23-11-09

Portugal - Part 1

Zeven jaar geleden, in 2002, nam ik deel aan de Belgische pré-selecties van de Landrover G4 challenge. Op dat moment liep ik een keer of 2-3 per week 6 km, en voor de rest niet veel meer. Het was mijn introductie in adventure racen, het begin van een verslaving. Nu sta ik zo’n beetje aan het einde van een cyclus; vaak over gedroomd, maar nooit gedacht dat we bij de top 25 zouden eindigen in het Wereldkampioenschap Adventure Racen, een overlevingsstrijd van 900 km en 127 uur door Portugal…

 arwc1

En het gekke is, dat ik vooral het gevoel heb dat er nog meer in zit!!!

 Ik ga proberen het verslag beperkt te houden, dus begin met fast-forward: vliegen naar Lissabon, winkelen, materiaal inpakken, jeugdherberg, 79 kaarten, nerveus rondlopen, terug uitpakken en weer inpakken, rommelige briefing, laatste nacht… Start (voor de volledige versie moet je me maar eens een pint trakteren).

 In elk geval, de race begon met een proloog. Nu ja, zo een beetje de short-track van de Raid XL, om je maar een idee te geven van de verhoudingen waarover we spreken in zo’n WK. Het begon met wat spelletjes in en rond Cascais, en daarna 15 km inline skaten, dan een trekking, wat touwen, MTB’en, en weer een korte trekking naar de finish. Aangezien de spelletjes alleen goed waren voor een BP (bonus Point), vertrokken we meteen al lopend naar de start van het inline skaten. Onze strategie was duidelijk, vergeet die BPs maar, alleen CPs tellen voor ons. arwc1Het skaten liep lekker, een mooie asfalt, een lekker treintje Skins-Malheurekes, en een 5e of 6e positie in het veld.

Dat geeft in elk geval een goed gevoel. De trekking voerde Wim en mezelf over bekend terrein, langs de kliffen van het meest Westelijke punt van Europa, constant steil klimmend en dalend langs de zee. Er stond een strakke wind en het weer was niet super, maar we gingen lekker door op deze 20 km lange trekking.

arwc1

De wisselzone naar het MTB’en lag aan een klooster bovenop een bergtop, waar Wim en ik ook verleden jaar al passeerden. Bijna aan de wisselzone werden we voorbijgelopen door Lundhags, die de spelletjes in en rond Cascais wel hadden gedaan, en nu op kop lagen. Na een snelle babbel liepen ze verder, en een kwartier later staken ze ons weer voorbij… Klein navigatiefoutje van de Zweden, héhé ! De MTB was vooral afdaling, dus dat ging lekker snel. Hier kwamen we meer en meer topteams tegen; Nike-Beaver Creek, FJS, Quechua,… leuk om hun ook eens in aktie te zien. Na nog een makkelijk toeristisch touwenparcours kwam het laatste wisselpunt alweer in zicht. Nog een korte 5 km trekking en de proloog zat er weer op.

Bij de finish bleek dat onze concullega’s van 4Extreme een minuut of 5 voor ons gefinished waren, goed voor hen. Fokko en de andere Falke’s hadden het een beetje moeilijker, en kwamen wat later over de meet. Ons support team, Tania, Jos, en Jan was blijkbaar nog druk bezig met het poetsen van de fietsen, want zij waren nog niet aan de finish lijn. Dan maar even een lekkere kebab met looksaus gaan eten en een colaatje drinken… Leuk, zo’n proloog. Bijna een toeristisch tripje.

Nadat ons support team was aangekomen, en we droge kleren hadden aangetrokken, gingen we met z’n allen de bus in voor een trip van een uur of 3. Eindpunt was de sporthal van Lousa. Daar was ons support team nog niet aangekomen, wat wel vreemd was. Ze gingen met onze privé-bestelwagen voorop om onze eerste rustplaats voor te bereiden. Bleek uiteindelijk dat er twee sporthallen zijn in Lousa, en zij ons bedje gespreid hadden in de ene, terwijl wij gedropt werden aan de andere. Het begin van vele organisatorische onvolmaaktheden, waar we als team echter niet al te veel van merkten.

Anyway, maandagochtend begon het echte geweld, meteen de volle beuk erin met 50 km trekking, 100km MTB’en en terug een 30-tal km trekking… Goed voor zo’n 10.000 hoogtemeters. Slik, hoest en kuch… Dat werd serieus afzien.

Dat het een strategische race werd, daar waren we ons al van bewust. De eerste beslissing die we dan ook namen was het laten vallen van de eerste twee CPs omdat die in de verkeerde richting lagen, en meteen door te lopen naar de canyoning en de start van de MTB. De eerste cut-off, na 69 uur wedstrijd, zou bepalend zijn voor het verloop van de wedstrijd. Die cut-off missen betekende het laten vallen van 12 CPs. Binnen de 69 uur aan TA3 zijn was dus ons eerste doel.

De trekking ging vlot, de canyoning begon met een leuke abseil maar werd na een tijdje een beetje saai, en al snel bereikten we het begin van de 100 km lange MTB-etappe. Deze beloofde zo ongeveer de zwaarste van de hele race te worden, maar de spirit was goed, en de benen nog soepel. We maakten nog goed gebruik van het weinige daglicht, en klommen al snel naar de eerste bergrug waarover een constant klimmend en dalend pad lag. Die bergrug lag echter in de dichte mist, waardoor we ongeveer 10m ver konden kijken, en dus niks van het ongetwijfeld prachtige landschap hebben gezien. De bergrug stond wel bezaaid met grote windmolens, die je pas op 10m afstand zag, maar al vanop 100m afstand kon horen. Op momenten een onaards gevoel om het klieven van de rotorbladen door de mist te horen zonder ook maar iets ervan te zien. arwc1

In November zijn de dagen (veel te) kort, en al snel doken we dan ook de nacht in. De mist werd er alleen maar dikker door, en soms zagen we letterlijk en figuurlijk geen hand voor onze ogen. Fietsen was ook niet altijd mogelijk, dus moest regelmatig met de fiets aan de hand naar boven geklommen worden. En omdat we toch ook aan creatief route-zoeken doen, ging ook de afdaling van de voorlaatste berg door alles heen met de fiets op de schouder. De kortste weg is waarschijnlijk zelden de snelste, maar omrijden betekende meestal nog meer klimmen en fiets bergop duwen. Toch vorderden we relatief goed, en na een lange nacht bereikten we tegen het ochtendgloren de wisselpost naar de volgende trekking-etappe. Die bracht ons naar de hoogste berg van Portugal, en ook naar de eerste Assistance zone. Het weer was ondertussen al wat beter geworden, en we genoten van de zon, die zelfs bij momenten een beetje té warm werd.

In de Assistance zone stond ons support team klaar met heerlijke broodjes smos, netjes gepoetste en gesmeerde fietsen, en goed nieuws ivm onze positie. We circuleerden zo’n beetje rond het midden van het pak, een onverhoopt goede positie. Uitdoen was voor ons het doel, en elk plaatsje wat we konden winnen was puur bonus. De eerste etappe na de Assistance Zone was een downhill MTB, wat in Portugal betekent dat je toch ook wel weer die rotfiets de berg op mag duwen… Uiteindelijk bolden we alweer de volgende wisselpost binnen, waar het ondertussen weer donker geworden was. Dag en nacht wisselen mekaar zo snel af, dat je je afvraagt wat je nu eigenlijk weer een hele dag gedaan hebt. Met het ingaan van het donker verviel ook de mogelijkheid om de volgende etappe te kayakken, maar te voet mochten we de CP ook oppikken. Alweer 15 km trekking dus, waar we ons snel doorheen werkten. Alleen op het einde was het even moeilijk om de CP te vinden, omdat de eucalyptus-plantage een doolhof van paden bleek te zijn.

Aan het volgende wisselpunt aangekomen was het ondertussen na middernacht, en besloten we van twee uurtjes te slapen. Onze support crew had onze matrasjes en slaapzakken al voor ons uitgerold, en voor het eerst in meer 40 uur gingen de oogjes toe.

Omdat de volgende etappe weer een MTB-etappe met heel wat klimmen was, besloten we van taktisch te werk te gaan, en een stuk via de openbare weg te rijden. Het was langer dan doorsteken via de bergen, maar bespaarde ons heel wat hoogtemeters (en dus ook tijd). Hier hebben we zeker een paar uur gewonnen, wat ons op schema hield om de deadline van 69 uur te halen bij de volgende transitie. De rest van de MTB-tocht liep voorspoedig, en al snel arwc1
bood het volgende wisselpunt zich aan. Na nog een overheerlijk broodje smos mochten de inline skates weer aan, voor een etappe met wat hoogte-reliëf. Nu ben ik geen held op inline-skates, maar mijn zondagse tochten op de Laakdalse paden hebben toch hun vruchten afgeworpen. Op vlakke en steigende wegen kan ik m’n mannetje staan, maar bergaf is het echt niks. Het duurde dan ook niet lang voor ik tijdens een afdaling mijn snelheid niet meer onder controle had, en behoorlijk hard tegen het asfalt ging. Even flitste door mijn hoofd dat de race zo gedaan kon zijn, maar buiten een paar schaafplekken (en een pert totale Skins-broek), viel de schade nogal mee.
 Omdat Nico even bleek om de neus werd van de afdalingen, gingen we beide in looppas de berg af. Veel tijd hebben we niet verloren, maar mijn skate-ego heeft alvast wel weer een serieuze deuk gekregen…arwc1

Op het einde van het skate-traject wachtten ons (eindelijk) de kano’s, zodat we voor de eerste keer in ongeveer 60 uur eens niet op onze benen hoefden te rekenen. De kano-stoeltjes die we allemaal meehadden, deden hun werk voortreffelijk, en voor de eerste keer in mijn leven zat ik relatief comfortabel in zo’n sit-on-top. Kayakken zal wel nooit mijn ding worden (te zwaar, weet je wel, ik schep de hele tijd water), maar met de cut-off van 69 uur binnen het bereik gingen de 50 km toch snel voorbij. Nog even melden dat Nike-Beaver Creek ons inhaalde tijdens het kayakken, en het net was of ze een motortje onder hun boten hadden. Wat een snelheid zeg, gewoon niet te geloven hoe soepel zij door het water gleden. Ook Orion Health kwam ons (ietsje trager) voorbij, en het is echt leuk om te zien hoe ook deze topteams de tijd nemen om even een praatje te maken. Echt leuk om 5 minuutjes ervaringen uit te wisselen, te babbelen, en dan weer ieder zijn eigen weg. Het race-concept van XPD Portugal komt wel eens onder vuur te liggen, maar het is wel leuk om af en toe eens in het zog van de topteams te zitten.

In elk geval, met een uur of twee overschot haalden we de 69 uur cut-off. arwc1
Het eerste deel van onze missie was in elk geval al geslaagd, we hadden er al een goeie 450 km opzitten, met het merendeel van de hoogtemeters. Nu rustig eten, wat tot rust komen, en ons voorbereiden voor het tweede deel van de wedstrijd. Hoewel het aantal hoogtemeters nu afnam, was het nu pas echt menens; een lineaire trekking-etappe van ongeveer 60 km (geen mogelijkheden voor afkorting), en dan terug de
MTB op voor de langste etappe, 160 km. Pfffffffft…

Maar da’s voor een volgende keer.

arwc1

Roel    

 

14:56 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

kan niet wachten op deel 2!!!

Gepost door: martine | 24-11-09

Prachtige prestatie mannen & vrouw!
Hier ga je nog lang van genieten.
Deel 2: nu!

Grtz,
Stijn

Gepost door: Stijn Fonck | 28-11-09

De commentaren zijn gesloten.