31-08-09

Verslag 3, Martine in de CCC

Courmayeur was omgetoverd tot een lopers dorp toen we er vrijdagochtend aan kwamen om half 9. Erg sfeervol waar de muziek en ambiance ons al kippenvel bezorgden.
De spanning was bij ons alle 4 te zien. Misschien wel bij alle lopers, 1800 afgetrainden mensen klaar voor een loop van 98 km en 5600 hoogtemeters en evenveel zoveel dalende meters. Een heel klein deel zou voor de nacht al finishen, een groot deel pas na 24 uur en een andere groot deel zal de finish niet halen.
Met het nummer Conquest of Paradise begon het aftellen en gingen we daadwerkelijk op pad. Met een brok in mijn keel maakten we een rondje Courmayeur waar de locals massaal lawaai stonden te maken met koeienbellen.
De eerste 6 km loop je via asfalt richting de eerste top, Tete de la Tronche. Dat was gelijk zowat het enigste asfalt van de 98 km. Het gaat gelijk omhoog maar je kunt nog wel blijven rennen. Een ongelooflijk lang lint van lopers zie je voor en achter je.
Dan verdwijnen we de trails op en begint de klim echt. De jongens ben ik al lang kwijt want ieder zou zijn eigen race lopen. Ik ben er ook helemaal niet met tijd bezig. De enigste tijden die in mijn hoofd zitten zijn de deadlines van Arnuva en Champex. Als ik daar maar op tijd ben dan komt alles goed.
Al snel zie ik alle lopers met de stokken lopen en besluit de mijne ook te pakken met het klimmen. Alle krachten die ik kan sparen moet ik sparen. Uiteindelijk loop ik gewoon 90 km met de stokken. Met klimmen een extra steun en met dalen bij de steile stukken ook erg handig. Bij andere afdalingen hou ik ze gewoon in mijn handen. Het resultaat is wel dat ik spierpijn in mijn armen heb.
De klim gaat gestaag omhoog en soms stagneert het wat door het smalle pad en de vele lopers. Opvallend is de stilte van de lopers. Omdat je gelijk zo aan het zwoegen ben spaar je je energie en heb je alle lucht nodig met het klimmen. Met het dalen ben je zo geconcentreerd dat je alleen met jezelf bezig bent. Dat geldt voor de hele race, ik heb nog nooit zoveel lopers gezien die zo weinig met elkaar praten. Maar wel met veel respect en begrip voor elkaar. Want zodra er iemand in de problemen is, is er hulp.
De weg naar boven levert waanzinnige vergezichten op. De Mont Blanc en de Grand Jorasses maken je sprakeloos. Als je achter je kijkt is het zo gaaf om te zien, er lijkt geen einde aan de lopers te komen. Ik stap stevig door en zweet mij rot, het is erg warm. Steeds zie ik beneden Courmayeur liggen. Ik kijk bewust om mij heen en sla de beelden op.
Na 12 km ben ik bij de eerste post. Sommige mensen gaan uitgebreid zitten, ik niet. Ik vul mijn waterflessen en drink een glas cola en ga verder. Ik heb er 2 uur over gedaan.
Op 16 km ben ik boven (2584m) en geniet even van het uitzicht. Ik maak een paar foto`s en zet de afdaling naar Arnuva in.De rest kun je hier lezen.
Martine

14:20 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Verslag CCC : alles ging op en neer

dsc06573m
Martine,  één van de  dames van ons Malheur Ultrasport Team,  heeft  zopas een verslag van de CCC neergepend op haar weblog...beter kan ik het  niet verwoorden dus hou ik het hier gewoon bij enkele persoonlijke gedachten en laat jullie genieten van haar verslag en foto's :

http://runtodream.web-log.nl/runtodream/2009/08/ccc-98-km...

 

Zoals je in haar  verslag kan lezen heb ik het heel zwaar gehad.  Daarom ben ik enerzijds een beetje ontgoocheld van mijn tijd maar anderzijds ben ik fier dat ik heb blijven volhouden tot op het einde.  Ik denk dat dit laatste je meer oplevert dan enkel een mooie tijd...want ja,  ik heb op bepaalde momenten gedacht op te stoppen.  Maar dankzij de steun van Muriel,  mijn kids, Tanja en Ingrid, de goede verzorging van een twee mooie vrouwelijke dokters en het WK in mijn hoofd, heb ik gelukkig doorgezet.

Alles liep vlot tot kilometer 40.  Ik liep voortdurend rond de 300ste plaats en voelde me heel goed.  Zoals ik bezig was  geloofde ik in een tijd sterk onder de 20 u.  Maar vanaf km 40 kreeg ik zware  maagkrampen.  Ik kreeg niets meer binnen...geen drank en geen eten.  In Champex (km 54) heb ik proberen te  eten maar ik moest onmiddellijk alles uitbraken.  De laatste afdaling voor de bevoorrading op km 70 was een ware  marteling...mijn benen waren elastieken,  ik voelde  me volledig leeg !  Over 6 km afdalen heb ik twee uur gedaan.   Toen ik aan de bevoorrading kwam had de  organisatie onmiddellijk door dat er iets was met mij en moest ik naar binnen in hun "veld-hospital".  Ik vertelde hen dat ik de laatste  5 u niet gegeten en gedronken had. Gevolg een veel te  lage suikerspiegel en dehydratatie.  Na wat pilletjes,  drankjes, een spuitje, 2 uur rusten en een goede massage van mijn benen mocht ik weer vertrekken.  Ik voelde me herboren en begon aan de voorlaatste beklimming.  Ik haalde de één na de ander weer in.   Ik wist ook dat Nico en Martine mij ondertussen hadden ingehaald en een 20tal minuten voor mij waren.  Op de volgende bevoorrading (km 80) gingen zij net vertrekken toen ik toe kwam.  Ze besloten te wachten (bedankt !). Ik nam snel wat  versnaperingen en thee en vertrok samen  met hen  voor de  laatste, maar zwaarste beklimming.  Samen kwamen we  toe na net geen 22 uur.

dsc06580a

Waarschijnlijk had ik op de eerste bevoorradingsposten te veel gedronken.  Een 6 tal glazen spuitwater en wat sportdrank per post,  maar wat wil je met zo'n hitte.  Waarschijnlijk kon het water niet snel genoeg opgenomen worden en werd mijn maag een heus "zwembad" met drijvende muesli-repen...  Dus misschien in de toekomst wat minder  gulzig zijn met water en wat meer  isotone drank. 

Maar al bij al,  ik voel me gelukkig dat ik de wedstrijd heb uitgelopen en de tijd kan me gestolen worden.  En zo heb ik mijn punten om volgend jaar de volledige  UTMB van 164 km  mee te doen.

dsc06574c

Wim

14:19 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

CCC - terreur in realiteit - Het relaas van een aanslag

Voor zij die de titel niet meteen begrijpen, de CCC (Cellules Communistes Combattantes) was in de jaren 80 een extreem-linkse terroristische beweging in België. In mijn bericht staat CCC echter voor Courmayeur-Champex-Chamonix, maar dat het een even grote aanslag op lijf en leden was, is zeker een feit.

Anyway, Courmayeur (Italië), vrijdagochtend omstreeks 5 voor 10. Man, wat moet ik dringend pissen. Omdat ge in alle boekskes kunt lezen dat hydratatie voor zo'n ultraloop essentieel is, heb ik al een liter aquarius gedronken voor de start van de 98 km lange en 5500 hoogtemeters tellende looptocht die me via Zwitserland (Champex) naar Chamonix (Frankrijk) zal brengen. En die Aquarius wil er nu dringend uit... Maar we staan in het midden van het dorp, en binnen 5 minuten worden meer dan 1.800 ultralopers losgelaten in de bergen. Geen tijd dus om even een sanitaire pauze in te lassen. De eerste de beste boom zal er moeten aan geloven onderweg. Tijd zat, toch? Geschatte duur van de inspanning is voorlopig onbekend, maar Wim maakte me lichtjes nerveus door met een schema van 20 uur aan te komen draven.

Pang, iedereen weg, meteen ook iedereen kwijt. Wim, Nico en Martine die zonet nog naast me stonden, zijn verzwolgen in de massa. Hun terugvinden is onmogelijk, dus maar gewoon eigen tempo meelopen met de massa, zeker. Na een kort ommetje door het dorp Courmayeur (kippevel-moment nr. 1 als iedereen je zo staat aan te moedigen), verlaten we eindelijk het dorp, en kan ik mijn blaas ledigen. Oef, dat doet deugd...

Natuurlijk weet ik nu niet of Wim, Nico en Martine voor of achter me lopen, dus ik probeer stelselmatig op te schuiven in het peloton. Het is hier nog niet te steil, en het lopen gaat me makkelijk af. Toch nog geen spoor van mijn team-maatjes, dus ik blijf gewoon lichtjes doorduwen zonder in het rood te gaan. Redelijk snel dient de eerste bevoorrading zich aan, en net als ik die verlaat, komt Wim binnengelopen. Blijkbaar liepen ze toch nog achter me, en heb ik me voor niks opgejaagd. Ach, wat maakt het ook uit, je moet toch je eigen tempo lopen. Kippevel-moment nr. 2 dient zich aan als de helicopter met camera-man naast ons komt vliegen, ik voel me wel een beetje stoer... net een echte. De eerste echte col ligt op meer dan 2.500m hoogte, en ik voel toch wel aan mijn ademhaling dat mijn hoogtestage op de Weefberg in het Vlaams-Brabantse dorpje Testelt niet echt het gewenste effect heeft gehad. De Weefberg is natuurlijk ook maar een molshoopje van ruwweg 65m boven de zeespiegel. Met lichte hoofdpijn en happend naar adem kom ik boven op de eerste top, en van daar in sneltreinvaard naar beneden. Ik doe dat NMBS-stijl (met vertragingen, dus), de meeste Fransen in ware TGV-stijl. Echt ongelofelijk hoe snel dat die kunnen afdalen, ik kan ze onmogelijk bijhouden. Een verhaal dat zich in heel de race zal herhalen... op de relatief vlakke en klimmende stukken kan ik redelijk mijn mannetje staan, maar op de afdalingen moet ik elke keer 20-30 lopers laten passeren. Gewoon een kwestie van techniek, training, en de juiste spieren kweken.

Maar we wijken af... In Arnuva, aan de voet van de tweede klim, zie ik Tania en Ingrid, die daar staan te supporteren. Omdat ik niet te veel tijd wil verliezen in de bevoorrading, drink ik gewoon een paar bekertjes cola, en ben ik meteen weer weg. Weinig tijd om te praten. De volgende col brengt me weer naar 2500m, en van daaruit een lange afdaling van wel 20 km. Die is niet technisch of steil, dus ik kan me daar goed laten gaan. Ondertussen ben ik al halfweg, en kan nog steeds volop genieten van de prachtige omgeving. Ik voel me nog steeds super, geen last van kwaaltjes of pijntjes... Dit is gewoon courrir pour le plaisir, in één woord zalig.

De klim naar Champex is relatief kort ('slechts' 400 vertikale meters klimmen), maar gaat me toch moeizaam af. De uitgebreide bevoorrading van Champex is meer dan broodnodig, en ik neem dan ook een halfuurtje de tijd om rustig te eten en te drinken. Op elk moment verwacht ik dat Wim, Nico of Martine zullen binnenvallen, maar ik zie niemand bekend. Ik ben nu al over halfweg, op 55 km, en er volgen nog 3 steile cols (elk zo'n 800 vertikale hoogtemeters op 4-5 km klimmen, da's dus gemiddeld 20% naar boven. Pffft). Al joggend langs het meer van Champex bel ik even naar mijn lieve vrouwtje om te melden dat alles OK is, en ook mijn ouders krijgen even een berichtje dat ik me nog steeds lekker voel. Dorien aan de lijn krijgen en m'n dochterje Noa horen toeteren op de achtergrond geeft me een enorme energie-boost, en ik vlieg met veel zin de volgende berg op. Hier wordt het terrein wat technischer, met veel grote rotsblokken, en ik ben in elk geval blij dat ik dit nog in het daglicht kan doen. Ik voel me nog steeds OK als ik op de top van de Bovine aankom, nog twee cols te gaan. De afdaling gaat goed, al blijf ik volgens mij de traagste daler van het peloton rondom mij. Ook de volgende klim, naar Catogne, gaat het nog OK, maar als ik bijna boven ben, draait zonder waarschuwing mijn maag plots om, en moet ik braken. Vreemd genoeg voel ik me niet echt slecht, maar de cola en gedroogde pruimen en abrikozen moeten er toch uit. Aan het Checkpoint van Catogne krijg ik van de dokter een motilium, maar ik voel me stilaan slap als een vod worden en heb het moeilijk in de afdaling naar Vallorcine, het startpunt van de laatste klim.

Net in Catogne heb ik gehoord dat ik op plaats 173 lig (ik geloofde het eerst zelf niet, heb het 3 keer moeten vragen eer ik het snapte), en hoewel me dat een boost zou moeten geven, is de afdaling naar Vallorcine een marteling. Omdat ik vrees het mannetje met de hamer tegen te komen, neem ik in de laatste bevoorrading uitgebreid te tijd om te eten en te drinken, en ben zeker een half uur bezig om me klaar te maken om aan de laatste col te beginnen. Voor de liefhebbers, da's La Tête aux Vents, en je kruipt op 4 km van 1461m naar 2130m. Ik ga geen moeite doen om te beschrijven hoe zwaar hij was... wie het wil weten, moet het maar eens gaan doen. Ik hou er in elk geval niet zo erg veel van, en vrees nog veel nachtmerries te hebben waarin die kloterige rotswoestijn een prominente rol zal spelen. Ik heb trouwens dan en daar mezelf bezworen nooit nog de CCC of de UTMB te doen in een volgende editie!!! Eén keer is genoeg, dit nooit meer !!!

Maar aan alle lijden/leiden (schrappen wat niet past) komt een einde, en eindelijk bereikte ik de laatste drank- en controlepost in  La Flégère, van waaruit het nog een goeie 8 km dalen was naar Chamonix. Zoals je wel kan begrijpen was het allergrootste kippevel-moment wel de haakse bocht naar rechts dat ik nam om de laatste rechte lijn naar de finish-boog in te lopen. Eindelijk zag ik Ingrid en Tania nog eens terug, en het deed toch deugd om nog eens een bekende kop te zien. Eindresultaat: 202e plaats in 18:50u. Natuurlijk is het leuk om redelijk ver van voor te eindigen, maar in een race als de CCC zijn tijd en plaats van ondergeschikt belang: finishen is het enige echte doel. En iedereen die de rode TNF-fleece-trui krijgt met daarop "finisher CCC" geborduurd, mag voor eeuwig zijn hoofd hoog houden. "Bragging rights" noemt zoiets in het engels.

En wat volgend jaar betreft voor de UTMB, alle dure eden die ik onderweg bezwoor beginnen al een beetje te vervagen... "We'll see" is het gevoel op het moment.

Wedden dat ik volgende maand al eens ga kijken hoeveel het kost om een vakantiehuisje te boeken in Chamonix voor de laatste week van Augustus 2010...

Pain does not show in rearview mirrors ...

R.

13:51 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

30-08-09

Alle 4 Malheurkes gefinished!

4 trotse Malheurleden de dag na de CCC in hun Finisher Fleece (net wakker na 11 uur slaap) Het verslag volgt spoedig.

22:28 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-08-09

Volg de Malheurkes op de Mont Blanc

Zie zo,  deze week is het zover.  Met ons vier (Martine, Nico,  Roel en mezelf) vertrekken we woensdagmiddag naar de Franse Alpen voor  96 km rond de  Mont Blanc te lopen.  De start is op vrijdag om 10.00 u en we  hebben 26 u tijd om het parcours te beëindigen.  Dus we hopen de zaterdag overdag wat te kunnen slapen om 's avonds lekker  (na) te genieten van een frisse pint, een tartiflette en een genipi (waarschijnlijk wel allesi n meervoud).

Verder zijn wij te volgen via een sms service. In totaal kost dat 8 E en daar krijg je ongeveer 20 sms-jes voor. Als je daar interesse in hebt kun je dat hier regelen.  
Onze start nummer zijn;

Martine; 8379.
Roel; 8366
Nico; 8464
Wim; 8364

In elk geval Muriel zal op de weblog en odner dit onderwerp jullie op de hoogte  proberen te houden aan de  hand van de  sms-jes die zij ontvangt.

En of we er  klaar voor zijn ?  Nico heeft zonder  probleem  de Dodentocht uitgelopen,  Martine heeft er al meer hoogte meters op zitten als geen ander en is reeds ter plaatse aan het "aklimatiseren",  Roel heeft  er ook al heel wat lange duurloopjes op zitten  en ikzelf...ik denk wel dat ik de nodige kilometers heb getraind ,  nu nog dat kopke leeg krijgen want momenteel is het daar een werverwind van allerlei "prive - beslommeringen en projecten".  

Wim

12:47 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

19-08-09

Dodentocht

Opgeven staat normaal niet in mijn woordenboek...maar toch heb ik het vorig weekend moeten doen.  Of mag ik opgeven vervangen door "bewust vroegtijdig stoppen van een wedstrijd"...

Vorige week vrijdag stonden Nico en ik aan de start van de Dodentocht. Een 100 km lange wandeltocht in de omgeving van Bornem en Buggenhout.  Je hebt 24 u de tijd om  terug te zijn...het lijkt veel maar het is in de eerste plaats een wandeltocht en van de 11.000 deelnemers zijn er misschien maar een 100 tal die  het meeste of alles lopen.   Wij hadden uiteraard,  als voorbereiding voor de CCC, gekozen om te lopen.  Trouwens,  de omgeving is nu  echt niet  zo mooi om daar 20 u aan 5 km/u door te  stappen...

Nog 100 km lopen twee weken voor de start van de CCC ?  Velen vonden dit "overmoedig" of niet echt slim volgens de "trainingsboekjes".  Vandaar dat  we ook duidelijk vooraf gesteld hadden  dat het uitlopen van de 100 km geen doel op zich is maar wel het zien als een doorgedreven laatste training.  We wilden er  uiteraard geen blessures  of overtrainings-symptonen aan overhouden... een dagje of 2 zware benen was het maximum offer.

Om 21.00 u  werd het startschot gegeven  en na 5 minuten strompelen tussen de massa konden we beginnen lopen.  Het was echt heerlijk lopen : veel volk en ambiance, valavond,  een temperatuurtje van ongeveer 18 ° C,... en vooral het ging heel vlot.  Zonder probleem konden we  blijven babbelen met "Jan en alleman" terwijl we ongeveer aan 10 km/u liepen.  De controle posten volgden elkaar snel op ...maar  vanaf km 57 begon ik het lastig te krijgen.  Niet echt de ademhaling maar enderzijds de benen (er zat blijkbaar nog wat "sleet" van  56 km in de Ardennen van vorige week op) en anderzijds vooral mijn maag.  Richting Buggenhout besloot ik dan maar te stoppen.  Ik ben zeker dat ik nog verder  kon doen op karakter,  maar ik had geen zin om me mentaal en lichamelijk te forceren.  Dus na 66 km ben ik gestopt en wijselijk in mijn bedje gekropen.  De prijzen worden pas volgende week in Chamonix uitgedeeld...

Nico heeft wel nog verder gedaan.  Ook hij had het na 57 km wat lastig in de benen maar hij heeft  blijven volhouden en na wat stappen heeft hij terug kunnen lopen tussen km 66 en km 90...daarna werd het wat moeilijker maar het zou zonde zijn geweest om op 90 km te stoppen...dus afwisselend lopend en stappend is hij doorgegaan om na 12 u binnen te komen.  Respect en proficiat !   Nog iemand die twijfelt aan Nico om mee te gaan naar het WK ?  Wacht maar tot in Chamoxnix...

Wim

 

12:25 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-08-09

Primal Quest AR

De Primal Quest Adventure Race in Amerika is begonnen. Een van de meest uitdagende adventure races in de wereld gehouden in de Badlands van Zuid Dakota/USA.
Er doen ar teams uit heel de wereld mee aan deze voor de winnaars 6daagse race. Sommige gebruiken hem als voorbereiding op de WK.
Op deze site staan prachtige foto`s die tijdens de race on lne gaan en dus steeds vernieuwd worden.
Dit is de site van Primal Quest zelf. Ze zijn nu 1 dag en 6 uur onderweg.
Martine

11:37 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-08-09

Je cours, donc je suis

Le-chemin-de-la-liberte
Komende zondag is er op de Franse zender Arte een film avond onder  het thema “je cours, don je suis” (ik loop,  dus ik ben).  Op het programma staan drie “hardloopfilms”.  De avond begint met “Le Chemin de la liberté” (de weg van de vrijheid).  Een film over drie  Australische meisjes tussen 8 en 14 jaar die van hun moeder weg getrokken worden en naar een desolaat kamp worden gestuurd.  De meisjes besluiten om te vluchten en terug naar hun moeder te lopen…een  tocht van 2.400 km door de woestijn en bergen staat hen te wachten.

De tweede film “Souffrir pour être heureux” (lijden om gelukkig te zijn) is een reportage over de Marathon des Sables, een autonome  etappe loop door de woestijn van Marokka over 250 km.     

De avond wordt afgesloten  met “Oscar Pitorius, l’athlète sans jambes”.  Een reportage over  een atleet  zonder benen maar met twee prothesen die er van droomt de Olympische spelen van Peking mee te doen. Maar , de internationale atletiekfederatie IAAF heeft Oscar Pistorius uitgesloten van deelname aan de Olympische Spelen van Peking. Zijn prothesen geven de Zuid-Afrikaanse atleet een duidelijk voordeel, zo oordeelde de IAAF. Twee keer werd de beslissing uitgesteld, maar uiteindelijk noemde het uitvoerend orgaan van de federatie de verende ‘Cheetah-blades’ aan zijn prothesen een technisch hulpmiddel. Pistorius, ook bekend als de Bladerunner doet al drie jaar mee met reguliere competities. Nu mag hij aan geen enkele reguliere competitie meer meedoen.

Pistorius eindigde vorig jaar als tweede in de nationale Zuid-Afrikaanse kampioenschappen op de vierhonderd meter tegen valide renners. De producent van zijn prothesen, het IJslandse Ossur, liet weten dat de prothesen geen enkel voordeel boven valide atleten geven.

10:37 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Other | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-08-09

Tough Enough

In Madagascar staat een extreme steile berg. De uitdaging voor klimmers. In Juni 2008 gaat een Frans team een deel van deze extreme route klimmen. De film Tough Enough laat dit avontuur samen met de Madagascar lifestyle zien. Hieronder de trailer. Martine

23:10 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Other | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-08-09

Trail du Val d'Heure

terril-dampremy-photo-chorski-xdxpo

Gisteren, 9 augustus, hebben Martine, Nico en mezelf de trail du Val d'Heure gelopen.  Een 56 km lange trailrun over meer dan 1.500 hoogtemeters.  Ideaal als een flinke training voor de Ultra Trail du Mont Blanc over drie weken (en ik was absoluut niet de enige  loper die daar kwam trainen voor de Mont Blanc).  Ik had nog maar weinig gehoord over deze wedstrijd en eigenlijk verwachte ik een wedstrijd met redelijk wat asfalt en een niet al te zwaar gezien de omgeving (net over Charleroi).  Maar ik was meer dan positief verrast.  Het was een super mooie maar vrij zware wedstrijd.  Als we 2 km asfalt gehad hebben zal het veel zijn...en de overige wegen waren waren vooral  kronkelende single track waar je voortdurend geconcentreerd moest blijven om niet over een steen, tak of boomwortel te vallen.  Tijdens de eerste 25 km volgde de ene beklimming na de andere.  Geen  lange beklimmingen maar vooral kort  op elkaar volgende steile klimmetjes.  De organisatie heeft waarschijnlijk gans de week gezwoegd met een bosmaaier om er zelf nog heel wat paden bij te creeëren.   Naast  de tientallen kleine klimmetjes werden we  ook 2 lange en steile beklimmingen voorgeschoteld op enkele "terrils" (blijkbaar heet dit slakkenberg in het mooi Nederlands...) waar enkel je benen niet voldoende waren om boven te komen.   Na de eerste 25 kilometer waren er veel minder  klimmetjes maar door de pittige eerste  zware 25 km voelden de kleine hellingetjes toch vrij zwaar aan.   Tot aan de  tweede (en laatste) bevoorrading op 36 km ging het lopen heel vlotjes.  Zonder  problemen kon ik alle beklimmingen blijven lopen, kon ik gemakkelijk met iedereen een praatje doen en vloog de tijd (en kilometers) razendsnel voorbij.   Tot ongeveer  3 km na de bevoorrading...de man met de  hamer !  Ik kon alle excuses gebruiken om te stoppen : mijn benen, de warmte ( 30 ° C),  mijn maag, mijn hoofd,... Had ik te snel gelopen ? Waren het de voorbije zware trainingsweken die zijn tol eisten ?  Ik zag het echt niet zitten om zo kapot de laatste 15 km af te tellen.  Ik wou wat eten maar mijn maag voelde zo slecht dat ik echt geen zin had om te eten...maar het  moest.  Kruimeltje per kruimeltje probeerde ik een mueslibar te eten terwijl andere lopers mijn vlot voorbij liepen.   Na 15 minuutjes stappen en  me zelf zo goed als mogelijk proberen op te peppen lukte het me eindelijk om terug te beginnen lopen denkend aan Murikami's woorden "pijn is niet te vermijden, maar lijden is vrij".   Op zo'n moment moet je vooral proberen aan andere en leuke dingen te denken...en plots verzonken in de verbouwingen die volgende week bij mij thuis beginnen, was ik een uur verder  Een  steile afdaling bracht  me plots uit mijn droomwereld  en werd ik  opnieuw geconfronteerd met de pijn en vermoeidheid.   Maar gezien ik nauwelijks nog 5 km van de aankomst verwijderd was , had ik nog voldoende mentale kracht om  lekker te versnellen (hoe sneller  ik loop hoe minder  lang ik afzie en ik een frisse pitn kan drinken)   Na 06.30u  kwam ik als 28ste binnen.   Nico kwam 19 minuten later binnen en Martine kwam als tweede vrouw binnen na 7u25min.   Het was in elk geval een mooie wedstrijd en training en des te meer  is maar weer eens bewezen dat blijven eten en drinken zo belangrijk is !   Vrijdag nog de Dodentocht ( 100 km maar vlak) lopen en dan twee weken taperen.

Wim

13:58 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-08-09

CCC, de route en andere weetjes

De route van The North Face Ultratrail Du Mont Blanc is er een met veel hoogtepunten, letterlijk en figuurlijk.
De start van de 98 km is in Courmayeur, Italië. Eigenlijk begin je gelijk naar 2500 meter te klimmen, naar de Tete de La Tronche (2584m) waar je getrakteerd wordt op een van de mooiste uitzichten die je je kan voorstellen. Met uitzicht op de Mont Blanc en de Grand Jorasses moet je wel stil worden.
Hierna volgt de Grand Col Ferret (2537m) waarna je Zwitserland in loopt via 17 km dalen.
Champex (1477m) is een plaats in Zwitserland waar een grote post is en het ligt op 55 km. Daar moet ik voor 23.20 uur zijn. Daarna ligt een er een lange nacht voor je.
Hierna gaat het weer omhoog. Via Bovigne (1987m) en Cologne (2011m). De afdaling die daarop volgt brengt je naar Vallorcine (1260m) en daar moet ik voor 7 uur zijn. Dat is op het 80 km punt.
We zijn dan al in Frankrijk en Chamonix komt dan ook in zicht. Maar eerst nog de Tete Aux Vents (2130)m) op. Dan volgt er een hele zware afdaling van 10 km met nog een klimmetje van 500 meter op 90 km voor je in Chamonix aan komt. Na 98 km en 5600 hoogtemeters ligt daar de finishlijn......

De organisatie zelf omschrijft de zware punten als volgt;
Het klimmen van de Tête de la Tronche (2584m) dan de  Grand col Ferret (2537m) in het eerste 1/3 deel van de race. Het 2de deel leidt je over 3 zware beklimmingen, Bovine, Tseppes en La Tête au vents. De lange afdalingen na iedere klim zal steeds een beproeving voor knieën en spieren zijn.

Arjan, een loper van DRR heeft mij veel tips gegeven die hij verleden jaar heeft opgedaan tijdens de CCC. Oa dat je niet uitgebreid moet gaan zitten eten op de 2 eetposten. Veel lopers zijn daardoor gestrand omdat ze in tijdnood kwamen.
Het Malheur team zal zeer waarschijnlijk wel voordeel hebben aan de nachtelijke adventure race avonturen. We hebben ervaring met nachtlopen. Er zitten lange rechte afdalingen in maar ook technische stukken. Kortom, je moet constant geconcentreerd blijven wat niet mee zal vallen, zeker niet in de nacht.

Verder zijn wij te volgen via een sms service. In totaal kost dat 8 E en daar krijg je ongeveer 20 sms-jes voor. Als je daar interesse in hebt kun je dat hier regelen.  
Onze start nummer zijn;

Martine; 8379.
Roel; 8366
Nico; 8464
Wim; 8364
Ingrid gaat als supporter mee en zal mij onderweg op de hoogte houden via de sms hoe wij het alle 4 van Team Malheur Ultrasport doen.
Overigens zijn in totaal maar 13 Nederlanders die mee doen aan alle 3 de races. In tegenstelling tot de Belgen die zo`n 165 deelnemers hebben.
Hier zie je nog een mooie 3D virtuele tour. En dit filmpje moet je echt even bekijken, wat is dat prachtig! Het gaat een ongelooflijke reis worden.
Martine

15:06 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-08-09

Gezinsvakantie met veel hoogtemeters...

DomeViewSouth2sm

Ik ben net terug van twee weekjes vakantie in de Franse Alpen.  De bedoeling van zo'n vakantie is uiteraard  zo veel mogelijk genieten samen met  Muriel en onze  2 kinderen.  "Family time" met andere woorden.  Voor ons betekent dit vooral  de kinderen laten kennismaken en genieten van verschillende  buitensporten en de natuur, genieten van het  lekkere Franse eten en uiteraard van de  lekkere wijn onder de sterrenhemel (als de kids in bed liggen).  Maar met de CCC North Face in het voortuitzicht was het toch ook de bedoeling om geregeld wat te lopen.  Vooral hoogtemeters.  Afstand kan ik voldoende lopen in België dus moest ik hier profiteren om vooral veel te klimmen en te dalen.  

Dank zij het mooie weer  ben ik in beide (gezin en trainingen )geslaagd.  Samen met mijn kinderen ( 6 en 7 jaar) hebben we  2 via ferrata's gedaan,  een canyoning, hydraspeed op de Durance, gaan rotsklimmen, 2 mooie MTB tochten gereden (waarvan eentje lekker 21 km downhill vanuit Col de Lautaret) en enkele bergwandelingen gedaan.  Maar het allermooiste, waar ik dan als papa behoorlijk fier op ben, is een 2 daagse bergtocht.  Een wandeling van 1.400 hoogtemeters die ons naar de voet van de Barre des Ecrins op de Glacier Blanc op  3.200 m bracht (zie foto).  Niets mooiers om samen met je gezin in cordee over een prachtige gletser te lopen en op rotsen te klauteren !

Deze  laatste tocht heb ik 's anderdaags dan nog eens herhaald maar al lopend.  In 2 uur tijd  1.400 m klimmen om vervolgens een uurtje downhill te lopen.  Het was vooral leuk om de alpinisten (de glacier Blanc is een vertrekpunt voor verschillende beklimmingen boven de 4.000 m)  hun reactie te zien.  Zij verstopt onder  enkele Gore-Tex lagen, omwikkeld met meters touw , gebogen onder een rugzak vol klimattributen en in cordee stappend op stijgijzers terwijl ik op loopschoenen de gletser overliep in een shortje en t-shirt (uiteraard had ik ook een rugzak bij met een lange broek,  regenjas, EHBO, overlevingsdeken,...).

Ik probeerde om de  2 dagen te gaan lopen en zo ben ik er in geslaagd om in 10 dagen   132 km te lopen over 5.840 positieve  hoogtemeters en 6.640 negatieve hoogtemeters.  Inderdaad minder dan de eigenlijke Ultra Trail du Mont Blanche...terwijl ik dit toch al vrij pittig vond. 

De komende  2 weken probeer ik nog 100 km per week te lopen, inclusief de Trail du Val d'Heure ( 56km) en de Dodentocht (100km) om daarna 2 weekjes te  taperen.

Wim

10:59 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |