14-11-09

fantastische prestatie op ARWC in Portugal

Zaterdag 13uur:het verlossende bericht, ze zijn aangekomen!!!! Na 6dagen en 6 nachten meeleven, beven, hopen, duimen,...is het zover. Het Malheur team heeft het gehaald! Ze hebben het wereldkampioenschap met verve overleefd en dan nog binnen de top 25 van de wereld. Vanavond weten we welke exacte positie ze hebben maar waarschijnlijk rond de 23 ste plaats. Het doel is bereikt nu volgt de voldoening en de felicitaties van de massale achterban die allen met spanning de wedstrijd hebben gevolgd.

Van mij dan ook een dikke proficiat aan het ganse team!

Muriel

 

Nog een laatste SMS-verlslag van Wim: Laatste dag en nacht mentaal loodzwaar. Moeilijke oriëntatie, onweer en gevecht tegen de slaap. Als team groeiden we naar het einde meer en meer naar elkaar toe.

 

13:52 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

10-11-09

Nieuwsdienst verslag stage 1 en 2

Het eerste vierde van de race zit erop. Ze zien het precies nog helemaal zitten. De trekkings van stage 1 waren blijkbaar vlot gegaan. Op beide trekkings hebben ze wel telkens 2 CP's laten liggen. Dit om zeker op tijd te geraken aan TA 3. Het mountainbiken viel zwaar, vooral s'nachts. Er was veel wind, veel beklimmingen, technische afdalingen en dit allen met een potdichte mist.

berichtje van Wim bij aankomst op TA2 (rond 16uur):

sfeer heel goed, Roel in topvorm, medewerkers doen super job, nederlandse teams achter ons, dus tot nu toe alles OK. Maar nog niet half weg...

 

Telefoon rond 19u30:

De 24 Km afdaling MTB zat er op, "afdaling" was wel een relatief begrip, er zaten een paar serieuze beklimmingen in. Ze hebben er bijna 2 uur over gedaan. Dat zegt al genoeg. Na het MTB moesten ze normaal gaan kajakken maar het was nacht en dus moeten ze dit stuk te voet doen. Was blijkbaar wel te doen, hadden tijd om met het thuisfront te bellen tussendoor. Hadden wel spijt dat ze niet eens konden gaan zitten...

 

Op naar TA3 dus, nu hopen dat ze daar op tijd binnen geraken en dus niet extra moeten gaan kajakken. We duimer er alvast voor dat alles zo blijft lopen, goe bezig zou ik zeggen...

 

Muriel

20:40 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-11-09

nieuwsdienst verslag proloog

De eerste dag zit erop. Ze hebben het al goed overleefd.

Deze morgen zijn ze uiteindelijk toch niet aan de 100punten spelletjes begonnen. Dit diende enkel om een BP te krijgen. En aangezien hun doel is om de race uit te lopen met zoveel mogelijk CP's; is het nemen van een extra BP in het begin van de race zeker geen goed idee.  Aan de ene kant vonden ze het wel jammer, er waren wel leuke dingen bij, maar het idee om in de sterke branding met de kajaks in het koud water te moeten ploeteren en afzien, heeft dat triest gevoel snel weggewerkt.Uiteindelijk zijn er maar 8 ploegen die voor deze BP gegaan zijn, allen topploegen.

De rest is direct begonnen met het skaten, lopen en MTB'en. Onze Malheurkes hebben het rustig aan gedaan, zonder zich te forceren en zijn waarschijnlijk bij de eerste 20-25 aangekomen. Helemaal niet slecht dus. Vóór hen is het nederlandse team for-X-treme en na hen team Falke uit Nederland.

Vooral het skaten ging hen heel goed af, ze waren 6 des na het skaten. Het MTB ging eveneens heel vlot. De trekking is volgens hen hun zwakste punt. Daar zouden ze waarschijnlijk telkens wel wat plaatsen kunnen verliezen. Maar het is een lange wedstrijd en uiteindelijk zal snelheid waarschijnlijk toch niet de bepalende factor zijn.

Vanavond rond 18uur plaatselijke tijd zijn ze dan met de bus richting bergen vertrokken. Daar gaan ze de nacht doorbrengen en morgenvroeg starten voor een zware en lange 5daagse...

 

Muriel

20:01 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

07-11-09

nieuwsdienst thuisfront ARWC

Hier het eerste bericht van de nieuwsdienst ARWC uit Buggenhout.

Ik heb de eer jullie zo neutraal mogelijk, zo gedetailleerd mogelijk en zo snel mogelijk verslag uit te brengen vanuit Portugal. Wim zal proberen via SMS mij wat op de hoogte te houden van hun evolutie, gevoelens, krachten, ...Ook de assistentieploeg zal geregeld proberen wat informatie door te zenden. Op mijn beurt probeer ik jullie dan zo snel mogelijk alles door te geven.

De proloog:

Deze start morgen om 10uur plaatstelijke tijd (11uur bij ons).  Ze moeten eerst 100 punten zien te verdienen aan de hand van een 12 tal proeven. Deze zijn zowel fysiek als ludiek. Gaande van branding kajak, zwemmen, oriëntatieloop, duiken, klimmen, surfen, skiën, rappel tot plaatselijke volkspelen. Hoe zwaarder hoe meer punten er te verdienen vallen. Als ze alle proeven zouden doen hebben ze 165 punten. Het wordt dus een puzzlewerk. Als ze 100 punten hebben starten ze aan een tocht van 80Km skaten, lopen en MTB.

Morgenavond worden alle ploegen dan verplaatst naar de bergen ( een tweetal uur verder), daar overnachten ze in een sporthal. De Malheurkes denken er wel aan om in de camionnette te slapen ( moet een immens grote zijn) om wat rustiger te liggen.

De uiteindelijk start zal dan maandagmorgen zijn om 8u30.

Weersvoorspellingen: bewolkt 19 graden met af en toe regen...

En nu duimen maar!

 

Muriel

22:52 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-10-09

Ride Shots

show_image_in_imgtag

Een dagje adventure racen kost al snel 5 tot 10 maal meer energie dan een gewone werkdag.  Op een normale werkdag verbruik je zo'n 2.000 tot 2.500 kCal terwijl 24 uur racen al gemakkelijk oploopt tot 15.000 à 20.000 kCal.  De boodschap is dus eten, eten, eten en eten.   Op meerdaagse races betekent dit op de  grote wisselen je zo vol mogelijk proppen.  Persoonlijk verkiezen wij lekkere  en hartige spullen,  deze produkten hebben misschien minder voedingswaarde dan gespecialiseerde voeding,  maar  het doet je tenminste eten.  Aiki noedels, instant pasta en puree gerechten, tonijnsalades, zwanworstjes, sandwiches met beleg, ... keuze  genoeg.  Tijdens het "racen" zelf moet je uiteraard rekenign houden met gewicht en volume,  en zo ben je al snel gewezen op sportrepen en gels.   Maar ik ken maar weinig atleten die dit met veel plezier binnenspelen.  meestal is het hard, droog, te zoet, te plakkerig,... en is het eerder een opdracht dan een plezier. 

Maar nu is er  iets leuks op de markt.  Ride shots van Power Bar.  Lekkere kleine snoepjes handig verpakt in een hersluitbaar zakje.  De PowerBar Ride Shots hebben een unieke samenstelling: een vloeibare vulling van binnen voor snelle energie en een zachte gum van buiten. Een zakje bevat 9 gummetjes en bevat evenveel energie als 2 gels.  Ze zijn verkrijgbaar in 2 heerlijke smaken: cola (met  75 mg cafeïne) en lemon (met vitamine C).  Hou er wel rekening mee dat 75 mg redelijk veel is  (een Red Bull bevat 33 mg cafëine).  Beide smaken zijn erg lekker, zeker niet te zoet.  De lemon smaakt zelfs vrij fris.

Elke Ride Shot bevat de speciale C2MAX koolhydratenmix, een speciale combinatie van glucose en fructose. Deze zorgt ervoor dat de koolhydraten tot 55% beter worden opgenomen door de spieren. Wetenschappelijke studies hebben aangetoond: tot 8% betere sportprestaties door extra energie voor de spieren.

Een zakje kost net iets minder dan 2 eur...dus goedkoper dan 2 Red Bulls of 2 repen of gels. 

Ik ben ervan overtuigd dat Nico,  Roel en Jacqueline nu enkel niet meer zullen smeken naar een stukje biltong maar ook naar mijn "ride shots".

 

Wim

16:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-10-09

A small step for man...

Dat het aankomende WK Adventure Racing in Portugal een enorme opdracht zal worden, werd al in eerdere stukjes op deze blog besproken...

Maar met Skins™ heeft het Malheur Ultrasport Team heeft een nieuwe partner, die ons geen windeieren zal leggen tijdens de 907 km lopen, fietsen, kayakken en inline-skaten. Skins™ staat voor hoogtechnologische kleding waarvan het wetenschappelijk bewezen is dat het dragen ervan de uithouding verbetert en recuperatie versnelt. De `gradient compression’ van Skinsversnelt de bloeddoorstroming en de toevoer van zuurstof naar actieve spieren. Het verbeteren van de circulatie helpt bovendien om melkzuur en andere metabolische afvalstoffen te elimineren. Hierdoor kunnen we langer en sneller blijven presteren, en zullen we sneller recupereren. Ook gaat de compressie-technologie het zwellen van de spieren en gewrichten tegen, een fenomeen waar ik (Roel) verleden jaar in Portugal op het einde van de race fel mee te kampen had. Skins™wordt onder andere gebruikt door de professionele wielerploegen Rabobank en Milram, en nu dus ook door het Skins Malheur Ultasport Team...  

Omdat we geloven in de bijdrage die Skins voor ons kan leveren op het WK in Portugal, en omdat we ook nadien deze kledij zullen blijven gebruiken in trailruns, adventure races, en alle andere aktiviteiten waaraan we zullen deelnemen, hebben we onszelf dan ook omgedoopt tot het Skins-Malheur Ultrasport Team... En daar hoort uiteraard een nieuw logo bij !

SMUT

Op de Veluwe Classic van volgend weekend zullen we voor de eerste keer in onze nieuwe team-kleuren verschijnen als ultieme voorbereiding voor Portugal. We zullen er strak en snel uitzien, en zo willen we ook racen. Skins en Malheur zorgt voor de perfecte balans, Skins steunt ons tijdens de race, Malheur ervoor en erna...

Roel

 

 

 

22:10 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-09-09

WK nieuws...

xpd08_20081204_1702_pcalisto_9400

The route of the World Cup is complete. As first information to whet your appetite we present you the general details of the race that transmit perfectly the huge challenge that we propose to you.

The maximum duration of the race will be 127 hours to cover a maximum distance (best option) of about 910 km. The race will consist of 5 stages with 21 sections, the major stage will have 242 km and the smaller 60 km.

Its also important to highlight the existence of 5 mountain bike shortcuts design to allow all teams in difficulty to easily reach the finish line. These shortcuts have a total of 136 km and will, on many occasions, allow the slower teams to recover the pace and come forward.

The characterization of the various stages will take place during this week, referring to all the technical data of the various sections and alternatives, referring to the number of CPs, the altimetry and the difficulties of the terrain. Will also describe the activities used to overcome the route obstacles and their degrees of difficulty.

Its important to note that the arrival of the race for the winners, is scheduled for Saturday morning, 14th which will force to change the Race Final Program, which will be published in the coming days.


For now, we can anticipate that the race will have 5 stages with 21 sections and will have several alternative routes that will help all the teams coming to the end of the longest and most demanding Adventure Race of the Iberian Peninsula - The 7th World Championship Racing Adventure Portugal 2009.

Compared to the teams present, we should mention that this is the strongest Championship ever and we believe that everything will be decided in the last section of the race. The level of the challenges present in the race will naturally enforce that. We also, premiere a new sport in Adventure Racing, which for now is still secret, but that certainly will provide hilarious moments to athletes and the public.

Regarding the international dissemination, we can already tell that the event will have global coverage through a number of television channels with a potential estimated of 1000 million spectators.

10:22 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-09-09

Trainingsweekend in Limburg

Het wordt stilaan een regel...een trainingsweekend gaat steeds gepaard met schitterend weer.  Voorbije weekend zijn we  naar Limburg getrokken om er vooral veel kilometertjes te malen als voorbereiding voor Portugal volgende maand.    Vrijdagavond hadden we met zijn allen afgesproken in Zutendaal.   Gezien iedereen het vrij druk heeft en een nachtje trainen enkel maar schade teweeg zou brengen,  hebben we ons vrijdagavond beperkt tot een looptochtje van 2 uur doorheen de Hoge Kempen.  Niet dat het de Ardennen zijn,  maar ik was toch verrast van het heuvelachtige terrein in Limburg.

De zaterdag stond een "alternatieve triathlon" op het  programma.   Met de skates in de  rugzak liepen we van Zutendaal naar Geneught.  Na 2 uur lopen kwamen we toe bij het  vertrek van een kayaktocht van 21 km over de Maas.  Dit gedeelte van de Maas is afgesloten voor beroepsvaart en was dus absoluut geen tochtje door industriegebieden maar wel langsheen prachtige stukken natuur, inclusief zwemmende  koeien.  Na een kleine 3 uur peddelen kwamen we toe in Maaseik waar we na een bezoekje aan de Colruyt onze  skates aantrokken om 42 km terug te skaten naar de camping.   Dit was echt genieten...het knooppuntennetwerk leidde ons over perfecte skate-wegen door verschillende bossen, langsheen het Zuid Willemskanaal, voorbij de beruchte sleepmonster badeend en doorheen Vlaanderens  mooiste dorpje Oud Esden.  Waar we  uiteraard een terras-stop hebben gemaakt.

 

Gezien we  toch al een 40tal loopkilomers in onze benen hadden besloten we om de zondag enkel te mountainbiken.   Vanuit de camping fietsten we via het knooppuntennetwerk naar Genk waar we deelnamen aan een MTB-toertocht om vervolgens terug naar de camping te fietsen.    87 km lazen we af op onze teller.

 

Iedereen bleek al goed in conditie te zijn,  dus nu nog een 3tal zware trainingsweken en ik denk dat we klaar zijn voor Portugal.   Over  2 weken hebben we nog een laatste test tijdens de Veluwe Classic,  een 16 uren adventure race.

 

Wim

 

09:51 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-09-09

Cho Oyu Trilogy Expeditie: een uitdaging van formaat

 

 

4 topatleten van The North Face®: Herve Barmasse, Lizzy Hawker, Simone Moro en Emilio Previtali zijn begonnen aan een multisport expeditie in het Himalayagebergte in Tibet.
Van half september tot eind oktober 2009, zal The North Face® vier van zijn global athletes helpen om hun droom waar te maken: een ambitieuze multidisciplinaire expeditie ondernemen in het Tibetaanse Himalayagebergte.

De expeditie zal bestaan uit skiën op grote hoogte, een afdaling op snowboard vanaf grote hoogte, endurance lopen en mountainbiken. Simone Moro, Emilio Previtali, Herve Barmasse en Lizzy Hawker zullen heel nauw samenwerken om deze gezamenlijke droom te realiseren. Team spirit is een belangrijk ingrediënt voor het slagen van deze expeditie, want het team is zo sterk als de zwakste schakel.
Na een aanpassingsperiode in de Khumbu vallei in Nepal zal het eerste deel van de expeditie eruit bestaan om de berg Cho Oyu te beklimmen op de grens van Nepal en Tibet.
Cho Oyu is met 8201 m, de 6e hoogste berg ter wereld. Simone Moro en Herve Barmasse zullen proberen om de top te bereiken door een nieuwe route uit te stippelen op de moeilijke zuid-west georiënteerde flank van Cho Oyu.
Het vinden van een nieuwe route, vormt één van de grootste uitdagingen die hen te wachten staat.
Emilio Previtali en Lizzy Hawker op hun beurt zullen trachten de top te bereiken via de weg die reeds gebruikt werd aan de noordzijde van de berg. De ‘normale’ route op Cho Oyu werd voor de eerste keer in 1954 beklommen en is technisch gezien één van de gemakkelijkste beklimmingen van de berg. Door de hoogteverschillen mag men deze beklimming toch niet onderschatten.
In een tweede fase van de expeditie zal Emilio proberen om Cho Oyu op zijn snowboard af te dalen in een directe lijn, wat niemand hem ooit voordeed. De uiteindelijke keuze van zijn weg zal afhangen van de sneeuw, de weersomstandigheden, maar ook van Emilio’s fysieke conditie en de conditie van zijn teamgenoten.
In de laatste fase van de expeditie zullen de atleten op eigen krachten terugkeren naar Kathmandu. Simone Moro en Lizzy Hawker zullen dit al lopend doen, terwijl Emilio Previtali en Herve Barmasse voor mountainbikes kiezen. De tocht van het basiskamp van Cho Oyu naar Kathmandu te voet of met de fiets zal op zich een uitdaging vormen. Het team moet 450 kilometer afleggen over Tibetaanse passen, om de Friendship brug over de Tibetaans/Nepalese grens te bereiken.
Nadien duiken ze de vallei van Kathmandu in. Nadat ze in het eerste deel van de expeditie Cho Oyu beklommen hebben, zal deze tocht naar Kathmandu een fysieke en mentale uithoudingstest zijn. De gehele expeditie zal voor elke atleet een uitdaging vormen. Ze zullen hun grenzen zowel op fysiek als op mentaal vlak moeten verleggen. Het gaat hem hier niet om persoonlijk succes, de reis en de ervaring is belangrijker dat het eindpunt.
Er zullen zeer regelmatig updates zijn op http://thenorthface.com/trilogyexpedition, die vanaf 1 september 2009 online is.

15:16 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-09-09

De teams die meedoen aan het WK adventure racen 2009

Nico, Wim, Roel en Jacqueline zijn zich volop aan het voorbereiden voor de komende wereldkamioenpnschap adventure racen. Ik zal het volgen vanuit de woestijn in Afghanistan.Op de site van adventureworldmagazine wordt al een kleine voorbeschouwing gedaan over de teams die meedoen. Beetje jammer dat Ultrasportteam Malheur niet wordt genoemd. Overigens een mooie site die de moeite waard is om in je Rssreader te zetten.
Martine

 

An amazing field of talent is assembled on the team list for the 2009 Adventure Racing World Championships in Portugal this November. Adventure racing luminaries such as OrionHealth (fresh off their impressive victory at PrimalQuest Badlands and the defending 2008 AR World Champions), Quechua (a very strong European team), Lundhags Adventure (a Scandinavian force to be reckoned with), and Blackheart (a top Australian team) jump out at you . . . but there are also some fantastic teams from North America that are going to join the party!

 

ARWC09_normal_smallATP-Salomon, fresh off their victory in North America’s Qualifying race Untamed New England 2009, will be representing Canada and the USA at the World Championships (their team is composed of racers from both nations). Team Kinetic will also be there from Canada. The eastern United States has a couple dynamite teams joining the fun in Portugal, with NYARA and Berlin Bike also earning entrance into the World Championships based on their performance at the New England race. From the West Coast, Team Sole and nuun-FeedTheMachine will also be racing, bumping up the participation of North American teams to a significant level. Add to this mix the organization team, Untamed New England, and the tally comes to 7 teams from the USA and Canada! I don’t have the complete rosters for all the World Championship events through the years, but I suspect that the last time so many teams from North America participated in the World Championships was when the race was held in Canada . . . back in 2004. The 2009 Adventure Racing World Championships begin on Sunday Nov 8th, from Portugal’s beautiful Estoril Coast on the Atlantic Ocean.

12:12 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-09-09

Nabeschouwingen Malheur Bosmarathon

Bedankt voor jullie deelname.  Wij hopen dat jullie genoten hebben van de wedstrijd en het parcours.  Je mag zeker rekenen op een 2de editie volgend jaar ( 1ste of 2 de weekend september).

Wij zijn ons bgewust van enkele "kinderziektes" (wachtrij inschrijvingen en bar, duidelijkere  bepijling,....) maar beloven hier zeker aan te werken.

Wij hopen ook dat we  volgend jaar toestemming  krijgen van het Agenschap voor Natuur en Bos om  meer bospaden  te mogen  opnemen in ons parcours, o.a. de  grote paden rond de Konijnenberg die we dit jaar door één of andere onbegrijpelijke reden niet  mochten gebruiken.

We overwegen eventueel ook om de wedstrijd op zaterdag late  namiddag  (start rond 15.00 u ) te organiseren i.p.v. op zondag...het bos bij valavond is heel mooi.

Jullie reacties zijn uiteraard meer dan welkom op dit  forum.

09:19 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (27) |  Facebook |

02-09-09

Filmpje CCC

10:44 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-09-09

The Kilian Quest...

2_image

Akkoord,  iedereen die de CCC of UTMB uitloopt is een winnaar...maar als je hem uitgelopen hebt besef je wat voor een prestatie de echte winnaar neerzet.  Kilian Jornet, de winnaar van de UTBM liep  zijn wedstrijd sneller dan onze 96 km.  Hij liep in 21 uur 164 km terwijl wij onze 96 km in 22 uur uitliepen (en Roel in een dikke 18 u).

Dus de moeite waard om eens naar  onderstaand filmpje te kijken over deze Spanjaard die op 2.000 m hoogte is geboren en op zijn skies naar school ging...

http://www.salomonrunning.com/us/kilian-quest-videos.aspx...

Hij is niet alleen een wereldtopper in de  trailrunning maar eveneens in toerskiën.   Nog meer over hem kunnen je lezen op zijn iegen website :

http://www.kilianjornet.com/

 

10:52 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-08-09

CCC - terreur in realiteit - Het relaas van een aanslag

Voor zij die de titel niet meteen begrijpen, de CCC (Cellules Communistes Combattantes) was in de jaren 80 een extreem-linkse terroristische beweging in België. In mijn bericht staat CCC echter voor Courmayeur-Champex-Chamonix, maar dat het een even grote aanslag op lijf en leden was, is zeker een feit.

Anyway, Courmayeur (Italië), vrijdagochtend omstreeks 5 voor 10. Man, wat moet ik dringend pissen. Omdat ge in alle boekskes kunt lezen dat hydratatie voor zo'n ultraloop essentieel is, heb ik al een liter aquarius gedronken voor de start van de 98 km lange en 5500 hoogtemeters tellende looptocht die me via Zwitserland (Champex) naar Chamonix (Frankrijk) zal brengen. En die Aquarius wil er nu dringend uit... Maar we staan in het midden van het dorp, en binnen 5 minuten worden meer dan 1.800 ultralopers losgelaten in de bergen. Geen tijd dus om even een sanitaire pauze in te lassen. De eerste de beste boom zal er moeten aan geloven onderweg. Tijd zat, toch? Geschatte duur van de inspanning is voorlopig onbekend, maar Wim maakte me lichtjes nerveus door met een schema van 20 uur aan te komen draven.

Pang, iedereen weg, meteen ook iedereen kwijt. Wim, Nico en Martine die zonet nog naast me stonden, zijn verzwolgen in de massa. Hun terugvinden is onmogelijk, dus maar gewoon eigen tempo meelopen met de massa, zeker. Na een kort ommetje door het dorp Courmayeur (kippevel-moment nr. 1 als iedereen je zo staat aan te moedigen), verlaten we eindelijk het dorp, en kan ik mijn blaas ledigen. Oef, dat doet deugd...

Natuurlijk weet ik nu niet of Wim, Nico en Martine voor of achter me lopen, dus ik probeer stelselmatig op te schuiven in het peloton. Het is hier nog niet te steil, en het lopen gaat me makkelijk af. Toch nog geen spoor van mijn team-maatjes, dus ik blijf gewoon lichtjes doorduwen zonder in het rood te gaan. Redelijk snel dient de eerste bevoorrading zich aan, en net als ik die verlaat, komt Wim binnengelopen. Blijkbaar liepen ze toch nog achter me, en heb ik me voor niks opgejaagd. Ach, wat maakt het ook uit, je moet toch je eigen tempo lopen. Kippevel-moment nr. 2 dient zich aan als de helicopter met camera-man naast ons komt vliegen, ik voel me wel een beetje stoer... net een echte. De eerste echte col ligt op meer dan 2.500m hoogte, en ik voel toch wel aan mijn ademhaling dat mijn hoogtestage op de Weefberg in het Vlaams-Brabantse dorpje Testelt niet echt het gewenste effect heeft gehad. De Weefberg is natuurlijk ook maar een molshoopje van ruwweg 65m boven de zeespiegel. Met lichte hoofdpijn en happend naar adem kom ik boven op de eerste top, en van daar in sneltreinvaard naar beneden. Ik doe dat NMBS-stijl (met vertragingen, dus), de meeste Fransen in ware TGV-stijl. Echt ongelofelijk hoe snel dat die kunnen afdalen, ik kan ze onmogelijk bijhouden. Een verhaal dat zich in heel de race zal herhalen... op de relatief vlakke en klimmende stukken kan ik redelijk mijn mannetje staan, maar op de afdalingen moet ik elke keer 20-30 lopers laten passeren. Gewoon een kwestie van techniek, training, en de juiste spieren kweken.

Maar we wijken af... In Arnuva, aan de voet van de tweede klim, zie ik Tania en Ingrid, die daar staan te supporteren. Omdat ik niet te veel tijd wil verliezen in de bevoorrading, drink ik gewoon een paar bekertjes cola, en ben ik meteen weer weg. Weinig tijd om te praten. De volgende col brengt me weer naar 2500m, en van daaruit een lange afdaling van wel 20 km. Die is niet technisch of steil, dus ik kan me daar goed laten gaan. Ondertussen ben ik al halfweg, en kan nog steeds volop genieten van de prachtige omgeving. Ik voel me nog steeds super, geen last van kwaaltjes of pijntjes... Dit is gewoon courrir pour le plaisir, in één woord zalig.

De klim naar Champex is relatief kort ('slechts' 400 vertikale meters klimmen), maar gaat me toch moeizaam af. De uitgebreide bevoorrading van Champex is meer dan broodnodig, en ik neem dan ook een halfuurtje de tijd om rustig te eten en te drinken. Op elk moment verwacht ik dat Wim, Nico of Martine zullen binnenvallen, maar ik zie niemand bekend. Ik ben nu al over halfweg, op 55 km, en er volgen nog 3 steile cols (elk zo'n 800 vertikale hoogtemeters op 4-5 km klimmen, da's dus gemiddeld 20% naar boven. Pffft). Al joggend langs het meer van Champex bel ik even naar mijn lieve vrouwtje om te melden dat alles OK is, en ook mijn ouders krijgen even een berichtje dat ik me nog steeds lekker voel. Dorien aan de lijn krijgen en m'n dochterje Noa horen toeteren op de achtergrond geeft me een enorme energie-boost, en ik vlieg met veel zin de volgende berg op. Hier wordt het terrein wat technischer, met veel grote rotsblokken, en ik ben in elk geval blij dat ik dit nog in het daglicht kan doen. Ik voel me nog steeds OK als ik op de top van de Bovine aankom, nog twee cols te gaan. De afdaling gaat goed, al blijf ik volgens mij de traagste daler van het peloton rondom mij. Ook de volgende klim, naar Catogne, gaat het nog OK, maar als ik bijna boven ben, draait zonder waarschuwing mijn maag plots om, en moet ik braken. Vreemd genoeg voel ik me niet echt slecht, maar de cola en gedroogde pruimen en abrikozen moeten er toch uit. Aan het Checkpoint van Catogne krijg ik van de dokter een motilium, maar ik voel me stilaan slap als een vod worden en heb het moeilijk in de afdaling naar Vallorcine, het startpunt van de laatste klim.

Net in Catogne heb ik gehoord dat ik op plaats 173 lig (ik geloofde het eerst zelf niet, heb het 3 keer moeten vragen eer ik het snapte), en hoewel me dat een boost zou moeten geven, is de afdaling naar Vallorcine een marteling. Omdat ik vrees het mannetje met de hamer tegen te komen, neem ik in de laatste bevoorrading uitgebreid te tijd om te eten en te drinken, en ben zeker een half uur bezig om me klaar te maken om aan de laatste col te beginnen. Voor de liefhebbers, da's La Tête aux Vents, en je kruipt op 4 km van 1461m naar 2130m. Ik ga geen moeite doen om te beschrijven hoe zwaar hij was... wie het wil weten, moet het maar eens gaan doen. Ik hou er in elk geval niet zo erg veel van, en vrees nog veel nachtmerries te hebben waarin die kloterige rotswoestijn een prominente rol zal spelen. Ik heb trouwens dan en daar mezelf bezworen nooit nog de CCC of de UTMB te doen in een volgende editie!!! Eén keer is genoeg, dit nooit meer !!!

Maar aan alle lijden/leiden (schrappen wat niet past) komt een einde, en eindelijk bereikte ik de laatste drank- en controlepost in  La Flégère, van waaruit het nog een goeie 8 km dalen was naar Chamonix. Zoals je wel kan begrijpen was het allergrootste kippevel-moment wel de haakse bocht naar rechts dat ik nam om de laatste rechte lijn naar de finish-boog in te lopen. Eindelijk zag ik Ingrid en Tania nog eens terug, en het deed toch deugd om nog eens een bekende kop te zien. Eindresultaat: 202e plaats in 18:50u. Natuurlijk is het leuk om redelijk ver van voor te eindigen, maar in een race als de CCC zijn tijd en plaats van ondergeschikt belang: finishen is het enige echte doel. En iedereen die de rode TNF-fleece-trui krijgt met daarop "finisher CCC" geborduurd, mag voor eeuwig zijn hoofd hoog houden. "Bragging rights" noemt zoiets in het engels.

En wat volgend jaar betreft voor de UTMB, alle dure eden die ik onderweg bezwoor beginnen al een beetje te vervagen... "We'll see" is het gevoel op het moment.

Wedden dat ik volgende maand al eens ga kijken hoeveel het kost om een vakantiehuisje te boeken in Chamonix voor de laatste week van Augustus 2010...

Pain does not show in rearview mirrors ...

R.

13:51 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

24-08-09

Volg de Malheurkes op de Mont Blanc

Zie zo,  deze week is het zover.  Met ons vier (Martine, Nico,  Roel en mezelf) vertrekken we woensdagmiddag naar de Franse Alpen voor  96 km rond de  Mont Blanc te lopen.  De start is op vrijdag om 10.00 u en we  hebben 26 u tijd om het parcours te beëindigen.  Dus we hopen de zaterdag overdag wat te kunnen slapen om 's avonds lekker  (na) te genieten van een frisse pint, een tartiflette en een genipi (waarschijnlijk wel allesi n meervoud).

Verder zijn wij te volgen via een sms service. In totaal kost dat 8 E en daar krijg je ongeveer 20 sms-jes voor. Als je daar interesse in hebt kun je dat hier regelen.  
Onze start nummer zijn;

Martine; 8379.
Roel; 8366
Nico; 8464
Wim; 8364

In elk geval Muriel zal op de weblog en odner dit onderwerp jullie op de hoogte  proberen te houden aan de  hand van de  sms-jes die zij ontvangt.

En of we er  klaar voor zijn ?  Nico heeft zonder  probleem  de Dodentocht uitgelopen,  Martine heeft er al meer hoogte meters op zitten als geen ander en is reeds ter plaatse aan het "aklimatiseren",  Roel heeft  er ook al heel wat lange duurloopjes op zitten  en ikzelf...ik denk wel dat ik de nodige kilometers heb getraind ,  nu nog dat kopke leeg krijgen want momenteel is het daar een werverwind van allerlei "prive - beslommeringen en projecten".  

Wim

12:47 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

15-08-09

Primal Quest AR

De Primal Quest Adventure Race in Amerika is begonnen. Een van de meest uitdagende adventure races in de wereld gehouden in de Badlands van Zuid Dakota/USA.
Er doen ar teams uit heel de wereld mee aan deze voor de winnaars 6daagse race. Sommige gebruiken hem als voorbereiding op de WK.
Op deze site staan prachtige foto`s die tijdens de race on lne gaan en dus steeds vernieuwd worden.
Dit is de site van Primal Quest zelf. Ze zijn nu 1 dag en 6 uur onderweg.
Martine

11:37 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-07-09

Terug naar Viroinval...

Vandaag (30/07/20009) terug naar Viroinval geweest, de uitvalbasis voor de voorbije twee Raid XLs, en het voelde een beetje als thuiskomen.

De bedoeling was tweevoudig: ten eerste wou ik nog eens een laatste ultralange training doen als voorbereiding op de CCC (zie elders in deze blog), en ten tweede ging ik nog wat nieuwe vaste knijpers zoeken voor de Malheur (Trail  du Viroinvalloise) van ergens volgend jaar..

In het eerste doel ben ik zeker geslaagd... een hele dag op pad geweest, en naar schatting een 70-tal kilometers gelopen. Want je weet wel op welke wandelingen de vaste knijpers staan, maar niet waar ze op die wandeling staan. Dus om één punt op de kaart te vinden, moet je dikwijls 7-8 km lopen. Maar het is een prachtige omgeving, het weer was perfect (niet te warm, beetje wind, zonnetje...), gewoon genieten. Zo simpel kan lopen zijn. Onze franstalige vrienden noemen dit "Courir pour le plaisir".

Ook het tweede doel is goed gelukt. In totaal nog 8 nieuwe vaste knijpers gevonden (en vreemd genoeg ook 3 vaste knijpers gemist). Leuk is zeker dat de vaste knijpers langsheen heel de vallei liggen, zodat we op de Trail du Viroinvalloise de hele vallei (en omliggende dorpen) zullen doorkruisen. Het wordt een zware, maar prachtige uitdaging...

Wat oriëntatie betreft, wordt het makkelijker dan een adventure race, omdat alle knijpers op een wandeling liggen (met duidelijke merktekens). Maar het probleem is dat voor zover ik kan nagaan, wandelingen alleen in wijzerzin aangeduid zijn, en dat het dus niet zo eenvoudig gaat zijn om alle CPs snel en eenvoudig te vinden. Maar het is een spelletje, dus moeten we gewoon een dagje spelen, zeker.

Hoe en wanneer we de verdere informatie over de Trail du Viroinvalloise zullen meedelen, zullen wim en ik nog wel uitvoerig bespreken op weg naar Chamonix, en in de eerste 5 km van de CCC (daarna demareert Wim, zeker weten). Maar voor wie zin heeft in een nieuwe uitdaging, in een dagje buiten spelen van het puurste kaliber, begint deze winter best te lopen, want het wordt een mooie, maar zware en lange dag.

Toedeloe,

Roel

 

 

22:41 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-07-09

Een drama bij de Grand Raid du Mercantour

14 dagen geleden werd in Frankrijk de 5de editie van The Grand Raid du Mercantour gelopen. Een ultratrail van 82 km en 6600 hoogtemeters in de Alpes Maritime.
Helaas is het daar volledig mis gegaan. Het weer sloeg onverwachts om en er stak een storm op met hagel, sneeuw, mist en een wind van 120 km per uur.
Vrij snel heeft de organisatie de wedstrijd gestopt (om 0.30 uur uur) bij het check point Madone De Fenestre. Maar helaas waren er al een paar lopers voorbij dit punt.
Het trieste resultaat is dat er 3 lopers zijn overleden. 
Men denkt dat de lopers zijn gevallen, buiten bewustzijn zijn geraakt en overleden zijn aan onderkoeling. De lichamen werden 150 meter van de trail gevonden en lagen binnen 10 meter van elkaar, 5 km van de finishlijn. Ze droegen en korte broek, t-shirt en een windbreaker.
Uiteraard laait direct de discussie op in hoeverre een organisatie de deelnemers verplicht materiaal kan opleggen. In deze wedstrijd was het verplicht om 2 liter water en eten bij je te hebben. Verder was een warmtedeken ook verplicht.
De organisatie checkt je spullen niet want daar ligt ook een verantwoording van de loper.

Deze wedstrijd heeft veel overeen met de Ultratrail the North Face CCC 98km waar wij aan mee ga doen. Uiteraard heb ik al een lijstje van verplicht materiaal maar ook extra materiaal die ik mee ga nemen voor mijn eigen veiligheid.
Ik draag liever 2 kg meer op mijn rug met bv een thermo-shirt en muts extra dan dat ik in een situatie als hierboven terecht kom. Niet dat het mij de garantie geeft om te overleven in zo`n situatie maar ik kan hem wel vergroten.
Familieleden gaan de organisatie aanklagen omdat zij vinden dat ze nalatig geweest zijn.
De vraag is of dat terecht is. Waar ligt wie zijn verantwoording als je aan zulke extreme evenementen mee gaat doen??

Een overzicht van de bronnen ed vind je op de site van sleepmonsters.
Overigens gebeurde er verleden jaar rond deze tijd ook zo`n drama op een 16 km loop de Zugspitze op.

15:14 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-06-09

verslag La Grand Course

Aansluitend op Martine haar verslag zijn er een paar dingen die me zeker  zullen bijblijven  :

- als 37-jarige was ik waarschijnlijk één van de jongste deelnemers...
- mijn trail-cv verbleekt in vergelijking met de palmares van de meeste andere  lopers, om maar een voorbeeld te geven was er iemand die al 103 wedstrijden heeft beëindigd van meer dan 100 km en een andere al meer dan 250 wedstrijden van minstens 42 km
- het eerste vat van 200 l. bier was leeg 2 u na de aankomst van de eerste deelnemer (in totaal 60 deelnemers)...en de dames zeker hun bijdrage hebben gedaan
- bier  is blijbkaar de beste recuperatie drank want de  meesten liepen de  tweede dag veel beter
- de Ardennen blijven een schitterend decor in welke richting je ook loopt
- Reskin blijft  een wondermiddel
- Salomon XA PRO 3 blijven voor mij DE trailschoenen (en blijkbaar dachten heel wat andere racers daar ook zo over)
- GI Jane, Cat Woman en Tomb Raider  kunnen een puntje zuigen aan Martine en Ingrid 
- Nico en Roel reeds goed in vorm zijn voor de Ultra Trail du Mont Blanc
- ik echt uitzie naar Portugal met hen en Jacqueline
- ik zelf ook heel tevreden ben van mijn prestatie...niet specifiek over  mijn tijd of positie, maar vooral het feit dat ik de tweede veel beter liep dan de eerste  en ik 's anderdaags geen spierpijn had,  enkel een klein beetje stijfheid
- ik de Ultra Trail du Mont Blanc (CCC) zeker binnen de 18 u wil lopen...gebaseerd opeen deelneemster die dit weekend net voorm ij was en de CCC in 18 u heeft beëindigd
- ik volgend jaar zeker weer  mee doe

Wim

 

16:32 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-06-09

Rennen in een leegte.

Mensen vragen me vaak waar ik zoal aan denk tijdens het hardlopen.  Dat zijn meestal mensen die geen ervaring hebben met het lopen van lange afstanden. Elke keer weer zet die vraag me aan het denken.  Waar denk ik in godsnaam aan tijdens het lopen ? Eerlijk gezegd, kan ik me het nauwelijks voor de geest halen.  Op koude dagen denk ik vast wel eens aan de kou, op warme dagen aan de hitte.  Als ik verdrietig ben wel eens aan verdiet, en als ik gelukkig ben aan geluk. 

Tijdens het rennen ren ik gewoon.  In principe loop ik in een leegte. Of misschien moet ik zeggen dat ik loop om een leegte te creëren.  Vanzelfsprekend glippen in die leefte ook af en toe spontaan gedachten binnen.  De menselijke  geest kan immers niet volledig leeg zijn.  De psyche is niet sterk en ook niet coherent genoeg om een leegte te omvatten. Toch blijven de  gedachten die tijdens het hardlopen mijn geest binnendringen ondergeschikt aan de leegte.  Ze zijn geconstrueerd op basis van leegheid,  niet op basis van inhoud. 

De gedachten die in me opkomen tijdens het hardlopen zijn te vergelijken met wolken aan de hemel.  De wolken hebben allerlei vormen en afmetingen.  Ze komen en ze gaan, maar de hemel blijft altijd de hemel.  De wolken zijn slechts gasten.  Ze kloppen aan en verdwijnen weer.  Alleen de hemel blijft waar hij is.  De hemel is iets dat bestaat en tegelijk niet bestaat.  Hij is substantieel en tegelijk ontastbaar.  We kunnen de aanwezigheid van die onmetelijke vergaarbaak slechts aanvaarden en in ons opnemen voor wat hij is.

Uit "Waarover ik praat als ik over hardlopen praat" van H. Murakimi.

15:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-06-09

Nooit paniekeren

snoopy2

11:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-06-09

Malheur Raid XL in beeld (team 13)

Een aantal fotografen hebben prachtige foto`s gemaakt tijdens de RAID XL. Actie foto`s maar ook erg mooie foto`s van de omgeving. DJ Cloike, een trouwe lezeres van www.runtodream.nl heeft een speciale mix voor het Malheur team gemaakt die perfect past bij deze beelden. Als je dit ziet en hoort weet je waarom adventure racen zo leuk is.

23:46 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-06-09

Malheur Raid XL, a hell off a job!

 

                      

Als je erover nadenkt is het menselijk lichaam toch een bijzonder iets. We kunnen veel meer dan we denken of het is gemaakt om veel meer te kunnen doen dan we denken.
Zaterdagochtend startte ik (martine) samen met Christophe mijn eerste 30 uurs race. 30 uur non-stop sporten.
Het was al aangegeven, het parcours zou killing zijn, en dat was het. Het werd een slagveld onder de deelnemers. Behoorlijk wat materiaalpech door de zwaarte van het parcours (veel blubber en losse stenen op de mtb paden) en blessures en/of uitputting.
Maar laat ik bij het begin beginnen. Zaterdagmorgen om 9 uur stond ik voor het eerst op skiken. (een soort lange skates of korte ski's, dus een combi van skaten,skiën en langlaufen)
De avond ervoor kon je deelnemen aan de workshop en nu was het gaan met die dingen. Bijna 8 km rijden met heuveltjes erin. Een behoorlijk uitdaging want die dingen zijn groot en moeilijk stuurbaar. Terwijl ik rond reed was Christophe het water ingedoken om naar de andere kant van het meer te zwemmen waar ik aan zou komen. Daar aangekomen waren de rollen omgedraaid. Ik zwom het meer over en Christophe reed terug. Het beloofde een heet weekend te worden, de zon was al behoorlijk warm.
Hierna begon de race echt. Op de mtb werden we met een roadmap op pad gestuurd. Wat een etappe, 42 km met bijna 1000 hoogtemeters. Vooral de soms haast onberijdbare stukken bagger waren loodzwaar. Aangekomen bij het wisselpunt volgde er 4 km hardlopen en kwamen we via de trails bij een ruine uit waar we moesten boogschieten . We schoten 3 keer mis en werden bestraft met nog een straf oriëntatieloop van 2 km. Hierna mochten de benen even rusten en klommen we de kajak in. 18 km genieten van het mooie weer op de Viroin. Tussen de stroomversnellingen door propte ik een zak noten en gedroogd fruit naar binnen om weer een beetje in balans te komen qua koolhydraten. De weg terug moesten we hardlopend 1cp vinden om vervolgens in de `transition area` weer coördinaten in te gaan tekenen. Ondertussen was ik lang het gevoel voor tijd kwijt.
Hierna volgde er een pittige hardloop trekking met 350 hoogtemeters. Tot dan hadden we alle cp`s tot nummer 13. De omschrijving was `op een rots`. Ik geloof dat we iedere rots gezien hebben rond dat bos maar we konden hem niet vinden. Er liepen zeker 10 teams op ons in. Na meer als een uur zoeken hebben we hem uiteindelijk gevonden met als gevolg veel tijdsverlies. Na dik 3 uur moesten we de skikes weer aan voor een rondje van 7.5 km.
Nu lag de uitdaging in 2 andere dingen. Het werd donker toen wij begonnen en 15 minuten later was het donker. Al snel brak er een onderdeel van Christophe zijn skik af. Gevolg was dat hij moest rennen met skikes op de rug. Maar ook dit overleefden we zonder kleerscheuren.
De nacht was gevallen en die gingen we al fietsend in. 40 km met 1700 hoogtemeters oriënterend in een pikdonker bos. Prachtig maar zwaar. Het eerste deel was ik nog fris en hoorde ik overal de dierengeluiden in het bos. We zagen soms ogen van dieren in onze hoofdlamp. Maar rond de klok van 3 uur werd ik overvallen door enorme slaap. Ik voelde steeds mijn ogen wegdraaien en was aan het vechten tegen de slaap. Het was ook daar dat ik in een split second in slaap viel op mijn fiets en de berm in reed. Ondertussen konden we cp 20 niet vinden en nadat we 2 weilanden inclusief prikkeldraad waren overgestoken probeerden we het nog eens. Het resultaat was dat we een uur later in hetzelfde weiland stonden zonder cp 20 gevonden te hebben.
Toen zijn we verder gegaan om niet nog meer tijd te verliezen. Met het licht worden kwam ik over de slaap heen (en met wat hulp van 2 NRG`s). Toen het licht was verwisselden we de mtb voor een loop van 20 km en 750 hoogtemeters. Na het intekenen besloten we om van de 7 te halen cp`s er 3 of 4 te vinden afhankelijk van de tijd. We moesten max 9.30 bij de fietsen terug zijn. We prikten er toch nog mooi 5 en hierna gingen we verder op de mtb. 21 km en 700 hoogtemeters verder kwamen bij een special task aan.
Een Via Ferrata, een oude ruine met hoge wanden waar er spinnenweb hing van touwen en andere leuke klimdingen. Een van de 2 moest een parcours afleggen. Christophe zou klimmen en ik ging in het gras liggen naast Nico die al steeds in slaap viel. Het duurde 1 seconde en ik was weg. Een powernap van een kwartiertje deed wonderen. Het was een grappig gezicht, iedereen die even ging liggen was in 1 seconde in slaap.
Het was een prachtig gezicht om al die klimmende mensen te zien hangen aan de hoge muren.
Ivm met de tijdslimiet hadden we nog 1 uur en 6 minuten om een run and bike te doen. We kozen 2cp`s en liepen ons het ongans. Onderweg kwamen we er achter dat die ene echt te ver was en we het niet zouden halen. Dan maar 1 cp knippen ipv 2.
Teruggekomen was ik toch niet helemaal helder van geest was toen we weer op de mtb stapten. Eerst vroeg Christophe waar mijn rugzak was toen ik aan kwam lopen met mijn fiets. Oh ja, mijn rugzak. Toen ik terug kwam en op mijn fiets wilden stappen vroeg hij wat voor fiets ik nu toch had. Ik keek nog eens en had gewoon een fiets gepakt met een wit zadel. Maar bij nadere inspectie was het ook maar een klein stukje wit en vooral grijs.
We reden met een ander team de laatste 20 km en dat ging behoorlijk hard. Nog maar eens 450 hoogtemeters. Uiteindelijk kwamen we bij het meer aan en was de laatste special task in zicht.
Met een autoband en je spullen naar de finish zwemmen. Nu is mijn autoband niet erg groot en mijn fiets bijna nieuw. 1 en 1 is 2. Ik heb mijn fiets laten liggen en ben zonder over gegaan. Halverwege hing aan een boei nog een cp als toetje. Na de finish moest ik nog wel even 3 km rennen om mijn fiets op te halen maar beter dat dan geen fiets meer.
Moe maar heel voldaan kwamen Christophe en ik na een dikke 30 uur racen over de finishlijn.
Hoeveelste we nu geworden zijn weet ik eigenlijk niet. We hebben uiteindelijk 6 cp`s van de 45 laten liggen. Wel zijn de kanjers van ons Malheur team Nico en Jacqueline 3de geworden, Top!! Na een heerlijk buffet en een paar Malheur biertjes ging om 21 uur bij mij het licht uit om vo om 7 weer de ogen te openen.
Terugkijkend was het weer een enorme grensverlegging. Ik blijf het een bijzonder fenomeen vinden dat je lichaam zomaar 30 uur kan sporten. Ik merk dat ik steeds wat sterker word. Ik weet beter hoe te eten (daar is oa Herbalife voor uitgevonden) en wat ik wel en niet bij me moet hebben. Iedere race leer ik weer wat bij, dat is ook het leuke als je steeds met iemand anders raced. Binnen het Malheur team heb ik nu met alle mannen geraced. Allemaal hebben ze hun tips en tricks en daar doe ik mijn voordeel mee.
De schade na deze prachtige race is redelijk beperkt gebleven. Wat stijfheid, veel schrammen op armen en benen, blauwe plekken, schuurplekken en 5 teken. Je wordt er in ieder geval niet mooier van.
De beroemde Rohloff naaf op/en mijn mtb hebben perfect werk verricht. In al het fietsleed van de deelnemers liep de mijne gesmeerd. (er waren oa 3 derailleurs kapot)
Roel en Wim hebben een geweldige uitdagende race neergezet waar alle teams van genoten en geleden hebben. Het was weer een mooi Pinksteren!
Martine

14:10 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-05-09

Op naar Malheur Raid XL

Terwijl Wim en Roel met hele andere dingen bezig zijn in de voorbereiding van de Malheur Raid XL proberen de anderen Malheurleden zich zo goed als kan voor te bereiden op de 30 urige race.
Wederom zullen wij met 2 mix teams deel nemen. Dit keer weer een andere samenstelling. Nico en Jacqueline zullen wel weer samen racen. Zij hebben nog iets goed te maken van verleden jaar. Daar ging het tijdens de Raid XL zo goed maar door materiaal pech eindigden zij niet waar ze hadden kunnen eindigen. Zij zinnen dus op wraak.
Ik zal samen met Christophe racen. Christophe zal na een lange tijd van blessures weer een race doen.
Met deze 2 teams zullen we pogen om het geel Malheur op het podium te krijgen. Het zal een hele klus worden want niet alleen is het veld sterk maar ook hebben Roel en Wim de wedstrijd erg zwaar gemaakt. Zoals te lezen was op deze site is het parcours killing. Maar gelukkig hebben al de deelnemers deze uitdaging.
We zullen het zien, het wordt in ieder geval een mooi pinksteren.
Martine

23:04 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-05-09

Nieuws uit het mapje "finaal"

Gisterenavond lag onze kleine Noa een dutje te doen, en was mijn vrouw naar de personeelsvergadering van haar werk. Ik had dan ook wat tijd voor mezelf, en heb Wim uiteindelijk een mailtje gestuurd...

Niks aan, hoor ik u al denken. Maar er is meer... De twee attachments bij het mailtje noemden "Postenbeschrijving Raid XL" en "Postenbeschrijving Short Track", en ze kwamen uit het mapje "finaal". Maw, wat mij betreft zit het parcours-bouwen voor de Raid XL erop.

Urenlang op de kaart staren, mogelijke routes afwegen, verkennen op het terrein en weer aanpassingen maken. Kriskras door de bossen lopen, verdwalen, en het mooiste paadje ter wereld tegenkomen (en niet mogen gebruiken wegens privé) :o(

Volgens mijn bescheiden mening wordt het een killer-parcours, een BK/NK zeker waardig. Genoeg variatie, een mengeling van korte en lange etappes, van lekker gààn tot slopend technisch... het zit er allemaal in. Als het broeikas-effect nu nog een beetje mee wil spelen, wordt het een fantastische race, dat voel ik gewoon.

Waarschijnlijk krijg ik straks van Wim een reply-mailtje met een paar opmerkingen, en is het terug naar het tekenbord voor alternatieven. Ik ga het vandaag even negeren, denk ik.

09:13 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-04-09

Proloog Raid Vert in google

Hieronder ons (Roel en Martine) parcours van de Proloog van de Raid Vert 2009. Let niet op de tijd want ik ben de garmin vergeten uit te zetten. De afstand die wij gelopen hebben is 10.48 km.

11:02 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-04-09

Raid Vert... From heaven to hell and back in 6 hours (Deel 2)

Even kijken, waar waren we gebleven...

House MD ging beginnen, en ik had net neergepend hoe het is om een nachtje tussen 20 snurkende hollandse beren te slapen.

Dag 2 van de Raid Vert dan maar, lichtjes geradbraakt van te weinig slaap, maar zeuren doen we niet. Het is ooit erger geweest... Na een lekker ontbijtje van "bokes méé moazestrontsjes" (da's kempisch voor boterhammen met hageslag), zou om 9 uur de start gegeven worden. De organisatie had mooie watervaste kaarten voorzien, die echter tijdens het kopiëren besloten hadden van schaal te veranderen. Dus moesten de brave mensen van JT buitensport in zeven haasten nog nieuwe kaartjes gedrukt worden. Superstrakke organisatie, toch. Ondertussen waren Martine en ik ook nog druk in de weer om alles een beetje op poten te krijgen. Wat een organisatorische ellende toch altijd.

Maar dan, als het startschot gaat, verdwijnt alle achtergrondgeluid, en gaat de focus op één ding: punten intekenen en zo snel mogelijk vertrekken. Martine had op voorhand op haar blog al gemeld dat onze strategie bij het run&bike onderdeel heel eenvoudig zou zijn: ik run, Martine bike. Een oneerlijke wereld me dunkt, maar het is niet anders. Ik zou sowieso op een te kleine fiets moeten rijden, hoewel het natuurlijk wel die spiksplinternieuwe Hilset met tubeless banden, rohloff naaf, en meer van dat high-tech lekkers is waar op deze blog al eerder over werd bericht. Maar we wijken af...

1, 2, 3 Start. Snel CPs intekenen, en wij weg. Met run&bike, dus Martine op de fiets, en ikke lopen. Martine had wel de hoffelijkheid om mijn rugzak te dragen, zodat ik toch tegen 13-14 km/u door de Ardennen ging. Een aantal snellere (mannen-)teams gingen ons voorbij, maar na CP1 begonnen we afstand te nemen van Nico en Jacqueline die ongeveer gelijk met ons aan de Run&Bike begonnen. Afgaande op de resultaten van de proloog gingen zij onze belangrijkste tegenstanders worden vandaag. En toen, halverwege tussen CP2 en 3, na ongeveer 1/3 van de run&bike, besloot de achterband van Martine's fiets dat hij zich wat platjes voelde vandaag... Lekke band, vermoedelijk een slecht afsluitend ventiel, en plots was van fietsen geen sprake meer. Run & bike werd omgedoopt tot run with bike... ELLENDE !!!

Maar dan doe je waar adventure racers goed in zijn, hé. Improviseren, niet zeuren, en doorgaan. Dus allebei lopen, met de fiets aan de hand. Natuurlijk is zoiets niet bevorderlijk voor je gemiddelde snelheid, en we werden dan ook links en rechts voorbijgegaan door teams. Geen enkele hoffelijke heer vond het nodig om Martine, als dame in nood, een handje toe te steken (behalve blijkbaar Raymond Beeren van Merrell DART, waarvoor mijn excuses). Dus gewoon lopen, terug naar de start, waar we onze fiets zouden herstellen. Nu is het blijkbaar niet zo makkelijk om een tubeless band op te pompen, en zo'n rohloff naaf is voor mij technisch gezien een puzzelstuk. Anyway, om een lang verhaal kort te maken, het heeft ongeveer 25 minuten geduurd vooraleer we terug op pad waren. Alles in acht genomen, zouden Nico en Jacqueline nu wel zeker een half uur tot 40 minuten voorsprong hebben. Dat podium konden we dus wel vergeten.

Toch besloten we om lekker door te racen, goed te genieten, en ons voor de rest niet te veel zorgen te maken. Op de fiets dus naar een bos achter Gouvy, waar een eerste oriëntatieloop op ons wachtte. Het fietsen ging lekker, al zagen we geen enkel ander team meer, tot aan het wisselpunt. Daar vertrok Team Salomon als eerste terug, die lagen dus een ganse etappe voor. De oriëntatie zelf was prachtig, en lekker doorstekend door het bos kwamen we exact uit op de CPs waar we moesten zijn. Bij onze eerste CP kwamen we Nico en Jacqueline tegen, en ook de 2 X-bionic teams, die de oriëntatie in ongekeerde volgorde deden. Ach, laat maar lopen... wij doen ons ding wel. De rest van de oriëntatie ging perfect, en we hielden er een goed looptempo op na. Ook bergop bleven we lopen, en Martine volgde me als een schaduw door het bos. Sterk bezig, al zeg ik het zelf.

 

Terug de fiets op, op weg naar het volgende wisselpunt waar een klimproefje op ons wachtte. Ook het terugfietsen ging erg goed, vooral vanwege het vele bergaf. Bijna aan het wisselpunt aangekomen, kwamen plots Nico en Jacqueline uit de andere richting. Bleek dat ze vergeten waren CP14 te knippen, en dus minstens een kwartier terug moesten. Daarmee verloren zij dus ook zeker een half uur, en waren het nu de twee X-bionic teams en de meiden van FAST die op kop lagen. Bij de wisselzone aangekomen moesten we een korte klimproef doen, en dan terug een oriëntatieloop. En weer gingen we als gekken tekeer. De oriëntatie klopte als een bus, en elke keer als ik dacht even te wandelen om de benen wat te sparen, begon Martine alweer te lopen. Supersterk gewoon, niet moe te krijgen. Het was echt een geweldig gevoel om het ene team na het andere op te pikken, en snelste tijden neer te zetten. Op het einde van deze tweede oriëntatie kregen we dan ook Arnaud en Marije, het tweede X-bionic team, in de gaten. Die hadden misschien nog 5 minuten voor op ons, maar met het voordeel dat we hadden uit de proloog, stonden we dus waarschijnlijk alweer op het podium.

Terug de fiets op dan maar weer, voor een lange fietsetappe. Hier slaagden we erin om X-bionische Arnaud en vriendin in te halen, en afstand te nemen. Onderweg nog snel een special task boogschieten afwerken, en dan als een gek weer die fiets op. We gingen echt supergoed, en maakten maar één klein oriëntatiefoutje. En plots, bij één van de laatste fietsposten, kregen we plots Elwin en Monique in het visier... Dat was geen 10 minuten meer. Of toch? Ach, gewoon doorgaan, het snot uit de neus en de blik op oneindig die pedalen ranselen. De laatste CP voor de finish bleek nog een leuke special task te hebben, één persoontje van het team mocht 100m naar een boei zwemmen en terug, om daar af te knippen. Monique en Martine bewezen voor eens en altijd wie nu eigenlijk het zwakke geslacht is, en terwijl Elwin en ik van de kant stonden te supporteren, gingen zij het ijskoude water in. RESPECT !!!

 

Uiteindelijk zijn Elwin en Monique met een minuutje voorsprong gefinished, maar hielden we dank zij onze voorsprong in de proloog toch 10 minuten over in de eindklassering: 1e plaats mixed. Ondanks alle pech in het begin, toch een perfecte en supersterke race afgewerkt. Als kers op de taart bleken we ook nog eens tweede algemeen geworden te zijn. Yeah, Malheur rules. Nico en Jacqueline hebben hun achterstand door de gemiste post niet meer kunnen goedmaken, en vielen net naast het podium. Zonde, want anders had dat er weer lekker geel uitgezien.

Ik weet het. 't Is een veel te lang verslag geworden, maar het was echt de moeite waard. De emotie om vanuit een verloren positie terug te knokken, en voluit te blijven vechten voor elke seconde, maakte de beloning aan de finish eens zo zoet. Werkelijk een geweldige race, en een ongelofelijke opsteker. Hoewel ik wist dat Martine sterk was, heeft ze me toch weer versteld doen staan. Er kwam geen einde aan haar kracht, 100% ervoor gaan is de normaalste zaak van de wereld voor haar.

Ik vond dan ook dat het niet meer dan normaal was dat ik zondag in de zetel zat en voor Stijn De Volder supporterde die Vlaanderen's Mooiste won. Ik had immers de dag voorheen Steinbach's mooiste gewonnen. En Martine, die liep ondertussen gewoon de marathon van Rotterdam. Gek mens!!!

En meer wil ik daar niet meer over kwijt.

Hupsakéé

Roel

NB; het verhaal van Martine kun je hier lezen.

10:32 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Terug van wegzijn : de Terra Incognita

Ik kan het niet verbergen...de Terra Incognita blijft nog steeds een van mijn favoriete  races.  We hebben er  tweemaal aan deelgenomen en telkens heb ik genoten van het  afwisselende landschap van eilanden,  zee, kust, bergen, groen, rotsen,...  Ook de sfeer was heel gezellig.  Ik herinner me nog steeds de gezelligheid op één of ander rotsachtig schiereiland waar we met zijn allen moesten wachten om over te varen tot de  zee wat kalmer was.  Ik ben er zeker van dat  de andere teamgenoten en verschillende Nederlandse teams  bij het lezen van de titel opnieuw de pijn zullen herinneren aan hun voeten nadat ze meer dan 30 km hebben afgezien op de messcherpe rotsbodem van het eiland Pag...Sorry mannen ! De resultaten ervan en de woelige zee zijn te zien in het begin bovenstaande filmpje.

En voor zij die het eens live willen meemaken.  Na een jaartje pauze is de Terra Incongita er weer van 23 tot 27 september.  Meer info op www.adventurerace.hr  . 

Alvast een voorsmaakje hieronder van hun website :

 Terra Incognita is an Expedition Adventure Race that covers over 400 km through Croatia - one of the most beautiful and diverse landscapes on the European Continent. Two and four person teams race non-stop for 24 hours a day during four days and five nights. They must make it from the start to the finish by themselves with no outside help. The clock never stops. Navigating over the entire course the teams must overcome demanding challenges of mountain biking, sea and river kayaking, hiking, canyoning and fixed ropes descending. In order to succeed competitors need to rely on their team-mate, their survival skills and their mental and physical preparedness. Strategy of movement, resting, sleeping and planning of food supplies and proper equipment is crucial. If one member drops out - the team is disqualified. Teams will be given exactly 5 days and nights to complete the course.. Terra Incognita is designed to push the boundaries of human endurance. It takes a lot of courage to start the race and only the most relentless can finish. Finishing this race is an extraordinary achievement. Winning Terra Incognita is beyond description. In 2009 the 8th edition of Terra Incognita takes place in the South Adriatic region and will include very different landscapes: the South Adriatic Sea with its islands as the backdrop, Dalmatian mountains that rise from the sea and reach over 1800 m of altitude, diverse lakes, rivers and the only remaining swamp on the Mediterranean! Also, Terra Incognita will include some part of Western Bosnia and Herzegovina and peaks over 2200 m of altitude!

 

04:15 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-04-09

Raid Vert... From heaven to hell and back in 6 hours

De Raid Vert en ik, da's een beetje een haat-liefde verhouding. Twee jaar geleden kwam ik net terug uit blessure, en zag ik alle kleuren van de regenboog in mijn pogingen om Ton te volgen. Daarbij was het weer nog van den hond zijn kl¨%/ten, wat het geheel alleen nog pittiger maakte. Afzien was het codewoord, maar toch met veel liefde.

Verleden jaar slaagden Ton en ik erin om de traditionele proloog op vrijdagavond te winnen, maar al in de eerste oriëntatieloop van de eigenlijke wedstrijd lieten we door een stommiteit een CP liggen en hoewel we als tweede eindigden, kwamen we in de eindafrekening pas op de 14e plaats terecht. Ook toen was het weer ons niet goedgezind, en regende het een hele dag pijpestelen.

Dit jaar beloofde Frank de Boosere (voor de Nederlandse lezers: da's onze weerman) een lekker weertje, dus gingen we eindelijk ontdekken hoe Steinbach er in de zon uitzag. Voor de eerste keer ging ik met Martine racen, en Nico met Jacqueline, dus het beloofde een leuke interne Malheur-strijd te worden. Ook heel wat andere top-mixed teams stonden aan de start (o.a. de altijd sterke meiden van FAST en 2 X-bionic teams), genoeg uitdaging dus.

Voor de proloog op vrijdag kregen we zoals gewoonlijk een aantal punten rond Steinbach voorgeschoteld, die we al lopende moesten oppikken. Drie punten lagen relatief ver weg in de velden, drie andere technisch moeilijker in het bos. De meeste teams vertrokken richting velden, maar in plaats van de meute te volgen, trokken we eerst naar het bos. Het idee was dat we als (bijna) enige team in het bos makkelijker de posten zouden vinden, en niet afgeleid werden door de lampen en reflecterende kledij van andere teams.

Die strategie bleek goed te werken, want na ongeveer een uur en een kwartier kwamen we tot onze grote verbazing als derde team (1e mixed) terug aan de finish aan.  En hoewel we een paar keer verschillende routes namen tussen de CPs, bleven Martine en ik telkens Nico en Jacqueline weer tegenkomen aan de CPs. Resultaat was dan ook dat ze maar een minuut achter ons de finish binnen (2e mixed). Het vijfde team liet nog meer dan 10 minuten op zich wachten, dus dat zag er in elk geval goed uit voor de langere race morgen.

Na de finish nog een biertje gedronken, want Nico was verjaard (hip hip rahoe), en dan het bedje in. Slapen tussen 20 ronkende nederlandse beren, het is een beproeving op zich. Dus een veel te korte nacht, maar ik vermoed dat iedereen daar wel last van had.

Voila, dat was de proloog. De rest is voor morgen, want House MD begint.

Toedeloe,

Roel

 

21:18 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-04-09

Op naar Raid Vert `09

Raid Vert `09

Ergens is het mis gegaan. Aanvankelijk had ik de Zware trail marathon in Cornwall geschrapt voor komend weekend en nu doe ik en een adventure race en de Rotterdam marathon.
Meestal kan ik duidelijke keuzes maken in het leven maar met 2 leuke dingen waarvan er 1 de schuld is van mijn werkgever kan ik dus geen keuze maken. Dus wordt de keuze beide doen. Verstandig of niet, dat zullen we wel zien.
Samen met Roel doe ik met Malheur Ultrasport mee aan de Raid Vert. Een race die traditioneel gezien erg slecht weer heeft . Het lijkt erop dat met mijn deelname deze traditie wordt doorbroken en het lenteweer gaat worden.
De race begint vrijdagavond om 22 uur in Steinbach/de Belgische Ardennen met een oriëntatie loop. Dit is tot 00.00 uur en dan kunnen we onze slaapzak in tot we om 9 uur met het tweede deel starten.
De site zegt dat dit de disciplines zijn die we moeten gaan volbrengen; ATB-en, orientation, running, archery, bike & run, special tasks. Een totaal van 90 km.
De schone taak aan mij om Roel te overtuigen dat hij wat meer runt en ik wat meer bike. Hij heeft wat last van de enkel waardoor hij misschien minder hard gaat. Maar ja, aan de andere kant, als we eenmaal in de wedstrijd zitten....
Daar komt bij dat er nog een ander team van Malheur is, Nico en Jacqueline strijden in dezelfde klasse. Het kan er nog wel eens fanatieker aan toegaan dan we willen.
De zaterdagavond wordt altijd afgesloten met een feest maar die moet ik dan maar missen om in ieder geval op tijd in bed te liggen in Rotterdam zodat ik redelijk fit aan de start sta van de Rotterdam marathon op zondag.

Martine

16:02 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |