19-03-09

voorbereiding Ultra Trail du Mont Blanc

utmb
Vorige week hebben we een nieuwsbrief ontvangen voor de Ultra Trail du Mont Blanc.  Zo'n nieuwsbrief is altijd een leuke prikkel voor je trainingen maar besef je ook dat dit evenement, waar we  met het  ganse team naar toe leven, stilaan nadert .  Zo bestaat mijn trainingsschema tot eind augustus vooral uit lopen.   De specifieke trainingen en het  fietsen als voorbereiding voor het WK AR in november begin ik dan na de UTMB.  Trouwens,  ik ben ervan overtuigd dat de conditie die je uit het lopen haalt even goed ten bate komt van het fietsen.  Meer nog, in een kortere tijdspanne haal je meer  resultaat uit het lopen dan het fietsen. Een uurtje lopen heeft meer  resutlaat dan een uurtje fietsen.  Uiteraard mag specifieke fiets training (kracht,  techniek,..) zeker niet ontbreken in je schema, vandaar dat ik toch nog éénmaal per week een mountain rit probeer te doen.  En éénmaal zwemmen per week blijft ook in mijn schema.  Gewoon omdat ik dit graag doe en het zeker zijn steentje bijdraagt voor het kayakken.  Maar in elk geval ligt de focus op lopen : één interval training per week, een intensieve duurtraining en voor de rest veel LSD-training (long-slow-distane) en Z1 loopjes.  Kilometers malen met een lage  hartslag.  Hierbij probeer ik iedere maand een LSD training te doen van  4 u, ééntje van 3 u, ééntje van twee en een half en ééntje van 2 u.   En een weekje rust. 

Naast de lange afstand van 96 km is ook het  hoogte verschil een uitdaging op de UTMB.  Dit is uiteraard moeilijker te trainen in ons vlakke landje.  Ik hoop dat mijn interval trainingen, nu en dan een uitstpaje naar de  Ardennen en enkele trailruns me hierop toch een beetje voorbereiden.  Wat betreft  dat laatste hebben we met ons  team enkele wedstrijden gepland.  Eind april combineren we onze  twee maandelijkse groepstraining met de Bouillonnante.  Een prachtige trailrun in de Ardennen over 50 km en 2.400 hoogtemeters.  Tijdens het  trainingsweekend in juni beperken we ons  tot lopen en nemen we deel aan La Grand Course.  Een trailrun van 2 x 50 km met onderweg een bivak.  Op 9   augustus staat dan nog de Trail du Val d'Heure op het  programma (56 km) en op 15 augustus nemen Nico en mezelf deel aan de Dodentocht.  Een wandeltocht van 100 km bij ons in de buurt.   De bedoeling is dat we hier afwisselend een half uur lopen en stappen.   Een ideale laatste test voor de UTMB, voor zowel onze  conditie, voeten als materiaal.

Wim

10:01 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-03-09

Geolives : een nieuwe speeltuin op internet

BE_10K_3D

Iedere trailrunner, mtb'er, adventure racer zal wel een bepaalde  liefde koesteren voor topografische kaarten.  Ikzelf heb toch al enkele schoendozen vol met allerlei topografische kaarten van verschillende  Europese landen.  De laatste 5 jaar vermeerderd mijn "Belgische schoendoos" gelukkig niet meer dank zij  de DVD van het Internationaal Geografisch Instituut  waar alle topo-kaarten van België op verzameld staan (basis schaal wel maar 1:50.000).  Maar  voor het buitenland of meer gedetailleerde kaarten moet ik nog steeds beroep doen op het aankopen van kaarten.

Maar vandaag heb ik een alternatief in O2-bikers ontdekt : www.geolives.com  .  Dit werkt volgens hetzelfde principe van een online muziekwinkel als iTunes.  Je kunt er  topografische kaartdelen downloaden van verschillende  Europese landen. Afhankelijk van het land worden er verschillende schalen aangeboden.  Zo kun je voor België alle 1:10.000 kaarten downloaden.  Nadat je een inschrijving van 15 eur hebt betaald kun je een stukje kaart (maptiles) downloaden aan 1 eur.  Een maptile van 1:25.000 bedekt een gebied van 25 km op 25 km.  Wegenkaarten zijn er wel gratis...maar als buitensporter  heb je daar weinig aan.  Bij inschrijving heb je recht op 5 gratis maptiles, en vermeld je de  code "BIKERS"  dan krijg je er nog 2 maptiles bovenop (geldig tot 31/12/2009). 

De nodige software  - Geolives PC Editor - kun je gratis downloaden.  Als je  vertrouwd bent met de DVD kaarten van het NGI zul je merken dat het om de zelfde interface gaat.  Het is dezelfde firma die het heeft ontwikkeld.  Heel leuk  is dat je de kaarten in 3D kunt bekijken, inclusief een animatie van de tocht die je als video kunt exporteren.   Ook het hoogteprofiel en -verschil van je tocht kun je gemakkelijk terugvinden.  Geolives biedt ook verschillende trails gratis aan. 

Eveneens biedt Geolives allerlei toepassingen aan voor zowel je GPS, Smartphone, PDA's,... maar dat laat ik aan de IT-freaks over.  Ik hou het nog graag gewoon bij een papieren kaart, want uiteraard kun je de kaarten uitprinten (moet nog uitzoeken of er kan geprint wordne op A3 want via de DVD kun je nekel op A4 uitprinten).   En nu ga ik op zoek naar een mooi 3D-kaartje voor de Malheur Raid XL...dus begin maar alvast te oefenen op 3D-kaartlezen...

 

 

11:02 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-03-09

Wenger Patagonia Expedition Race/Chili

Lina Augaitis is een adventure racer uit Noord Vancouver. Afgelopen maand heeft ze met een voor deze race samengesteld Team Buff meegedaan aan een 10 daagse Adventure race; De Wenger Patagonia Expedition Race in Chili.
Haar race verslag kun je op haar site lezen.Uiteindelijk hebben ze door blaren, allergische reacties, verkeerd materiaal en uitputting opgegeven.
Aangezien ik in December dit jaar in Chili wil gaan fietsen was mijn aandacht voor deze ar snel getrokken.

13:13 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-02-09

De Voshaar Salomon Foxraid 2009

Zaterdag zat ik om 5.45 uur in de auto op weg naar Eibergen voor de foxraid  adventure race. Samen met Nico hadden we als Malheur Team ambities. We wilde ons op het podium racen.
Na een briefing was om 9 uur de start. Het begon met een 6tal km`s hardlopen. Wel prettig want het was best fris. Er lag een mooie laag nevel op het landschap. Ze hadden een  trailparcourtje uitgezet langs de weilanden en door een bosje. En wat is een ar zonder hindernissen? 6 km alleen lopen is te simpel. Dus moesten we onderweg 2 maal door een buis die onder een bruggetje liep. Door de sloot dus. Wel zo makkelijk want dan weet je tenminste zeker dat je schoenen zeiknat zijn en hoef je geen pogingen meer te doen om die droog te houden.
Na 6 km kwamen we terug op het start terrein en konden we de coördinaten voor de eerste 9 checkpoints gaan intekenen. Vrij snel waren we klaar en stapte we op de mtb. Eigenlijk hadden we er gelijk een goed tempo in. Ik zat wat achter Nico zijn rug zodat ik uit de wind zat en we haalde wat teams in.
Na een aantal cp`s gevonden te hebben kwamen we aan bij een punt waar een bike-run was. We waren zeker bij de eerste 8 teams.
Ik startte met hardlopen en Nico fietste een stuk door. Op de kruising lag de fiets toen ik er aan kwam en zo fietste ik naar Nico. We spraken af dat ik door zou fietsen naar de afslag en daar moest Nico met de fiets een andere weg nemen. Hij mocht niet op het bospad. Daar ging het mis. Ik liep een 2/3 tal km langs het water en zag uiteindelijk aan het eind mijn fiets staan. Nico was in geen velden of wegen te zien en ik had geen idee waar ik heen moest. Hij had de kaart. Ik ben dus eerst de goede richting opgereden bleek later maar zag niemand. Dus ben ik terug gegaan en de weg over gestoken om vervolgens aan de andere kant langs het water te rijden. Ook geen Nico. Ik baalde als een stekker want daar ging ons podium plaats. Na heen en weer rijden kwam ik een Fransman tegen die ook zijn loper kwijt was.
Hij had een kaart en heb ik gekeken waar ik was en richting cp 7 gereden. Ineens hoorde ik Nico roepen. We hadden elkaar weer gevonden, maar hadden zeker 20 tot 30 minuten verspeeld.
In rap tempo zijn we naar het volgende punt gereden waar we de kajak ingingen. Lagen we eerst in het eerste veld, nu waren we afgezakt naar plaats 30 of zo.
In de kajak haalde we nog wel een paar teams in maar zagen we wat een gat er was geslagen omdat er veel teams op de terugweg waren en wij nog rond de 14 km moesten.
Het begon te regenen en te waaien en toen we terug waren, waren we beide verkleumd. Bibberend stonden we nieuwe cp`s in te tekenen. We stapte weer op de mtb en we begonnen aan een inhaalslag. De handen werden warm wat gewoon pijn deed.
We prikte de cp`s af en besloten er 1 te laten liggen ivm eventueel tijdsgebrek. Het volgende punt was een oriëntatieloop. We liepen rap en waren vrij snel terug. Hadden een boel teams ingehaald en stapte weer op de fiets.
Op de startplaats aangekomen lagen er nog een aantal special tasks. We hadden nog een klein uur. De special task hebben we met niet veel succes gedaan en daarom steeds extra dingen gedaan om alsnog de cp`s te krijgen.
Zo hadden we 26 van de 27 cp`s geknipt en kwamen we binnen de 8 uur over de finish. Nog even hebben we gekeken of die cp 15 nog konden halen maar dat was te ver.
We hadden echt goed geraced maar hebben onze kansen verspeeld op de bike-run. Het eerste mix team kwam 2 minuten voor ons binnen en had wel de cp 15. Met ons half uur verspilde tijd hadden we die cp 15 kunnen afknippen en ruim op tijd kunnen finishen.
Jammer maar helaas. Wel werden we 2de mix team.
Na een heerlijk bord boerenkool met worst sloten we de weer goed georganiseerde race af.

Martine

14:27 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-02-09

Team Malheur opnieuw in actie komende weekend...

Het seizoen is begonnen....Nico en Martine strijden dit jaar opnieuw mee voor het gemengde podium tijdens de Fox Raid in Gelderland (NL).  De Fox Raid is een 8 uren adventure race en is de eerste wedstrijd van de WERS 2009.  Het was ook vorig jaar dat Martine tijdens deze wedstrijd voor de eerste keer kennis maakte met adventure racing.   Ondertussen maakt Martine reeds een jaar deel uit van ons team als tweede dame naast Jacqueline.    Jacqueline heeft in 2008 met ons deelgenomen aan o.a.  de WK series in Portugal waar ze onklopbaar was ! In 2009 zal ze deelnemen met Roel,  Nico en mezelf aan het WK 2009.   Martine heeft in 2008 (o.a. Slovenië) eveneens bewijzen dat ze een waardige reserve is om Jacqueline te vervangen in geval van blessures of dergelijke.   Het is een ongelooflijke luxe om zulke twee schitterende dames in ons team te hebben ! 

Ook Nico heeft in 2008 bewezen dat hij uit het juiste hout gesneden is om adventure races tot een goed einde te brengen.  We zien echt al uit om met hem in Portugal te racen.

Naast de WERS wedstrijden,  de Malheur Raid XL en het WK in Portugal wordt de Ultratrail de Mont Blanc hopelijk ook een hoogtepunt in 2008.   Met Roel, Martine, Nico en mezelf hopen we daar een onvergetelijke ervaring op te doen.

Christophe en mezelf zijn vandaag toegekomen in Ischgl voor een 4 daagse tourski, de perfecte combinatie tussen trainen en vakantie.   Ik echter wel op mijn snowboard, maar "toursnowboard" klinkt  niet echt.

En Roel,  die is ook reeds volop aan het trainen en iedere vierkante centimeter kaart rondom Froidchapelle aan het bestuderen om jullie een uitdagend en mooi parcours voor te schotelen tijdens de Malheur Raid XL op 30 en 31 mei.

 malheur_glas En "by the way"...ons sponsorcontract met Malheur is verlengd tot 2011...dus jullie kunnen na de Malheur wedstrijden opnieuw genieten van een heerlijk Malheur biertje !  Schol !

11:45 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-01-09

The (wo)man

Oriëntatielopen, trailruns,  off-road duathlons...of allerlei mogelijke combinaties hiervan...het interesseert iedere adventure racer wel.   Dus waarom niet eens combineren dachten we met het Malheur Ultrasport team.

Dus de Malheur Raid XL 2009 wordt  het startschot van de Malheur (wo)man...de naam is nog onder voorbehoud want mocht een franstalige deze titel krijgen vrees ik dat hij niet zo fier zal zijn om met deze titel rond te lopen..dus alternatieven zijn welkom.

Uiteraard blijft  het niet  bij deze ene wedstrijd...om de titel te halen moet je na de Raid XL 2009 nog 3 andere wedstrijden weten te eindigen :

- najaar 2009 : Malheur trail du Viroinvalloise, een scoreloop tussen de 60 en 100 km, uiteraard off road  met kaart en kompas over de Ardeense heuvels (individueel)

- voorjaar 2010 : Malheur duathlon XL, een mountainbike wedstrijd onderbroken door enkele oriëntatielopen (individueel)

- mei 2010 : Malheur Raid XL

Hij/ zij die alle wedstrijden weet te beëindigen mag zich trots een Malheur (wo)man noemen..(het logo wordt gratis gebrandmerkt ...), maar hij /zij die daarbij nog het meeste aantal punten weet te verdienen wordt THE MALHEUR (WO)MAN.  

We voorzien een meer dan waardige prijs voor de winnaar om zijn/haar  zweet, bloed en tranen snel te doen vergeten...

Ik geef jullie geen ongelijk als je denkt  dat titels als Iron Man, Power Man, Duivel van Kasterlee,...vanaf mei 2010 zullen verbleken...

We houden jullie op de hoogte.

 

 

 

16:45 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-12-08

Een interview met Adventure Racer Gary Robbins en Mike Closer

Op de de site van Endurance Planet staat twee interviews met adventure racers Gary Robbins en met teamcaptain van ar team Nike, Mike Closer die nu in Abu Dhabi raced.
Je kunt  hier naar Gary luisteren en hier naar Mike beluisteren. Hieronder de intro`s zoals beschreven op endurance planet.

Some people might argue that stubbornness is a character flaw but it’s not if you’re an endurance athlete. Ask Gary Robbins of North Vancouver, British Columbia. The 32-year-old adventure racer took his never-say-die attitude into his first 100-mile ultramarathon this past year and set a new course record. Today on Endurance Planet we hear about the source of Gary’s stubbornness and we hear about his favorite mid-race hallucinations. "Hey, how did that 7-Eleven get in the wilderness?"
To learn more about Gary visit his blog at www.garyrobbins.blogspot.com

Team Nike adventure racing captain Mike Kloser was competing in Brazil earlier this month. He's in Abu Dhabi this week. And on February 11th he'll be defending his Winter Triathlon National Championship on Mount Bacheler in Bend, Oregon. Did we mention he'll turn 49 between now and then? Today on Endurance Planet we hear from the elite racer about the art of adapting to your conditions.
Dit is zijn site ,http://www.mikekloser.com/

Hieronder Mike Closer in een kleine kennismaking.
Martine

12:06 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-12-08

Nachtelijke oriëntatietocht

dropping
Op 31 januari organiseert Damesvolleybal Londerzeel in samenwerking met vzw AdventureRace.be hun 8ste nachtelijke oriëntatietocht.  Je kan starten tussen 18.30 u en 20.30 u voor een tocht tussen de 5 en 15 km.   De kortste tocht is een gezeliige familie zoektocht terwijl de tocht van 15 km sportiever en uitdagender is. 
Meer info op www.adventurerace.be

 

13:34 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-12-08

The ABU DHABI ADVENTURE CHALLENGE

Terwijl hier de winter zijn intrede heeft gedaan strijden 36 teams in Abu Dhabi in een adventure race. Met graden tussen de 16 en 26 is het goed vertoeven. Een mooi onderdeel lijkt mij de camel hiking.
The ABU DHABI ADVENTURE CHALLENGE is a multi sports race in teams of 4, racing over 6 consecutive days in Emirate of ABU DHABI
Disciplines are: Sea Kayaking, Camel Hiking, Cross Orienteering, Mountain Biking, Adventure Running, Rope Activities, In Line Skating
.
Ik las het eerste dag verslag op de site van Trailrunner. Uiteraard surfde ik door naar de site van de adventure race organisatie.
Tot mijn stomme verbazing zag ik dat de prijzen niet mis zijn. Het eerste team wint 40.000 en zelfs team nummer 30 krijgt nog 1600 ik neem aan euro`s of dollars.
Het inschrijfgeld is 3500 euro. Zo kun je in ieder geval bijna de helft van je inschrijfgeld terug verdienen als je niet bij de laatste 6 eindigt.
Zeer waarschijnlijk een hobby van de lokale olieboer die er wat geldprijsjes tegen aan heeft gegooid.
Er doet een belgisch team mee, B.AB.A orientation Belqique die nu op nr 29 staan. Nederland is niet vertegenwoordigt.
De site is hier te vinden en een dagelijks verslag op de site van Trailrunner.
Martine


 

12:47 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-12-08

Foodfest 2008

Na XPD-Portugal begint het stof in mijn hoofd een beetje neer te dwarrelen, de endorfine, adrenaline en andere -ines waarvan je intens gelukkig wordt, hebben terug een redelijk normaal peil bereikt, en ik kan mijn schoenen terug knopen (zie verslag van XPD, maar dat komt later nog).

Wat momenteel het meest tastbare overblijfsel is van Portugal, is mijn onstopbare neiging om alles met caloriewaarde naar binnen te werken. Eigenlijk is zo'n lange race, en al de voorbereiding die ermee vasthangt, een marteling voor je weegschaal. Een maand of twee op voorhand begin je met specifieke trainingen (vooral veel uren tegen LSD), en merk je dat je plots terug meer ribben begint te zien, en dat je buikspieren net dat ietsje duidelijker zichtbaar worden. Goed op je eten letten, geen alcohol, en veel uren sporten zorgden ervoor dat ik behoorlijk scherp stond. Maar omdat te scherp staan ook niet goed is, werden de twee laatste weken voor Portugal doorgebracht met carbo-loading, een ander woord voor eten waar je zin in hebt, zolang er maar veel suikers in zitten...

Dat je in Portugal een paar kilo's verliest, moet ik niet uitleggen, zeker. Ook al heb ik vijf dagen op een dieet van brownies, salami, kaas, kindermelkschijfjes (yammie) en andere zoetigheid en vettigheid geleefd, je krijgt gewoon niet genoeg binnen om je gewicht op peil te houden. Hoewel ik nooit honger gehad heb, merkte ik duidelijk op het einde van de race dat mijn lichaam gewoon te weinig energie had om nog echt snel te kunnen lopen of fietsen. Mijn spieren deden niet echt pijn, maar waren gewoon leeg...

En dan, anderhalf uur na de aankomst, wordt het startschot gegeven voor "Foodfest 2008"... Naar aloude gewoonte klonk het startschot in het locale Mickey D fastfoodrestaurant (da's McDonalds voor de niet-ingeweiden), en nu, een week later, heb ik genoeg speculoos, nicnacs, chocolade, marsepein,... binnen om een kleuterklas een maand gelukkig te houden. Als dit zo doorgaat, rol ik 2009 binnen. Ach, het zal wel van voorbijgaande aard zijn. Eén keer de vetrolletjes weer de kop op steken, zal mijn schuldgevoel me wel weer naar buiten drijven om te rennen, en zal ik mijn dieet wel weer aanpassen. In de tussentijd trek ik me er niet te veel van aan, ik heb het wel verdiend... 

Tot slot nog een kempische wijsheid: je wordt niet dik tussen kerst en nieuw, maar tussen nieuw en kerst. 

Groetjes van Holle Bolle Roel

 

09:19 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-11-08

Wie hoog mikt kan diep vallen...

Gisteren was het Belgisch Kampioenschap mountainbike oriëntatie... een belangrijke dag voor mij, want deze wedstrijd stond met een dikke rode stift omcirkeld in mijn agenda. Als je nog nooit buiten de top 3 van een MTBO geëindigd bent, en allebei de wedstrijden van 2008 met ongeveer 10 minuten voorsprong hebt gewonnen, mag je toch een hoge trede op het podium ambiëren, niet?

Viel dat even tegen, zeg...

Het begon vrijdagavond al, toen mijn 5-jarige neefje plots met een acute oorontsteking te maken kreeg. Nu ben ik niet snel ziek, maar een erg stressvolle werkweek en drie dagen congres in Bonn, Duitsland hadden blijkbaar hun sporen nagelaten. Gevolg: vrijdagavond kreeg ik lichte keelpijn, en een paar uur later kon ik nog amper slikken, zo'n pijn deed mijn keel. Zaterdagmorgen meteen naar de apotheker voor orophar en strepsils, en maar met een plat gevoel naar Halen (bij Diest) afgezakt, waar het BK MTBO doorging. Het dorpje Halen is maar een zakdoek groot, maar ik heb alle hoeken van de zakdoek gezien, inlcusief de kanten boordjes en zelfs de achterkant. Oorzaak: ik vond hondenschool Lupus niet, de locatie waar ik me moest aanmelden en inschrijven. Omdat het een BK was, had iedereen een verplichte starttijd (mijne was 10:39u), maar omdat ik heel Halen van voor naar achter heb doorkruist, verscheen ik 9 minuten te laat, hypergestressd en totaal ongeconcentreerd aan de start. Ik moest meteen vertrekken, en door die combinatie van factoren...

reed ik aan de eerste kruising, na 100m wedstrijd, links de kaart af ipv naar rechts richting CP1. Gevolg was dat ik al meteen op de eerste CP meer dan 5 minuten heb laten liggen op mijn naaste concurrenten, en gelijk mijn BK naar de maan geholpen had. Even spookte er door mijn hoofd om maar terug naar de auto te rijden en naar huis te gaan,maar ik kon er alvast wel een goede training van maken. Het duurde wel tot CP5 eer ik mijn ritme gevonden had, maar vanaf dan ging het weer erg vlot, en voelde ik de kracht in mijn benen terugkomen.

Toen ik echter naar CP10 weer een stomme fout maakte, heb ik het hoofd een beetje laten hangen, en heb ik gewoon de race uitgereden. Eindresultaat... niet geklasseerd !!!???!!! WATTE ?????????

Ben ik toch zeker niet in al mijn haast, en door een gebrek aan concentratie, vergeten de laatste post, CP14, af te prikken, op 250m van de finish !!! Je kon die niet missen, er is geen enkele andere route mogelijk tussen CP13 en de finish (of je moest met de fiets op de schouder door een patattenveld ploegen)... Gewoon vergeten, niet opgelet, en er gewoon langsgereden... Stomme idioot die ik ben !!! Anders had ik zeker derde geweest, zelfs met mijn beginstommiteit. Ook de tweede plaats was zeker niet onmogelijk geweest, al betwijfel ik of ik Wim Peers, de uiteindelijke terechte winnaar, had kunnen bedreigen.

Alweer een dure les geleerd, motivatie en concentratie zijn essentieel in dit soort oriëntatiewedstrijden, bijna even belangrijk als de fysieke kracht. Hopelijk heb ik nu mijn portie ongeluk voor 2008 wel gehad, en schijnt het zonnetje over 2 weken in Portugal. Ik heb dringend nog eens een succeservaring nodig...

Maar ach, terwijl ik dit typ, ligt mijn heerlijke dochtertje Noa in mijn armen te slapen... Hopelijk ben ik voor haar wel een kampioen ! Kwestie van alles in het juiste perspectief te zien, toch?

Roel

10:58 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

03-11-08

Nabeschouwingen Nike ACG Adventure Challenge

058305

Gisteren hebben Nico en ik de Belgische titel binnengehaald tijdens de  Nike ACG Adventure Challenge,  een 30 uren adventure race in de omgeving van Malmedy.   Uiteraard hadden wij stille ambities voor een podiumplaats,  zowel voor de Belgische titel als voor het  overall klassement waar we  derde eindigden na DART Merrel  en het immer sterke Salomon team.  Maar de hoofddoel van deze  wedstrijd was nog een laatste doorgedreven training naar  de XPD Portugal race toe.  Zowel een test om te zien hoe het met de conditie is gesteld maar ook het testen van wat nieuw en aangepast materiaal (Rainmates, Rohloff, TNT, Herbalife,…) waarover ik één der komende dagen zeker wat  meer zal neerpennen.

 Er zullen  zeker en vast nog verschillende  gedetailleerde wedstrijdverslagen volgen van andere teams, daarom zal ik me beperken tot een kort  overzichtje.  Maar in elk geval was het een schitterende wedstrijd,  een wedstrijd zoals een adventure race hoort te zijn.  De organisatie was perfect : super  enthousiaste en vriendelijke medewerkers, goede bevoorrading (thee, bananen, soep) ondanks dat er enkel maar water was beloofd, een  leuke T-shirt als souvenir en niet zomaar een T-shirt waarvan ik er  al 100 liggen heb om mijn fiets te kuisen,….  En uiteraard inhoudelijk was de wedstrijd ook top : lekker lange etappes maar toch met voldoende afwisseling, mooi uitgezochte cp’s waarbij de route tussen de cp’s de uitdaging was en niet  het  zoeken van de cp’s ter plaatse, mooie en uitdagende  omgeving,…. 

 

De zaterdag ochtend zijn we  gestart met een korte MTB etappe van 4 km om het deelnemersveld te spreiden waarna één van mijn mooiste oriëntatielopen ooit  op het programma stond.  Een 19 km lang parcours met slechts enkele cp’s maar zo mooi verspreid  op de verschillende heuveltoppen langs de verschillende valleitjes rond de Warche.  Een tocht om “u” tegen te zeggen, zowel fysisch als technisch.  Daarna volgden in de komende 24 uur nog 4 MTB etappes van elk ongeveer 40 km en 2 nachtelijke oriëntatietochten van 10 en 22 km en mochten we de super mooie Amblève afvaren over 24 km net als het  meer van Bütgenbach.   Een mini via-ferrata stond er ook nog op het  programma  bij zonsondergang.  Helaas een veel te vroege zonsondergang…het was absoluut geen luxe om een race te doen waarbij het langer donker is als licht !  Op een bepaald moment dacht ik dat het al middernacht was en het was nog maar 20:30 u. 

 

Wel was ik verwonderd dat er 14 teams hebben opgegeven, dit is bijna 50 %.  En dit al voor het  midden van de race.  Zo zie je dat een AR meer is dan alleen maar een fysische inspanning en dat heel wat andere factoren ook bepalend zijn voor het al dan niet slagen van een race.  Het 40-30-20-10 regeltje was hierbij weer mooi van toepassing.  Een AR eindigen is 40 % conditie, 30 % mentale weerbaarheid, 20 % navigatie, 10 % materiaal (inclusief voeding).  Zo zag je dat fysisch sterke teams hebben moeten opgegeven en dat  bepaalde minder fysische sterke teams de eindstreep haalden met de  glimlach. 

 

Het weer (alhoewel het kon veel erger..) was uiteraard een belangrijke reden van opgave.  Hierbij is conditie dan niet belangrijk maar wel mentale weerbaarheid en het  juiste materiaal.  

 

Blessures waren  een andere  reden.   Maar in hoeverre laat  je een blessure bepalen om te stoppen ?  Worden blessure soms niet misbruikt als reden van opgave ?  Ik heb onderweg ook krampen gehad maar dit gaat wel over wanneer je juist en voldoende drinkt en eet, Nico heeft ook in  het begin van de race een rots lelijk afgegleden met als gevolg een 10 centimeter lange snijwonde op zijn kont met alle mogelijke kleuren er rond in een straal van 5 cm.  En daarmee moest hij nog uren in een kayak zitten en zijn fietszadel de baas zijn.  Uiteraard is een adventure race het niet (voor iedereen en altijd) waard om nog weken of maanden  lang met een blessure te  blijven sukkelen…maar toch.

 

Ook degelijke kledij en materiaal kunnen opgeven  vermijden.  En het gaat hier niet altijd om peperdure fietsen of “high tech” mateiraal. Kleine dingen kunnen ook al veel helpen : kaarten plastificeren, watervaste stiftjes, reserve kledij  maar dan wel waterdicht verpakt,  voldoende  eten en drinken, een simpel buff-sjaaltje,…

En i.v.m. navigatie is het heel simpel : "it doesn't make sense to go fast if you go wrong".

Zoals eerder al geschreven :  “een adventure race is een metafoor voor de levensloop van de mensheid in geconcentreerde vorm. Het is de strijd met jezelf én de elementen, die een adventure race tot een fantastische sport maakt.”

14:47 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

28-10-08

Nog één maand keihard trainen...

R 046Exact volgende  maand vertrekken we naar Portugal voor de 5 daagse XPD Race.  Ieder van ons heeft enkele zware trainingsweken achter  de rug...en blijkbaar  met  positief resutlaat want Ton heeft enkele weken geleden een schitterend resultaat neergezet op de beruchte Zeeland marathon en Roel heeft vorig weekend met maar liefst 19 minuten voorsprong een MTB-O wedstrijd gewonnen.  Jacqueline heeft vorige week zaterdag een lange fietstocht gereden en de zondag tijdens de groepstraining voegde er  ze naast enkele oriëntatielopen nog een 90 km op de MTB aan toe aan een verscheurend tempo.  Ik zelf hoop dit weekend het reustlaat te zien van de voorbije trainingsweken tijdens het BK-NK Adventure racen  (NAAC) waar ik samen met Nico aan deelneem.   Deze 30 uren race zal zich afspelen in de  mooie omgeving van Malmedy en met Raymond en Wout als organisator en een sterk deelnemersveld  wordt het alvast een uitdagende wedstrijd.  Naast de vele hellingen wordt ook het weer ook een zware  tegenstander : regenbuien, mist  en  nachtelijke temperaturen tegen het vriespunt.  Ideaal weer om de rainmates uit te testen.   Vorige week zijn we eveneens naar een voordracht over sport en voeding geweest  en zullen de  tips zeker in praktijk eens uittesten net als enkele Herbalife produkten.  M.a.w. redenen genoeg om uit te zien naar deze wedstrijd.

Wim

 

12:54 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-10-08

West European Raid Series

WERSpourweb
Net als de voorbije 2 jaar zal de Malheur Raid XL opnieuw deel uit maken van de W.E.R.S., de West European Raid Series,  een adventure race circuit bestaande uit 6 middellange races in 4 verschillende  landen.   Volgende races zullen in 2009 op het  programma staan :

7 februari    Voshaar Fox Raid ( 10u) (NL)
3-4 april      JT Raid Vert (16u) (BE)
30-31 mei   Malheur Raid XL (30u) (BE)
27-28 juni   Raid 74 (24 u) (FR)
30-31 juli    GKM (3 dagen met bivak) (FR)
11-13 sept  Der Harz Adventure Race Challenge (36u)(D)

Meer info volgt binnenkort op www.raidseries.eu

 

04:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-09-08

Het ware avontuur

Vandaag is voor mij en voor mijn fantastische vrouwtje het grootste avontuur ooit begonnen. Op donderdag 25 September, om 9:35u werd onze wolk van een dochter Noa geboren, 3.775kg zwaar en 52cm groot. Onnodig te zeggen dat papa en mama zo fier als een gieter zijn.

Ons Noa 25-09-08 020

Ik voorspel trouwens dat binnen een jaar of 20 het WK Adventure racen gewonnen gaat worden door een Belgisch-Nederlands team, bestaande uit de jongste spruiten van de Malheurekes, team AMI en nog een paar andere baby-boomers.

  Ons Noa 25-09-08 011

01:39 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-09-08

de Outdoorchallenge

Nico en ik zijn de groentjes van het Ultrasport Malheur Team. Desalnietemin begonnen we vol vertrouwen aan een 17 uurs race. We waren er om 21.30, eerst de materiaal check en daarna een lekker bakkie koffie. Helaas, dat laatste was er niet. Geen tent of plek waar je even kon `hangen`en wat kon drinken behalve de kleedkamer. Nu was het al behoorlijk koud dus de meeste racers hingen in de auto tot de start om 00.05 uur. De start begon met hardlopen. Met een luchtfoto moest je naar de eerste CP zien te komen om de eerste kaarten op te halen. Dat was niet heel moeilijk en na een half uurtje waren we terug bij het begin. In een bushokje zijn we de kaarten gaan bekijken en alle coordinaten in gaan tekenen. De kaarten zagen er niet gemakkelijk uit. Veel losse delen op verschillende bladen. Het was dus ook even puzzelen om alles in te tekenen. Maar een klein uur na de start gingen we op pad. Het eerste deel op de mountainbike. Na 2 uurtjes fietsen moesten we met fiets een water over dmv 2 touwen. Ik vond het helemaal niets, ik zag de een na de ander aan het touw van links naar rechts vliegen om maar hun evenwicht te bewaren.  Het was een koude nacht. Mocht je in het water vallen warm je nooit meer op. Maar ja, ik moest er toch aan geloven. Na een dikke 10 minuten ging eerst Nico. Wij waren zo slim om onze fiets met een spanband aan het touw te hangen ipv aan het zadel alleen. Nico kwam er goed over. Toen ik, de eerste meters gingen goed. Maar halverwege begon ik te zwabberen. Op een of andere manier kwam ik op mijn kont op het touw terecht. Opstaan lukte niet meer want dan duwde ik het bovenste touw naar voren en het onderste naar achter. Dus dan maar op de kont verder. Zo duwde ik de fiets naar voren en probeerde krampachtig mezelf te verplaatsen. Ik was blij dat ik aan de overkant was, behalve natte voeten was ik droog gebleven. In de koude nacht fietsten we verder en kwamen we vast te zitten op CP 3. We wisten zeker dat we goed zaten maar konden de CP niet vinden. We hebben zeker een half uur gezocht. Zeker toen er nog een ander team verscheen op hetzelfde punt. Dan ga je weer zoeken. Tijdsverlies dus. We hebben hem niet gevonden. We fietsten verder en ergens onderweg hebben we een black out gekregen. We dachten dat we ergens op onze route waren maar waren heel ergens anders. Gelukkig kwamen we erachter en zijn we terug gefietst. Maar het betekende wederom tijdsverlies. Daarna ging het oriënteren eigenlijk erg goed. Nico oriënteerde, ik keek mee en leer ervan. We vonden de CP`s maar kwamen wel ver na het tijdslimiet aan op een wisselpunt waar je moest lopen. Een rondje van 12 km werd voor ons een half uur omdat we nog maar 3CP`s mochten doen ivm de tijdsoverschrijding.Overigens had de organisatie alle cutoff times veels te scherp gezet. Niemand kwam voor die tijd aan. Jammer want het betekende voor alle teams dat er CP`s overgeslagen moesten worden. Sommige teams moesten hele onderdelen overslaan. Nico en ik lieten ons niet gek maken en wij gingen verder. Voor ons was het doel een mooie training en vooral leren. Na de loop moesten we nog een stukje fietsen tot het kano punt. Een bizar punt. Wat was nu het geval. Je kwam aan de ene kant van het kanaal aan en aan de andere kant lagen de kanoes. Er was een touw gespannen over het kanaal net naast het viaduct. De bedoeling was om via dat touw aan de overkant te komen. Wij en nog een ander team hadden dat niet in de gaten. Mijn oog was op het viaduct gevallen en bij nadere inspectie kon je langs de rijksweg via een oud voetpad oversteken. De mensen van de organisatie maakte ons ook niet duidelijk hoe wij aan de overkant moesten komen. Dus wij zijn via het viaduct overgestoken. Terwijl we daar stonden met een kano in de hand kwam er een groot binnenvaart schip aan. Die zag terwijl hij dat viaduct onderdoor ging het touw, probeerde te remmen maar dat lukt natuurlijk niet. Het touw bleef hangen aan de voorkant van het schip, werd strak gespannen en gelanceerd als een katapult en klapte op het schip. De schipper ging natuurlijk helemaal uit zijn dak, terecht. Het enigste waar ik aan kon denken was aan het feit dat wij zomaar met dat andere team aan dat touw hadden kunnen hangen. Ik wil niet weten wat er dan was gebeurd. Een ernstige inschattingsfout van de organisatie. Terwijl het schip op de politie wachtten hebben wij de volgende coördinaten ingetekend en zijn wij in de kano gestapt. Vervolgens hebben we de fietsen aan de overkant opgehaald en op de kano gebonden. Zo zijn wij het kanaal afgepeddeld met het ochtendgloren. Er lag een prachtige mist over het water. Het was wel het moment waar we alle 2 een slaapaanval kregen. Tijd voor NRG. Kletsend kwamen we na 14 km aan bij het wisselpunt ondertussen waren we in België. Daar stapte we weer op de fiets en vervolgde we onze race in België. Dat we op de grote wisselplaats te laat zouden komen wisten we al lang en boeide niet echt. We hebben alle CP`s gedaan en het oriënteren ging feilloos. Hier en daar moesten we nog een stukje rennen om de CP te vinden. Het parcours was prachtig, in de bossen, over de heide waar veel mooie mtb trails lagen. Je raakt gedurende de dag altijd een beetje het gevoel voor tijd kwijt. Het is altijd bizar hoe snel de tijd gaat. Maar ergens in de middag kwamen we bij een wisselpunt aan. We mochten niet meer de korte loop en mtb oriëntatie doen ivm de tijdslimiet. Daar kregen we weer nieuwe coördinaten en voor we in weer in de kano sprongen eerst nog wat geklim over een touw en balk. Een mooie route in de kano, peddelend tussen de weilanden en het riet door kwamen we na 7 km bij de volgende CP. Daar moesten we een stuk lopen om bij het volgende wisselpunt te komen. Het weer lopen ging niet zo heel soepel in het begin. Ik voelde mijn knieën wat, vooral stijfheid. Na 1 km voelde het allemaal weer redelijk. Via een mooie afgesneden route door een weiland waren we er redelijk snel. Dat we wel tussen de koeien 4 sloten doormoesten, 5 keer over prikkeldraad en ik languit in de brandnetels viel was bijzaak. Daar stonden de steppen klaar. We mochten nog maar naar 1 CP ivm de tijd. We konden ook kiezen om het helemaal over te slaan maar we wilden toch nog wat km`s maken op de step. Achteraf gezien hadden we het steppen beter kunnen overslaan en de hele fiets etappe kunnen doen. Dan hadden we 80 punten kunnen halen ipv de 20 met het steppen. een aantal slimmeriken hadden dat door, wij hebben daar nooit aan gedacht. Het was even wennen want ineens waren er heel veel mensen op de step en mtb. Daar was namelijk ook het wisselpunt van de korte 7 uurs race. Die was die morgen om 10 uur gestart. Na het steppen weer op de fiets voor de laatste km`s. Helaas mochten we ook daar maar 2 cp`s aandoen. Daardoor waren we 35 minuten te vroeg bij de finish. Jammer want we hadden nog makkelijk een paar cp`s kunnen vinden/fietsen in die 35 minuten. Het was na de race de klacht van velen. De tijdslimieten waren fout ingeschat en daardoor konden veel mensen niet alles doen. Na de douche volgde er een heerlijke pastamaaltijd. Daarna volgde de prijsuitreiking. Tot onze verrassing waren wij derde geworden in de mix/dames klasse. Er waren overigens maar 5 mixed teams dus niet echt spectaculair, maar toch. Wat echte klasse was, de jonge meiden van het team FAST waren eerste zowel in onze klasse als in de overall klasse. Een prestatie om trots op te zijn als je het van al die kerels wint! Nico en ik waren toch ook wel content met de derde prijs, altijd weer goed om de gele Malheur kleuren op het podium te zien! We hadden over het algemeen goed geraced. De 2 fouten die we gemaakt hebben zijn er om van te leren. Bovenal waren we een goed en gezellig team! De fietsteller stond op 115km. Het kanoen zou rond de 21 km zijn. Het lopen is misschien 15 km geweest en de step rond de 8 km schat ik. Als team zeker voor herhaling vatbaar! De organisatie was ok. De mindere punten zijn hier al genoemd. Tijdens de race klopte alles op de limietstijden na. Voor de race en na de race vond ik het allemaal karig. Een kop koffie had niet misstaan en een sportdrank na de race ook niet. Als team betaal je 150 euro en dan hoort zoiets en een shirt of buff er ook wel een beetje bij. Martine

19:27 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-09-08

Tijd om te trainen

images Beetje per beetje ben ik het aantal trainingsuren aan het opkrikken als voorbereiding voor de XPD Portugal in december.  Van een 10tal uur per week moet dit stijgen naar een 20tal uur per week tegen de laatste weken voor de eigenlijke wedstrijd.   Hierop krijg ik geregeld de opmerking te horen "wanneer doe jij dit in godsnaam toch ?  Je hebt toch ook een gezin en een drukke job ?".  Het is inderdaad soms wat puzzelen, maar toch is het mogelijk.  Het leuke aan indivuele sporten is dat je het  kan doen "tussen de soep en de patatten" :  je bent niet afhankleijk van bepaalde vaste trainingsuren.  Je hoeft je ook niet te verplaatsen naar  een sportcentrum, je kan beginnen lopen of fietsen vanaf je voordeur en eindigen  net voor je douche. En je hoeft ook al geen verplichte "after-sport" meer te doen.  Dus een uurtje voetballen neemt waarschijnlijk meer tijd in dan 2 uurtjes lopen.  Zo ga ik geregeld 's morgens vroeg lopen en ben ik nog tijdig thuis om met het gezin te ontbijten en  ga ik één of tweemaal sporten over de middag.  Een ander middel om niet te veel te knagen aan de "gezinsuren" is om verschillende  trainingen op een zelfde avond te combineren.  Zo ga ik de maandagavond al lopend naar het zwembad en doe ik op die manier gemakkelijk 2 tot 3 uurtjes sport.  Een uurtje later  thuis komen is minder erg dan een iedere avond  weg te zijn.  En één van mijn favorieten om mijn LSD  trainingen te doen is het lopen of fietsen te gebruiken als "verplaatsing".  Als we op familie bezoek of dergelijke gaan,  ga ik er al lopend of fietsend naar toe en vertrekt mijn vrouw met de kinderen een beetje later  per wagen.  Zo hadden we dit weekend een familie feest "bachten de kuppe" (omgeving Veurne)  en ben ik "verkleed als loper" met de trein tot in Komen  gereisd om de laatste 33 km al lopend af te leggen.   Drie uur lopen op kaart is altijd veel plezanter dan 3 uur lopen in je vertrouwde omgeving.    Aan een rustig tempo van iets meer dan 10 km/u en met een gemiddelde hartslag van 131 bpm heb ik lekker kunnen genieten van  "Flanders Field" langs de Ijzer en het kanaal Ieper-Ijzer. En uiteraard heb ik ook een begrijpende vrouw die zelf ook geregeld aan sport doet...  

Dus vanaf nu geen excuses meer dat je geen tijd hebt om te sporten...

08:45 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-09-08

How to become an adventure racer...

Op een Australisch forum zijn dit de voorwaarden om als adventure racer erkend te worden :
1. Dragged a canoe through the woods for 2 miles just to save time
2. Swam with your bike up some stagnant river
3. Eaten food off the ground that someone else dropped
4. Had monkey butt
5. Worn your compass to dinner
6. Fallen asleep on your bike
7. Cursed race directors, their children, and their children's children
8. Lived in a van down by the river because you spent all of your money on gear
9. Contracted some disease that no Dr.'s ever heard of
10. Beaten the piss out of someone because they called it a "Hippie Triathlon"

Als ik de  races van ons Malheur Ultrasport Team eens overloop dan kan ik  gemakkelijk bij ieder puntje wel minstens één voorbeeld geven...

En wat betreft de Malheur Raid XL...we proberen jullie toch ieder jaar te helpen om aan minstens 75 % van deze voorwaarden te voldoen, al hopen we dat puntje 7 overgaat zodra je die Malheur aan de aankomst in je handen krijgt.  Vorig jaar lag de focus inderdaad op puntje 1 en 9.

07:45 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-08-08

Column Henk Kraaijenhof (bron onbekend)

  Henk is internationaal bekend dankzij zijn activiteiten als trainer, begeleider en consultant van onder andere Nelli Cooman, Merlene Ottey, Letitia Vriesde, Mary Onyali, Patrick Stevens en Miguel Janssen. Ook was hij verbonden aan de Omaanse en de Zwitserse Atletiekbond, voetbalclub Juventus en volleybalclub TVN.

 

Adventure racing: is dat wel ‘sport’?

De mens, een kwetsbaar wezen zonder klauwen of slagtanden, is relatief hulpeloos ten opzichte van de elementen en zijn natuurlijke vijanden. Desondanks heeft de mens zich kunnen aanpassen aan de meest barre omstandigheden: de hoogste bergen, de droogste woestijnen, het luchtruim, de poolgebieden. De mens is het leven op deze planeet zelfs gaan domineren, enkel en alleen dankzij… zijn hersenen. Pioniers hebben de meest ontoegankelijke gebieden op deze aarde voor ons verkend. Strijdend met de elementen, pogend zich daar te handhaven, waar dat onmogelijk leek. Aldus zijn de witte plekken op de kaart verdwenen, de meest onbegaanbare plekken betreden, de toppen verkend, de diepten gepeild, de pioniers verdwenen. Ons leven is veilig geworden, uitdagingen verdwenen, inspanning werd overbodig, uitdagingen onnodig. Steekwoorden van nu zijn ‘vervreemding’, ‘consumptiedrift’, ‘isolatie’, ‘gemakzucht’, ‘verveling’, ‘vervlakking’. Misschien vandaar de moderne hang naar extreme sporten. Maar: die extreme takken van sport, mógen we dat wel ‘sport’ noemen? Sport onderscheidt van andere bezigheden. Sport kent een belangrijke lichamelijke component, waarbij de sporter de motivatie haalt uit het plezier in het bewegen. Sport betekent meestal ‘competitie’ en kent daarom regels deze strijd in goede banen te leiden. Op deze competitie bereidt de sporter zich voor: hij traint.

 

De kracht van de competitie zit ‘m in het aantal beoefenaars: hoe meer deelnemende partijen, des te sterker de competitie. Adventure racing heeft alle kenmerken van sport. Ja, zelfs van topsport, waarbij het uiterste wordt gevergd van de deelnemers. Meedoen aan een Adventure race betekent als een pionier de grenzen van je capaciteiten verkennen en verleggen, zowel lichamelijk als geestelijk. Als een ontdekkingsreiziger. Niet vanwege onherbergzame gebieden, maar wegens de zoektocht naar de eigen grenzen, krachten, reserves, maar ook beperkingen, diep van binnen. De zwaarste strijd is de strijd met jezelf, met het stemmetje, dat voortdurend roept: ‘stop maar, hou er mee op, nu is het genoeg geweest.....’ Het is moeilijk een andere tak van sport te noemen die zo'n groot beroep doet op de veelzijdigheid van een sporter: uithoudingsvermogen, kracht, aanpassingsvermogen, flexibiliteit, teamgeest, risicobereidheid, stabiliteit, wilskracht, creativiteit, frustratietolerantie, stressbestendigheid... Aldus is een Adventure race een metafoor voor de levensloop van de mensheid in geconcentreerde vorm. Het is de strijd met jezelf én de elementen, die een Adventure race tot een fantastische sport maakt. Zowel voor deelnemers als voor toeschouwers, die - nu spreekt ik over mezelf – zich met een gepaste vorm van jaloezie in stilte afvragen hoe zij het er van af zouden brengen. Kortom: voor deelname aan een Adventure race moet je een topsporter zijn van het zuiverste water.

17:21 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-08-08

We leven nog...

Roel is in volle voorbereiding voor het vaderschap van zowel de Belgische titel MTB-O en een dochter, Nico heeft  net de Dodentocht (100 km) achter de rug, Christophe is volop aan het  trainen voor de Grand Raid Godefroy (160 km MTB), Martine is al enkele weken in de States met o.a. de Gore-Tex Transrockies op het programma, Jacqueline heeft net een schitterende  prestatie neergezet tijden een 5daagse AR in Zuid Afrika en Ton is naast  de vele trainingskilometers het  huishouden aan het doen want Jacqueline blijkt momenteel vooral enkel maar te slapen...  Zelf ben ik ook net terug van 2 weekjes Alpen.

M.a.w. voldoende redenen waarom het  enkele weken stil was op de weblog.  Maar ondertussen hebben wij wel onze agenda wat opgevuld in afwachtng van de XPD Race in Portugal :

25-30/8 : Gore-Tex Transrockies (Martine)
7/9 : OHM Trail (Wim)
7/9 : Grand raid Godefroy (Christophe)
20/9 : Outdoorchallenge (Martine en Nico)
6/10 : X-bionic Veluwe Classic (Wim en Muriel)
1-2/11 : BK en NK adventure race
15/11 : BK MTB-O (Roel)
30/11-4/12 : XPD Portugal

Wim

14:06 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-07-08

BOA (Bull of Africa)

Van 9 tot en met 16 augustus ga ik samen met drie leden van het Falke team deelnemen aan de "Bull of Africa". Een non-stop adventure race voor teams van 4 personen over minimaal 570km, in Transkei en de Oost Kaap regio. Teruggekomen uit Slovenië was Ton uitermate gefrusteerd en zag geen kans om zijn topvorm in iets anders te uiten dan keihard trainen en alternatieven te zoeken om met die vorm iets tastbaars te doen. Zoekend op internet ontdekte hij dat een eerder racemaatje van hem, Fokko Hoeksma, in augustus met een team zou meedoen aan de Bull of Africa. In een mailtje wenste hij hem veel plezier en succes en gaf aan dat als er nog een plaatsje in het team vrij was dat ze gerust aan hem mochten denken. Afgelopen woensdag bij een vervroegde thuiskomst van onze fietsvakantie bleek dat Fokko (en Pepijn) naarstig op zoek waren naar een vervanger van een teamlid die vanwege privé-omstandigheden zich had afgemeld. Daar Ton echter op zijn werk niet meer de benodigde vrije dagen kon regelen kwam ik in beeld. Binnen enkele uren moest ik beslissen. Zijn daar van die enge beesten? Is het daar niet super heet. Moet je malariapillen gaan slikken? Het zijn zo van die vragen die bij mij opkwamen. Maar ook gedachten als: "Zo'n kans krijg je niet iedere dag, ik ben nu fysiek fit en ik heb nog vakantie, en het is een uitdaging om met 3 volslagen vreemden 7 dagen door Afrika te trekken". Dus waarom zou ik niet gaan! Mijn enige voorwaarde is dat ik op de eerste schooldag na de zomervakantie op mijn werk wil zijn. Ik heb nu nog geen vlieggegevens binnen, maar ik ga er van uit dat dat gaat lukken. Ik ben gisteren alvast begonnen met de voorbereidingen. Nieuwe buitenband op mijn MTB gelegd, want in de oude zat een scheur, opgelopen in Slovenië. Langs de dokter geweest om informatie te halen over inentingen. Gelijk een afspraak gemaakt voor woensdag voor een tetanusprik en hepatitus, bij de bieb een reisgids van Zuid Afrika gehaald en 's avonds de voeten ingesmeerd met karité-boter. Vanmorgen ben ik tijdens mijn duurloopje even langs het zwembad gegaan om door te geven dat ik nog een paar daagjes weg ben en niet kan komen werken (zomers geef ik zwemles in het buitenbad). Kortom, momenteel is het een hectische periode, waarvan een mooie ervaring half augustus de bekroning zal zijn.

 

Jacqueline.

11:14 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-07-08

BK Adventure Race

150px-Jersey_belgianflag
In samenspraak met de NARB (Nederlandse Adventure Race Bond) werd beslist om de Malheur Raid XL aan te stellen als Nederlands Kampioenschap 2009.   Dus leek het logisch om er dan ook maar een BK van te maken gezien we toch naast de vele Noorderburen ook heel wat Belgen aan de start hebben. Uiteraard wordt de Master's Race  (30 u) genomen voor zowel het BK als het NK, want als je een nationaal kampioenschap AR organiseert, moet  het minstens AR-waardig zijn, m.a.w. het  overbruggen van de nacht hoort  daar bij !

Het zou de eerste keer zijn dat er een BK AR zou worden georganiseerd.   Maar in aanloop van volgend jaar heeft de NARB  i.s.m. X-free (toevallig de zelfde gepassioneerde persoon die de geschiedenis zal ingaan als hij die alle Vlamingen, Walen en Nederlanders ooit op één AR wedstrijd kreeg ) onlangs  de mooie beslissing genomen om het NK 2008 ook maar als BK 2008 aan te duiden.  Zeker omdat het NK in de Ardennen zal doorgaan en de organisatie verschillende Waalse teams verwacht.  En met dit bericht nu ook hopleijk nog heel wat Vlaamse  teams.

De Nike ACG Adventure Challenge (NAAC) op 1 en 2 november wordt het NK-BK.  Deze  24 uren wedstrijd voor teams van 2 personen is zeker  niet aan zijn proefstuk toe en heeft  al voldoende bewezen dat het  een prachtige en goed georganiseerde wedstrijd is....en zeker nu het dit jaar zal doorgaan in de Ardennen belooft  dit een uitdagende strijd te worden.  

Met het Malheur team zullen wij zeker meestrijden voor de "nationale titel".  Het is in elk geval een goede test een maand voordat we naar Portugal vertrekken maar of de topteams tijdens de XPD  onder  indruk zullen zijn van onze driekleur op onze  mouwen is een andere vraag...in elk geval zo'n  titel is altijd leuk en baat het  niet, het schaadt niet.

12:18 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-06-08

Foto's AR Slovenie

72157605829187695_7f27ace82e_l

15:42 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-06-08

AR : de perfecte leerschool en dieet

 photo5
Gisteren namiddag zijn we thuis gekomen van onze adventure race in Slovenië.  Met 2 Malheur teams hebben we er deelgenomen aan een driedaagse adventure race. Een uitgebreid wedstrijd verslag van het 2de team kun je reeds hieronder lezen 
en heel wat prachtige foto’s zijn hier te zien. Een verslag van Malheur Ultrasport team 1 volgt ook binnenkort. Maar toch alvast enkele nabeschouwingen.  Het verloop van de wedstrijd was voor beide teams ongeveer gelijkaardig tot ongeveer 25 uur racen, er was nauwelijks een half uur verschil tussen beide teams.  Helaas  heeft het 2de team (Ton, Martine, Christophe en Francis) ongeveer halfweg de race besloten om uit de race te stappen na enkele navigatieproblemen en een knieblessure.  Wij   (Roel, Jacqueline, Nico en mezelf)  zijn een dag later als vierde team toegekomen maar door het missen van enkele cp’s zijn we maar  8ste in het  totale klassement.  Twee navigatie fouten en een heel moeilijk te vinden punt (een verouderde  kaart van 1:50.000 in de bergen is als een Ikea kast zonder handleiding in elkaar steken) hebben er toe geleid dat we enkele punten moesten overslaan.  Alhoewel overslaan niet  het juiste woord is als je weet dat we hierdoor zowat 90 km meer gemountainbiked hebben).   Onze doelstellingen waren in de eerste plaats  ervaring opdoen (vooral voor Martine, Nico en Jacqueline voor wie het hun eerste echte lange AR was) en  vervolgens de wedstrijd volledig uitdoen en alle cp’s te vinden maar helaas zijn we in dit laatste  niet in geslaagd.  Zijn we daarom zwaar ontgoocheld ?  Neen ! Uit verliezen kun je meer leren dan uit winnen.  We zijn ons allemaal bewust waar het minder goed is gelopen en we weten dus dat we zeker nog aan deze puntjes moeten sleutelen voor we naar het WK vertrekken.  Het  heeft geen zin om deze punten op te sommen  gezien we  het allemaal zelf nog eens op een rijtje moeten zetten en ook omdat we geen zin hebben om onze voorlopige  zwakke punten aan de concurrentie te vertellen...   Uiteraard moeten we ons niet enkel focussen op onze zwakke punten...fysisch en mentaal was iedereen reeds super sterk op de meeste disciplines. Ieder van ons heeft de ander wel verbaast tijdens een bepaalde etappe. Roel die ons naadloos door de 2 technische  oriëntatie etappes loodste, Jacqueline die onsterfelijk blijkt te zijn, Nico die ondanks een moelijke start er sterker en sterker op werd, Francis die weer als eens als een berggeit de beklimmingen bedwong, maar deze keer dan een berggeit die even snel als de Nederlanders zich voortbeweegt op 8 kleine wieltjes, Martine die mentaal niet te  kraken is en ons verraste met haar  eeuwig enthousiasme, Ton die nog maar eens heeft aangetoond dat hij fysisch ijzersterk is en als geen ander een teamlid kan motiveren en helpen en Christophe die ondanks wat minder  trainingsuren wegens een blessure toch weer heeft bewezen een ongelooflijke fietser en stapper te zijn.  Uiteraard zal de ene nog wat meer tijd in het water moeten doorbrengen, de andere (lees voraal de belgen) wat meertijd op de in-lineskates en nog anderen zullen zeker een paar Alpentochten in hun vakantie moeten plannen.  Ook onze slaaptactiek heeft zijn vruchten afgeworpen  net als het testen van  materiaal , voeding (een Mac Chciken voor de wedstrijd) en drank (een pint aan de finish doet toch nog steeds wonderen).    Allen zijn we  het er ook over  eens dat een AR waarschijnlijk het beste dieet is...welke ander dieet  kan in drie dagen tijd je 29.000 kCal doen verbranden ?   

Samengevat, de paardekracht is er ! Nu  enkel  nog de perfecte span uitwerken om het volledige koetswerk zorgeloos aan de eindstreep  van het WK te brengen. Wim
 photo6

16:45 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Slovenie door de ogen van Martine

Je zou onderweg bijna een notitie boekje meenemen om later na te kijken wat en wanneer we nu wat gedaan hebben. Het begon op de vroege vrijdagmorgen. Om 5 uur stonden we allemaal naast het bed om te zorgen dat we om half 6 onze gearbox ingeleverd hadden. Om 6 uur vertrok de bus met alle deelnemers naar Bled. Daar begon om 10 uur de start.
Daar ligt een prachtig meer met een eilandje in het midden. De normale mens gaat met een bootje naar het eiland, wandelt wat rond en bezoekt het kerkje wat erop staat. Een prachtig plaatje zie je hier.
Wij deden het anders. Om 10 uur vertrokken we op de inline skates voor een half rondje meer. Bij checkpoint 1 skates uit en het water in om naar het eiland te zwemmen. Ik had besloten om mijn wetsuite niet aan te trekken want dat moest je het erna namelijk meenemen in je rugzak die toch al behoorlijk zwaar was. Dus met wetshirt en bikini ben ik naar het eiland gezwommen en dat was prima te doen qua temperatuur. De toeristen die rond wandelde keken vreemd. Uit de hoek van een steiger zagen ze mensen het water uit komen, die vervolgens de trap van de kerk op rende. Een kaart afknipte en weer het water in sprongen.  Dezelfde weg weer terug zwemmen wat in totaal 1 km zou zijn.
Daarna wederom met de skates aan weer terug naar het startpunt. Daar maakte wij ons klaar voor een trekking. Het is even wennen om  hard te lopen met een rugzak vol op je rug maar het went. Zo rende we wat dorpjes en tussen de velden door. 
Na 2.5 a 3 uur bereikte we het kajak punt. Wederom omkleden en de tassen op de kajak binden. Het was verplicht om hier je wetsuite aan te hebben. En dat was een goed idee want het water was ijskoud. Ik ben samen met Francis in een kajak gestapt en enthousiast liet hij mij voorin zitten. Na 5 minuten begreep ik waarom. Ik kreeg al het water over mij heen. Maar het was een prachtige tocht. Er zaten stukken in waar veel stroming stond en waar het een kunst was om niet om te slaan.  Ton en Cristophe zijn 1 keer omgekiept. Lang leve de wetsuite. Na zo`n 1.5 a 2 uur kwamen we aan bij het volgende punt. 
Een fietstocht waarbij er een speciale oriëntatie in een bos zat. Veel smalle paadjes , een leuk mtb parcours. Ton en Francis waren de kaartlezers en deden het geweldig. Cristophe keek mee. Ik heb mij er niet mee bemoeit, dat is nog een brug te ver. Ik vind het een sport op zich en bekijk met bewondering hoe ze de weg vinden.
Tijdens de fietstocht moesten we nog wat andere dingen doen. Zo moesten we omhoog klimmen, al lopend. Om vervolgens een leuke abseiling te doen. Later kwam het caving nog aan de beurt. Iets in een grot doen.....dat hoefde maar door 2 mensen gedaan te worden dus dacht ik laat mij dat maar doen. Ik dacht gebukt die grot in te gaan en iets af te knippen. Nou, bukken lukte niet echt, het was zowat op je buik door de grot. Waarbij op de grond aardig wat water lag en boven je puntige rotsen. Als ik mijn helm niet op gehad had, was ik er bebloed uitgekomen. Op knieën, handen en buik zijn we erdoor heen gekropen en hebben we onderweg nog een Sloveen `gered` die vast zat. Wat die bezielde weet ik niet maar hij dacht met zijn grote lijf door een gat te kunnen waar ik niet eens door heen paste.
Achterin de grot hebben we onze cp afgeknipt en zijn we weer terug gekropen. Als je een claustrofobie hebt zul je hier volledig decompenseren. Met geschaafde knieën was ik blij de buitenlucht weer te zien.
De tocht vervolgde we verder op de fiets, de lucht was ondertussen behoorlijk zwart aan het worden. Binnen een korte tijd begon het ongelooflijk te onweren, bliksemen en vooral te regenen. Het kwam met bakken uit de lucht en hield zeker wel een uur aan.
Uiteindelijk kwamen we voor het eerst aan bij onze gearbox. Daar snel wat gegeten, een blikje tonijn is toch niet echt lekker als je het zo opeet. Maar de dubbele herbalife shake spoelde het goed weg. Vol geladen met een nieuw zak eten, warme en droge kleding vervolgde we onze weg voor een lange trekking.

Het was rond half 7 in de avond. Het lopen begon met een hele lange klim naar boven de berg op. Een zware klim want hij was erg steil, maar wat een prachtig gebied. Uiteindelijk kwamen we na een paar uur boven aan. Door de alpenweide naar een berghut.
Daar liepen we een tijdje op en neer en langzaam begon de nacht te vallen. Onderweg waren er prachtige ver gezichten en zelfs nog 2 herten die alleen Francis zag. Niemand weet of het een hallucinatie was. Met licht op onze hoofden liepen we de nacht in. Ik vind het altijd bijzonder om s`nacht te lopen. Het heeft iets speciaals. Het was veel dalen, wat klimmen en stukken vlak. Waar we konden rennen deden we dat. Onderweg heb ik een mini cursus stokken lopen gehad van Ton. Dat is als je er handig mee wordt toch een stuk makkelijker. Het bespaart je aardig wat kracht.
Na ongeveer 9 uur gelopen te hebben bereikte we weer een cp en daar stond onze gearbox. Mijn fietsbroek was nog niet droog dus besloot ik mijn loopbroek maar aan te houden. Dat was achteraf niet zo slim. Andere schoenen aan, eten en na 15 a 20 minuten gingen we weer op pad, nu weer op de fiets. Op zoek naar cp 20. Die cp zal ik nooit meer vergeten.
We fietste wederom in een prachtige omgeving, het werd licht en overal zag je bos en bergen. Het andere Malheur team waren we al met de trekking tegen gekomen en die kwamen we nu ook weer tegen. Gezamenlijk zochten we, helaas, geen cp. Wij besloten een andere kant op te gaan en klommen stukken met de fiets aan de hand wegen op die niet beloopbaar waren. Zo ging het eigenlijk uren, klimmen, klimmen en soms afdalen. Uiteindelijk waren we echt de weg kwijt.
De closing time van cp 20 was 8 uur en die hadden we al lang overschreden. De volgende cp tijden kropen ook voorbij  en wij zaten nog steeds in het @@@bos. Na 7 uur fietsen waren we uiteindelijk in een dorp. Ver weg van alle cp`s.
Daar hebben we nog eens goed overlegt. Aangezien Cristophe last had van zijn knie na een eerder knieband letsel was het voor hem duidelijk. Hij zou stoppen. Dan ben je als team niet meer compleet en dus doe je niet meer mee. Francis vond dat reden genoeg om dan ook te stoppen omdat het race element er niet meer was. Dus bleven Ton en ik over. Wij besloten om dan samen de race uit te maken. Dit alles in goed overleg, Iedereen begreep elkaars keuze. Dus moesten we op cp 25 zien te komen. De weg zag er niet veel belovend uit.
Er lagen 2 grote bergen voor ons. We moesten Slovenië uit fietsen en via Oostenrijk er weer in. Het was bloedheet en de klimmen waren eindeloos. Als je dacht dat de eerste klim steil was dan was dat niets vergeleken bij de 2de. Die was echt steil. Mijn benen waren totaal leeg gefietst. Met veel moeite en pijn en hulp van Ton kwam ik ook die berg over.
Onderweg denkend wat te doen. Doordat we niet meer in de race zaten en ik mij zo leeg gefietst had vond ik het geen goed idee om door te gaan voor de fun. Veel fun zou ik er niet aan beleven dacht ik zo. Uiteindelijk kwamen we na 12 uur fietsen bij cp 25 aan. We hadden 31.5 uur non-stop geraced.
Ik besloot daar om ook niet meer door te gaan. Tuurlijk wilde ik ook wel de race afmaken maar doordat we niet meer met het hele team waren maakte dat wel een groot verschil. Er was geen twijfel mogelijk dat ik verder geraced had als we nog compleet waren. Maar nu was dat niet zo en dan komt de vraag waarom zou ik mij volledig uitputten als we niet meer echt racen. Ik wist ook dat er nog een mtb trekking van ongeveer 9 uur aan zou komen en dat zou de mtb afstand op misschien wel 300 a 350 maken ipv 160.
Ik had vrede met de keuze want we hadden echt goed geraced in een geweldig team. Ik had er van genoten en stukken ontzettend afgezien. Ik had niet meer als een 8 uurs race gedaan en nu 31.5 uur. Mijn grenzen zijn op alle manieren ongelooflijk verlegd.
De slaap was tot dan erg mee gevallen. We hadden nog geen slaap genomen omdat we ons goed voelde. Ik nam iedere 6 uur een NRG tablet en dat leek goed te helpen. Onderweg heb je hoogtepunten en dieptepunten. Je komt er overheen. Dan voel je overal pijn en na een half uur is het weg en geniet je. Ik blijf het een ongelooflijk iets vinden dat je je lichaam in staat kan stellen tot zoveel sporten non-stop. Met een sport als dit is je mentale kracht een hele belangrijke factor.
Het is voor mij 1 leerproces geweest. Hoe moet ik mijn gearbox klaar maken? Wat moet ik eten? Hoe moet ik min krachten verdelen? Waar moeten mijn spullen zijn, rugzak of gearbox? Ik heb nieuwe dingen gedaan, kajakken op zo`n rivier, in een grot gekropen, de langste afstand ooit op een mtb gezeten, weer eens geabseild, prachtige trekkingen gedaan.
Kortom, een onvergetelijke ervaring die naar meer smaakt.
Pas als je dit doet begrijp je hoe hoe je je trainingen kan indelen. Uiteraard heb ik veel te weinig op de fiets gezeten. Maar dat was nu eenmaal zo omdat ik in Uruzgan zat. Maar ik zou in het vervolg bv meerdaagse mtb tochten maken. 3 dagen 60 km ofzo. En combinaties met hardlopen. Ik heb veel meer inzicht gekregen.
Maar het is een prachtige sport. Een sport die je tot je grenzen brengt van waar je denkt misschien wel nooit te komen. En je gaat over die grenzen en verbaasd je zelf dat je dat kan. Een sport die zoveel afwisseling heeft en je door prachtige natuurgebieden leidt. Wat ik ook erg mooi vind om te zien is dat alle teamleden die al zo veel ervaring hebben nog steeds leren en nog steeds zo vol enthousiasme zitten.
Wat ik vooral nog wil vermelden is de prachtige prestatie van Malheur team 1. Die zijn uiteindelijk door gegaan na ook 5 cp`s  gemist te hebben. Ze finishte zondag middag rond 14 uur, na 54 uur racen, om trots op te zijn!!!
Verder hebben we 2 superverzorgers en fans bij ons gehad, Ton en Bieke. Onze steun en toeverlaat op momenten dat wij het niet verwachten, Dank!!
Ik ben blij en trots om in zo`n goed, gezellig, enthousiast, gemotiveerd en sport minded team te zitten als het Malheur Team!
En oh ja, als je nu wat extra calorien wil verbranden is dit de sport. Nico heeft zijn hartslagmeter omgehouden en heeft na 54 uur racen bijna 29.000 calorieën verbrand. Een kleine berekening leert dat dat voor mij rond de 17.000 calorieën zijn over de 31.5 uur. Niet zo gek dat ik heel de dag al honger heb.
NB; de organisatie van de adventure race was er een van grote klasse. Een prachtige en afwisselde race wat tot in de puntjes geregeld was!
Nb2; Slovenie is echt een prachtig land wat zeer zeker de moeite waard is om eens te bezoeken. Een outdoor land bij uitstek. Ik zal hier zeker nog eens terugkeren. Er komen nog wat foto`s aan......

14:48 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-06-08

nieuws uit Slovenië

 

 

Zonet nieuws ontvangen van Wim. Beide teams doen het heel goed! Ze bevinden zich ergens in het midden. Het eerste team (Jacqueline, Nico, Roel en Wim) zijn 3uur voor op de sluitingstijd. Het tweede team (Martine, Ton, Francis en Christophe) volgen op een half uur.

Ik ontving dit bericht vandaag (vrijdag) om 18u25, ze zijn vertrokken deze morgen om 5uur...dus al even onderweg.

Nu hopen dat beide teams zo verder doen! Het thuisfront duimt alvast...

Muriel

21:04 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-06-08

Slovenia... stilte voor de storm

Hallo allemaal,

Groetjes vanuit Slovenie. Er is hier mogelijkheid om te internetten, dus werken we nog snel de blog even bij.

Na een lange maar voorspoedige rit tegen de middag aangekomen in Velenje, het epicentrum van de ARS Slovenia Adventure Race. We waren blijkbaar eerste team... een voorteken? Terwijl het gisteren nog bewolkt en regenachtig was, schijnt vandaag de zon volop, en dat belooft zo te blijven. Het weer is dus alvast OK.

We hebben gisteren ook de kaarten gekregen en de verschillende etappes van de race, en het belooft een prachtige, afwisselende, maar toch vermoedelijk ook loodzware opdracht te worden. We vertrekken vrijdagochtend voor een twee uur durende rit naar Bled, waar we om 10 uur starten met inline skaten, dan zwemmen we naar het kapelletje-op-het-eilandje (google maar eens naar foto´s van Bled), inline skaten terug, en dan een aaneenschakeling van lopen, MTBen en allerhande andere dingetjes. Vrijdag is een "spelletjesdag", met kayakken, klimmen, afdalen, orientatie, speleo aaneengeregen met de MTB en te voet. De eerste nacht beginnen we met de eerste langere trekking, en zaterdag zijn het voornamelijk langere trekking- en mtb-etappes. Zondag nog wat tubing (als half-verzopen otters op een binnenband de rivier afdobberen), en dan in sneltreinvaart (nu ja) naar de finish. Net voor de finish nog een technische looporientatie... ik ben benieuwd hoe dat gaat lukken na 2 dagen zonder slaap. 

Veel afwisseling in elk geval, check de website van ARS Slovenie voor meer details, parcours, verslagen, en race-updates: ars.adventurerace.si.

Het nerveuze inpakken-uitpakken van de rugzakken, materiaalbox,... is achter de rug. Nu alleen nog carbon-loading, en slapen, en dan zijn we klaar voor morgen.

Groetjes allemaal,

Roel en de rest van Malheur Ultrasport team 1 & 2

16:59 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-06-08

Adventure Race slovenie 2008

Volgende week vertrekken we met  Malheur Ultrasport Team naar Slovenie. We zullen met 2 teams meedoen aan een adventure race in Slovenië. Het is een 50 urige non-stop wedstrijd.
Team 1 bestaan uit Wim, Nico, Jacqueline en Roel. Team 2 uit Cristopher, Ton, Martine en Francis. De categorie waarin wij meedoen is de explorer. Hierbij moet je team uit 4 personen bestaan met minimaal 1 vrouw. Er is ook een categorie rover, de afstand is daar 160 km over dezelfde 50 uur maar deze race doe je met 2 personen.
De afstand die we moeten overbruggen is 270 km in een prachtig natuurgebied, de Šaleška valley, Kamniško-Savinjske Alps en Gorenjska region.
Er zijn tot nu toe 14 teams voor Explorer ingeschreven en 18 teams voor Rover. Hier kun je op video zien wat ons zo ongeveer te wachten staat.
Het zal voor mij een unieke ervaring worden en ik heb ook geen idee hoe ik het ga doen. Ik ben op zich goed getraind alhoewel wat meer lang duurwerk, zwemmen en kayakken prettiger was geweest maar dat lukte simpelweg niet in Urzugan. Aan de andere kant denk ik dat je er voor je gevoel nooit klaar voor bent. Je moet het gewoon gaan doen en ervaren. Wat vooral een belangrijke kwestie zal zijn is je mentale kracht. We zijn met z`n 4en in het team en met z`n 4en ben je veel sterker dan alleen.
De disciplines die we moeten doen zijn de volgende;
Trekking; 60 km
Mountainbiken; 164 km
Caving; 500 meter (iets in grotten doen)
Zwemmen; 1 km
Kayakken; 15 km
Canyoning; 1 km (door de loop van een rivier een canyon volgen, door middel van een combinatie van wandelen, klimmen, springen, zwemmen en abseilen.)
Skaten; 15 km
Klimmen; 30 meter
Abseilen; 30 meter
Speciale oriëntatie; 5 km

Dinsdag avond vertrekken we met 2 campers. Woensdag is de aankomst en introductie van de disciplines. Donderdag is materiaal check en meetings.
Vrijdag is het om half 6 de gearboxen inleveren, om 6 uur vertrek naar de start om vervolgens om 10 uur van start te gaan voor mijn eerste echte adventure race.
Zondag in de loop van de morgen zullen wij finishen en een welverdiende koude Malheur drinken! En nu maar hopen dat het weer een beetje meewerkt.

martine

12:22 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-06-08

Berglopen... de praktijk

Een tijdje geleden stond er op de blog al een theoretische bespreking van het hoe en wat van berglopen. Met de (voor sommigen misschien verbazingwekkende) opmerking dat dalen vaak zwaarder is dan stijgen.

Verleden week had ik het genoegen om een weekje in Tromso (Noorwegen) te vertoeven voor mijn werk, en omdat het daar toch altijd licht is (een stukje boven de poolcirkel) en omdat ik na 11 uur non-stop vergaderen toch wel eens behoefte heb aan wat frisse lucht, gingen de loopspulletjes ook mee. Tromso3De eerste twee dagen heb ik me beperkt tot wat kleinere bultjes in de buurt, omdat ik 's avonds ook nog eens ging eten met de collega's... maar de laatste dag heb ik het diner geskipt en heb ik de aandacht gericht op een zeshonderd meter hoge top die van aan de overkant van het water mijn hotelkamer binnenkeek. Er loopt een kabelbaan naar de top (de Fjellsteige voor de experten), maar ook een pad. Dus dat zou het doel worden. Niks kabelbaan natuurlijk, trailrunninig. 600m is niet al te hoog, maar als je vanop zeeniveau vertrekt, is het toch wat anders. Op de foto zie je de kabelbaan lopen, de eigenlijke top ligt nog wat hoger, maar is moeilijk te zien. De meeste sneeuw was al weg, maar vooral van de kabelbaan naar de top toe ging ongeveer de helft van het pad nog over sneeuwvelden. Een mooi doel, toch...

 Het pad zelf was prachtig, slingerend door de bomen, en hogerop op een bedje van mos en andere roestbruinerige plantjes die net de winter overleefd hadden. Tromso1In het begin niet te stijl, maar het laatste stuk was te steil om te lopen, dus trainde ik de techniek van "Bij het wandelen worden de handen onderaan de dijen, net boven de knieën geplaatst. Het bovenlichaam moet helemaal voorover gebogen, min of meer parallel met de helling, zijn. Tijdens het stappen worden de handen gebruikt om op de knieën druk te zetten en zo als het ware zichzelf omhoog de helling op te duwen. " Of zoiets toch.

Op de top snel wat foto's gemaakt, want er was een fris windje, dus ik bleef niet te lang rondhangen. Ondertussen was het al na 21:00, maar dat merk je helemaal niet. Gewoon daglicht, zelfs geen begin van schemering. De afdaling begon leuk, en als een raket ben ik de berg afgeschoten. Korte pasjes, hoge frequentie, rug rechtop... volgens mij zoals voorgeschreven in de blog. Na goed twee en een half uur stond ik terug beneden, een beetje knikkend op de knieën vanwege het lange en harde dalen maar toch tevreden. Mooie tocht gehad, goeie training. En dat stijgen en dalen valt behoorlijk goed mee. Wel een beetje anders dan vlak lopen, maar al die heisa rond de juiste daaltechniek, en hoe specifiek die belasting voor de spieren wel niet is. Pffft, allemaal een beetje overdreven, toch.Tromso2..

Ondertussen is het nu maandag, en begint eindelijk het pijnlijk houten-potengevoel uit m'n dijen te verdwijnen. Lang geleden dat ik nog zo stijf geweest ben. Vooral de kwadriceps hebben het blijkbaar zwaar te verduren gehad, want ik heb vier dagen met kromme poten gelopen. De "zo moeilijk is het toch allemaal niet" houding van verleden week is volledig verdwenen. Dalen is afzien, een slagveld voor je benen, een tsunami van melkzuur, de ergste training die ik in jaren gehad heb... geen wonder dat wij lagelanders niet kunnen volgen in de bergen. Dit kan je bij ons niet trainen. Een nieuwe les in respect en nederigheid voor de geologie.

Vanavond loop ik van mijn werk naar huis, op het gemakje 18 km, niet te snel, om de laatste restanten melkzuur weg te krijgen. Ik kom alleen de brug over het Albertkanaal tegen (ongeveer 5 meter positief hoogteverschil), onmiddelijk gevolgd door de beklimming van de brug over de E313 (nog eens 4 meter D+ droog aan de haak). Ik ga me vooral fixeren op de afdaling van die ondingen. Zoals een wijs man ooit zei "training is everywhere".

Hopelijk zijn ze in Slovenië lief voor ons... Daar hebben ze alleen maar bergen!!!

Roel 

 

09:39 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-06-08

10 jaar Eco-Challenge

  Op You Tube kwam ik 2 mooie filmpjes tegen. Onderstaande is een samenvatting van 10 jaar Eco-Challenge. En een filmpje dat is gemaakt als promo voor adventure racen met gelijk een stukje geschiedenis  over AR.
Dat filmpje  kun je zien als je hier klikt.

Martine 

11:01 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) | Tags: video adeventure racen, 10 jaar eco challenge, promo adventure racen |  Facebook |