05-05-11

La Bouillonnante, een mooie teamprestatie

De Bouillonnante 5 dagen na de 60 van Texel is pittig. Zeker omdat het een van de zwaarste trails is in de Ardennen. 54 km en 2400 hoogtemeters. Dat is geen kattenpis.
Het plan was simpel. Meegaan met de eerste 5 dames en het snot voor de ogen lopen om in de prijzen te lopen....
Nee, het plan was echt simpel. Lopen en kijken wat het lijf zegt. Bij iedere post (12, 28 en 40) beslissen of we doorlopen of niet. Lopen op gevoel en genieten van het prachtige parcours. Met Texel nog zo vers in de benen gewoon kijken hoe het gaat. Simpel toch?
Teammaten Wim en Nico hadden andere plannen en dus liep ik ontspannen met Ingrid de eerste km`s. We werden echt door heel veel mensen ingehaald want we stonden per ongeluk redelijk vooraan met de start.
Voor Ingrid was het vrij snel duidelijk, die zou 25 km gaan lopen. Na 6 km ben ik alleen verder gelopen.

 

Ik voelde al gelijk dat ik goede benen had. Dat zegt natuurlijk niet alles want zeker op de trails kun je later helemaal vol lopen.
Maar ik liep makkelijk en soepel. En de km`s vlogen voorbij. Het parcours is zo mooi, je kunt niet anders dan genieten. Prachtige single tracks die door het bos slingeren.
Stijle zware klimmen en evenzo zware afdalingen. Er zitten serieus technische stukken in.
Vooral de steile afdalingen zijn technish moeilijk.
Lichte klimmen en afdalingen waar je naar boven kunt dribbelen en naar beneden kunt vliegen. Het pure lopen in de natuur! Dit is voor mij waar lopen om gaat.
Er waren 2 grote verzorgingsposten, op 13 en 40 km. Beide top verzorgd. Daarnaast 2 waterposten. Op 28 en 49 km. Het was dus zaak om goed drinken bij te vullen want het was net als op Texel lekker warm.
Bij km 28 heb ik bijgetankt en dacht ik aan de vorige editie, daar ben ik uitgestapt. Ik had die dag niet de benen. Vandaag wel. Dus liep ik verder.
Vanaf daar werd het een grote inhaalslag. Het leek of ik soms over het parcours vloog. Alsof anderen stil stonden. Alsof mijn benen niet wilde stoppen.
Bij 30 km werd ik plots in mijn rugzak gegrepen. Nico had staan piesen en was ik zo voorbij gerend. We liepen samen een km of  8 op. Al kletsend haalde we veel lopers in.
Ik hield even een plasstop en Nico liep verder. Een paar 100 meter voor me zag ik hem lopen en ineens niet meer toen we rechts het bos in moesten. Hij was rechtdoor gegaan. Ik heb me het ongans gegild om hem terug te roepen. Maar toen hoorde ik toch ergens `jaja` in de verte. Slingerend door een technish stuk hebben we nog even samen gelopen en kon Nico net nog zien hoe ik bijna naar beneden viel. Kon me nog net vasthouden aan de rand. Veel paadjes waren scheef en daar gleed ik weg.
Daarna zijn we elkaar ook kwijt geraakt.

De rest lees je op http://runtodream.web-log.nl/runtodream/2011/05/boven-mijzelf-uitgestegen-tijdens-de-bouillonnante.html#comments

16:21 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.