02-09-10

TDS en UTMB afgelast, toch nog gelopen!

Helemaal klaar gingen we vrijdagavond op pad om in de bus van 22 uur te stappen. We moesten tenslotte naar Courmayeur waar de start van de TDS was om 24 uur.
Volgegeten, genoeg gedronken, rugzak tot in detail kloppend en vooral het lijf er helemaal klaar voor. Hier had ik naartoe getraind.
Bij de bussen aangekomen was het opmerkelijk stil terwijl er veel mensen waren. De bussen leeg en donker. Al snel bleek dat er nog geen bus was vertrokken.
Het gerucht ging dat de UTMB die 3 uur eerder was gestart, was stil gelegd.
De sporthal werd opengegooid en daarna volgde het ene na het andere bericht.
De UTMB was totaal gestopt door modderverschuivingen, levensgevaarlijk dus.
De TDS zou 3 uur uitgesteld worden. Dan maar van de nood een deugd maken en al snel hadden we een grote mat en een deken gevonden. Maar ja, slapen lukt niet met al die herrie en die adrenaline. Dus hebben we toch nog wel lol.
Dan horen we om 00.30 uur  dat het volledig geannuleerd word. Er volgt nog wat info maar mijn teleurstelling is zo groot dat ik de helft niet meer hoor.
Bij de kamper besluiten we om met z`n 4en naar boven te lopen om Ingrid tegemoet te lopen. Ik moet me er echt toe zetten, de teleurstelling is te groot. Maar we zijn een team en Ingrid verdient het om aangemoedigd te worden. Dus ik zet me erover heen en ga mee.
We legen de rugzakken en gaan lopen. Als we Chamonix uit zijn, ziet Nico een smsje.
De UTMB, er wordt toch gelopen. We moeten om 6.30 bij de bussen verzamelen om dan om 10.15 te starten voor een  CCC deel 2.
Overleg volgt, gaan we, wordt het weer niet afgezegd? Ik ben er snel uit, ik wil, ik ben hie niet voor niets! We gaan lopen.
Uiteindelijk lopen we terug naar de kamper en daar aangekomen belt Ingrid. Die moest stoppen met onderkoeling en braken op 65 km. Aangezien ze nog moest dalen komt ze uiteindelijk tot 70 km. Later blijkt dat even later ook de CCC wordt stil gelegd en Ingrid toch niet verder had gekund. Het drama is compleet.
Het is tegen 4 en. We proberen te slapen. Ik kan niet slapen en lig te wachten op Ingrid. Uiteindelijk val ik in slaap en wordt een uur later wakker door een sms.
Er mogen maar 1000 lopers meedoen omdat de bussen nodig zijn voor de gestranden CCC lopers.
Overleg, wat als we er weer naast zitten? Wat als er 2000 man staan? Weer een teleurstelling?
Francis en ik besluiten om toch te gaan. Ik gooi weer wat in mijn rugzak, totaal ongeorganiseerd. We hebben niets meer te eten, de laatste pasta was 10 uur geleden. Wat nu voorbereiding?
Bij de bussen is het geen chaos. Blijkbaar hebben veel lopers de pijp aan Maarten gegeven.
Als we in Courmayeur komen, worden we naar de sporthal gebracht. Daar kunnen we nog wat koek en stokbrood eten. Daar zijn ook veel UTMB lopers die daar wat geslapen hebben om nu te gaan lopen.
Dan gaat het toch echt gebeuren. Om 10.15 worden we sfeervol weggeschoten.
Het is een grappig gezicht, er starten 1,238 lopers (650 UTMB/588 TDS) die er ontzettend slaperig uitzien maar nog nooit heb ik zo`n groep gemotiveerde lopers gezien. 60 % is van de UTMB en 40 % van de TDS. Later blijkt ook dat de uitval erg klein is (1128 finishen). Deze groep gaat niet meer opgeven! Daar is te veel voor gebeurt.
De tijdslimiet is wel verlengt met een paar uur, ws door de slechte omstandigheden.
In Courmayeur is het overigens gewoon warm maar dat is van korte duur.
Francis en ik hebben wel al snel besloten om bij elkaar te blijven. Hoe het parcours er bij ligt weten we niet maar het belooft niet veel soeps.
We rennen door het dorp en daar staan veel mensen met bellen en roepen Ale,ale. Ik voel me emotioneel. Het was een rollercoaster van emoties de afgelopen uren en nu loop ik toch nog.
Het hele verhaal lees je hier.

 

Martine

13:00 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.