Belgium Adventure Race Team

Weekend training Belgische Ardennen

2011-07-26T00:16:58+02:00

Een weekend training met ons team. locatie; de Belgische Ardennen. Hieronder een sfeer impressie.

1ère Féminine in de Méga Ardenne Trail

2011-07-07T01:39:18+02:00

1ère Féminine in de Méga Ardenne Trail

Een trailloop die georganiseerd wordt door lopers is vaak top georganiseerd.
Ook nu weer, de Mega Ardennen Trail georganiseerd door een groep lokale traillopers.
Op zich al een kunst om een grote ronde van 80 km uit te zetten, waar waarschijnlijk niet meer dan 2 km asfalt in zat om een dorp door te rennen.
Een veld bij een sportcomplex waar je je tent kunt neerzetten, pasta, ontbijt, het klopte allemaal. En dat voor 40 Euro inclusief shirt en als je finisht een finisher sporttrui.

Met Ingrid, Ritchie en Leonie hadden we allemaal onze redenen om te lopen. Ingrid als training voor de CCC. Leonie was op zoek naar wraak voor haar dnf verleden jaar, Ritchie vond het verleden jaar zo leuk dat die nog een rondje wilde. En ik, ik zag het als training, een niet geplande trail.
De start was in de vroege morgen om 5 uur. De eerste 18 km liep ik al kletsend met Wim, maar plots waren we elkaar kwijt na plaspauzes.
Wim bleek later uitgestapt te zijn na 5 uur ivm geïrriteerde achillespees.
Vanaf daar heb ik alleen gelopen. Volledig mijn eigen tempo en ritme. Gek genoeg ging het vrij rap, dat voelde niet perse zo. Ondertussen haalde ik aardig wat vrouwen in. Tot ik ergens rond de 25 km mensen met enige regelmaat hoorde zeggen dat ik 4de vrouw liep.
Ik was niet van plan om anders te gaan lopen en liep dus gewoon door zoals ik al deed.
Een ontzettend zwaar parcours. Hele steile beklimmingen en even zware afdalingen die ontzettend veel vragen van je knieën en je bovenbenen. Erg technisch parcours ook, mn het eerste deel. Er waren met enige regelmaat geen paden, gewoon recht omhoog.
Maar oh zo mooi uitgezet!! Veel singletracks door de bossen. Alles perfect aangegeven zodat fout lopen eigenlijk niet kon.
De km`s vlogen voorbij en ik haalde de derde vrouw in. Als ik nu ergens niet mee bezig was, was het het klassement. Maar steeds als er ergens mensen stonden werd het geroepen.
Toen verscheen er voor me een roze shirt. Vrouw nummer 2. Ik bleef er een tijdje achter lopen. Ging nog even plassen maar haalde haar snel weer bij. Toen ik er voorbij ging poogde ze nog om mee te gaan maar ze moest het snel opgeven.
Toen liep ik plots als tweede vrouw. Het idee was leuk maar er volgde nog een dikke 40 km.
De rest lees je hier.
Martine

Venose Adventure Race - Veluwe Trail

2011-06-27T16:30:42+02:00

Vrijdagavond ben ik toe gekomen in Vollenhove, geslapen in een sporthal en vroeg op om op tijd aan de start te staat voor de 8urige Venose adventure race.
Samen met Wim en Francis zouden we volle bak gaan racen. Het doel was een poging tot een plek in de top 3.
Het werd een hele rare race. We begonnen met een oriëntatie loop van bijna 6 km. Daarmee meeslepend een houten pallet en een groot dik touw. Het touw zou heel de dag in mijn rugzak zitten zonder enig doel.
Daar ging het al mis bij de voorlaatste cp (knijper om af te knippen) die bleek nergens te vinden. We waren bij de eerste teams en vervolgens na 10 minuten zoeken stonden zowat alle 50 teams daar. Verkeerde coördinaten door organisatie opgeschreven.
Dat zou nog 3 keer gebeuren die dag. En in een AR is er niets irritanter dan dat niet klopt. Een keer, ok, maar 4 keer.....
Daarna coördinaten intekenen en fietsen, veel mul zand zou ons deel de hele dag zijn. Alle cp`s gevonden en 2 bonuspunten. Weer hardlopen, wederom veel mul zand, zware route.
Alle cp`s gevonden. Op de fiets, uitkomend bij de kano's.
Daar hadden we in de gaten dat de organisatie er volledig naast zat met de tijd en de etappes. Op voorhand werd gezegd dat de snelle teams alles etappes kon doen en evt bonuspunten konden halen. Enige deadline was bij de kano's. Dus daar gingen wij van uit.
Maar de route was veel en veel langer, de etappes konden bij lange na niet gehaald worden door geen enkel team. Dan klopt er plots niets meer van de wedstrijd.
Want normaal gesproken tellen de etappes en dan de cp`s. Maar dan ga je er wel van uit dat alle snelle teams alle etappes kunnen doen. Nu kwamen de meeste teams niet verder dan 5 ipv 9 etappes.
We zijn de kano ingestapt en na 5 km weer op de fiets gesprongen. Nog snel een cp meegenomen. Daar kwamen we uit bij de Tubing, die heeft uiteindelijk niemand konden doen. Wij hadden nog 45 minuten om op tijd binnen te zijn.
Een step-run toch doen of gewoon terug fietsen en die etappe overslaan.
Toch de step run. Als een dolle zijn we gaan lopen/steppen. 1 cp afgeknipt en 5 minuten voor tijd aangekomen.
Met mixed feelings kwamen we binnen. We hadden echt sterk geraced, geen oriëntatie fouten gemaakt. Hard gefietst en gelopen. Maar er klopte helemaal niets van de race.
De organisatie bleek ondertussen ook wel te begrijpen dat ze een uitdaging kregen met de puntentelling. Want hoe ga je het tellen? De etappes kloppen helemaal niet, dus daar kun je eigenlijk niet meer van uit gaan.
Na een lange discussie werd er besloten dat wij tweede werden ondanks dat we meer (5) cp`s hadden dan het team dat eerste werd. De reden was dat zij een etappe meer hadden. Zij waren wel na de tijd (15 minuten) binnen. Dat betekent als wij de stepsessie nog 3 cp`s hadden geprikt en we die vervolgens weer in hadden geleverd als strappunten we wel gewonnen hadden. Je moet namelijk 50 % van een etappe prikken om hem mee te laten tellen. Hoe dan ook, het klopte allemaal voor geen meter.
Daar waren we toch wel wat gefrustreerd van. Niet zozeer dat we geen eerste werden want tweede is ook een mooie plek. Maar de hele race klopte voor geen meter. En dat is jammer want je komt daar om een leuke AR te racen.
Maar goed, onze conclusie was uiteindelijk dat we een supertraining hebben gedaan. En daar ging het om.
Dus reden we erna naar de Veluwe.......want zondag stond de Veluwe trail op het programma. 52 km genieten van een mooie route.

Ietwat stram stonden we de volgende morgen op. Francis zou tot 25 km lopen en dan de lus overslaan en weer terug gaan. 32 km totaal. Hij is het lopen aan het opbouwen na zijn gebroken been. Wim en ik zouden de 52 doen. Maar Wim besloot toch vrij snel dat hij ook de kortere versie zou doen. Hij kwam niet in zijn ritme. 32 km is ook een prima training dus een goed plan. Ik wilde wel doorlopen, ik liep lekker ontspannen.
Kwam heel veel bekenden tegen en het werd een echte socialrun. Ik heb van de 52 km denk ik 40 km met bekenden gelopen, gekletst, stukje meegewandeld met de bekenden de wandelden, en weer verder gerend. Mijn doel was alleen maar de 52 km ontspannen uitlopen en dat is meer dan geslaagd. Genoten van het prachtige parcours, de gezelligheid van alle lopers en het prachtige weer.
Beetje jammer dat Rinus me in een grote koeienvlaai duwde en heel mijn schoen nu onder de stront zit.
Helaas heb ik me rond de 20 km ook verstapt en klapte mijn enkel dubbel. Resultaat is een behoorlijk dikke en paarse enkel. Gelukkig niet heel pijnlijk. Op advies van Carmen, de beste sportfysio die er is, gaat er zo Medical taping omheen.

Kortom, het was een heel geslaagd trainingsweekend. Mijn lijf voelt goed, geen spierpijn.
We zijn goed bezig met team BART. Het vertrouwen wordt alleen maar groter!

Martine

JVC goes Tasmanie; De JVC Picsio GC-WP10 camera

2011-06-02T23:53:25+02:00

Al even ben ik wat aan het kijken voor een kleine camera die aan best een aantal eisen moet voldoen. De camera moet namelijk de ultieme test af gaan leggen.
Tijdens het WCAR in mijn rugzak zitten en net als ik, in alle omstandigheden kunnen functioneren. Hij mag dan wel helemaal mee naar Tasmanië!
Zo heb ik de Flipcamera bekeken maar daar kun je geen foto's mee maken. De Philips camera zag er ook wel leuk uit maar niet waterdicht. De kodak camera kwam in de buurt.
En zo kwam ik uiteindelijk uit bij JVC. Die hebben namelijk de JVC Picsio GC-WP10 camera.
Een kleine pocket camera. Full HD Resolutie en er zit een Lolux Technologie op. Dat wil zeggen dat hij goed presteert in slechte licht omstandigheden, niet onbelangrijk als je 24 uur per dag raced.
Maar ook kan deze camera tot 3 meter onder water en presteert dus onder alle weersomstandigheden. Maar ook als je uit je kayak valt blijft hij het dus doen.
Makkelijk bedienbaar, hij heeft een 3 inch touch screen die ook reageert op je handschoen. Ook belangrijk tijdens een race. Ook kun je er foto's mee maken (5 megapixels), een feature die veel pocket cams niet hebben.
Kortom, het lijkt de ideale camera om mee te nemen naar Tasmanië. Want het is toch wel heel gaaf om ons avontuur vast te leggen.
Als je JVC zegt, zeg je RR. Dus heeft RR geregeld dat team BART de camera mag lenen om alles vast te gaan leggen in Tasmanië. JVC goes Tasmanië en wij zijn er erg blij mee!
Vanaf Juli zal ik het eea gaan uitproberen met de camera zodat hij in Tasmanie helemaal eigen is. Martine

On the road to ARWC

2011-05-29T22:37:47+02:00

Nog 5 maanden te gaan voor het startschot van de AR World Championship in Tasmanië/ Australië.
Terwijl alle teams druk aan het trainen zijn, is men in Tasmanië ook druk bezig met alle voorbereidingen. Er is ondertussen een Host City aangewezen, Burnie.
Verder is de opzet van de race ook bekend. Er waren al snel maximaal 90 teams ingeschreven waarvan alle topteams van de wereld aanwezig zullen zijn. Er doen 22 nationaliteiten mee. Wij zijn het enige Belgische team en vanuit NL zal er geen team aanwezig zijn. Het zal echt een expeditie race gaan worden.
Men heeft gekozen om geen cutt-off times te gaan handhaven. Zodoende kan ieder team de hele expeditie doen. Je raced 24 uur per dag en bepaalt zelf of en wanneer je ergens slaapt. De eerste teams worden verwacht na 4 -5 dagen en de laatste teams mogen er maximaal 10 dagen over doen. Je bent volledig self supporting waarbij de organisatie zal zorgen dat je op een aantal plaatsen je eigen kist passeert en dus kan bijladen.
De locatie zal de ruige onbewoonde westkust van Tasmanië zijn. Het terrein is heel gevarieerd, regenwoud, bergen, onbewoonde stranden/kust en ruige rivieren.
Er zal ongeveer 700 km overbrugd moeten worden. Dat lijkt niet zo veel maar het terrein is erg ruig en daarom zal alles erg zwaar gaan worden.

De volgende disciplines zullen erin zitten;
Trekking; ongeveer 200 km.
Mountain Biking; ongeveer 375 km
Rivier/meer kayaken, Zee Kayaken en White Water Kayking (grade 2/3); Totaal 125 km.
Klimactiviteiten.

Zover hebben we al 2 nieuwsbrieven gehad. Het is een ongelooflijke logistieke uitdaging voor de organisatie als voor ons als team. Maar de updates zijn al zo uitgebreid dat wij al ontzettend geholpen worden door de organisatie.
Zo kunnen we voor weinig dollars bv een kist kopen waar onze spullen onderweg in vervoerd zullen worden. Dat scheelt ons een hoop gedoe om mee te nemen in de lucht. Ook zorgt de organisatie voor klim spullen. Op de website van de organisatie is veel info te vinden.
Kortom, langzaam begint het gevoel steeds meer te komen. Vanaf Juni zullen we ook als team veel samen gaan doen. Ik krijg er in ieder geval nu al vlinders van in mijn buik!

On the road to ARWC

2011-05-29T22:37:24+02:00

La Bouillonnante, een mooie teamprestatie

2011-05-05T16:22:54+02:00

De Bouillonnante 5 dagen na de 60 van Texel is pittig. Zeker omdat het een van de zwaarste trails is in de Ardennen. 54 km en 2400 hoogtemeters. Dat is geen kattenpis.
Het plan was simpel. Meegaan met de eerste 5 dames en het snot voor de ogen lopen om in de prijzen te lopen....
Nee, het plan was echt simpel. Lopen en kijken wat het lijf zegt. Bij iedere post (12, 28 en 40) beslissen of we doorlopen of niet. Lopen op gevoel en genieten van het prachtige parcours. Met Texel nog zo vers in de benen gewoon kijken hoe het gaat. Simpel toch?
Teammaten Wim en Nico hadden andere plannen en dus liep ik ontspannen met Ingrid de eerste km`s. We werden echt door heel veel mensen ingehaald want we stonden per ongeluk redelijk vooraan met de start.
Voor Ingrid was het vrij snel duidelijk, die zou 25 km gaan lopen. Na 6 km ben ik alleen verder gelopen.

Ik voelde al gelijk dat ik goede benen had. Dat zegt natuurlijk niet alles want zeker op de trails kun je later helemaal vol lopen.
Maar ik liep makkelijk en soepel. En de km`s vlogen voorbij. Het parcours is zo mooi, je kunt niet anders dan genieten. Prachtige single tracks die door het bos slingeren.
Stijle zware klimmen en evenzo zware afdalingen. Er zitten serieus technische stukken in.
Vooral de steile afdalingen zijn technish moeilijk.
Lichte klimmen en afdalingen waar je naar boven kunt dribbelen en naar beneden kunt vliegen. Het pure lopen in de natuur! Dit is voor mij waar lopen om gaat.
Er waren 2 grote verzorgingsposten, op 13 en 40 km. Beide top verzorgd. Daarnaast 2 waterposten. Op 28 en 49 km. Het was dus zaak om goed drinken bij te vullen want het was net als op Texel lekker warm.
Bij km 28 heb ik bijgetankt en dacht ik aan de vorige editie, daar ben ik uitgestapt. Ik had die dag niet de benen. Vandaag wel. Dus liep ik verder.
Vanaf daar werd het een grote inhaalslag. Het leek of ik soms over het parcours vloog. Alsof anderen stil stonden. Alsof mijn benen niet wilde stoppen.
Bij 30 km werd ik plots in mijn rugzak gegrepen. Nico had staan piesen en was ik zo voorbij gerend. We liepen samen een km of 8 op. Al kletsend haalde we veel lopers in.
Ik hield even een plasstop en Nico liep verder. Een paar 100 meter voor me zag ik hem lopen en ineens niet meer toen we rechts het bos in moesten. Hij was rechtdoor gegaan. Ik heb me het ongans gegild om hem terug te roepen. Maar toen hoorde ik toch ergens `jaja` in de verte. Slingerend door een technish stuk hebben we nog even samen gelopen en kon Nico net nog zien hoe ik bijna naar beneden viel. Kon me nog net vasthouden aan de rand. Veel paadjes waren scheef en daar gleed ik weg.
Daarna zijn we elkaar ook kwijt geraakt.

De rest lees je op http://runtodream.web-log.nl/runtodream/2011/05/boven-mijzelf-uitgestegen-tijdens-de-bouillonnante.html#comments

The Harz 2011

2011-04-01T15:48:39+02:00

Dit jaar staan er voor de WK adventure racen 2 zware ar`s gepland als training.
Een ervan is The hArz, een prachtige AR die zijn derde editie beleefd.
Het Harz gebied ligt in het noordelijke deel van Duitsland en is ideaal speelterrein voor adventure racen (en trailrunning!)
Er zijn twee categorieën waar je aan mee kunt doen, the Challenger en de Pro. Beide voor een team van 2 personen.
The Challenger is een kortere versie, 20 uur en 150 km te overbruggen.
De Pro is 40 uur en 250 km. Aan die laatste gaan wij meedoen.
Voor degene die kennis willen maken met de sport is de Challenger een uitstekende kennismaking. 20 uur in de prachtige natuur van de Harz.
De disciplines zullen zijn; Uiteraard Oriënteer je zelf en dat doe je hardlopend en mountainbikend. Maar er zal ook een run-bike en een zwem-run in zitten.
Als special task zal er boogschieten, klimmen/abseilen en als lokale special task- houtzagen in zitten.
De datum is 26-28 Augustus. Alle info vind je <a href="http://www.theharz.com/" target="_self">hier. </a>
Wij zullen als team BART met 2 teams meedoen. We hebben er zin in!
Hier het promofilmpje om alvast in de mood te komen.

Eco trail de Paris, 83 km rennen naar de Eiffeltoren

2011-03-28T20:54:30+02:00

Afgelopen zaterdag hebben Wim, Nico en Martine de Ecotrail de Paris gelopen. Hieronder een sfeerverslag.
Het hele verhaal kun je hier http://runtodream.web-log.nl/runtodream/2011/03/eco-trail-de-paris-83-km-naar-de-eiffeltoren.html#comments lezen.

Intro filmpje ARWC

2011-02-16T17:57:07+01:00

Planning 2011

2010-12-22T09:47:48+01:00

De basisconditie is er zeker en vast al...dat heeft Olne-Spa-Olne (64 km trailrun) enkele weken geleden bewezen. Maar na de feestdagen wordt het tijd om gericht te beginnen trainen voor het WK (november 2011). Gericht trainen betekent niet enkel meer en langer trainen maar ook specifieke vaardigheden trainen (gps, touwtechnieken, kayakken op zee met o.a. boten legen op volle zee,...) mentale trainingen, teamtrainingen, wedstrijden,...

Het lopen zit bij iedereen goed maar het mountainbiken is voorlopig ons zwakke broertje...dus de klassieke zondagochtend looptraining zal vervangen worden door lange mountainbike tochten al dan niet gecombineerd met nog wat loopkilometers. Vanaf de lente zullen we ook wekelijks proberen te kayakken en geregeld wat lengtes trekken in het zwembad. Voor zover we weten is er geen inline skaten...dus jammergenoeg mogen we de skates nog in onze gearbox van Portugal laten zitten.

Gezien we niet echt dicht bij elkaar wonen trainen we vooral individueel maar toch voorzien we minstens één maal per maand samen te trainen of samen aan een wedstrijd deel te nemen. Rechts zie je onze trainings- en wedstrijdkalender. Enkele blikvangers zijn de Eco Trail in Parijs ( 80 km trail run met aankomst op de Eiffeltoren), The Harz (een 48 uren adventure race) en onze kust training begin juli. Hier zouden we 's avonds in Knokke willen starten en de Belgische kust aflopen tot in de Panne om daar vervolgens terug te kayakken naar Knokke. Ik schat hierbij dat dit 10 uur lopen wordt en 12 uur varen...vooral dit laatste wordt zwaar. Niet enkel fysisch maar vooral mentaal.

Op 12 maart organiseren we ook een nachtelijke oriëntatietocht om wat centen te verzamelen want ondanks dat we waarschijnlijk meer uren zullen trainen dan prof voetballers moeten we alles zelf bekostigen. Daarom voorzien we binnenkort ook bandana's te verkopen en is Martine er al volop in geslaagd om heel wat produkten en kledij gesponsord te krijgen.

Hou eveneens onze facebook pagina in het oog voor updates.

Compressiekousen, een hype of zinvol?

2010-12-22T09:10:32+01:00

De hardloper met compressiekousen is ondertussen al helemaal ingeburgerd. Liep je 2 jaar geleden nog als een van de weinige met die kousen en keek iedereen je bevreemd aan. Nu val je bijna op als je ze niet aan hebt.
En dat terwijl er nog steeds niet heel veel onderzoeken verschenen zijn of het nu zinvol is of niet.
Reden voor The Running Times een artikel te wijden aan dit fenomeen.
De moeite waard om te lezen. Dat kun je hier doen.
De laatste studie die men deze zomer heeft gedaan laat zien dat er tijdens het hardlopen geen enkele aanwijzing is dat de kousen iets doen.
Deze studie heeft alleen onderzoek gedaan naar het hardlopen met de compressiekousen, niet naar herstel.
Er zijn nog wat kleine studies gedaan waar men een lichte verbetering zag tijdens het hardlopen.
Wat opvallend was in deze laatste studie is dat lopers die denken dat ze beter gaan lopen door de kousen dat ook deden.
Kortom, ook dit lijkt tussen de oren te zitten.
De studies die gedaan zijn mbt herstel zijn optimistischer. Dus de kousen aan na een inspanning. Daar is wel degelijk een verschil te zien. Het zou minder spierpijn geven en een sneller herstel.
Het hele artikel van The Running Times kun je hier lezen. Er staan veel links in naar de onderzoeken die tot zover gedaan zijn.
Persoonlijk draag ik de kousen na een grote inspanning, gewoon omdat ze comfortabel zitten.
Tijdens een loop draag ik ze eigenlijk nooit. Simpelweg omdat ik het geen gezicht vind.
Bij een blessure wil ik een uitzondering maken, of onder een lange tight.
Eerder heb ik een blog geschreven over de kousen die ik getest heb, dat kun je hier lezen.
Een blog over een onderzoek mbt compressiekousen en militairen kun je hier lezen.

De UTMB of de HARZ

2010-12-22T09:11:29+01:00

Soms kan het vreemd lopen. Verleden jaar was ik uitgeloot om mee te doen aan de UTMB. (ik liep daarom de TDS)
Daarna was er nog een kans om via het The North Face Team NL mee te doen maar dat lukte uiteindelijk ook niet. Ik baalde stevig en het plan moest verzet worden naar 2011.
Want als je het ene jaar uitgeloot wordt dan mag je het volgende jaar meedoen indien je de 5 punten bij elkaar hebt gelopen.
Binnenkort begint de inschrijving voor de editie van 2011. Via de organisatie kreeg ik al bericht dat ik een startnummer kan claimen obv de uitloting van verleden jaar.
Maar ja....
2011 zal in het teken staan van de WK Adventure Racen eind oktober. De UTMB past daar niet helemaal in. Daar zijn verschillende redenen voor.
1- we willen met z`n 4en lopen als training voor het WK. Alleen Wim en ik hebben een gegarandeerd startnummer. Nico en Francis gaan de loting in. Kans op afwijzing dus.
2- een 166 km wedstrijd heeft in dat stadium van de training niet een hele grote meerwaarde.
3- Misschien wel de grootste reden, dat weekend is in Duitsland The Harz. Een mooie adventure race van 40 uur (rond de 250 km). Dat is voor ons als team een hele goede training.

Kortom, wel een kleine dilemma. Maar in onderling overleg hebben we uiteindelijk gekozen om toch niet de UTMB te gaan doen maar The Harz.
Het past gewoon super in onze aanloop. Dus blijft de UTMB op het wenslijstje staan en komt vast nog wel ergens. De 5 punten blijven staan dus voor 2012 zijn die in ieder gewaarborgd.
Als alternatief hebben we wel een 100 km trailrun uitgekozen eind juli.
Zo past alles mooi in het trainingsschema en doen we en een prachtige trailrun, en een mooie AR.

Het WK adventure racen 2011 gaat echt gebeuren!

2010-12-22T09:12:24+01:00

Na een aantal spannende dagen omdat er binnen 2 weken al 70 teams online stonden die mee wilden doen met het WK adeventure racen 2011 en wij er niet tussen stonden is het definitieve antwoord daar.
En dat terwijl vanaf 1 december er nog 20 teams zich in zouden mogen schrijven die geen qualificatie punten hebben en de limiet 70 teams is.
WE GAAN MEEDOEN AAN HET WERELDKAMPIOENSCHAP ADVENTURE RACEN 2011 IN TASMANIE!!!!
Hieronder de mail uit Australie!
Congratulations, we have accepted your application to the Adventure Racing World Championships 2011 in Tasmania!. We would love to have your team at the race and think your contributions to the sport of adventure racing and the World Championships worthy of your entry spot.
Thank-you and we look forward to seeing you at the Adventure Racing World Championships 2011,

Onze droom gaat uitkomen!
Zoals verwacht is het animo erg groot. Dat zal met name te maken hebben met de locatie. Voor iedere adventure racer misschien wel een natte droom om 5 dagen non stop te racen in een van de mooiste gebieden van de wereld, Tasmanie!
Er hebben zich wat ik begreep al rond de 60 topteams aangemeld. Daartussen gaan wij, Wim, Nico, Francis en ik ons begeven.
Het gaat het zwaarste trainingsjaar ooit worden.
Maar met zo`n mooi doel voor ogen zien we daar eigenlijk helemaal niet tegen op. Sterker nog, we kijken er naar uit!
Maar ook zijn we druk bezig met sponsoren en materiaal. Het gaat namelijk nogal een organisatie worden qua spullen en geld. Maar de eerste grote sponsering is al binnen!
Ik kan het nog steeds niet helemaal geloven. En ik vind het ook best heel spannend.
De grootste fysieke uitdaging in mijn leven.
Mocht je me in 2011 zoeken dan zit ik ofwel in de kajak, op de mtb, ren,klim of skate ik . Vaak vergezeld door 3 jongens die hetzelfde doen.
Martine

Nachttraining of niet?

2010-11-13T19:11:35+01:00

Een pittig programma op een (droge) herfstige nacht in de Ardennen, dat moest het wezen.
Met ons ultrasport team buiten spelen op de MTB, hardlopend, oriënterend en kayakkend.
Start 20.00 uur op zaterdagavond, ergens een uurtje slapen en dan weer verder trainen tot zondag rond de klok van 12 uur.

26 km MTB (oriëntatie)
13 km oriëntatieloop
13 km Run en Bike
28 km MTB
Sleep over
45 km MTB
13 km survivalrun
Daartussen nog ergens in de kayak.

Was het niet zo dat de weersvoorspelling bar en boos is. Storm en alleen maar regen en wind. Kort overleg vanavond deed ons besluiten om het te cancelen.
Het echte trainingswerk voor de WKAR begint in januari (indien we erbij zitten). Dus waren we het er unaniem wel over eens dat het niet echt veel plezier oplevert om 15 uur in de regen te trainen. We hoeven niet te bewijzen dat we in de meest extreme weersomstandigheden kunnen fietsen of lopen, dat hebben we al genoeg gedaan. We willen op een gezellige manier vooral veel kilometers vreten als team. Het komt ook niet heel slecht uit want ik ben net fiks verkouden geweest en heb nog een heel dik studieboek door te worstelen voor aankomende maandag.
Het wordt dus gewoon een saaie duurloop van 3 uur aankomende zondag.
Stiekem zijn we dus toch wel sissies Nico, Francis en Wim. Maar in 2011 gaan we los!
Martine

Wingsuit Base Juming (2)

2010-11-01T13:58:12+01:00

Ik heb er wel eens eerder een filmpje over geplaatst. Een bizarre sport maar erg gaaf! Hieronder weer bizarre opnamen.

Jeb Corliss wing-suit demo from Jeb Corliss on Vimeo.

AR World championship Tasmania 2011?

2010-10-26T00:24:00+02:00

Dromen wil je uit laten komen. Een droom van ons Ultrasport team is meedoen aan het Wereld kampioenschap adventure racen in Tasmanië 2011.
Oktober 2011 lijkt nog ver weg maar 1 jaar op voorhand moet je al veel doen en vooral beslissen. Zo hebben wij al besloten dat we graag mee willen doen, er voor 200 % voor gaan ondanks dat het een heel heftig trainingsjaar zal worden en het ons geld gaat kosten.
Maar alles begint met inschrijven en mee mogen doen.
Volgende week maandag begint de inschrijving. Er mogen 70 teams meedoen en men verwacht dat het binnen een dag vol zal zijn.
Een race op Tasmanië is bijzonder, racen in een verlaten gebied waar 70 % beschermd natuur gebied is wil iedere adventure racer wel. Zelfs 5 dagen non stop.
Dat maakt ons wat onrustig en zenuwachtig.
Maar hoe werkt zo`n inschrijving?
Het is simpel. Men heeft 20 plaatsen voor topteams. Teams die grote wedstrijden hebben gewonnen. Simpel en duidelijk, daar horen wij niet bij.
De volgende 30 plaatsen zijn voor teams die zich kunnen kwalificeren. Dat kun je door bv al eens eerder mee gedaan te hebben aan een grote internationale wedstrijd. Of doordat je media bekendheid kunt geven (denk aan pers, blogs, tv) . Maar ook doordat je uit een land komt die weinig of geen deelnemers heeft.
Deze plaatsen zijn dus interessant voor ons. Nico en Wim hebben verleden jaar meegedaan aan het WK in Portugal. We hebben via onze blogs media aandacht. We doen mee namens België en zullen ws het enige team van België zijn.
Deze punten pleitten dus voor ons. Maar ja, als er veel teams zijn die aan dezelfde eisen voldoen kan het nog wel eens heel spannend gaan worden.
De laatste 20 plaatsen zijn voor alle overige teams die mee willen doen en niet aan die eisen voldoen.
1 November is de eerste fase en mogen de eerste 50 teams zich inschrijven. 1 December gaan de laatste 20 plaatsen weg.
We gaan ons best doen om onszelf goed te verkopen op 1 november en houden ondertussen our fingers crossed!

Veluwe Classic 2010 in beeld

2010-10-19T13:21:46+02:00

1.5 week na de Veluwe Classic zijn er aardig wat foto`s on line. Met dank aan Harm, Monique en Joris Schaap heb ik een filmpje in elkaar geknutseld. Dat was gelijk een uitprobeersel voor het film programma ProShow Gold. Vandaar de balk onder in de video.
Martine

De X BionicVeluwe Classic gewonnen `in the mix`

2010-10-11T11:34:23+02:00

Het gekke aan adventure racen is dat je nooit weet of je op kop loopt, derde of misschien wel de laatste bent.
Ja, je kunt onderweg constateren dat je een van de late teams bent die een wisselplek verlaat. Maar ook dat zegt niets. Jij kunt alle controlepunten afprikken en een ander team slaat er een aantal over maar kan dus eerder finishen.
Maar bij adventure racen gaat het om de meest behaalde cp`s en eventueel behaalde bonuspunten. Meer cp`s zijn immers meer km`s. Als je dat allemaal doet binnen de tijdslimiet tellen de cp`s eerst, daarna de bp`s en dan de tijd.
Ons doel was om alle cp`s te vinden en kijken of we nog een paar bonuspunten konden knippen zonder de tijd te overschrijden.

Om 4 uur zaterdagochtend gingen we weg voor de derde editie van de Veluweclassic.
De proloog was binnen het terrein van de Universiteit van Wageningen. Oriënteren met een kaart waar de punten al ingetekend waren. Je kreeg 2 kaarten en het team mocht opgesplitst worden. Maar aangezien ik niet zo goed ben in oriënteren en al helemaal niet in het donker besloten we om samen te lopen. Het scheelde niet heel veel tijd. Wel sprong ik na 10 minuten al in een sloot. Ach, hoef je je ook geen zorgen meer te maken dat je voeten droog blijven.
Hierna volgde een fiets etappe, Coördinaten intekenen en scheuren met de mtb. We hadden de goed de vaart in. Zo`n vaart dat Francis het hek niet zag in het donker, bovenop zijn rem stond, op zijn plaat ging en ik erop en erover heen vloog. Gelukkig geen schade.
Zo`n gang dat we vergaten een cp af te prikken in het bos. Weer terug, balen maar het is niet anders.
De volgende etappe was in de kajak. Een prachtig deel. De nevel over het water, langzaam werd het licht en zag je de bloedrode zon opkomen. Bijna romantisch zo met Francis in de kajak. Maar we hadden anderen doelen, zoals een extra bonuspunt ophalen.
Hierna fiets weer uit de kajak en als special task mochten we een stukje oriënteren met een zandzak op de nek. Wel aardig dat hij voor de mix teams iets lichter was, maar toch nog zwaar om mee te rennen kan ik verklappen.
Hierna volgde de volgende fietsetappe. Hier hebben we nog 2 bonuspunten geprikt. Daarna volgde de eerste serieuze oriëntatieloop op het recreatieterrein bij Kwintelooijen. Daar waren we vrij snel de weg kwijt. Te veel paden en we wisten niet meer waar we waren op de kaart. Na 2 km dwalen wisten we weer we waren. Hierna oriënteerde Francis ons feilloos naar de cp`s. Wel moesten we opschieten want om 11.30 moest je terug zijn. 5 minuten te laat is een punt inleveren. 5 minuten voor de deadline kwamen we aan stuiven.
Tijdens het intekenen van de volgende punten konden we even bijkomen en wat eten naar binnen werken. Hierna volgde een langere fietsetappe waarbij we onderweg nog moesten boogschieten. Gelukkig raakte Francis het doel wat ons een strafrondje rennen scheelden. Wel vroeg Francis zich af waar toch het verhaal vandaag kwam dat NL vlak was, daar was namelijk weinig van te merken.

We besloten om ook hier bonuspunten mee te nemen en maakte dus wat extra km`s.
Bij het wisselpunt volgde het zware deel. Mijn benen waren behoorlijk leeg. We moesten een oriëntatie loop doen en het voelde of er lood in mijn benen zat. Maar ook dat overleefde we. Hierna een Run, bike. Dus de een loopt, de ander fiets, gooit de fiets neer en rent verder. De loper die bij de fiets komt pakt de fiets en doet hetzelfde.
We besloten tijdsgewijs geen bonuspunten te prikken maar hadden nog steeds alle cp`s. Hierna weer op de mtb om daarna de laatste oriëntatieloop over de Ginkelse heide te doen. Man oh man wat was dat zwaar. Veel los zand en doordat we besloten om daar 1 bonuspunt te prikken moesten we alles uit de kast halen om voor de deadline van 18.45 terug te zijn. Dat lukte, we hadden nog 30 seconden over. Ik was kapot. Ik was blij dat ik even kon liggen om de coördinaten op te lezen zodat Francis ze in kon tekenen.
Nog 1 etappe, op de mtb. Daar hadden we genoeg tijd voor. Dachten we....
We raakten bij de laatste cp de weg kwijt. Uiteindelijk vonden we de weg maar werd de tijdsdruk wederom erg hoog. Echt vol gas zijn we naar de finish gereden. Bijna met gevaar voor eigen leven (stoplichten enzo) maar werkelijk 1 minuut voor de deadline kwamen we binnen. Totaal gesloopt.
Maar er was nog een bonus. Er stond een grote kraan met een touwnet en ladders, 25 meter hoog. Per persoon 1 punt als je naar boven gaat. Wat voor keuze heb je dan?
Geen en gezekerd klom ik omhoog. Allemachtig was wat dat zwaar. De kracht was uit mijn benen en armen en die moest ik juist gebruiken. Maar die laatste punten zouden we ook pakken. Ik heb me niet gerealiseerd hoe hoog 25 meter dan is!
Francis en ik waren tevreden. Goed geraced, alle cp`s geknipt en wat bonuspunten gepakt.
Geen tijdstraf en alle tijd maximaal gebruikt. We hadden geen idee hoe we het in het klassement hadden gedaan. Er waren aardig wat mix /vrouwen teams en we waren sterke teams tegen gekomen.
Afwachten dus. Het begon met de mixed teams Nederlands Kampioenschap. Daar deden wij niet aan mee als Belgisch team. Hierna kwam het overall klassement mix. Daar werd het eerste Nederlandse team derde...
Dat betekende dat er 2 teams met een andere nationaliteit 1 en 2 werden. Toen wist ik dat we in de prijzen zaten.
Het werd mooier dan we gedacht hadden, we werden eerste in het mix-klassement Overall. In het algemeen klassement werden we 15 de.
Wat een mooi begin van ons trainingsjaar op weg naar het WK in Tasmanie eind 2011!! Wim en Nico haalden voor de organisatie de cp`s op en fietsten 120 km en liepen 20 km. Francis en ik hebben volgens de Garmin (die in mijn tas zat) 175 km afgelegd. Daar hebben zeker wel een km of 35 hardlopen in gezeten. Het was een mooie dag, een top organisatie en mooi om te zien dat de maximale teams (44) die mee mochten doen, meededen.

Nb; fotos met dank aan Harm/Team X Bionic

De X-Bionic Veluwe Classic als wedstrijd of als bezemwagen?

2010-10-07T22:15:36+02:00

De X-Bionic Veluwe Classic is een 16-uurs non-stop Adventure Race.
Aankomende zaterdag om 4 uur wordt deze race voor de derde keer georganiseerd door het X-Bionic Adventure Race Team.
De totale afstand is ca. 150 km, maar de route is op voorhand volledig onbekend voor de deelnemers. Met behulp van kaarten (door de organisatie verstrekt) en kompas bepalen de teams zelf de snelste route tussen de wisselpunten (WP’s), waarbij ze onderweg ook nog eens zoveel mogelijk controlepunten (CP’s) proberen te bezoeken.
Deze zijn niet verstopt, maar je moet wél goed kaart kunnen lezen om er te komen.
In 2010 is aan de Veluwe Classic de titelstrijd om het Nederlands Kampioenschap Adventure Racen gekoppeld.
En er gaat keihard gestreden worden om het bronzen hert; hét symbool van de overwinning bij de Veluwe Classic.
Onderdelen en afstanden:
- (hard)lopen: ca 30 km
- fietsen: ca 90 km
- kanoën: ca 15 km
- run-bike: ca 15 km
- special tasks

Uiteraard willen wij met ons Malheur Ultrasport Team meedoen maar we waren wat laat met inschrijven. Bovendien hebben Wim en Nico niet echt de drang om te racen ivm weer op niveau komen na blessure.
Maar Francis en ik wilden wel graag als team meedoen. Dus kwam het plan dat wij zouden racen en Nico en Wim het als training zouden gebruiken en gelijk de organisatie wilden helpen. Zij halen de CP`s op als de teams er voorbij zijn.
Nu is het zo dat er maar 44 teams mogen meedoen en dat aantal is gehaald.
Francis en ik stonden gisteren nog tweede op de reservelijst.Vandaag als eerste.
Dus als er op het laatst nog 1 team afhaakt racen wij mee in de Veluwe classis.
Zo niet dan gaan we met Wim en Nico mee als bezemwagen en maken we er een mooi trainingsdagje van.
Overigens zullen wij als we mee kunnen doen niet meedoen aan het Nederlands Kampioenschap want je moet beide de NL nationaliteit hebben.
Francis is nog steeds een Belg.
Martine

An open letter to; Adventure race directors

2010-09-29T21:07:48+02:00

Op de site www.gearjunkie.com staat een stuk van een adventure racer en journalist die de sport eens kritish bekijkt. Leuk eraan is dat er veel gereageerd wordt door racers. Hieronder het begin.
Voor alle punten die hij graag anders of verbetert wil zien moet je hieronder even doorklikken.

If we — we being the adventure racing “community” — want adventure racing to grow and remain healthy as a sport, we need to get more people involved. We need some new blood, some new competition. Most of all, we need some new friends. Crazy loonies who want to swim through swamps to save a mile on a trek, or sleep in a cave, four grown humans huddled together for warmth like animals in the night. You know the drill. And so, I offer below a few ideas, some thoughts on how to make this sport a bit more accessible and enticing to our outdoors friends, including the ultra runners we know, the triathletes and the Ironman competitors, which number in the tens of thousands and comprehend what this kind of “recreation” can be about. I am signing off for now. The list is below. Take it or leave it. I gotta run. Gotta go get on my bike and back at it. It’s training time again for yet another big race later this year. —Stephen Regenold

Hier lees je het hele artikel.
Martine

Contour Gps Camera

2010-09-20T23:10:43+02:00

Gadgets zijn leuk. Veel sporters gebruiken daarom ook een camera om tijdens een loop of op de fiets mooie plaatjes te maken of filmpjes te maken.
Ik heb ook vaak een camera in mijn rugzak, vooral bij trail of berg lopen.
Het is leuk om anderen te laten genieten van loopjes waar jezelf van geniet.
Contour is een merk die twee hele leuke camera's op de markt heeft gebracht.
Een filmcamera die je niet alleen in je hand kunt houden maar bv ook op je helm kunt monteren.
Een camera die gemaakt is voor actie. Oa fietsers, hardlopers en skiërs zijn de doelgroepen, sporters dus.
Contour heeft een hele community aan de camera's verbonden. On line kun je filmpjes delen.
Het leuke is dat er in de nieuwe camera (ContourGps) een gps is gebouwd. Dus als je je filmpje bekijkt online, zie je precies waar je bent geweest, online video mapping dus.
Je ziet gelijk je snelheid en deelt de mooie plaatjes. Erg leuk.
De eerdere camera, de Contour HD camera had al een prijs gewonnen maar deze, de ContourGps zou dit voorbeeld zomaar kunnen volgen.
Het zou toch leuk zijn als wij zo`n camera op een helm hebben als we tijdens het WK adventure Racen in Tasmanië aan het zwerven zijn!!
Hier zie je een voorbeeld van een filmpje on line met video mapping.
Verdere info over contour vindt je hier. Je kunt er uiteraard ook foto's mee maken!
Hij moet 350 Dollar gaan kosten. De ContourHd kost 250 dollar.

Daarom loop je in de bergen!

2010-09-15T23:22:26+02:00

Een groepje vrienden hebben een filmpje gemaakt over hun CCC avontuur.Erg mooi, emotioneel en zo herkenbaar!

TDS en UTMB afgelast, toch nog gelopen!

2010-09-02T13:07:47+02:00

Helemaal klaar gingen we vrijdagavond op pad om in de bus van 22 uur te stappen. We moesten tenslotte naar Courmayeur waar de start van de TDS was om 24 uur.
Volgegeten, genoeg gedronken, rugzak tot in detail kloppend en vooral het lijf er helemaal klaar voor. Hier had ik naartoe getraind.
Bij de bussen aangekomen was het opmerkelijk stil terwijl er veel mensen waren. De bussen leeg en donker. Al snel bleek dat er nog geen bus was vertrokken.
Het gerucht ging dat de UTMB die 3 uur eerder was gestart, was stil gelegd.
De sporthal werd opengegooid en daarna volgde het ene na het andere bericht.
De UTMB was totaal gestopt door modderverschuivingen, levensgevaarlijk dus.
De TDS zou 3 uur uitgesteld worden. Dan maar van de nood een deugd maken en al snel hadden we een grote mat en een deken gevonden. Maar ja, slapen lukt niet met al die herrie en die adrenaline. Dus hebben we toch nog wel lol.
Dan horen we om 00.30 uur dat het volledig geannuleerd word. Er volgt nog wat info maar mijn teleurstelling is zo groot dat ik de helft niet meer hoor.
Bij de kamper besluiten we om met z`n 4en naar boven te lopen om Ingrid tegemoet te lopen. Ik moet me er echt toe zetten, de teleurstelling is te groot. Maar we zijn een team en Ingrid verdient het om aangemoedigd te worden. Dus ik zet me erover heen en ga mee.
We legen de rugzakken en gaan lopen. Als we Chamonix uit zijn, ziet Nico een smsje.
De UTMB, er wordt toch gelopen. We moeten om 6.30 bij de bussen verzamelen om dan om 10.15 te starten voor een CCC deel 2.
Overleg volgt, gaan we, wordt het weer niet afgezegd? Ik ben er snel uit, ik wil, ik ben hie niet voor niets! We gaan lopen.
Uiteindelijk lopen we terug naar de kamper en daar aangekomen belt Ingrid. Die moest stoppen met onderkoeling en braken op 65 km. Aangezien ze nog moest dalen komt ze uiteindelijk tot 70 km. Later blijkt dat even later ook de CCC wordt stil gelegd en Ingrid toch niet verder had gekund. Het drama is compleet.
Het is tegen 4 en. We proberen te slapen. Ik kan niet slapen en lig te wachten op Ingrid. Uiteindelijk val ik in slaap en wordt een uur later wakker door een sms.
Er mogen maar 1000 lopers meedoen omdat de bussen nodig zijn voor de gestranden CCC lopers.
Overleg, wat als we er weer naast zitten? Wat als er 2000 man staan? Weer een teleurstelling?
Francis en ik besluiten om toch te gaan. Ik gooi weer wat in mijn rugzak, totaal ongeorganiseerd. We hebben niets meer te eten, de laatste pasta was 10 uur geleden. Wat nu voorbereiding?
Bij de bussen is het geen chaos. Blijkbaar hebben veel lopers de pijp aan Maarten gegeven.
Als we in Courmayeur komen, worden we naar de sporthal gebracht. Daar kunnen we nog wat koek en stokbrood eten. Daar zijn ook veel UTMB lopers die daar wat geslapen hebben om nu te gaan lopen.
Dan gaat het toch echt gebeuren. Om 10.15 worden we sfeervol weggeschoten.
Het is een grappig gezicht, er starten 1,238 lopers (650 UTMB/588 TDS) die er ontzettend slaperig uitzien maar nog nooit heb ik zo`n groep gemotiveerde lopers gezien. 60 % is van de UTMB en 40 % van de TDS. Later blijkt ook dat de uitval erg klein is (1128 finishen). Deze groep gaat niet meer opgeven! Daar is te veel voor gebeurt.
De tijdslimiet is wel verlengt met een paar uur, ws door de slechte omstandigheden.
In Courmayeur is het overigens gewoon warm maar dat is van korte duur.
Francis en ik hebben wel al snel besloten om bij elkaar te blijven. Hoe het parcours er bij ligt weten we niet maar het belooft niet veel soeps.
We rennen door het dorp en daar staan veel mensen met bellen en roepen Ale,ale. Ik voel me emotioneel. Het was een rollercoaster van emoties de afgelopen uren en nu loop ik toch nog.
Het hele verhaal lees je hier.

Martine

De TDS via de sms of op Runtodream

2010-08-17T10:44:07+02:00

Nog 10 dagen en dan worden we weggeschoten voor een reis door de bergen. De TDS!
Aangezien je wel even onderweg bent is het uiteraard geen optie om via internet te laten weten hoe het gaat.
Maar daar heeft de UTMB organisatie iets op gevonden. Een sms service. Die werkte verleden jaar tijdens onze CCC prima.
Voor de mensen die ons willen volgen zijn er 2 opties. Mijn helpdesk RR zal op www.runtodream.nl vanaf vrijdagnacht regelmatig updates zetten hoe het verloopt.
Er zijn ongeveer 20 punten waar een sms berichtje wordt verstuurd.
Wil je die sms'jes krijgen dan moet je even hier heen. Daar kun je je mobiel nummer invullen en het startnummer. Het kost 5 euro en per startnummer nog 3 euro.
Wim zal ons begeleiden en niet lopen door een blessure. Samen met Tanja zal hij ons in de watten leggen.

De startnummers zijn ;
Martine ; 8938
Nico ; 8873
Francis ; 8687

De heuvels trainen met Sebastien Chaigneau

2010-08-07T11:42:25+02:00

Sebastien Chaigneau werd verleden jaar tweede The North Face Ultra Trail du Mont Blanc. Hij is een aantal filmpjes aan het maken betreffende training, materiaal, voeding en andere aspecten. Dit eerste filmpje gaat over heuveltraining. Niet alleen zinvol als je traint voor berglopen maar ook om algemeen sterker te worden.

UTMB : Travail de dénivelé avec Sébastien Chaigneau from OVERSTIM.s on Vimeo