30-07-09

Op weg naar de CCC The North Face Ultratrail

28 augustus zullen Malheur Ultrasport teamleden Roel, Wim en Nico en Martine meedoen aan de 4de editie van The North Face Ultra-Trail Du Mont Blanc CCC, een 98 km trail.
De race start in Courmayeur, Italië. Via Champex kom je uiteindelijk uit in Chamonix en dat betekent dat je 3 landen doorkruist namelijk Italië, Zwitserland en Frankrijk.
De weg die je volgt is het merendeel het bekende internationale wandelpad “Grande Randonnée du Tour du Mont-Blanc (GR TMB)”. Onderweg kom je aardig wat bergen tegen die totaal zorgen voor 5500 hoogtemeters. Over de route zal ik later nog een blog wijden.
De tijd die je hebt is 26 uur. Met die verstanden dat er steeds sluitingstijden zijn bij de posten. Haal je die niet wordt je dus uit de wedstrijd gehaald. De start is om 10 uur en dus zal ik heel de nacht aan het lopen zijn.
Het principe van de wedstrijd is semi-self sufficiency. Er zijn onderweg 10 posten met drinken en/of eten en de rest moet je dus zelf meenemen. Dat geldt ook voor kleding en ander materiaal. Zo heeft men een opgelegde lijst van materiaal gemaakt. Wordt je gecontroleerd en heb je dit niet bij je dan kan men je uit de wedstrijd halen.
Zo moet je rugzak bij de start en het vertrek van de posten minimaal 2 kg wegen. Daarvan moet 1 kg/liter water zijn. Maar ook moet je een bidon of een beker bij je hebben zodat men niet de troep van bekertjes heeft maar iedere loper zijn eigen beker heeft. Een goed initiatief.

Afgelopen week heb ik de site uitgebreid gelezen. Uiteraard heb ik dat al vaker gedaan maar nu het dichter bij komt leest het toch weer anders.
Zo las ik dat de eerste dame verleden jaar na 14 uur en 33 minuten binnenkwam. De derde vrouw na 16 uur en 44 minuten. De eerste man na 12.26 uur.
Er waren in 2008 2033 lopers gestart waarvan er 1318 de finish hebben gehaald.
Die cijfers zeggen genoeg over de zwaarte van de wedstrijd.
Dat er hard getraind wordt is wel duidelijk. Ik ben net terug uit Spanje na een 250 km week. Wim heeft vele km`s gemaakt tijdens zijn verlof, Roel gaat Italie nog hardlopend onveilig maken binnenkort en Nico probeert tussen de verbouwingsperikelen km`s te maken.
Voorzichtig begint de wedstrijd in ons systeem neer te dalen en in het bloed te kruipen. Steeds gaat je bloed een beetje sneller stromen en weet je waarvoor je aan het trainen bent. Nog 27 dagen.......

11:42 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-07-09

Al Andalus, het verslag

Het hele race verslag van de Al Andalus Ultra Trail kun je hier lezen.
Voorlopig doe ik het nog even goed op een hoog endorfine gehalte en eet ik mij een ongans heel de dag.
Martine

16:33 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-07-09

Al Andalusia Ultra Trail

Terwijl veel mensen de zon opzoeken om te zonnen heb ik dat afgelopen week gedaan om hard te lopen.
Al Andalus Ultra Trail in Spanje. 250 km in 5 dagen door de bergen van Andalusia bij temperaturen van boven de 40 graden. Het was een ware reis. Maar het is gelukt. Het leverde een 17 plaats op in het algemeen klassement en een derde plaats bij de vrouwen. 40 % van de lopers viel uit.
Hieronder een foto impressie in een video.
Het heeft mij een enorme boost en zelfvertrouwen gegeven dat ik die CCC 98 km zo maar zou kunnen uitlopen.
Martine

Al Andalus Ultratrail 2009, Spain from martine hofstede on Vimeo.

15:58 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-06-09

La Grande Tour, 2 x bijna 50 km genieten

Eigenlijk waren wij de 4 vreemden (roel, wim, nico en martine) tussen al die ultralopers. Les Coureurs Célestes is een groep ultralopers die regelmatig samen komen om een mooie ultratrail te lopen om erna een pintje te drinken. Iedereen kent elkaar en wat die groep allemaal al gelopen heeft aan extreme lopen is ongekend. Wij gebruikten dit als training voor de CCC.

De start was in Kin/Belgie waar we om 10 uur vertrokken na een uitleg door de organisator Alain Charlier. Het was vrij simpel, volg de rood-witte tekens en je loopt de GR route richting Odeigne. Op de punten waar het wat moeilijk te zien is hadden zij blauwe pijlen en stippen geverfd.

Het was een afwisseling van dorpen en bos. Prachtige stukken natuur afgewisseld met grote boerderijen vol koeien en kalveren en slapende dorpjes waar de tijd stil lijkt te staan. Veel blaffende honden en weinig mensen waar soms de kerkklok het enige geluid is wat je hoort.
Maar na 48 km kwamen we aan in Odeigne. Daar had men een mini camping opgezet. Een weiland waar hier en daar grote koeienvlaaien lagen werd ons tentenkamp.
Uiteraard wilden wij ons even douchen of op zijn minst wassen. Dat kon. In de stal bij de koeien kreeg ik een teiltje warm water. Ik had dan nog de luxe dat ik binnen mocht staan. De mannen stonden buiten met de tuinslang. Terwijl achter mij het klotsen van de melk klonk die regelrecht uit de koe werd gemolken stopte ik mijn hoofd in het teiltje. Ingrid stond ietwat verbaasd te kijken toen ze aan kwam lopen op zoek naar een douche en mij in mijn blote kont zag staan met een teiltje voor mijn neus. De boer had een topdag, 8 naakte vrouwen in zijn stal zag hij niet vaak.

 

Daarna was het tijd voor de pasta. De tafels stonden klaar en we konden aanschuiven in de andere stal die vol met jonge kalveren stond. Terwijl wij varkensvlees aten wat in de pasta zat leken al de kalveren ons aan te kijken met de vraag `waarom wordt je geen vegetariër`. In goed gezelschap van Wim, Nico, andere lopers en veel vliegen smaakte de pasta heerlijk.Ondertussen was het kampvuur aangestoken en werden de banken erom heen gezet. De groep die muziek zou maken waren zich aan het installeren en wij namen nog maar een biertje. Muzikanten met 5 djembees, een gitaar en een viool zorgden voor een sfeervol geheel. Veel Franstalige liedjes volgden.Wij waren toch wel ernstig toe aan een goede nachtrust en kropen rond een uur of 10 in de tent. Niet iedereen was moe want het bleef nog lang onrustig. Tot 3 uur klonken de djembees alsof ze in je tent zaten. We sliepen onrustig maar het hoorde erbij.
Het ontbijt was prima geregeld, weer gezellig met de kalveren en nu ook wat koeien.

De benen voelden goed en het viel ons erg mee. Geen spierpijn alleen een lichte stijfheid. Maar na 5 minuten lopen was alles weer soepel. De weg terug was makkelijk. Gewoon de andere kant op weer terug naar de start.
Wim kwam binnen in 4uur 30, Roel en Nico in 5 uur en ik in 5 uur 50.
De cijfers, Wim werd 17de, Nico 22ste, Roel 23ste en ik 42ste. 
92 km in 2 dagen met veel hoogtemeters, een ideale training op weg naar de CCC 98 km in augustus.
Mijn hele verhaal kun je hier lezen inclusief foto`s.
Martine

 

 

13:26 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-06-09

De Geboren renner

De leden van de Tarahumara, een oude, mysterieuze indianenstam in Mexico, bezitten de reputatie de beste renners in de wereld te zijn : in 1993 werd een 57-jarig lid van deze stam de eerste in een 100mijls-wedstrijd, niets anders dragend dan een toga en sandalen.  Het boek "De geboren renner" gaat over  ultralopers, mensen die meer dan 100 mijl rennen, liefst op blote voeten en zonder eten en drinken.

Een kleine groep van de beste  ultralopers ter wereld maakt een avontuurlijke tocht door de canyons waar de Tarahumara wonen.  Ze  proberen erachter te komen wat het  geheim van deze  mysterieuze stam is en gaan de 50mijls wedstrijd met hen aan, waarschijnlijk één van de  bloestollenste races ooit !

Scherp en met een extreem observatievermogen vertelt Christopher McDougall het verhaal van deze stam, terwijl hij stilstaat bij het vermogen van hardlopers en bij de vraag welke elementen iemand tot een goede hardloper maken.  Hij reist naar  laboratoria van onder meer Harvard en Nike en komt vele interessante, vreemde en sportieve mensen tegen, onder wie de vrouw de onlangs het wereldrecord op de 100 mijl heeft gebroken.  Als toegift liep ze de marathon in 2 uur en 50 minuten in bikini, na 20 mijl pauzerend om een biertje in één teug op te drinken.

De geboren renner, Prometheus.

Wim

00:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-05-09

Dope on a Rope = Teamwork at Its Finest

Op de site van Salomon Running vond ik onderstaand artikel.
Martine

 

TOWING: HOW AND WHEN

Dope on a Rope = Teamwork at Its Finest

 

“The day people tow me is the day I’m in a coffin!  I don’t want to be towed around lie a dog on a string!”

 

            — Kathy Lynch, Team PureNZ.com and Olympic Mountain Biker from New Zealand, in response to an inquiry about her suffering from drinking tainted water on her team’s way to a second place finish of the Discovery Channel World Championships Adventure Race in Zermatt, Swizterland, September 7, 2001.

 

It is known as towing, tethering, short roping, or whatever else the practice of having one or more team member assist another who, for one reason or another, is not as fast as the person doing the pulling.  Mechanically, it is accomplished through about a meter's length of elastic cord that can be anything from a bungee, a bike inner tube or surgical tubing that is tied or attached by way of carabineers from the tower’s waist or pack to the towee’s waist or sternum backpack strap. 

 

The practice of towing separates adventure racing from solo running and other non-team endurance sports.  With it’s umbilical-cord-like qualities, towing is a definitive characteristic adventure racing’s team sport essence.  It has also become quite prevalant at the TransRockies Run.  Yet it remains somewhat baffling to those who are not immersed in the world of adventure racing and trail runners don't quite get it right away.

 

The cliché: “A chain is only as strong as its weakest link,” echoes in the head of many an adventure racer, especially when one teammate is not faring as well as the rest of the team.  In adventure racing and team running, where the whole team must cross the finish line together, the fact that a team may only go as fast as its slowest member has the potential to haunt faster members, especially those who are unwilling to share their speed for the benefit of the whole.  That is why picking race mates is perhaps the most important aspect of both endeavors.  Even more important than choosing fast members for a relay race or being on a top-notch squad for semi-team sports like track and field, gymnastics, or wrestling, in adventure racing and team running there are no personal victories unless everyone on the team contributes to the same success.

 

Liz Caldwell and Barry Siff, authors of Adventure Racing: The Ultimate Guide and experienced adventure racers, are proponents of towing.  “In adventure racing other team members can, and often do, tow or push the other person.  This is an effective means of maintaining the team’s overall rate of progress . . .  Even the top adventure racing teams do this — sometimes right from the start of a race.” 

 

Although towing is helpful for sheer speed in shorter events like sprint adventure races, its importance is amplified in longer, expedition-style adventure races or the TransRockies Run.  In single-day races, where cummulative fatigue is less of a factor, team members are able to race at a sustained, fast pace throughout the event.  By contrast, multi-day races and the stresses they impose on the human body and mind are apt to wreak havoc on different teammates at any given time.  Towing, along with carrying an ailing member’s pack or at least redistributing some of the weight of their load and helping to keep up morale, are ways of getting through tough places and, in some cases, can be crucial to a team’s survival, much less finishing or winning.

 

And yet there is something unsettling about the practice.  From the individual “I can do it myself” perspective it smacks of cheating.  Towing conjures up images of Sandy Pittman being short roped up Mt. Everest by Neal Beidleman.  Wouldn’t it be convenient to be harnessed to Jonathan Wyatt up Mt. Washington? 

 

Is it demoralizing to be towed?  At the start of the Salomon Winter Adventure Race one racer was hooked up to her two teammates for a running leg and the scene gave cause for another team to remark that the tethered team looked like a horse-drawn sleigh.  It may look a bit odd to the inexperienced, but most weathered adventure racers appreciate that there are always times when any one member will struggle.  Knowing that you could very well be the person being yanked around on a rope inspires a great deal of humility.

 

Is towing a gender issue?  Ask Danelle Ballengee or Karen Lungren, who have towed many a male teammate in their day.  Some women who have had to haul the men on their teams around have even been heard to lament that they just “want to be the chick on the team.”  That is, they want to be towed or the one who would otherwise slow down the team’s progress.

 

Adventure racing shares many similarities with other endurance and multi-sport endeavors such as trail running, du- and triathlons.  Die-hard soloists in these related sports see adventure races and can envision themselves participating.  But they can’t quite come to grips with the towing and they certainly can’t imagine being towed.

 

That is why those interested in using towing — or runners who want a harder trail running workout or simply wish to run with a slower running partner — should consider integrating towing into their training runs.  Towing should be practiced before a race, especially by the person most likely to be towed.  Imagine running at a clip that is about 30 seconds per mile faster than you are normally capable of running, bounding down a steep stretch of sketchy, rocky singletrack with only about two feet of visible ground separating you and the person pulling you. 

 

The teammates who are more likely to be doing the towing should also consider pre-race pulling because it dramatically increases the exertion level and may strain muscle tissue.  It is not uncommon for a person doing the pulling to over tax a hamstring or adductor or to simply become exhausted early in a race.  Such strain can have devastating effects over a long course and will be especially deleterious if the runner being towed has to rely increasingly on the tow.  Practicing towing and working pulling-specific muscles will help to stave off such strains or exhaustion.

18:57 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-05-09

Sleepmonsters voor de 98 km trail

Kan er niet goed uit opmaken of het nu Roel, Nico of Wim is.

15:17 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-05-09

Malheur in actie

Malheurleden Wim, Martine en Nico in actie tijdens de Bouillnante.

10:32 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-04-09

Bouillonnante

Roel, het is me gelukt. Ik heb ervan kunnen genieten, van het  ontspannen tempo die ik gans de wedstrijd heb kunnen aanhouden, van de mooie omgeving, van het prachtige maar pittige parcours en van de laatste 12 km waar ik nog eens lekker "à fond" ben gegaan en nog tientallen lopers heb kunnen inhalen.  De start was wat minder genieten...ik hoopte op een blauwe hemel zoals de voorbije dagen, maar het bleef maar regenen en ik  was niet echt  gemotiveerd om te starten.  Maar soit..we hadden geen andere keuze...

Om 09.30 startten we met 1.200 deelnemers uit het kasteel van Bouillon...met zo'n massa was het stapvoetend het  kasteel uitkomen en gezellig aanschuiven bij de eerste single tracks.  Dus hier en daar onderweg een babbeltje slaan met gekenden van de Raid XL,  de G4, van mijn vroegere triathlonclub,... en zo'n kwamen we al snel bij de eerste bevoorrading na 12 km (na 1.20 u).  Ik rekende om na 03.00 u toe te komen op de  2de bevoorrading ( 24 km) maar naar  mijn grote verbazing kwam ik er al toe na 2.40 u.  Dat wordt op die manier een mooie eindtijd...maar  het was stilte voor de storm.  Ondanks dat we nauwelijks asfalt gezien hadden  viel het  parcours behoorlijk mee tot de  2de bevoorrading,  geen al te zware beklimmingen en een vrij droog parcours.  Maar toen begon het...meer en meer steilere single tracks die spekglad waren door de modder.  Och arme zij die er liepen met een gewone loopschoen...na een relatie van 10 jaar ben ik nog altijd even verliefd om mijn Salomon XA PRO 3's.   Na 4.25 u kwam ik bij de 3de post toe op 38 km...nog 12 km te lopen,  de benen voelen nog goed,  geen opstoppingen meer, dus dat moet wel opnieuw lukken om  in 1.20 u het  laatste stuk te  doen en  vlot binnen de 6 u binnen te komen.  Maar in die laatste 12 km zijn er heel wat lijken gevallen...de man met de  hamer  stond er na iedere  bocht.  Gelukkig heb ik heb telkens kunnen vermijden.  Net vertrokken van de bevoorrading stond er ons een pittige beklimming te wachten : recht naar  boven zonder enig pad...   het nam 15 min in om 1 km  klauterend te  overbruggen om dan opnieuw steil naar beneden te (g)lijden tot bij de Semois.  Dit stond ons  vier maal te wachten in die laatste 12 km.     Het zou  zo wie zo wie  pijn doen...dus besloot ik om dan maar het lijden  zo kort mogelijk te houden  en verhoogde mijn tempo op vlakke stukken tot 14 km/u,  besloot ik niet meer te stappen  bij de beklimmingen en als een zot naar beneden te  crossen.  Ik haalde de ene na de andere in wat me nog meer motivatie gaf om te blijven volhouden.   Als 50ste kwam  ik na 06.09 u aan met 53 km op de teller (de meesten hadden eveneens tussen de 53 en 54 km op hun gps of footpod)  Bij de aankomst had iedereen het over die laatste 12 km.. de meesten hadden hierover 2 tot 3 u gedaan.  Nico is na 06.50 u binnen gekomen en Martine en Ingrid schat ik op 07.30 u.  Een ongelooflijke prestatie van hen..wetende wat ze de voorbije weken allemaal gelopen hebben ( de 60 km van Texel,  marathon van Rotterdam en de Raid Vert). 

Ondanks de groeiende organisatie blijft het een hele sympathieke en mooie wedstrijd en was het een mooie test en training voor de Ultra Trail du Mont Blanc.   Op naar "La Grand Course" op 27 en 28 juni ( 2 x 50 km trailrun in de Ardennen , onderborken met een bivak).

 

09:47 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

21-04-09

La Bouillonnante : 50 km genieten

rochehaut

Gezien ik de Fox Raid en de Raid Vert heb moeten missen is de Bouillonnante mijn eerste wedstrijd van 2009 waar ik toch een beetje naar toe heb getraind.  Uiteraard blijven de Ultra Trail du Mont Blanc  (CCC) en het WK Adventure Race wel de grote mijlpalen voor dit jaar,  maar enkele leuke "tussen-stopjes" zijn altijd plezant en motiverend.

De Bouillonnante is één van de grotere, en waarschijnlijke ook zwaardere, trailruns in België.  Zondag starten we met zowat 800 deelnemers aan een parcours van 24 of 50 km.  Martine,  Nico en ikzelf doen mee met de 50 km.   Vorig jaar hebben we ook reeds meegedaan maar dit jaar hebben ze nog 6 kilometer bijgevoegd aan het  parcours inclusief  400 hoogtemeters.  Dit brengt het in het totaal op 2.400  hoogtemeters,  m.a.w.  vlakke stukken zijn er heel zeldzaam. 

Pijn is niet te vermijden, maar lijden is vrij.... maar gelukkig wordt het lijden hier gemakkelijk overmeesterd door de prachtige omgeving en het mooie parcours.  Het parcours loopt door één van  de mooiste valleiën van België.  Voortdurend loop je in en uit de vallei van de Semois via prachtige single tracks en zelfs enkele keren gewoon het bos recht naar beneden zonder enig pad.  En ook de  laddertjes in Rochehaut om verschillende rotsen te beklimmen zijn er een vast onderdeel... ik probeer dit jaar wel iets sneller te starten want vorig jaar was het toch wel enkele minuutjes aanschuiven bij de eerste laddertjes.

img_traceRelief

Mijn ambities ?  Gewoon een vlotte race uitlopen waarbij ik soepel tot rond de 40 km probeer te lopen om de laatste 10 km nog alles uit de  kast te kunnen halen om een seconde  sneller te lopen dan wat ik zou kunnen.

Dit weekend heb ik gelukkig nog gemerkt dat, ondanks al de lange trage trainingen ( 1 u tot 3 u aan 10 à 11 km/u) en één interval per week, er toch nog wat snelheid in mijn benen zit.  Zaterdag heb ik meegedaan met een halve marathon door Buggenhoutbos. En naar  mijn grote verbazing ben ik als negende binnengekomen in 1u27min.  Ook Nico heeft er met 1u32min een schitterende prestatie geleverd.

's Anderdaags hadden we wel allebei stijve benen maar een rustig fietstochtje van 70 km langs de Schelde vermeed dat we de maandag als een oude peetje rondliepen.  Woensdag nog anderhalf uurtje loslopen, donderdag nog een 100 km mtb'en in de Ardennen (parcours verkenning Raid XL) en dan lekker rusten om 50 km te genieten rond de Semois.

Wim 

 

09:47 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-04-09

De 60 km van Texel

"De Zestig van Texel", is een tweejaarlijkse loop die door velen beschouwd wordt als de mooiste en zwaarste punt-tot-punt wedstrijd voor ultralopers in Nederland. Het afwisselende en uitdagende parkoers voert langs alle markante punten van het eiland en is voor bijna tweederde autovrij. Het eerste deel langs de westkant is voor de helft onverhard en gaat o.a. over strand, door het bos en over duin- en fietspaden. Het tweede deel langs de waddenkant is geheel verhard en gaat door Oosterend en langs de haven van Oudeschild met tot slot de beklimming van de Hoge Berg.
Tweede paasdag liep ik mijn debuut op die 60 km. hieronder het verslag.
Martine

Vreemd, maar nu ik de 60 km van Texel heb gelopen heb ik pas echt het gevoel dat ik een ultraloop heb gedaan. Dat komt misschien ook omdat het best nog een eind was na het 40 km punt maar laat ik bij het begin beginnen.
De start ging zoals altijd voortvarend, al kletsend gingen de eerste km`s rond de 5.10 en 5.20. Dat was niet de bedoeling en dus heb ik mij iets laten zakken wat niet heel veel hielp maar gelukkig was het strand daar als remmende factor. Even was ik ook zeer verbaasd om Ingrid. Die liep mij voorbij na 1 km en verdween snel uit zicht. Vreemd dacht ik, die krijgt de geest, maar ik bleef vooral mijn eigen tempo lopen. Gerrie Visser kwam voorbij en vroeg ook wat er in Ingrid was gevaren. Tot we na 2.5 km Ingrid voorbij gingen en zij vertelde dat ze achter mij aanging. Ze had me niet gezien toen ze me passeerde. Het was wel duidelijk dat Ingrid ook doelde op een zeer scherpe tijd. Vanaf daar zijn we elkaar uit het oog verloren en hebben we beide ons eigen race gelopen. Lees hier verder.

01:10 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-03-09

La Grand Course

crbst_le_20repas

Zoals vorige week geschreven doen we ter voorbereiding van de Ultra Trail du Mont Blanc mee aan La Grande Course in de Belgische Ardennen.  Misschien wat vreemd om nu reeds  te schrijven over een loopwedstrijd die zich pas afspeelt  op 26 en 27 juni.  Maar gezien het aantal toegelaten deelnemers beperkt is tot 65 personen en ik denk dat  dit een mooie training/uitdaging is voor een adventure racer, is tijdige "reclame" niet overbodig.  

Deze wedstrijd  heeft als doel een  mooie natuurloop aan te bieden  met  een "all-in" formule.  Voor slechts 25 eur  heb je de zaterdag avond een pasta maaltijd,  zondagochtend ontbijt en na de wedstrijd nog een warme maaltijd.  Alle dranken tijdens de bivak zijn toruwens ook gratis.  

Er dient 100 km afgelegd te worden  over onverharde paden gespreid over  2 dagen.  's Nachts wordt er in tenten overnacht wat de sfeer nog unieker maakt..oefen alvast maar het avondlied.  

Eveneens primeert  gezelligheid, een mooi parcours en vriendschap boven de chrono...maar als je de ranking bekijkt van vorig jaar is het  duidelijk dat de eerste lopers  niet enkel voor de gezelligheid komen.  Vorig jaar  kwam de  eerste loper  binnen na ongeveer 7 u.  Dit betekent een gemiddelde van 13.5 km/u.  Rekening houdende met  heel wat beklimmingen, off-road en pauzes voor de bevoorrading,  betekent dit dat je  hiervoor geregeld flink boven de 15 km / u moet lopen...maar troost je , de meeste lopers deden er minstens 10 u over.

Het parcorus start in Aywaille (net onder Luik) en loopt  tot in Odeigne waar  de bivak is voorzien.  's Mogens wordt er  teurggelopen naar Aywaille.

06:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-03-09

De Trail L `Elchertoise Nobressart, 47 km genieten

`Sieraden beurs op 14-3 in Ahoy` zag ik op een bord staan toen ik gisteren Rotterdam uit reed.
Wij gingen op weg naar ons eigen juweeltje. Geen beurs maar een trail, 45 km lang.
Bij aankomst bleek hij 47 km lang te zijn. Maar zoals altijd bij traillopen haalt iedereen nonchalant zijn schouders op. Die 2 km meer maakt ook niet uit.
De Trail L `Elchertoise Nobressart heeft in zijn pas 2de editie alles in zich om uit te groeien tot een klassieker. Een goede organisatie maar vooral een 47 km lange trail om je vingers bij af te likken. Met 900 hoogtemeters heeft de organisatie ervoor gezorgd dat er hooguit 1 km asfalt in zit en de rest prachtige natuur.
Ik kan niet anders zeggen dat wij 47 km lang hebben genoten. Genoten van de prachtige natuur, het afwisselende parcours, de zon, het lentegevoel en het hardlopen.
De start ging al snel omhoog en het zorgde ook voor wat opstoppingen omdat er wat single tracks volgden. Maar al snel verdeelde het veld zich en konden we de natuur en de rust in ons opnemen. Het begon wat nevelig maar na een uurtje kwam de zon door. Ik had nog een ondershirt aan, na 15 km heb ik die uitgedaan. Het was heerlijk in alleen een shirt met korte mouwen en een 3/4 broek. Zoals gezegd had men met veel zorg het parcours uitgekozen. Erg afwisselend en aardig wat single tracks waar ik zelf altijd een voorliefde voor heb.
Steeds als je dacht dat je ergens een weg op moest gaf men met een pijl aan dat je simpelweg gewoon de heuvel op moest.
De eerste drinkpost kwam na 17 km. Daar hebben we onze flessen weer gevuld, wat gegeten en een heerlijk glas cola gedronken. Dat was ook het punt waar de trail van 26 km linksaf ging en wij rechtsaf. Daarna zagen we af en toe nog eens een loper maar het merendeel van de tijd liepen we alleen. Met grote pijlen van krijt was de weg meer dan perfect aangegeven.
Rond de 30 km zat er een stukje asfalt van misschien 500 meter in maar dat was dan ook gelijk het enigste stukje asfalt. We draaide weer snel de bospaden op.
Tussen de 30 en 40 km liepen wij beiden het sterkst. Eigenlijk hebben we geen moeilijke momenten gekend. Tuurlijk, soms gaat het iets moeizamer maar echt een dip was er niet. Totaal ontspannen en genietend gingen de km`s voorbij. Bij 31 km waren onze drinkflessen leeg en in plaats van bij km 36 kwam de post bij km 38. Daar hebben we even goed bijgetankt. Daar kwamen we ook een Nederlander tegen die dacht dat er 5 drinkposten waren en dus helemaal niets bij zich had.
bij de post was ook de organisator en op mijn opmerking dat dit wel eens een klassieker kan worden had hij hij gelijk zoiets van, nee, nee, het is goed zo. Zoveel vrijwilligers kan ik niet vinden. Het was mooi om te zien hoe hij genoot van het feit dat wij zo enthousiast waren.
De laatste 9 km ging over een breed pad en eindigde in een bos waar weer een prachtige single track liep. De laatste 2 km ging wat naar beneden en voor we het wisten kwam Nobressart in beeld. Na 47 km en 5.34 uur lopen in een prachtig gebied kwamen wij helemaal tevreden en onthaast over de streep.
Ter inlevering van je startnummer kreeg je een heerlijk biertje en met een grote glimlach sloegen we die achterover.
Hieronder een foto impressie.


12:29 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-03-09

Björkliden Arctic Mountain Marathon

Björkliden Arctic Mountain Marathon is een 2-daagse mountain running event die in de bergen van Zweedse Lapland plaats vindt. De finish is in  Björkliden. Er zijn verschillende afstanden van 30,50 tot 70 km. De datum is 14 en 15 augustus.
Zou een mooie training zijn voor de CCC. Meer info vindt je hier.

09:34 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-01-09

De Ultratrail Du Mont Blanc, CCC 98 km

Zoals Wim al schreef gaan wij eind augustus mee doen aan de Ultratrail du Mont Blanc, de CCC 98 km. wij zijn in dit geval, Roel, Nico, Wim en Martine. Aanvankelijk dachten we mee te gaan doen in de loting maar na de sluitingsdatum bleek dat er zelfs nog een aantal plaatsen over waren.
De race heeft een bijzondere geschiedenis qua deelnemers en populariteit. Het begon met de UTMB 164 km door de bergen rond de Mont Blanc in 2003.
In 2003 en 2004 deden er respectievelijk 700 en 1400 lopers mee.
In 2005 was de limiet van 2000 lopers bereikt na 7 maanden.
In 2006 heeft de organisatie de CCC toegevoegd, een 98 km wedstrijd. De wedstrijd was vol in 2 weken.
In 2007 heeft men besloten dat lopers zich eerst moesten kwalificeren. Je moest een ultrawedstrijd gelopen hebben en dat gaf je punten. Dat maakte niet heel veel uit qua deelnemers. Binnen 10 uur was het vol.
In 2008 was het binnen 7 minuten vol. Dat was ook het jaar waar de PTL 250 km in teamverband is toegevoegd.
Na veel klachten heeft men besloten om het eea aan te passen. Een van die aanpassingen voor 2009 was om een loting te doen na 10 januari. Niet meer wie het eerst online kan inschrijven mag lopen.
Ook is de TDS 105 km toegevoegd. Tevens heeft men de kwalificatie eisen hoger gemaakt.
Dat resulteert nu dus dat er zelfs nog een beperkt aantal plaatsen over zijn. En wij dus mogen gaan lopen. In onderstaand filmpje zie je een mooi overzicht van de CCC.
Martine

 

00:44 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-12-08

Trailrunning is booming

The sport is booming staat er boven het artikel in de laatste editie van Trailrunner.
Nog niet zo lang geleden schreef ik een stukje over de groei van de big 5 weg marathons.
Dit artikel gaat over diezelfde groei alleen in trailrunning. Uiteraard heeft Amerika meer trailrunners dan wij in Europa hebben en daarom zijn er dus ook erg veel wedstrijden.
Iedere maand kun je wel een trail van 50 km, 50 of 100 mijl lopen.
De lopers zoeken de rust, de natuur en de uitdaging van de sport. Als je toeschouwers wil ga je niet de trails op want die zijn er haast niet.
Een aantal jaren geleden waren de wedstrijden erg kleinschalig. Nu heeft de grootste ultratrail, de JFK 50km in Maryland, 1300 lopers en dat is veel voor een ultratrail.
Gelukkig heeft bijna iedere organisatie een limiet aan deelnemers omdat men simpelweg een vergunning krijgt voor een x aantal lopers. Dit omdat het altijd door natuurgebied gaat.
Maar toch, als het maximale aantal lopers 1300 is en al die 1300 lopers gaan de trail op is het druk en verdwijnt het trail gevoel al snel.
Het voordeel is dat mede hierdoor er nieuwe races worden georganiseerd. Zo had men in 1996 zeventien trailwedstrijden van 100 mijl.
Nu in 2008 zijn dat er 49 met meer 100 mijlers op komst. Uiteraard vraagt men zich af waar de populariteit voor deze tak van sport die al sinds 1974 bestaat ineens vandaan komt. Sommige denken aan een tweede of derde loopgolf, maar meer waarschijnlijk is het fit zijn, het groene/milieu actieve lifestyle gevoel.
Met het on-line inschrijven is het door de populariteit van trailrunning ook erg moeilijk geworden om aan sommige wedstrijden mee te doen. De in Amerika 4 moeilijkste wedstrijden om in te komen zijn de volgende;
# Western States 100 mijl, in 2008 schreven 1300 mensen zich in. 369 mochten lopen.
# Way To cool 50k, was in 2008 binnen 12 minuten vol
# Miwok 100K, in 2008 on-line binnen 10 minuten vol.
# Hardrock 100 mijl, 354 inschrijvingen voor 140 plaatsen. Dit is de zwaarste race van Amerika en hier kun je je niet zomaar voor inschrijven. Een Cv van gelopen wedstrijden is nodig.
Het zijn ook niet zomaar ultra`s maar echt hele zware wedstrijden. Blijkbaar zijn er genoeg lopers die deze uitdaging aan willen gaan.
Een ander punt wat in het artikel naar boven komt is de prijs voor een ultratrail. De populaire JFK 50 kost bijvoorbeeld $135. Een gemiddelde 100 mijl trailrun kost $174. Dat is 1.74 dollar per mijl. Maar ook hier zitten uitschieters bij. De western States 100 kost bv $295.
Net als bij de Big 5 weg marathons maakt het niet meer uit wat de prijzen zijn. De grote wedstrijden lopen toch wel vol. De Amerikanen hebben vooralsnog genoeg mogelijkheden om naar de kleinere trailruns te gaan. Hun keuze is groot genoeg.
In Europa is het misschien wel niet anders. Want om bijvoorbeeld mee te willen doen aan de Northface ultratrail is bijna onmogelijk. De Jungfrau marathon is ook heel snel vol met een maximum van 4000 lopers. Maar ook meerdaagse evenementen zoals de Transalpine Run zijn ongelooflijk populair geworden. Ten opzichte van 2007 is het aantal deelnemers bijna verdubbeld.
Gelukkig hebben ook wij de kleinere trails. Olne-Spa-Olne waar je voor 7.50 Euro ook nog een bord hutspot krijgt. Of de Barensfeldlauf in Duitsland, de La Magnetoise, de Bouillon trail en niet te vergeten t`voor niks marathon die helemaal niets kost. Trailrunning is een prachtige sport en daarom zoeken steeds meer mensen de trails op. Zolang net als bij de grote weg marathons de kleintjes ook blijven heeft ieder wat wils.
Martine

15:10 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-11-08

Al Andalus Ultra Trail 2009

Het plan was om in 2009 geen meerdaagse hardloop wedstrijd te doen. Het heeft net 2 maanden stand gehouden en is deze week omver gegooid.
Maar daar moet ik bij zeggen dat ik er wel 2 weken over heb nagedacht.
Het is namelijk een ultratrail van 250 km in 5 dagen. De vraag is of ik al zo ver ben.
Maar het feit dat het in juli is geeft mij ruimte om genoeg km`s te maken. Proberen kan altijd. Uitdagingen zijn er om genomen te worden. Dus het besluit is genomen, ik ga meedoen aan de Al Andalus Ultra Trail 2009!
Wat is de Al Andalus Ultra Trail?
Het is een 5 daagse, zware stage run van 250 km. 5 dag etappes die samen 250 km maken.
Het parcours is 90% trails met veel en lang klimmen. De temperaturen zijn in juli tussen de 35 en 45 graden.
De wedstrijd is semi supported. Je bent wel verplicht om een dag-rugzak met bepaalde items te dragen maar de rest wordt door de organisatie naar het volgende loperskamp gebracht. Onderweg zullen er drinkposten zijn die je voorzien van water.
Men zet iedere dag in het volgende dorp een tentenkamp op waar de lopers overnachten.
Het gebied is prachtig, het bergachtige gebied in Andalusia / Spanje. De tweede dag kom je bijvoorbeeld aan in Granada waar het prachtige Alhambra ligt.
De route is echter heftig als je de beschrijving van de dag etappes leest, niet alleen veel km`s maar ook qua klimmen en dalen. De langste etappe is 56 km en de kortste 37 km.
De organisatie heeft bewust gekozen voor een semi supported wedstrijd omdat men wil dat de lopers Andalusia en de inwoners leert kennen. Men wil laten zien dat sport en toerisme prima samen gaan.
Hieronder de stages en wat meer info. Voor verdere info moet je even naar de site gaan.
Wanneer? July 13th - 17th, 2009

Waar en hoeveel?
Stage 1 - Loja - Alhama de Granada (56 km)
Stage 2 - Alhama de Granada - Jatar (47 km)
Stage 3 - Jatar - Jayena (48 km)
Stage 4 - Jayena - Santa Cruz del Comercio (50 km)
Stage 5 - Santa Cruz del Comercio - Loja (37 km)

Ik ben ingeschreven, de WERS wedstrijden en geplande trailmarathons passen mooi in het trainingsprogramma voor deze ultratrail.
Martine

22:22 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (1) | Tags: al andalus ultra trail 2009 |  Facebook |

11-11-08

Dorset Trail marathon

Ik heb er al eerder over geschreven. Endurancelife, een outdoor organisatie die prachtige evenementen organiseert in Engeland. Van Adventure races, trail marathons, fiets orientaties tot off the road triathlons. Er is nu ook een 2daagse mountain marathon aan het programma toegevoegd.
Afgelopen weekend heb ik de eerste trail marathon van de 7 gelopen. Een van adembenemende schoonheid. In de regio Dorset was het zwoegen in de modder, maar ook genieten op de prachtige kliffen al lopend over de single tracks, door de grasvelden, klimmend en dalend.
Het hele verslag is hier te lezen.
Als je het komend jaar in Engeland bent is het zeker de moeite waard om even de site te checken of er een event in de buurt is.
Martine

14:21 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) | Tags: endurance life |  Facebook |

29-10-08

The extreme world of mountain marathons

Om nog even terug te komen op de Original Mountain Marathon van afgelopen week.
In The Independent stond een mooi stuk geschreven door Richard Askwith, hij is de schrijver van  'Feet in the Clouds: A Tale of Fell-running and Obsession'.
Misschien een leestip voor Malheur lid Ton.

The extreme world of mountain marathons
They set out on a 53-mile race across Britain's harshest terrain – with a storm closing in. Did the athletes of the Original Mountain Marathon not realise they were in danger? Actually, that was the point. Richard Askwith explains his obsession with the ultimate adrenalin sport.

When I first saw the headlines, I felt a sudden dryness in my throat: "1,700 runners stranded in the mountains"; "Hundreds of fell-runners missing". Many of my best friends are fell-runners – especially in the Keswick area of the Lake District, where the news-leading "race to rescue runners" was taking place. Had some unspeakable natural catastrophe swept scores of them to their deaths?
Then I checked out the detail and became simultaneously relieved and perplexed. As I understood it, no one was missing at all.
I suppose it depends what you mean by "missing" – a simple-sounding concept that conceals one of the great ideological divides of our time.
Lees hier verder naar het hele online artikel.
Martine

Richard Askwith

13:54 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

26-10-08

Noodweer bij een 2daagse bergloop

Ieder uur is het op het nieuws. Nog 1000 marathonlopers vermist. Het klinkt allemaal erg dramatisch maar als je even verder kijkt dan je neus lang is en ziet wat voor soort wedstrijd het is, is het al een stuk minder dramatisch.
Ongeveer 2500 ultralopers nemen deel aan deze Mountain Marathon bij Keswick in Cumbria/Engeland. Het is een 2daagse race die al sinds 1968 gelopen wordt. De lengte is ongeveer 80 km met 3000 hoogtemeters. De deelnemers zijn uitgerust met een verplichte uitrusting en lopen in koppels van 2. De verplichte uitrusting bestaat uit; tent and grondzeil, eten voor 36 uur, kookgerei, waterproof kleding, hoofdlamp en ehbo tasje.
Men moet zelf navigeren en het wordt gezien als een van de zwaarste wedstrijden van de wereld.
De organisatie maakt zich niet heel veel zorgen. Men weet dat de deelnemers zijn uitgerust en weet te handelen naar slechte omstandigheden. Zo zullen zij in mijnen en in tenten schuilen.
Ondertussen zijn er uiteraard wel zoekacties bezig. Volgens de BBC zijn er 12 mensen naar het ziekenhuis gebracht met kleine verwondingen en onderkoeling.
De weersverwachtingen voor vandaag zijn beter en men hoopt daarom dat in de loop van de dag alle lopers terecht zijn.
Op de site van de BBC staat een filmpje van een deelnemer, Jeremy Webb. Hij heeft onderweg gefilmd. Dat kun je hier zien. Het weer is echt bizar!!
De deelnemers zijn ervaren mountaineers  dus ik denk dat de meeste zich prima zullen redden. Het zal in ieder geval een wedstrijd zijn die niemand meer zal vergeten.
Hier kun je ervaringen van de mensen lezen die mee gedaan hebben en al terecht zijn. Daarin lees je ook dat iedereen goed is voorbereid en de organisatie staat als een huis. De Engelse site van sleepmonsters besteed er ook veel aandacht aan en kun je hier lezen.

Martine

13:08 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-10-08

The Barkley 100 mijl

In het boek wat ik gelezen heb kwam ik 2 verhalen tegen over de Barkley Marathon. Een 100 mijl ultraloop gehouden in Frozen Head State Park, Tennessee.
Er worden veel 100 mijl trails gehouden in Amerika dus wat maakt deze zo bijzonder?
Omdat deze ultraloop tot nu toe maar 6 finishers heeft in hun 21 jarig bestaan
In 1977 ontsnapte James Earl Ray, de moordenaar van Martin Luther King, uit de gevangenis die in dit gebied ligt. 54 uur later werd hij weer gevangen genomen maar een paar mijl van de gevangenis vandaan. Een locale ultrarunner, Gary Cantrell, dacht bij zichzelf; in 54 hours i could have been 100 miles away!
Zo begon hij daar hard te lopen, en het was erger dan hij dacht, het gebied was onbegaanbaar. Daar begon de gedachten om een wedstrijd op die trails te plannen.
De Barkley Marathon was geboren.
Men loopt 5 zogenaamde loops en iedere loop is 20 mijl (32 km). De ondergrond zijn trails waarvan er vele al overgroeid zijn en sommige trails zijn zo oud dat het haast niet meer herkenbaar is. 20% is geen trail maar gaat gewoon door het bos. Maar daar blijft het niet bij, in iedere loop zitten ongeveer 13 klimmen met een totaal hoogteverschil van 10.000 feet per ronde. Dit is ook een van de redenen waarom de trails zo slecht zijn, niemand loopt hier meer omdat het te zwaar en onbegaanbaar is. Er liggen overal omgevallen bomen en alles groeit in het wild.
Wat namen van deze klimmen? Bird Mountain, Little Hell, Rat Jaw en Big Hell. Afdalingen zijn bv The Zip Line en Leonards Butt Slide. 
Er zijn onderweg 2 waterposten die onbemand zijn (als je ze vind). En pas als je weer op het basis kamp bent na 20 mijl is er een echte verzorgingspost.
Iedere loop moet je binnen 12 uur lopen en dus 100 mijl in 60 uur. Dat is te doen zou je zeggen maar er is nog een moeilijkheidsfactor ingebouwd en dat is dat het niet gemarkeerd is. Je krijgt een map mee en een geschreven route die er zo uit ziet en daarmee moet je het doen. Een andere moeilijkheidsfactor is dat is je in iedere ronde 9 tot 11 boeken (het varieert) moet vinden. Deze liggen ergens op het parcours en uit ieder boek moet je een bladzijde meenemen. Mis je er een dan ben je eruit.
Na ongeveer 12 uur kom je als je geluk hebt uit bij het kamp en daar gaat het voor veel lopers mis. Men geeft vaak de pijp aan Maarten na 2 of 3 loops want je weet wat je te wachten staat de komende 12 uur. Als je uitstapt wordt er wel een mooie trompet DNF melodie voor je gespeeld. De 3de en 4 de ronde is ook in tegenovergestelde richting, en de 5de loop mag je zelf kiezen.
Je kunt je ook niet zomaar inschrijven. Je schrijft een Essay waarom je deze Barkley zo graag wil doen. Doe je dat goed dan ben je een van de gelukkige om mee te doen aan deze bizarre tocht. Er mogen maar 30 tot 35 lopers meedoen. Ben je een van de gelukkige dan is de entree 1.55 dollar en een kentekenplaat van de staat waar je in woont.
En oh ja, zou je het mogen halen dan is er geen prijs, je zal het moeten doen met eeuwige roem. Wil je een shirt dan is die te koop voor 25 dollar.
Een mooi slideshow zie je hier.
Het klinkt als een ideale ultrarun voor de adventure racer!
Martine

12:45 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-09-08

Hoe traag lopen ultralopers ?

night92Het onderwerp van de  voorbije weken waren de ontgoochelende resultaten van de Belgen tijdens de Olympische spelen ? Iedereen krijgt de schuld : de politici, de sporters zelf, begeleiders, de bakker, het weer, de smog,...ik laat het aan specialisten over om hier over te oordelen.  Maar in elk geval of we nu met 100 of met 2 medailles naar huis komen, we mogen als Belg toch nu en dan wat meer chauvinisme tonen...! We hebben hier wel heel wat topatleten, wel niet altijd in Olympische sporten maar wel in enkele andere topsporten.   Muriel Sarkany (meervoudig wereldkampioen klimmen), Luc van Lierde en heel wat andere triathleten (heeft Gerrit Schellens in Almere dit weekend niet voor de 5de keer op rij de gouden plak binnengehaald?).  Maar meer aansluitend op deze weblog : Jean Paul Praet. In 1986 liep hij tijdens de Nacht van Vlaanderen de 100 km in 6u03'21".  Tot op heden 's werelds beste tijd.  Maar helaas is zijn tijd nooit erkend, blijkbaar was het  parcours iets korter ondanks enkele officiële landmeetkunidge documenten en PV's.  In '92 liep hij diezelfde afstand in 6u16'41", deze keer werd het wel officiëel erkend als wereldrecord.  Helaas verbeterde de Japanner Takahira Sunada in '98 met iets meer dan 3 minuten (6u13'13").   In elk geval is Jean Paul Praet zijn tijd nog steeds Europa's beste tijd, net als zijn prestatie op de 6 uren loop.  Inderdaad dit zijn allemaal snelheden van boven de 15 km/u...  Ook bij de dames staat de  beste tijd genoteerd aan een snelheid boven de 15 km/u, nl. 6u33'11". 

Zullen de Afrikanen ooit deze tijden grondig aanpassen zodra zij ook de weg hebben gevonden naar het ultralopen en trailrunnen ? 

Wim

14:25 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

7x7x7 Coastal Trail Series, een moooie uitdaging

De Zuid West kust van Engeland heeft een van de meest spectaculaire kustlijnen van de wereld, waarvan veel beloopbaar is door paden en trails.
De South West Coast Path is daarom een van de meest belopen trails in de wereld en de langste Engelse Nationale Trail. Van Minehead in Somerset naar Poole Harbour in Dorset is meer als 1000 km. Daar moeten we wat mee heeft de organisatie van Endurancelife gedacht.
De afgelopen jaren heeft men al trail marathons, mtb oriëntatie wedstrijden, multi sport triathlons en adventure races georganiseerd maar dit jaar heeft men een nieuw evenement toegevoegd.
Dit jaar heeft men de Endurancelife Coastal Trail Series 7x7x7 toegevoegd. Een uniek trail evenement dat over 7 maanden gaat en waarin je iedere maand een marathon loopt op zeven verschillende locaties. 7x7x7 dus.
Het begint in November en loopt tot mei 2009. Het beloven 7 waanzinnige locaties te worden langs de ruige kustlijn van Zuid West Engeland en Wales.
Alle routes gaan door Areas of Outstanding Natural Beauty (AONB's) National Parks, Sites of Special Scientific Interest (SSSI's) en National Heritage parks.
Na de site te hebben bekeken ontstond al snel het idee om de 7x7x7 te gaan doen. Na wat heen en weer gemail is het rond en gaan ik proberen om vanaf november iedere maand een weekend naar Engeland te rijden (is overigens een uurtje of 7/8 rijden.) Zomaar een mooie nieuwe uitdaging voor 2009 die op mijn pad komt.
Tijdens de marathon is er ook altijd een 10 km en een halve marathon. Het totale lopersveld zal niet meer als 500 per keer zijn, alle 3 de afstanden samen. De reden is simpelweg om het l

andschap niet te veel onder druk te zetten. De 7x7x7 kan ook op alle afstanden gelopen worden.
Wat ook leuk is, is dat altijd de dag na de marathon er een mountainbike oriëntatie is van 3 of 5 uur. Een leuke manier om mijn oriëntatie vermogen wat te ontwikkelen.
Overigens ook een ideaal trainingsweekend voor het Malheur ultrasport team!

Martine

00:18 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-09-08

Ohm-trail

P9090082Vanmorgen om 7 u reed ik richting Ardennen.  Hoe dichter ik mijn doel naderde, hoe meer ik werd voorbij gereden door razend snelle bolides : Ferrari's, Carrera's, Jaguars, BMW,... Vandaag was het de GP F1 van Francorchamp.  Mijn bestemming was op slechts enkele kilometers van dit evenenemt maar dan wel een wedstrijd waar de "bolide's" namen hadden als Salomon, Eider, Saucony,...de Ohm trail.  Een 33 km lange trailrun die startte in Aywaille.  Ik ben slechts nog maar  een maand opnieuw gericht aan het trainen en mijn langste  loopje in die  periode was een dikke twee uur.  Dus vandaag ging ik het rustig aan doen en dan de laatste 10 km toch proberen eens voluit te gaan.  Helaas kreeg ik vanaf km 19 buik- en hoofdpijn....gevolgen van lange fietstocht gisteren, een Red Bulleke als ontbijt, het etentje die vergezeld van enkele heerlijke flessen Siliciaanse wijn die langer  uitliep ?  Het liep echter  totaal niet  als gehoopt en de laatste 10 kilometers waren afzien.  Gelukkig was de omgeving en het parcours prachtig zodat het lijden hier door af en toe werd vergeten.  Heel veel single-tracks en nauwelijks 5 % asfalt.  Het parcours was wel vrij pittig,  nauwelijks  vlakke stukken en maar vooral steile, natte en rotsige beklimmingen en afdalingen die elkaar snel opvolgden.  Uiteindelijk in 3u40 min als 50ste van de 150 deelnemers toegekomen met een gemiddelde hartslag van 150 en 2.300 m hoogte verschil (terwijlde organisatie 1.700 had gemeld en ik mijn hoogtemeter redelijk vertrouw...). It could be better, it could be worse...  De boulet met frieten heb ik wijselijk afgeslaan en vervangen door een asperine'tje.  Morgen een dagje rust en de gelegenheid eens nemen om te gaan muurklimmen.

Wim

21:12 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-09-08

De Gore-Tex TransRockies Run 2008

De afgelopen week heb ik samen met Ingrid de 2 de editie van de TRR gelopen.
Een 6daagse race in de Rocky Mountains van Amerika waarbij je in totaal 170 km aflegt met behoorlijk wat hoogtemeters. De hoogte waar je op verblijft is voor ons laaglanders erg hoog. Zo is er een etappe van 39 km waar je tussen de 3200 en 3500 meter loopt. Al de dagverslagen zijn te lezen op mijn site.
De foto`s geven een mooi overzicht.
Martine

20:07 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gore-tex transrockies run 2008 |  Facebook |

22-08-08

Glacier du Pelvoux

castor_153314_468_thumbOorsponkelijk had ik de Salomon Trail Ubaye gepland tijdens mijn verlof in de Alpen,  maar door omstandigheden is het me niet gelukt om aan de start te verschijnen.  Gezien ik toch een uitdaging wou aangaan en ik reeds al enkele trainingsloopjes in de bergen tijdens mijn eerste week had gedaan ben ik op zoek gegaan naar een alternatief.  Niet in de vorm van een wedstrijd maar gewoon een tochtje op mezelf.  Eerst dacht ik om de wondermooie  Glacier Blanc op te lopen maar gezien deze nogal druk bewandeld is en we deze toch met onze  kinderen al wandelend ook eens zouden doen heb ik gekozen voor de Glacier du Pelvoux (top op 3.957 m) in Les Ecrins.  Lopen op de gletser zelf is uiteraard geen optie (toch niet  alleen...) dus heb ik uiteraard maar tot de voet van deze  gletser gelopen.  Ik heb hiervoor 2 routes gecombineerd, één tot Refuge des Bans ten westen ( 2.500 m), en één tot Refuge du Pelvoux ten zuiden van de gletser (2.700 m), beide vertrekken vanuit Aillefroide (1.250 m).  Aillefroide is eigenlijk één grote  camping vol met berg- en rotsklimmers gezien dit de  ideale uitvalbasis is voor enkele toppen rond de 4.000 m in Massive des Ecrins (Pelvoux, Barre des Ecrins, La Meije,...) en verschillende prachitge gletsers evenals vele rostwanden tot nivaeu 8.  Met het beeld van enkele mooie  Spaanse "climbing-chicks" die zich schaamteloos aan het omkleden waren recht voor mijn wagen vertrok ik mijn tocht.  Beide wandelingen kenmerkten zich door ongeveer 75 % van de hoogtemeters in slechts 25 % van de afstand te  overbruggen...m.a.w. vooral veel kilometers rustig klimmen met dan op het  einde vooral veel klim- en klauterwerk.  Voor de laatste beklimming tot de Refuge des Bans leek me een lifeline zeker niet overbodig en moest ik mezelf geregeld duidelijk maken dat "angst enkel maar  je spieren en denken verkrampt".  Onderstaande foto is vanuit Refuge des Bans genomen in de richting van waaruit ik kwam.  Vanuit de vallei was het zonder veel omwegen recht naar  boven. Uiteindelijk heb ik "slechts" 26 km gelopen in 3u30min...zegt dit nu iets over mijn conditie of over  het  terrein ? Laat ons besluiten dat het wel een combinatie zal zijn...18182

 30582


Wim

14:45 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-08-08

Trail Ubaye Salomon

trail_ubaye_salomon_2008Na mijn 2 weken rust na Slovenië geraak ik nog steeds  niet in de  perfecte "trainings drive"  en blijf eerder steken in de "rust-drive".  Enerzijds geen erg want zo heb ik wat extra tijd voor mijn gezin kunnen maken   en eindelijk ook eens tijd gemaakt om wat  in de tuin te werken.   Maar anderzijds wordt het wel stilaan tijd om gericht te beginnen trainen want exact binnen 3 maanden sta ik aan de start van het BK en een maand later moeten we in topvorm zijn voor de XPD Portugal (5 daagse WK serie wedstrijd).   Dus heb ik me maar  ingeschreven voor een trailrun in Frankrijk.  Dan komt de boost wel automatisch ! 
Oospronkelijk gingen we op reis naar Oostenrijk, maar het weer blijkt daar zo slecht te zijn dat we gisteren hebben besloten om deze avond richting Frankrijk te gaan, specifiek naar "Les Hautes Alpes" waar het belooft 2 weken mooi weer te worden (en waar het  eten tenminste pakken beter zal zijn...)  Ik  herinnerde me dat er daar jaarlijks ergens in augustus een super mooie trail wordt georganiseerd die deel uit maakt van het salomon Trail Circuit...en inderdaad.   Op 10 augustus start ik aan de Trail Ubaye Salomon,  een trailrun over 44 km en 2.400 hoogte meters, gespreid over 2 beklimmingen van elk ongeveer 12 km.  Onder andere de Pra de Loup, een klassieker in de Tour de France.  Uiteraard wordt deze niet via de asfalt beklommen maar via verschillende off-road single tracks.    Ik heb absoluut nog niet voldoende trainingskilometers in de benen, dus het wordt een karakter loopje aan een heel rustig tempo.   Maar ik reken er op dat  het mooie landschap en de sfeer het  lijden voldoende zullen verzachten.

Wim

09:36 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-07-08

Endurance Life

Op zoek naar iets kwam ik terecht op de site van Endurance Life . Een site vol met spectaculaire races in Engeland.
Men organiseert Trailruns, Adventure Races en  Triatlons.
Dat alles op verschillende prachtige  locaties in Engeland. Als je de website bekijkt loopt het water je mond uit, wil je je agenda pakken en races plannen.
Want zo ver is Engeland tenslotte niet.
Toevallig ga ik zeer waarschijnlijk in November een weekend die kant op. Laat nu net een van de Coastal Trails 50 km van mijn verblijf plaats zijn.
Of ik mee zou gaan dat weekend wist ik nog niet zeker. Nu zal ik mijn uiterste best gaan doen want het is een mooie mogelijkheid om een trail marathon te lopen in Dorset.
Maar ook de Adventure Race in Snowdonia zou niet verkeerd zijn......
De website is hier te vinden.

12:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-07-08

De Baerenfels Trail Marathon+

Een van de dingen die altijd weer opvallend is bij een trail/ultraloop is de sportiviteit, de sfeer en een soort kneuterigheid die het zo knus maakt.
Zo ook weer bij de Baerenfelslauf. Een inschrijvingspunt/eet en verzamelplaats in een open hal van ws de naast gelegen fabriek. Een groepje van ongeveer 10 vrijwilligers die de hele loop organiseren en bemannen.
De pasta werd voor ons opgeschept, we kregen de meest bijzondere startnummers die ik ooit gezien heb en we mochten onze tent op een mooi veld neerzetten. Samen met 3 andere lopers, die de 64 km gingen lopen hadden we het grote veld voor ons alleen.
In de ochtend konden we een ontbijt nuttigen in diezelfde hal, erg ontspannen allemaal.
De start was om 8 uur en ook dit verliep weer in totale ontspanning. Met een toeters werd er aangekondigd dat we zo gingen lopen, en nogmaals een geluid uit de toeter en lopers waren weg. We hadden op het prikbord (lees, op de muur gekalkt) gezien dat de afstanden iets langer waren. De marathon was effectief 44 km. Maakt niet zo veel uit maar wel handig om te weten.
De eerste km was het even druk op het smalle weggetje maar al snel was het prima lopen en was het veld verdeeld. De eerste deel begon met een paar fikse klimmen. Dat ging eigenlijk door tot 10 km. Het parcours was schitterend, eigenlijk geheel door het bos. 2 keer kwamen we uit het bos om via een klein stukje asfalt weer het bos in te draaien. De totale asfalt was niet meer als 1 km.
Tot km13 ben ik bij mijn loopmaatje gebleven maar die zat niet lekker in de wedstrijd en besloot ivm met wat knieklachten maar 1 ronde te lopen.
Vanaf daar ben ik alleen verder gegaan. Vanaf daar ben ik ook aan een inhaalrace begonnen. Ik liep heerlijk. Soms kon ik op stukjes dribbelen waar andere liepen. Afdalen ging lekker, dat kan ik altijd vrij rap. Vlak bij het keerpunt kom je over een veld waar wij onze tent hadden staan. Daar hadden we Herbalife shakes neergelegd. Daar heb ik halve bidon opgedronken en een klein flesje shake in mijn zak gestopt. De eerste ronde was 22 km en ik kwam bij het keerpunt na 2 uur en 32 minuten. De tweede ronde waren er aanzienlijk minder lopers. De 22 km was klaar dus bleven alleen de 44 en 66km over.  De markering was duidelijk, men had met zaagsel grote pijlen en km punten gemaakt. Onderweg waren er 5 verzorgingsposten. Zoals steeds in Duitsland is er geen sportdrank maar water, maltbier en cola. Ondertussen vind ik de cola onderweg wel lekker en drink ik dat in combinatie met water. De malt heb ik ook maar eens geprobeerd en dat was wel goed te doen. Wel moet je zelf even je drinken inschenken maar dat vind nooit iemand een probleem. Het is altijd wel gezellig kletsen bij een post.
In de tweede ronde heb ik aardig wat lopers ingehaald, ik liep soepel. Ik had het idee dat ik het halve damesveld aan het inhalen was. Zeker bij het afdalen ging ik menigeen voorbij.
Ondertussen voelde ik ook wel mijn knieën. Tenslotte moet het lichaam weer wennen aan dalen en klimmen. Toen ik rond de 19 km liep haalde ik een man in en na een fikse klim volgde er weer een afdaling. De man zag ik ineens niet meer en ik zag nergens meer pijlen. Opeens vroeg ik mij af of ik nog wel op het parcours zat. Niemand meer te zien en ook geen pijlen meer. Op het moment dat ik dacht `als ik nu niet snel iets zie ga ik terug` zag ik een pijl. Gelukkig, ik zat nog goed. De laatste 2 km duurde voor mijn gevoel ineens lang, ik dacht dat ik er al bijna was. Maar daar was dan het veld, nu alleen de bocht nog om en 500 meter verder was de finish. 
Ik stopte de klok op 4 uur, 58 minuten en 43 seconden. Een snellere tweede ronde dus.
Mijn gemiddelde hartslag was 148. Er zaten 1100 hoogtemeters in het parcours.
Het leverde mij de eerste plaats bij de dames op. Nu betekent dat niet zo veel met een deelnemers lijst van 11 gefinishte loopsters. Maar toch, het klinkt erg leuk als je een marathon-trail wint. Van de 56 finishers werd ik 23ste.
Samenvattend een prachtige loop, goed georganiseerd en een aanrader voor de liefhebber van kleinschalige trails, zowel op korte als op lange afstanden.

13:28 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-07-08

Een droomdebuut in Assen 50 km

Nee, het was niet mijn droomdebuut in Assen. Ik heb immers verleden jaar al 1 keer een 50 km gelopen. Dit was de eerste editie van de 50 km ultraloop in Assen. Dat de organisatie in handen was van 2 gerenommeerde ultralopers was te merken. Het was perfect geregeld, gastvrijheid, enthousiaste vrijwilligers, een goede speaker, goede drinkposten en vooral een behoorlijk aantal ultralopers voor een eerste editie. De wedstrijd maakte deel uit van de Marathon & Ultraklassement en trok deelnemers uit het hele land. 60 mannen en 10 vrouwen die solo gingen lopen. Daarnaast liepen er 15 estafette teams. Wij wilde vanochtend bij de start op tijd zijn en waren dus gisteren al in Assen neergestreken. Naast de atletiekbaan mochten wij ons tentje neerzetten en gebruik maken van de douches van AAC`61. Om 19 uur konden wij aanschuiven voor de pasta avond. Een heerlijke maaltijd voor een luttele 6 euro. Ondertussen hadden we kennis gemaakt met Henk Doorten en Nellie Van Der Made, de organisatoren van deze loop. Wij werden enthousiast en gastvrij ontvangen.
Na een redelijke nachtrust, ik ben niet gewend aan zingende vogels en werd er wakker van bij zonsopgang, en een ontbijt mengde wij ons onder de andere lopers.
Het doel voor deze 50 km was een training om km`s te maken. We zouden wel kijken hoever we konden komen. Uiteraard wilde ik wel proberen de 50 uit te lopen en mijn gevoel zei ook dat dat moest lukken.
10 rondjes van 5 km, dat idee was even wennen. Maar de avond ervoor hadden we een stukje van de route gewandeld en toen wisten we dat het goed was.
Een prachtig rondje door het Assenbos. Eigenlijk allemaal bos en zandpaden. Het asfalt was in totaal nog geen 600 meter schat ik. Ieder rondje kwam weer uit op de atletiekbaan en dat was eigenlijk wel leuk. Daar stond de verzorging en de `speaker` die alle info over de lopers paraat had.
Het eerste rondje ging erg lekker, al kletsend kwam ik het eerste rondje door onder de 28 minuten. Ingrid liep een stukje achter mij en we besloten om ons eigen tempo te lopen. Op alle punten waar je eventueel verkeerd kon lopen stond een vrijwilliger van de organisatie die je de weg wees en aanmoedigde. Iedereen had een startlijst dus je naam was snel opgezocht. Zo gingen de rondjes eigenlijk vrij snel en soepel voorbij. Uiteraard heb je hier en daar een minder moment maar eigenlijk heb ik nooit een  echte dip gehad. Ik voelde mij goed, heb geen enkele keer gewandeld en ben nooit onder de 10 km per uur gekomen. Er waren ondertussen wel al wat lopers uitgestapt om dat het warm en drukkend was ondanks dat we in het bos liepen.
Met de tijd ben ik niet echt bezig geweest. Bijzonder genoeg ook niet met de afstand voorbij de marathon. Was ik Botrop helemaal gefocust op de afstand na de marathon, nu passeerde ik het marathon bordje en dacht ik `oh hier is het marathonpunt`. Ik liep die overigens net onder de 4 uur. Bij 40 km realiseerde ik mij wel dat er een pr inzat als ik dit kon blijven lopen.
Bij km 45 riep Eric dat als ik dit tempo doorliep ik 5 minuten van mijn pr afliep. Eigenlijk wist ik niet meer zo goed wat mijn pr was. Was het 4.56 of 4.58? Maar als ik op 4.17 doorkom moet ik er toch meer als 5 minuten vanaf kunnen lopen? Even was ik in verwarring, maar hoe dan ook ik ben toch iets harder gaan lopen. De laatste ronde was ook een soort ererondje. De vrijwilligers wisten dat het mijn laatste ronde was, zij wenste mij succes en ik bedankte hun voor de support.
Toen de baan in zicht kwam heb ik nog wat versneld. De klok stopte op 4.45.57.
Een dikke Pr van 10 minuten! mijn pr bleek op 4.56.32 te staan.
Bij de mannen bleek iets minder dan de helft uitgestapt te zijn. Bij de vrouwen zijn er 2 dames uitgestapt.
Eigenlijk was ik verbaasd over het gemak waarmee ik deze 50 liep. Soms is lopen onvoorspelbaar. Op het moment dat je er niet mee bezig bent en ik niet echt lange duurlopen in de benen hebben loop je zomaar een pr. Dat ook nog 2 weken na Slovenie. Hoe dan ook, het geeft ontzettend veel vertrouwen op weg naar de Transrockies Run.
Martine

22:04 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |