23-12-09

DAVOC oriëntatietocht : 20 februari

dropping

Op 20 februari orgnasieert DAVOC volleybalteam samen met het Malheur Ultrasport team opnieuw hun jaarlijkse nachtelijke oriëntatietocht.  Dit is een tocht tussen de 5 en 22 km die je al lopend of stappend kunt afleggen, zowel individueel als in groep.  Er zijn verschillende  niveaus afhankelijk van  de  moeilijkheidsgraad en/of afstand.  Het parcours loopt grotendeels over onverharde wegen.  Onderweg zijn er versnaperingen, soep,  bier,  jenever,... voorzien.

Meer info op www.adventurerace.be

 

 

14:32 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

UTMB : alles begint op 23 december

Notez bien cette date : 23 décembre 2009. A partir de ce jour, vous aurez jusqu'au 13 janvier 2010 pour vous préinscrire à l'UTMB®, la CCC® ou la TDS, et jusqu'au 8 janvier 2010 pour la PTL. Tous les détails ci-dessous.

Sans oublier qu'il est simple de s'inscrire !
- Cela ne nécessite pas d'être un "as de l'informatique et de la connection",
- Ce n'est pas un sprint infernal
- Il suffit d'avoir ses points et envie de le faire

1. Pour vous inscrire à l'UTMB®, à la CCC® ou à la TDS

La période de préinscription est ouverte du 23 décembre 2009 au 13 janvier 2010 sur le site www.ultratrailmb.com. Lorsque vous vous connecterez, la validation de votre préinscription sera prise en compte après versement de 50 euros d'arrhes. Si le nombre d'inscrits dépasse le nombre maximum de coureurs possible, un tirage au sort sera effectué, et si vous faites partie des heureux élus, il vous faudra confirmer votre inscription entre le 22 et le 31 janvier 2010.
Si vous ne faisiez pas partie de ces élus, alors vous serez prioritaires et "exemptés" de tirage au sort pour 2011.

2. Inscriptions groupées

Il est également possible de se préinscrire en groupe, pour un maximum de 12 personnes à la fois (un même groupe peut être constitué de coureurs inscrits sur l'UTMB®, la CCC® ou la TDS). Il n'y a pas de challenge par équipe, mais cela vous permettra le cas échéant d'être sûr que le résultat du tirage au sort sera identique pour tous les membres de votre groupe.

3. Courses qualificatives

La liste des courses qualificatives est disponible sur le site de l'Ultra-Trail du Mont-Blanc®. Il faut pour chaque épreuve avoir accumulé un certain nombre de points, sur des courses courues en 2007, 2008 ou 2009. Pour pouvoir participer à l'UTMB®, il faut 4 points acquis en deux courses au maximum. Pour la TDS, il vous faudra 2 points et 1 point pour la CCC®.

4. Cas particulier : Petite Trotte à Léon

Chaque équipe est formée de 2 ou 3 coureurs dont au moins 1 finisher de l'UTMB® La préinscription fonctionne sur le même principe que pour les autres courses mais s'étend du 23 décembre au 8 janvier, de façon à ce que ceux qui ne seraient pas tirés au sort puissent s'inscrire sur l'une des trois autres épreuves.

[Liens et ressources]
Incriptions 2010
Le règlement de l'Ultra-Trail
®

00:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-12-09

Skins Malheur Ultratrail du Viroinvallooise

DSC_0183

Op zaterdag 27 maart 2010 organiseert het Skins Malheur Ultrasport Team de Ultratrail du Viroinvalloise. In en rond het dal van de Viroin, strijdtoneel van de voorbije twee edities van de Malheur Raid XL, wordt een nieuwe uitdaging aangeboden.

 

De Skins Malheur Ultratrail du Viroinvalloise is een individuele loopwedstrijd, waarbij de deelnemers met behulp van kaart en kompas een twintigtal controlepunten moeten verzamelen, verspreid over de vallei van de Viroin en de uitgestrekte bossen . Hiervoor krijgen ze 9 uur de tijd. Voor de snelsten moet dit ruimschoots voldoende zijn om het totale parcours af te leggen, wat (afhankelijk van de gevolgde route) ongeveer 60 km lang is. Maar ook wie wat trager loopt of minder vlot oriënteert kan zijn hartje ophalen. Omdat de wedstrijd op tijdslimiet georganiseerd wordt, kan iedereen een volle 9 uur naar eigen vermogen lopen en oriënteren. De enige boodschap is om voor het verstrijken van de tijdslimiet binnen te zijn, want per 10 minuten na die limiet wordt één zuurverdiende CP afgetrokken van je eindtotaal.

 

Praktische informatie

* Het startschot wordt gegeven op zaterdag 27 maart 2010 tussen 9:00 en 10:00

* Het hoofdkwartier is Relais Verlaine in Vierves (http://www.relaisverlaine.be)

* Het is een individuele wedstrijd, en deelnemers vertrekken met een interval van 1 minuut.

* Samen lopen is toegestaan, samen starten niet (maar racers mogen op elkaar wachten)

* Maximaal 60 deelnemers (kan nog aangepast worden)

* De gebruikte kaart is een toeristische kaart van het Nationaal Geografisch Instituut, schaal 1:25.000

* Moeilijkheid van de oriëntatie is 2/5. Een basiskennis is noodzakelijk

* Geen bevoorrading onderweg, wel winkeltjes in dorpen, en mogelijkheid om bevoorrading in het hoofdkwartier achter te laten

* Finish tussen 18:00 en 19:00 zaterdagavond (afhankelijk van de starttijd – exact 9 uur)

* Verplicht materiaal: Rugzakje met drankhouder (min. 1 liter), regenkledij, kompas, GSM

* Er bestaat de mogelijk tot overnachting in Relais Verlaine van vrijdagavond tot zondagochtend

* De inschrijvingsprijs wordt bepaald door de vereisten van de deelnemer (voorlopige richtprijzen):

o       Enkel deelname wedstrijd : 15 euro

o       Deelname wedstrijd + pastaparty achteraf : 30 euro

o       Deelname wedstrijd + 1 overnachting + half pension: 55 euro

o       Deelname wedstrijd + 2 overnachtingen + halt pension: te bepalen

* Organisator (+ jury): Roel Smolders

Meer info : roel@adventurerace.be en www.adventurerace.be

10:04 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-12-09

Adidas TERREX Adventure Race

Het is dat wel al plannen hebben voor mooie dingen op 28 augustus 2010 anders was dit toch ook erg leuk geweest.
Martine

After a 3-year absence of such an event in the UK, the ‘adidas TERREX Adventure Race‘ will take place in August of 2010. Teams of 4 will compete in this 4-day non-stop expedition race throughout the Lake District (the North West of England). The dates for the event are August 27-30, 2010. Race registration is £1350 per team. The race will include the core AR disciplines as well as some ’surprises taking racers to those hidden gems’.

Race entry opens December 15.

We are excited to have another international expedition race being added to the 2010 race calendar. We will keep you posted on more as the information becomes available.

Check out the race website for more info: http://www.adidas-ar.com/index.htm

16:41 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-12-09

XPD Portugal

Enkele leuke filmpjes van Portugal :

http://www.facebook.com/video/video.php?v=1169922323503

http://www.facebook.com/video/video.php?v=1169741438981

09:52 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-12-09

Portugal - PArt 2

Even denken, waar zaten we alweer...

Halverwege de race ongeveer, de meeste hoogtemeters waren al achter de rug, ik was al een keertje zwaar op m'n bek gegaan tijdens het inline skaten, maar we hadden tot nu toe slim en hard geraced, en het eerste belangrijke doel van de race was al binnen... we hadden de eerste cut-off gehaald. Woehoe !!!

Achteraf bekeken wat dat eigenlijk een beetje een vergiftigd geschenk. De cut-off halen betekende dat we nu aan de vierde etappe mochten beginnen: eerst 60 km lopen, en dan 160 km fietsen. Voor die 60 km lopen waren er amper afkortingen mogelijk (dus dat werd wel degelijk nog eens anderhalve marathon, gewoon voor de lol), en die 160 km fietsen... nu ja, dat bedenkt u zelf wel zeker.

Anyway, na een relatief relaxte wissel, inclusief heerlijke pizza en smoskes voor iedereen (ongelofelijk hoe heerlijk en emotioneel verfrissend zulke kleine tractaties van ons ongelofelijke support-team kunnen zijn) vertrokken we weer per kano, voor een kort tripje naar de start van de trekking. ARWC Portugal
Omdat iedereen zo'n beetje in de assistance area bleef hangen tot 5 a 10 minuten voor het verstrijken van de deadline, hadden we niet meteen in de gaten dat de eerste CP van de trekking sectie bovenop een rots lag, die alleen via een jumar-touwensectie te bereiken was. Gevolg: file aan de twee touwen, en we mochten gelijk weer een uurtje platte rust houden voor ons team aan de beurt was. Ondertussen was het alweer pikkedonker, en moesten we dus in de koude nacht zo goed en kwaad als mogelijk een plekje vinden vooraleer we de touwen mochten bestijgen. In vergelijking met het Australische team Blackheart (die de Australische kwalificatiewedstrijd XPD gewonnen hadden), gingen we vlotjes naar boven en vervolgden we snel onze tocht over de bergkam. De Australiërs zouden we later nog vaak tegenkomen (zie verder)...

De uitputting begon nu toch wel behoorlijk zwaar door te wegen,. We waren ondertussen al een uur of 75 onderweg, en hadden nog maar 2 uurtjes geslapen. Moeilijk om nu uit te leggen wat zoiets met een mens doet,  maar het slaaptekort zorgde voor kleine oriëntatiefoutjes, de vermoeidheid leidde ertoe dat kleine frustraties grote proporties aannamen, en we besloten dat het dringend nodig was om een paar uur te slapen. Een verlaten boerderijtje, enkel bevolkt door een uitgebreide populatie oude kranten, was het ideale plekje om 4 uur te pitten. Al snel lagen we met z'n allen te snurken, hoewel het een verdomd koude nacht was. Na een onrustige nacht, met veel woelen, rillen van de kou en zweten in de klamme thermodekens, werd het stilaan terug ochtend. Met de opkomende zon vertrokken we ook weer met vernieuwde moed aan de resterende trekking. We hadden nog zo'n 40 km voor de boeg, en om de moraal helemaal terug optimaal te maken, werd een uur of drie uitgetrokken om alle boodschappen in de message-box voor te lezen en te bespreken. Een heerlijk en soms ook emotioneel moment, als je een berichtje van collega's, familie, of geliefde kreeg. Soms een beetje pijnlijk en triest, maar ook dubbel motiverend om te zien hoe blijkbaar half Vlaanderen en Nederland met ons meeleefde. Alleen al om dat gevoel nog eens terug te voelen wil ik nog eens zo'n lange race doen. Als m'n vrouwtje een berichtje stuurt dat zij en Noa (mijn 14 maand oude oogappeltje) voor me supporteren en erg trots zijn, dan knaagt er iets in jou, en tegelijk geeft het zo'n extra kracht...

Al bij al verliep de trekking nog vrij voorspoedig. We kozen ervoor om een paar CPs te laten liggen, en via een aantal kleine maar geasfalteerde wegen richting wisselzone te gaan. Veel korter was het niet, maar er was in elk geval niet te veel kans op oriëntatiefouten, en omdat het weer ondertussen lekker zonnig en warm geworden was, konden we zowaar een beetje genieten van het portugese landschap. Het hoogtepunt was (buiten het oppikken van een aantal CPs) waarschijnlijk de ontmoeting met een drietal gieren, die midden in een verdorde weide zaten. Waarschijnlijk zag het collectieve Skins Malheur Ultrasport Team er zodanig verwaaid en afgepeigerd uit dat de beestjes ons als het humane equivalent van McDonalds zagen. Maar dan kennen ze ons nog niet: Adventure racers zijn taaie brokken, die je niet zomaar doorslikt. Na een snel bezoek aan een lokale bouwwerf (waar we in ons beste Jommekes-portugees onze camelbags terug vulden met water), gingen we een klein stukje over en langs een spoorlijn naar de volgende CP. De goden waren ons alweer goed gezind, want we waren nog geen 3 minuten weg van de spoorweg, of er kwam een trein aangedonderd... Taaie brokken, weet je wel !

Het ARWC Portugaleinde van de 60 km lange tocht lag in een kasteel op de top van een heuvel, die je al van veraf zag liggen.
Er geraken duurde echter tergend lang, en pas tegen de late middag bereikten we eindelijk onze MTBs. Het ging plezier doen om even
van onze voeten te kunnen, hoewel alweer 160km op een
MTB-zadel nu ook niet meteen het meest rooskleurige vooruitzicht was. Die MTB-etappe was uitgesmeerd over maar liefst 17 !!! verschillende kaarten, en erg veel mogelijkheid tot afkorting konden we ook hier op het eerste zicht niet vinden. Maar met een beetje creatief kaartlezen vonden we een weg die van de ene kaart verdween, en na een kilometer of 20 door kaartloos gebied ons terug op een andere kaart deed terechtkomen. Zo slaagden we erin een totaal van ongeveer 60 kilometer af te snijden. Een aantal verslagen lezend blijkt dat ook Helly Hansen Prunesco deze afkorting genomen heeft... niet zo gek dus !

Ondertussen was het alweer donker geworden... onvoorstelbaar hoe je tijdens zo'n adventure race leeft. Je telt eigenlijk niet in uren of zo, maar in daglicht en nacht. Soms vliegt een dag gewoon voorbij, en vraag je je bij het vallen van de avond af wat je nu eigenlijk een hele dag hebt uitgevreten. Anyway, terug donker, maar ook terug op het juiste pad om opnieuw CPs op te pikken. En toen gebeurde er iets vreemds, moeilijk te beschrijven... Op de één of andere manier kwam ik in een zodanig ritme dat ik als het ware één werd met de kaart. In het verslag van Helly Hansen Prunesco noemen ze dit "a navigational high", en zoiets is het ook. We zaten op de fiets, en vlogen werkelijk tegen een gemiddelde van meer dan 20 km/uur door een uitgestrekt eucalyptus-bos... uren aan een stuk. Ik voelde de kaart gewoon compleet aan, zat als het ware in de kaart, en kon feilloos navigeren: links-rechts, rechtdoor, korte bocht, even bergop, lange afdaling, en de CP ligt binnen 100m aan de rechterkant... prik. Ik denk niet dat ik ooit zo scherp en snel genavigeerd heb. Onderweg haalden we de Australiërs van Blackheart terug in (toch geen kattepis), en lieten hun ook meteen weer achter. Het klopte gewoon allemaal... De 100km vlogen dan ook voorbij, en alleen tegen het einde van de etappe begon de vermoeidheid weer door te wegen. Een korte powernap langs de kant van de weg zorgde even voor wat nieuwe energie, maar een druilerige regen, een dichte mist, en een constant bergop-bergaf traject deed pleegde weer een aanslag op onze energie- en motivatievoorraad.ARWC Portugal

Gelukkig wachtte aan het einde van de MTB-etappe alweer een assistance area, waar ons supportteam ons reikhalzend stond op te wachten, en waar ons heerlijke bedje lag uitgespreid. Ook hier lag een cut-off, maar we misten hier alleen een lange kayak-sessie mee, iets waarvoor ik (als anti-kayakmanneke) niet echt rouwig voor was. 2 uurtjes slapen was de beloning voor het tot een goed einde brengen van de twee langste etappes... Eigenlijk nog een geluk trouwens, want terwijl we lagen te slapen, heeft het bijna twee uur onophoudelijk pijpestelen geregend. Alweer waren de goden ons blijkbaar goedgezind.

Toen we tegen 5u 's ochtends eindelijk weer vertrokken (da's trouwens een perfect uur om te vertrekken, omdat je dan bijna aan de zonsopgang zit; en als de zon opkomt, krikt dat meteen de moraal en energie mee naar boven) werd ik na een kwartiertje of zo getrakteerd op een prachtig zicht op een vrachtwagen die opdook uit de dichte mist, de weg weg waarop we reden overstak, en terug in de bossen verdween. Alleen, geen weg te bespeuren, geen vrachtwagen te bespeuren, een pracht van een sleepmonster had zich zojuist in mijn kopje genesteld. Ik zou ook verhalen kunnen vertellen over teammaats die monologen begonnen af te steken tegen verkeersborden, of de drie musketiers die plots met z'n allen op de grond gingen liggen, maar laat ik het er maar gewoon op houden dat slaapgebrek rare dingen doet met een mens. Eén van die rare dingen is dat ik me eigenlijk de volgende MTB-etappe niet kan herinneren. Het is ongeveer 65 km fietsen, maar ik weet alleen nog dat we op het einde een stukje verkeerd gereden zijn, en dat we aankwamen op een voetbalveld. Maar eigenlijk mis ik hier een paar uur in mijn herinneringen. Misschien moet ik de kaarten nog eens bekijken, en komt het dan allemaal terug, maar op dit moment kan ik niks anders schrijven dan dat we waarschijnlijk weer behoorlijk lang op de fiets gezeten hebben, en dat we terug aan een wisselpunt aankwamen... eigenlijk wel een beetje angstaanjagend, zo achteraf bekeken.

Op de wisselzone trokken we ons even terug in de kleedkamer van de lokale voetbalploeg, om samen met het Franse team Quechua een dutje 15 minuten te doen, alvorens te vertrekken op de volgende, lange trekking van alweer 35 km of zo. Om het allemaal een beetje extra ingewikkeld te maken mocht je hier de paden niet verlaten, wat de routekeuze behoorlijk complex en vermoeiend maakte. Een paar teams trokken zich geen kl¨*%ten aan van de race-regels, maar Wim slaagde er wonderwel in om ons snel en efficiënt door een doolhof van paden te navigeren. Alweer duurde de MTB- en trekking een hele dag, en voor we het wisten viel de duisternis alweer. Onderweg tijdens de trekking kwamen we onze collega's van 4extreme tegen, die in een nabijgelegen stadje spare ribs waren gaan schransen... moet een soort flintstone-iaans gegeven geweest zijn. Zo 4 uitgehongerde hollanders die een lokaal restaurant overvallen.We waren echter geïnspireerd door hun akties, en hebben ook een etablissement opgezocht voor een lekker soepje, een paar cola's en een croque monsieur (die bij nader inzien eigenlijk niet te vreten waren). De rest van de trekking was eigenlijk een beetje een dieptepunt in de race... langsheen een drukke snelweg, en later op een drukke baan (Portugezen hebben allemaal een achternaam die rijmt op Schumacher, lijkt het wel), kwamen we alweer bij het voorlaatste assistance punt. Van hieruit weer de fiets op voor een laatste lange trip van bijna 100 km, gans de nacht door. De laatste etappe, een trekking langsheen de kust, moesten we aanvangen voor 7u 's ochtends. Het was nu 21u, en dus moesten we waarschiijnlijk nachtje doordoen zonder al te veel slaap. We maakten wel gebruik van de wisselzone om nog even een dutje te doen, maar de vermoeidheid begon nu echt door te wegen... het geplande vertrek om 22u werd al snel 22u15, dan 22u30, en uiteindelijk was het bijna 23u eer we echt goed weg waren. Bovenop het ongemak van donker en koude, werden we al van in het begin weer geconfronteerd met twee oude bekenden... steil bergop fietsen, en hardnekkige mist. Maar al met al vorderden we nog goed, tot de slaap de overhand kreeg. Bij mij vlotte het nog redelijk omdat ik de hele tijd met de kaarten bezig was, maar de anderen vielen letterlijk en figuurlijk om van de slaap. Dus werd er een bushokje omgedoopt tot slaapkamer, en hielden we daar een powernap van een kwartier. Na terug ingepakt te hebben, waren we nog geen 100m weg, of we kregen een fikse regenbui over ons heen. In sneltreintempo terug naar het bushokje, en nog een halfuurtje zo goed en zo kwaad mogelijk schuilen voor het noodweer... Na ongeveer een uurtje vertrokken we terug, en net op dat moment kreeg ik het vreemd genoeg moeilijk. Ik geraakte echt niet meer in de kaart, en had het erg moeilijk om verder te navigeren. Nadat we een wegje te vroeg waren ingeslagen (waardoor we een karrespoor naar boven moesten volgen in plaats van een mooie verharde weg), liepen we in de mist, wind en regen vast op een col. Ergens liep een pad naar beneden, maar omdat we amper 10 meter voor ons uit konden kijken, vonden we het niet meteen. Plots kregen we gezelschap van een ander team (alweer de vriendelijke Aussies van Blackheart), en samen vonden we een alternatieve, veilige maar iets langere route de berg terug af.

Over de rest van de MTB-etappe ga ik kort zijn... het was een bijna eindeloze opeenvolging van korte, maar erg steile (lees 10-20%) hellingen, non-stop op en neer, doorheen piepkleine dorpjes. De CPs waren zo gekozen dat het off-road modder- en hike-a bike-gehalte optimaal was, maar het zombie-gehalte bereikte ongeveer 100%. Het was een nacht die je normaalgezien alleen maar in slechte B-films tegenkomt. Donker, nat, koud, vermoeiend en bijna kapot zelfs, met maar één doel voor ogen, zoveel mogelijk CPs oppikken voor de deadline van 7 uur 's ochtends.

Uiteindelijk, om 6u15 haalden we onze op één na laatste CP (59B als ik me niet vergis) binnen, en we moesten nog een kilometer of 5 tot 59C. Hiervoor hadden we nog 45 minuten, dus dat was tijd zat. Maar die laatste 5 kilometer liep door een recente stadsuitbreiding, die niet voorkwamen op de nochtans meestal behoorlijk goede kaarten. Samen met alweer de australiërs van Blackheart moesten we uiteindelijk nog sprinten om CP 59C op tijd af te prikken, maar een laatste eindsprint zorgde ervoor dat omstreeks 6:53 ook deze CP binnen was.

En daar stonden we dan... op een verlaten stukje schiereiland, met links van ons een bulderende atlantische oceaan. Vier gewone stervelingen met een droom die 6 dagen en 5 nachten eerder begonnen was, een reis van 900 km met hoogten en laagten, momenten van sterven en glorie, honger en koude, maar ook warmte en smoskes. Iets bereiken waar je jaren van droomde, het nog niet helemaal gelovend, maar het was gedaan. 127 uur vechten tegen de bergen, tegen het weer, en vooral tegen jezelf. Mekaar steunend, vervloekend, lachend en in zichzelf gekeerd... Allemaal met dezelfde droom.ARWC Portugal

En toen was het gedaan

Nu ja, we moesten nog naar de finish, een goede 40 kmverder. En eerst nog naar de volgende wisselzone, waar ons supportteam ons stond op te wachten. Tania, Jos en Jan waren uiteraard erg trots dat we de volle 127 uur hadden gestreden, maar nu moesten we nog een stukje verder met de MTB, tot in Peniche. De motivatie was uiteraard ver te zoeken, en prompt reden we natuurlijk ook nog eens verloren... Ik ga er niet meer teveel woorden aan vuil maken, maar uiteindelijk bereikten we toch het strand van Peniche, waar een beetje verloren tussen de beukende golven en aangespoelde adventure racers een denkbeeldige streep lag. Eén laatste controlepunt, en dat was het finale einde.

Tot op dat moment hadden we eigenlijk geen rekening gehouden met posities, maar toen bleek dat we uiteindelijk op een 24e plaats geeindigd waren, was de tevredenheid uiteraard groot. De finish halen was het doel, bij de eerste helft zijn een stil verlangen. Missie dus geslaagd... En het smaakt natuurlijk naar meer ! Maar dat doet het altijd, toch? Wie weet wat de toekomst brengt, maar eerst genieten, ieder voor zich, met zn’ succesverhalen, z’n trots, en toch ook met het gevoel dat we misschien toch nog beter kunnen. ARWC Portugal

Als je ziet dat we in de tweede wedstrijdhelft makkelijk de Australiërs van Blackheart kunnen bijhouden (die 16e worden), en wetende dat we een uur verspelen bij de jumar (een uur dat we hadden kunnen gebruiken om de cut-off van 7u ’s morgens te halen voor de laatste trekking sectie), dan lijkt een top 15 plaats niet onrealistisch.

Misschien is dat wel de slechtste eigenschap van een adventure racer... altijd kijken waar het beter kan, nooit helemaal tevreden. Of toch, trots blijft voor altijd.

...We finished 24th at the World Championships Adventure Racing...

Klinkt lekker, niet.

Roel

22:00 Gepost door Belgium Adventure Race Team in XPD Portugal | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |