01-06-08

Teamtraining

Het afgelopen weekend was het de laatste teamtraining voorafgaande aan de race in Slovenië. Het speelde zich af in mijn vorige en huidige ‘speeltuin’, de bossen van zuid-west Nederland en om en nabij de Oosterschelde. Fietsen, nachtelijke bosoriëntaties, skeeleren, jumarren en abseilen, kayakken en zwemmen waren de ingrediënten waarmee we ons vermaakt hebben. Iedereen was er en … de blessure van Wim lijkt gelukkig mee te vallen, het herstel van Christophe verloopt goed, Roel is gefocust en heeft een hele nieuwe dimensie aan het gewicht van je materiaal besparen toegevoegd (ja zelfs aan het gewicht van je schoenen kan gesleuteld worden), Nico’s overnames tijdens het fietsen waren zeer pijnlijk terwijl zijn oriëntatiekwaliteiten indruk maakten, Martine heeft de meest veilige skeelers en is ondanks dat toch niet te stoppen, de taaiheid van Jacqueline maakt menigeen jaloers en ik …, ik weet dat het goed zit.

 

Ton.

20:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-05-08

laatste teamtraining voor AR Slovenië

Copy of team in wolken 2Vanavond komen we samen in Zeeland voor een laatste gezamelijke training voor we naar Slovenië vetrekken.  Op het  trainingsprogramma staan alle disciplines waarmee we geconfronteerd zullen worden in Slovenië : kayakken, zwemmen, skaten, lopen en mountainbiken.  
Op 17 juni vertrekken we met 2 campers, want we zullen op 20 juni met  2 teams aan de start komen te staan.  Team 1 bestaat uit Ton, Christophe, Franics en Jacqueline en het  andere  team bestaat uit Roel, Martine, Nico en Wim.  Helaas staan nog maar 6 teams ingeschreven op de website voor de 3 daagse race...vreemd want voorbije jaren was deze race een echte klassieker : perfect georganiseerd, prachtige en uitdagende omgeving, niet duur,.... Laat ons hopen dat er nog wat teams bijkomen want het  is uiteraard altijd leuker om tegen meerdere  internationale teams te racen.  Zo niet, geen probeelm,  het  gaat hem vooral  om ervaring op te doen , want voor enkelen in ons  team is het de eerste maal dat ze  een race zullen doen van meerdere dagen zonder  (veel) slaap.  En wat het belangrijkste is, het wordt  een mooi weekje "ravotten" in de Sloveense bergen met een leuk groepje vrienden (die uiteraard alles zullen geven om  minstens 1 seconde  beter te preseteren dan wat ze  kunnen...)

Wim

12:33 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-05-08

How to become a succesful adventure racer

buybook2gifvk7
Martine zit momenteel nog steeds ergens diep in de woestijn en om haar "mentaal" voor te bereiden op haar eerste meerdaagse adventure race binnenkort in Slovenië heb ik haar een leuk boek opgestuurd : Guide to Adventure Racing, how to become a succesful racer and adventure athlete.  
Op haar weblog heeft ze er een stukje over neergepend :"Het boek heb ik in 2 dagen verslonden en ik heb helemaal zin in mijn eerste 3 daagse race met het Malheur Ultrasport Team. Die gaat overigens plaats vinden in de derde week van juni in Slovenie. Nu ben ik totaal nieuw in de sport en heb ik nog een hoop te leren. Eigenlijk heb ik alles nog te leren. Daarom is dit boek erg leuk om te lezen.
Er staat over ieder onderwerp een hoofdstuk beschreven, hardlopen, mountainbiken, kajakken, bergklimmen en andere sporten die soms in een AR voorkomen.
Zo komen alle sport onderdelen aan de orde. Handige tips en tricks in al zijn facetten.
Maar ook hoe je bijvoorbeeld met het eten om moet gaan tijdens een race. Wat is nu handig om te eten? Hoe deel je je slaap periode in als je die neemt.  Trainings tips en sportattributen die je wel en niet nodig hebt. En nog veel meer handige tips en wetenswaardigheden over adventure racen.
Zeker voor de beginnende racer als ik een erg leuk en handig boek om te lezen.
De schrijver is Ian Adamson, een icoon in het adventure racen. Hij heeft alles gedaan en gewonnen waaronder 3 keer Eco Challenge winnaar. In het boek schrijft hij ook regelmatig over zijn adventure races. "  (Martine)

10:51 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-05-08

Stilstaan is achteruitgaan

Neenee!!! Vooraleer u begint te panikeren: dit stukje blog gaat niet over macro-economische modaliteiten of Keyesiaanse theoriën omtrent noden tot onbeperkte economische groei. Wel over het meest onderschatte onderdeel van een adventure race: de wisselzone...Transition

Voor vele teams is een wisselzone als een soort oase in een woestijn van Adventure-race ellende (of zoiets). Het is het punt waar de ene vorm van ellende en vermoeidheid wordt vervangen door een ander stukje ellende... Het volgende level in het AR-game, een stap dichter bij de finish. Voor veel teams is dit dan ook een rust-punt. Een moment waarbij alle race-stress verdwijnt, en je niet geconfronteerd wordt met welke de juiste/snelste/kortste route is, of je nog genoeg drinken hebt, waar de knijper net hangt, en of het nog ver is... en plots slaat die race-gedrevenheid een beetje om, en gaat alles rustig aan, volgens een "we-zijn-gezellig-met-de-oma-een-ijsje-op-de-dijk-aan-het-eten"- sfeertje. ijs

De paar minuten die je zonet gewonnen hebt op de andere teams door de juiste route, of omdat je even in het rood gegaan bent, die paar minuten worden meteen weer te grabbel gegooid.

De top-5 teams passeren op een wisselzone, vullen hun drank- en voedselvoorraad aan, tekenen de CPs is, en zijn op 5-10 minuten weer weg. Lager gerangschikte teams nemen al rap 15-20 minuten, en voor sommigen duurt dit al snel 30 minuten. Als je dan bedenkt dat de Malheur Raid XL 11 wissels had, dan is het makkelijk om te bedenken dat je met weinig extra inspanning zo een uurtje of 2-3 zou kunnen winnen (ofte 10% van de totale race-tijd)...

  • Maak een plan van wat je gaat doen in de wisselzone vooraleer je daar aankomt, en bespreek dat onderweg. Sanitaire stop? Camelbag bijvullen? Eten bijvullen? Wie leest de CPs in, en wie tekent? Zo werk je snel en efficiënt, en vermijd je onnodig tijdsverlies; 
  • Rusten doe je niet op een TA, rusten doe je onderweg, als je echt moe bent. Een TA is te comfortabel en 5 minuten rust worden er al snel 10 of meer. Onderweg is rusten minder leuk, net omdat je in je race-modus zit, en je rust dan ook efficienter en bent veel sneller weer weg;
  • In plaats van een uur per week extra te trainen als voorbereiding op de Malheur Raid XL 2009, spendeer je beter een half uurtje per maand aan het oefenen van punten intekenen, materiaal sorteren, wisselstrategieën uitdenken, enz.

Voila, een paar tips om volgend jaar zonder veel moeite een uur of twee te winnen. Zomaar, gratis en voor niks. Los uit het vuistje! Omdat we toch een beetje van jullie houden... en omdat we massa's respect hebben voor de prestaties van vorig weekend.

Hupsakéé,

Ome Roel

14:55 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-05-08

Ignorance is bliss

"Ignorance is bliss", vertaalt in het Nederlands als "onwetendheid is een zegen", en in het Kempisch katholiek als "zalig de armen van geest, want hun behoort het Rijk Gods".

Ignorance is bliss, dus. En dat geldt zeker voor mezelf, omdat ik geen flauw idee heb wat me volgend weekend te wachten staat achter de schermen van de Malheur Raid XL. Uren kaarten bestuderen op zoek naar de mooiste en meest uitdagende paadjes (dank uw wel VTM voor de Pfaffs op zondagavond, mijn wekelijkse uurtje stafkaart-studie), afwegen of de ene etappe niet te zwaar is, en de andere niet te makkelijk... En dan heb ik het nog niet over de 100.000 kleine administratieve dingetjes, die Wim allemaal voor zijn rekening neemt. Hoeveel uren hij ermee bezig geweest is... nooit gedacht dat een wedstrijd zoveel voorbereiding vroeg. Respect!!

Ignorance is bliss, alweer. Ook omdat ik niet weet hoe de teams gaan reageren op de routes tussen CP X en CP X+1, of tussen CP Y en CP Y+1. De routes zitten in mijn hoofd, maar denken de teams zoals ik, of zoeken ze een andere weg. En is al het bovenstaande werk dan tevergeefs geweest? Korter? Sneller? Mooier? Ik denk het niet alvast.

Ignorance is bliss, zeker weten. Vooral voor de deelnemers, die zich zaterdag in een avontuur zullen storten, hopelijk met grote A... Misschien lezen ze deze blog ook (op zoek naar sprokkeltjes informatie), want ik heb nog één grote tip voor hun... GENIET af en toe van de omgeving, kijk nu en dan eens op van je kaart en sta versteld van de schoonheid die ons kikkerlandje te bieden heeft.

Ignorance is bliss, ofte zalig zijn de armen van geest, want hun behoort het Rijk Gods. Hopelijk zijn de armen (of AR-men, let op de woordspeling) na volgend weekend een beetje rijker van geest. Zolang ze er maar rekening mee houden dat om het Rijk Gods te bereiken, je meestal eerst door de poorten van de Hel moet.  

Wij zijn er (bijna) klaar voor... u ook?

Roel

12:24 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-04-08

Southern Hills

105 Eergisteren hebben mijn vrouw en ik meegedaan aan de Southern Hills in de "Nederlandse Ardennen", een 9 uur race met ongeveer 62 km mountainbiken, 10 km kayakken en 17 km lopen, gespreid over 11 etappes en 43 cp's.   De wedstrijd was perfect georganiseerd, de omgeving was prachtig, het weer was schitterend en onze  prestatie was veel beter dan verwacht. 
Voor mijn vrouw was het vooral om de gezelligheid te doen en ook om nog eens na al die jaren een adventure race mee te doen.  Met een uurtje spinnen, 10 km lopen en een uurtje volleybal per week was haar doel de race uitdoen. Ik - strijder die ik ben - had mijn doel iets hoger gelegd, nl. minstens nog één team achter  ons laten ...maar wat bleek, al van na de eerste etappe lieten we heel wat  mannenteams en gemengde teams achter ons en dit konden we zelfs zo houden tot bij de aankomst toen bleek dat we als 2de gemengde team eindigden en zelfs  nog heel wat mannenteams na ons zagen toekomen.
Uiteraard is dit grotendeels dankzij het doorzettingsvermogen van mijn vrouw. Maar het is opnieuw duidelijk dat AR niet alleen snelhied is !  Heel wat teams die na ons binnenkwamen zijn waarschijnlijk fysisch sterker en sneller dan mijn vrouw...maar maakten waarschijnlijk foute route  keuzes, vergaten punten te gaan zoeken, liepen of fietsten geregeld eens verkeerd, stonden soms minuten lang naar de kaart te staren, verloren nutteloze tijd aan de wisselpunten, waren niet op elkaar ingespeeld, kenden de kleine kneepjes van het  vak niet,....  ik ga hier deze kleine kneepjes nu niet allemaal prijs geven maar  je wisselpunten voorbereiden,  taakverdelingen maken, je route op voorhand uitzetten, blijven lopen of fietsen terwijl je kaart leest, synergie, oriëntatiefouten onmiddelijk  herkennen en vooral erkennen, ... kunnen vele minuten verschil maken, en ja zelfs op 9 uur races zijn  minuten belangrijk !  Want het derde gemengde teams was misschien maar 5 minuten achter ons.

Ik denk dat er  vorig weekend wel een 10tal gemengde of vrouwenteams waren en  de Malheur Raid XL telt reeds 15 gemengde teams...en ik ben ervan overtuigd dat  veel van deze teams verschillende mannenteams uit de top 10 zullen houden !  

Maar het allerbelangrijkste was natuurlijk weer die gezellige AR-familie sfeer, de onderlinge sportiviteit,... (maar akkoord, ik moet toegeven, een poidum plaats is toch ook wel altijd plezant en een leuke erkinning).

Proficiat voor mijn vrouw, de organisatie, alle andere teams en de weergoden.

Wim 

 

09:37 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-04-08

Terra Incognita 2007

Tijdens onze voorbije deelname aan de Terra Incognita in Kroatië hadden wij het  geluk om 2 schitterende begeleiders mee te hebben die heel wat beelden hebben gefilmd en getrokken.  Ik had enkele maanden geleden reeds de verschillende foto's en filmpjes omgetoverd tot één film maar nu is het me ook gelukt om deze op internet te plaatsen...Malheur Ultrasport Team nam deel met 2 teams, Roel & Ton en Wim & Christophe.  Verder kun je ook 2 Nederlandse teams geregeld zien opduiken, Team AMI en Team4Xtreme.
Met de Malheur Raid XL kun je kans maken op een  kortingsbon van 50 % op je inschrijvngsgeld voor deze  prachtige race...geniet.

05:00 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) | Tags: terra incognita, kroatie |  Facebook |

10-04-08

Alles is relatief, toch... (Part 2)

Alles is relatief... Ongeveer 100 jaar na Albert E's bekende theorie, nog steeds brandend aktueel.

Gisteren de proloog gewonnen, vandaag klaar voor de eigenlijke start. De eerste 15 of wat teams vertrokken op het werkelijke verschil van de proloog, wat dus betekende dat we een minuutje voorsprong hadden op team Action Sport, onze vlaamse collega's Didier en Francis.

Om stipt 9:00u kregen we de lijst met een 20-tal CPs, die we snel intekenden. We vertrokken op de fiets terwijl achter ons het ene na het andere team aan zijn race kon starten.

Zo als eerste team vertrekken is een goede zaak, omdat je meteen scherp moet staan, maar het leidt ook tot de oncontroleerbare neiging om de hele tijd achterom te kijken waar de concurrentie is. Al snel zaten we echter op kleine, glibberige, modderpaadjes in het bos te ploeteren, en lag de prioriteit bij niet op je bek gaan. Laat de anderen hun eigen race maar doen.

De eerste TA (transition area voor de leken) betekende een overgang naar lopen, door een prachtig bosgebied. Mooi zo, lekker strak oriënteren, en hopelijk niet te veel fouten. De eerste CP (4) lag volgens mijn gevoel wel 200m te kort bij de TA, wat voor ons niet echt een probleem was omdat we er passeerden, maar voor teams uit de andere richting wel verwarring kon scheppen.  En echt goed voor het vrtrouwen is het niet... CP5 was een ego-boost, omdat we na een heel stuk dwars door het bos doorsteken pal op het juiste punt uitkwamen. Goed zo.

De volgende CP lag op de top van een heuvelrug, en vanaf hier gingen we letterlijk en figuurlijk bergaf. CP7 hing er niet, en omdat we afgeleid werden door een organje lint in de buurt, duurde het meer dan 15 minuten vooraleer we de confetti vonden die de locatie van CP7 bevestigde. Ondertussen kwamen we ook al een paar teams tegen die de andere kant opliepen, en zij foeterden dat ook CP6, die wij nog moesten oppikken, er niet was.

En dan maak je de rookie-fout om de anderen dus maar te geloven, en niet op te letten voor CP6 (ook al passeerden we weldegelijk op de juiste plek). We knipten hem in elk geval niet, en meldden de afwezigheid van CPs 6 en 7 biij de organisatie, en ook dat CP4 fout hing. Da's de vloek van het eerste team zeker, je wordt als eerste geconfronteerd met alles wat goed of fout loopt op zo'n parcours.

Anyway, na het lopen terug met de fiets naar het basecamp, waar we mochten beginnen aan een run-and-bike etappe. Plots dook er een ander, onbekend team op, wat het Franse team Cap Opale-Latitude bleek te zijn. Die jongens zijn echt supersnel, maar hadden bij de proloog veel tijd verloren omdat ze niet zoveel ervaring hebben met het intekenen van CPs. In elk geval, we vertrokken bijna gelijktijdig, en we bleven in elkaars buurt tot bij de eerste special task, een leuke abseil van een rotswandje. Leuk toch, zo even wat anders doen dan rennen of fietsen. Meteen weer weg, en de Fransen en wij bleven voor de rest van de run-and bike dicht in mekaars buurt.

Terug op basecamp pikten we de fietsen weer op, en we vertrokken iets achter het Franse team, dat vooral op de fiets een stukje sneller was dan wij. Bij de volgende special task (een touwenparcours) hadden ze al een paar minuten voorsprong, maar dankzij de technische aanwijzigingen van Ton kon ik vooral in het touwklimmen heel wat tijd goedmaken op hun. Normaalgezien heb ik een hekel aan dat soort survival-geklooi, maar de Fransen zijn er blijkbaar nog slechter in dan ikke.

Ook op weg naar de volgende special task verloren we wat tijd, maar door een sluw maneuver met het vlot konden we toch weer als eerste vertrekken. Maar alweer haalden de fransen ons in, en hadden weer een paar minuten voorsprong bij de laatste TA, waar weer gelopen moest worden.

Ton en ik liepen gewoon onze eigen wedstrijd, alweer door een prachtig bos met heel wat oriëntatie-uitdagingen, tot we plots de fransen tegenkwamen, die blijkbaar een serieuze fout hadden gemaakt en een CP vergeten waren. Plots lagen we terug op kop. Alweer een overdosis adrenaline, en nu vooral geen fouten meer maken.

Snel terug de fiets op, met nog 2 special tasks voor de boeg, en dan naar de finish. De eerste special task was een pamper-paal (whatever), en daar hadden we nog een kleine voorsprong op de fransen, die we echter in de laatste echte beklimming moesten prijsgeven. Als ze sneller zijn, zijn ze gewoon sneller, niks aan te doen... De laatste special task was boogschieten, en Ton hield de spanning er een beetje in door twee keer vlak naast de roos te schieten, en pas met de derde pijl een straf-CP te vermijden. Off dus voor een korte sprint naar de finish, maar de fransen waren toch al 3 minuten voor ons binnengekomen. Een erg eerlijke uitslag, ik moet het toch toegeven.

Omdat we zo in competitie lagen met het franse team, had ik eigenlijk uit het oog verloren waar de rest van het veld lag, en mijn verbazing was groot toen er meer dan 30 minuten bleek te zitten tussen onze aankomst en de rest van het veld, nochtans de crème de la crème van het Benelux- AR wereldje. Toch een beetje trots met onze prestatie dus.

En toen kwam de koude douche, want CP6 bleek weldegelijk te bestaan, en die hadden we dus gemist. Een rookie-fout, en een spijtige zaak. Uiteindelijk dus 14e geeindigd, omdat er 13 teams waren die alle CPs opgehaald hadden, ook CP6. Voor mij niet zo erg, want ik had intens genoten van de race, de spanning en de omgeving. Ton moest echter terug naar huis met zijn vrouwtje, die (u raadt het nooit...) 13e geworden was, en dus alle CPs had opgehaald. Arme Ton...

Besluit: het was een geweldige race, Ton en ik hebben uitstekend geraced, maar het resultaat was ietwat tegenvallend. Zo ligt winst en verlies maar een klein stukje uit elkaar.

Alles is relatief, toch...

11:24 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-04-08

Is het, het bier?

Na de ervaringen rondom de Raid Vert (verkoudheid, Roel in topvorm, missen van een CP en een vrouw die wel alle punten heeft geknipt, voor ons in de uitslag  staat geplaatst en ook nog eens in de prijzen is gevallen) moest er iets gebeuren.

De meest logische consequentie, voor de korte termijn, was een stevige straftraining. Als decor hiervoor heb ik het stukje Veluwe bij Ellecom gekozen. Gedurende anderhalf uur heb vele heuvels en modderpaden in de buurt overwonnen. Hierin heb ik ook nog twee stevige tempo´s van 15 minuten gestopt. Het ging goed, het ging lekker, het ging super, ... het ging zoals het vrijdag en zaterdag had moeten gaan! Lekker, gewoon lopen het beste uit jezelf halen en maar zien wat je tegenkomt en waar je uitkomt. Gelukkig kwam ik in Dieren uit, wat slechts enkele kilometers van Ellecom afligt. Verontrustend was het ontmoeten van 3 kabouters. Zij leken mij wat groot voor kabouters, maar dit bleek een interpretatiefoutje te zijn. Volgens hen ben ik klein voor een mens. Democratische principes aanhoudende kan ik niet anders dan concluderen dat het laatste dan wel zal kloppen. Enigzins verbouwereerd liep ik verder, ik had immers nog niet eerder kabouters gezien. Waarom nu dan wel? Onwillekeurig moest ik toch aan zaterdagavond denken. Geheel tegen mijn gewoonte in had ik bier gedronken, en wel 2 Chouffes (dat kabouterbier) uit afzichtelijk roze plastic bekers. Was mij dit Malheur ook gebeurt?

13:36 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bier |  Facebook |

18-03-08

Wat is adventure race ?

168
Zoals de titeltekst van onze weblog al doet blijken wordt de  rode  draad van deze  weblog de voorbereiding van ons team naar het WK Adventure Race in 2009.  We zullen hier op geregelde  basis  berichten posten over zowel onze voorbereidende wedstrijden (trailruns, duathlons, mtb marathons, adventure races,...), als over onze trainingen, materiaal, voeding, allerlei leuke of interssante weetjes uit de ultrasportwereld, adventure race taktiek,...  Gezien je hier  op deze weblog bent terecht gekomen veronderstel ik dat je zelf een band  hebt met ofwel adventure racen,trailrunning, lopen, ....  of  dat je één van de  teamleden kent.  In elk geval denk ik dat het misschien niet onbelangrijk is om de komende weken enkele berichten te  posten om zowel ons  team voor te stellen als wat meer  uitleg te geven over wat adventure race eigenlijk is en wat zo een WK inhoudt.  De teamleden zal ik zich zelf laten voorstellen de komende  dagen (dames en heren van het Malheur Ultrasport Team...hierbij zijn jullie verwittigd) maar in elk geval kan ik jullie al vertellen dat ons team bestaat uit  5 heren en 2 dames waarvan we  met 3 heren en 1 dame naar  het WK willen gaan (voor het WK en bijhorende selectie wedstrijden is minstens één persoon van het  andere gelsacht verplicht per team).

Maar laat ons beginnen bij het begin...wat is adventure race  eigenlijk ?

Een adventure race / raid is een één- of meerdaagse non-stop  wedstrijd, meestal in team, waarbij een bepaalde afstand moet worden overbrugd  in een natuurlijke omgeving aan de hand van verschillende disciplines :

- (oriëntatie)lopen - mountaineering - hiking
- mountainbike
- kano- of kayakvaren
- run & bike
- zwemmen

Dergelijke  race verloopt van controlepunt naar controlepunt  (CP) waarbij  de deelnemers zelf de snelste weg tussen de verschillende CP's dienen te vinden aan de hand van kaarten , kompas, roadbook,... Eveneens worden de deelnemers  geconfronteerd met verschillende  natuurlijke hindernissen en special tasks (rotsklimmen, canyoning, rappel, touwhindernissen, ...)

De eerste adventure race, de Raid Gauloise,  werd in 1989 georganiseerd in New Zeeland.  Dit was een 7 daagse wedstrijd in teams van 4 personen (waarbij minstens 1 iemand van het ander geslacht) waarbij 500 km werd overbrugd.  Tot op heden is deze wedstrijd reeds in 12 verschillende exotische landen georganiseerd. Maar ondertussen worden er in heel wat  verschillende landen dergelijke races georganiseerd, in alle "kleuren en maten".  Enkele klassiekers zijn :

- Eco Challenge (sinds 1995)
- Southern Traverse  (sinds 1991)
- Corsica Raid
- Terra Incognita (Kroatië)

- Sinds 2001 Adventure Racing World Championship

Ook in België worden sinds enkele jaren challenges en trophy's georganiseerd, (gedeeltelijk) gebaseerd op adventure races. 
De MALHEUR RAID XL is sinds 2003 de enigste volwaardige meer daagse non-stop  adventure Race is België.

De Malheur Raid XL maakt deel uit van de West European Raid Series en de X-free series, waarover ik het later  nog heb.

Wim

13:56 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (2) | Tags: x-free, w e r s |  Facebook |

11-03-08

Pré-race stress

In zijn essentie is Adventure Racen een erg eenvoudige sport. Je krijgt een kaart en een hoop coordinaten, en moet die al lopend, fietsend, kayakkend of volgens welk hersenspinsel van de race-organisator dan ook, af gaan prikken. Zo weinig mogelijk verplicht materiaal zit in een zo klein mogelijk rugzakje, en je schrikt er echt van als je achteraf bedenkt hoever je raakt op een gelletje of twee en een powerbar. Adventure racen is zorgenloos genieten van wat de natuur, het weer, het relief en de organisator ons toewerpt.

Nee, de echte stress speelt zich af vóór de race, dat nerveuze uitzoeken van welk materiaal verplicht is (reddingsdeken, GSM, fluitje,...) en dat allemaal in die eigenlijk toch net iets te kleine rugzak proppen. Vooral niks vergeten, want als het materiaal gecontroleerd wordt kan je dat wel eens zuur opbreken. Natuurlijk moet je zelf drie keer controleren of je niks vergeten bent, dus die netjes ingepakte rugzak wordt ook weer drie keer terug leeggemaakt... Eigenlijk zonde van de tijd, want de helft van je slim uitgekiende plannetjes, afgewogen etenszakjes en hypermoderne spiksplinternieuwe topmateriaal gebruik je toch niet in het heetsts van de strijd. En toch ben ik elke keer weer bezig met het netjes inpakken, afwegen, uitbalanceren van mijn materiaal, de avond voor de race. 't Is dan dat de echte stress zich laat voelen.

Momenteel ken ik echter een nieuw soort pré-race stress. Dit jaar sta ik voor het eerst achter de schermen van een race, omdat ik toegestemd heb om Wim te helpen in het organiseren van de Malheur Raid XL. poster_RAID-XL_02_2008En hoe eenvoudig racen soms ook lijkt, een race organiseren is dat allerminst. Er komen honderdduizend dingetjes samen, en zelfs als je dat perfecte parcours gevonden hebt, komt de boswachter op het laatste moment toch nog roet in het eten gooien omdat hij het zaakje niet vertrouwt. Wikken en wegen of het parcours niet te makkelijk is voor de topteams, en niet te zwaar voor de 'mindere goden' (voor zover die bestaan in een adventure race)... en hopen dat ze toch wel de mooiste route kiezen tussen CPx en CPx+1, in plaats van over de asfaltbaan te rijden. Ik moet bekennen, ik lig er meer wakker van dan bij deelname aan een race. En dan te bedenken dat zelfs als het grondig in de soep draait, de kans dat de racers zelf er iets van merken, erg beperkt is. Damage control en creativiteit, daar draait het om. En natuurlijk is er altijd nog Wim, die nog steeds 80% van het werk doet, en me als een ervaren huisvader aan het handje neemt en door het organisatiedoolhof leidt. Passie en ervaring noemt zoiets...

Ik zal toch tevreden zijn als op 11 Mei iedereen veilig en wel over de finish gekomen is, moe maar voldaan, en boordevol sterke verhalen. Die eerste Malheur gaat smaken alsof ik de race gewonnen had. Misschien nog wel beter...  

Roel

09:26 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Vorige 1 2 3 4