31-08-09

Verslag 3, Martine in de CCC

Courmayeur was omgetoverd tot een lopers dorp toen we er vrijdagochtend aan kwamen om half 9. Erg sfeervol waar de muziek en ambiance ons al kippenvel bezorgden.
De spanning was bij ons alle 4 te zien. Misschien wel bij alle lopers, 1800 afgetrainden mensen klaar voor een loop van 98 km en 5600 hoogtemeters en evenveel zoveel dalende meters. Een heel klein deel zou voor de nacht al finishen, een groot deel pas na 24 uur en een andere groot deel zal de finish niet halen.
Met het nummer Conquest of Paradise begon het aftellen en gingen we daadwerkelijk op pad. Met een brok in mijn keel maakten we een rondje Courmayeur waar de locals massaal lawaai stonden te maken met koeienbellen.
De eerste 6 km loop je via asfalt richting de eerste top, Tete de la Tronche. Dat was gelijk zowat het enigste asfalt van de 98 km. Het gaat gelijk omhoog maar je kunt nog wel blijven rennen. Een ongelooflijk lang lint van lopers zie je voor en achter je.
Dan verdwijnen we de trails op en begint de klim echt. De jongens ben ik al lang kwijt want ieder zou zijn eigen race lopen. Ik ben er ook helemaal niet met tijd bezig. De enigste tijden die in mijn hoofd zitten zijn de deadlines van Arnuva en Champex. Als ik daar maar op tijd ben dan komt alles goed.
Al snel zie ik alle lopers met de stokken lopen en besluit de mijne ook te pakken met het klimmen. Alle krachten die ik kan sparen moet ik sparen. Uiteindelijk loop ik gewoon 90 km met de stokken. Met klimmen een extra steun en met dalen bij de steile stukken ook erg handig. Bij andere afdalingen hou ik ze gewoon in mijn handen. Het resultaat is wel dat ik spierpijn in mijn armen heb.
De klim gaat gestaag omhoog en soms stagneert het wat door het smalle pad en de vele lopers. Opvallend is de stilte van de lopers. Omdat je gelijk zo aan het zwoegen ben spaar je je energie en heb je alle lucht nodig met het klimmen. Met het dalen ben je zo geconcentreerd dat je alleen met jezelf bezig bent. Dat geldt voor de hele race, ik heb nog nooit zoveel lopers gezien die zo weinig met elkaar praten. Maar wel met veel respect en begrip voor elkaar. Want zodra er iemand in de problemen is, is er hulp.
De weg naar boven levert waanzinnige vergezichten op. De Mont Blanc en de Grand Jorasses maken je sprakeloos. Als je achter je kijkt is het zo gaaf om te zien, er lijkt geen einde aan de lopers te komen. Ik stap stevig door en zweet mij rot, het is erg warm. Steeds zie ik beneden Courmayeur liggen. Ik kijk bewust om mij heen en sla de beelden op.
Na 12 km ben ik bij de eerste post. Sommige mensen gaan uitgebreid zitten, ik niet. Ik vul mijn waterflessen en drink een glas cola en ga verder. Ik heb er 2 uur over gedaan.
Op 16 km ben ik boven (2584m) en geniet even van het uitzicht. Ik maak een paar foto`s en zet de afdaling naar Arnuva in.De rest kun je hier lezen.
Martine

14:20 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.