgen even een berichtje dat ik me nog steeds lekker voel. Dorien aan de lijn krijgen en m'n dochterje Noa horen toeteren op de achtergrond geeft me een enorme energie-boost, en ik vlieg met veel zin de volgende berg op. Hier wordt het terrein wat technischer, met veel grote rotsblokken, en ik ben in elk geval blij dat ik dit nog in het daglicht kan doen. Ik voel me nog steeds OK als ik op de top van de Bovine aankom, nog twee cols te gaan. De afdaling gaat goed, al blijf ik volgens mij de traagste daler van het peloton rondom mij. Ook de volgende klim, naar Catogne, gaat het nog OK, maar als ik bijna boven ben, draait zonder waarschuwing mijn maag plots om, en moet ik braken. Vreemd genoeg voel ik me niet echt slecht, maar de cola en gedroogde pruimen en abrikozen moeten er toch uit. Aan het Checkpoint van Catogne krijg ik van de dokter een motilium, maar ik voel me stilaan slap als een vod worden en heb het moeilijk in de afdaling naar Vallorcine, het startpunt van de laatste klim.

Net in Catogne heb ik gehoord dat ik op plaats 173 lig (ik geloofde het eerst zelf niet, heb het 3 keer moeten vragen eer ik het snapte), en hoewel me dat een boost zou moeten geven, is de afdaling naar Vallorcine een marteling. Omdat ik vrees het mannetje met de hamer tegen te komen, neem ik in de laatste bevoorrading uitgebreid te tijd om te eten en te drinken, en ben zeker een half uur bezig om me klaar te maken om aan de laatste col te beginnen. Voor de liefhebbers, da's La Tête aux Vents, en je kruipt op 4 km van 1461m naar 2130m. Ik ga geen moeite doen om te beschrijven hoe zwaar hij was... wie het wil weten, moet het maar eens gaan doen. Ik hou er in elk geval niet zo erg veel van, en vrees nog veel nachtmerries te hebben waarin die kloterige rotswoestijn een prominente rol zal spelen. Ik heb trouwens dan en daar mezelf bezworen nooit nog de CCC of de UTMB te doen in een volgende editie!!! Eén keer is genoeg, dit nooit meer !!!

Maar aan alle lijden/leiden (schrappen wat niet past) komt een einde, en eindelijk bereikte ik de laatste drank- en controlepost in  La Flégère, van waaruit het nog een goeie 8 km dalen was naar Chamonix. Zoals je wel kan begrijpen was het allergrootste kippevel-moment wel de haakse bocht naar rechts dat ik nam om de laatste rechte lijn naar de finish-boog in te lopen. Eindelijk zag ik Ingrid en Tania nog eens terug, en het deed toch deugd om nog eens een bekende kop te zien. Eindresultaat: 202e plaats in 18:50u. Natuurlijk is het leuk om redelijk ver van voor te eindigen, maar in een race als de CCC zijn tijd en plaats van ondergeschikt belang: finishen is het enige echte doel. En iedereen die de rode TNF-fleece-trui krijgt met daarop "finisher CCC" geborduurd, mag voor eeuwig zijn hoofd hoog houden. "Bragging rights" noemt zoiets in het engels.

En wat volgend jaar betreft voor de UTMB, alle dure eden die ik onderweg bezwoor beginnen al een beetje te vervagen... "We'll see" is het gevoel op het moment.

Wedden dat ik volgende maand al eens ga kijken hoeveel het kost om een vakantiehuisje te boeken in Chamonix voor de laatste week van Augustus 2010...

Pain does not show in rearview mirrors ...

R.

13:51 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

met tranen in mijn ogen lees ik je verslag, zo herkenbaar en mijn UTMB doe ik niet begint ook al een beetje te vervagen ;-)
Wat heb je als een dolle gelopen roeltje!!
En wat hebben we het als team mooi gedaan!

Gepost door: martine | 31-08-09

Wat een superprestatie.En zo mooi neergeschreven. We beleven het bijna live mee. Geweldig gedaan!! Super!!

Gepost door: Keesdeloper | 31-08-09

wow! amai zeg, 'k krijg al kippevel van het te lezen, wat een prachtige prestatie!! Proficiat!!

Gepost door: Ruthje | 31-08-09

Roel, petje af!!! Een topprestatie van iedereen, maar met dit tempo maak je toch nog wel wat meer indruk... herstelze, en succes volgend jaar :-)

Gepost door: Harm | 31-08-09

Proficiat Een dikke proficiat voor de prachtige prestatie.

Luc

Gepost door: luc lauwers | 01-09-09

De commentaren zijn gesloten.