07-12-09

XPD Portugal

Enkele leuke filmpjes van Portugal :

http://www.facebook.com/video/video.php?v=1169922323503

http://www.facebook.com/video/video.php?v=1169741438981

09:52 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-12-09

Portugal - PArt 2

Even denken, waar zaten we alweer...

Halverwege de race ongeveer, de meeste hoogtemeters waren al achter de rug, ik was al een keertje zwaar op m'n bek gegaan tijdens het inline skaten, maar we hadden tot nu toe slim en hard geraced, en het eerste belangrijke doel van de race was al binnen... we hadden de eerste cut-off gehaald. Woehoe !!!

Achteraf bekeken wat dat eigenlijk een beetje een vergiftigd geschenk. De cut-off halen betekende dat we nu aan de vierde etappe mochten beginnen: eerst 60 km lopen, en dan 160 km fietsen. Voor die 60 km lopen waren er amper afkortingen mogelijk (dus dat werd wel degelijk nog eens anderhalve marathon, gewoon voor de lol), en die 160 km fietsen... nu ja, dat bedenkt u zelf wel zeker.

Anyway, na een relatief relaxte wissel, inclusief heerlijke pizza en smoskes voor iedereen (ongelofelijk hoe heerlijk en emotioneel verfrissend zulke kleine tractaties van ons ongelofelijke support-team kunnen zijn) vertrokken we weer per kano, voor een kort tripje naar de start van de trekking. ARWC Portugal
Omdat iedereen zo'n beetje in de assistance area bleef hangen tot 5 a 10 minuten voor het verstrijken van de deadline, hadden we niet meteen in de gaten dat de eerste CP van de trekking sectie bovenop een rots lag, die alleen via een jumar-touwensectie te bereiken was. Gevolg: file aan de twee touwen, en we mochten gelijk weer een uurtje platte rust houden voor ons team aan de beurt was. Ondertussen was het alweer pikkedonker, en moesten we dus in de koude nacht zo goed en kwaad als mogelijk een plekje vinden vooraleer we de touwen mochten bestijgen. In vergelijking met het Australische team Blackheart (die de Australische kwalificatiewedstrijd XPD gewonnen hadden), gingen we vlotjes naar boven en vervolgden we snel onze tocht over de bergkam. De Australiërs zouden we later nog vaak tegenkomen (zie verder)...

De uitputting begon nu toch wel behoorlijk zwaar door te wegen,. We waren ondertussen al een uur of 75 onderweg, en hadden nog maar 2 uurtjes geslapen. Moeilijk om nu uit te leggen wat zoiets met een mens doet,  maar het slaaptekort zorgde voor kleine oriëntatiefoutjes, de vermoeidheid leidde ertoe dat kleine frustraties grote proporties aannamen, en we besloten dat het dringend nodig was om een paar uur te slapen. Een verlaten boerderijtje, enkel bevolkt door een uitgebreide populatie oude kranten, was het ideale plekje om 4 uur te pitten. Al snel lagen we met z'n allen te snurken, hoewel het een verdomd koude nacht was. Na een onrustige nacht, met veel woelen, rillen van de kou en zweten in de klamme thermodekens, werd het stilaan terug ochtend. Met de opkomende zon vertrokken we ook weer met vernieuwde moed aan de resterende trekking. We hadden nog zo'n 40 km voor de boeg, en om de moraal helemaal terug optimaal te maken, werd een uur of drie uitgetrokken om alle boodschappen in de message-box voor te lezen en te bespreken. Een heerlijk en soms ook emotioneel moment, als je een berichtje van collega's, familie, of geliefde kreeg. Soms een beetje pijnlijk en triest, maar ook dubbel motiverend om te zien hoe blijkbaar half Vlaanderen en Nederland met ons meeleefde. Alleen al om dat gevoel nog eens terug te voelen wil ik nog eens zo'n lange race doen. Als m'n vrouwtje een berichtje stuurt dat zij en Noa (mijn 14 maand oude oogappeltje) voor me supporteren en erg trots zijn, dan knaagt er iets in jou, en tegelijk geeft het zo'n extra kracht...

Al bij al verliep de trekking nog vrij voorspoedig. We kozen ervoor om een paar CPs te laten liggen, en via een aantal kleine maar geasfalteerde wegen richting wisselzone te gaan. Veel korter was het niet, maar er was in elk geval niet te veel kans op oriëntatiefouten, en omdat het weer ondertussen lekker zonnig en warm geworden was, konden we zowaar een beetje genieten van het portugese landschap. Het hoogtepunt was (buiten het oppikken van een aantal CPs) waarschijnlijk de ontmoeting met een drietal gieren, die midden in een verdorde weide zaten. Waarschijnlijk zag het collectieve Skins Malheur Ultrasport Team er zodanig verwaaid en afgepeigerd uit dat de beestjes ons als het humane equivalent van McDonalds zagen. Maar dan kennen ze ons nog niet: Adventure racers zijn taaie brokken, die je niet zomaar doorslikt. Na een snel bezoek aan een lokale bouwwerf (waar we in ons beste Jommekes-portugees onze camelbags terug vulden met water), gingen we een klein stukje over en langs een spoorlijn naar de volgende CP. De goden waren ons alweer goed gezind, want we waren nog geen 3 minuten weg van de spoorweg, of er kwam een trein aangedonderd... Taaie brokken, weet je wel !

Het ARWC Portugaleinde van de 60 km lange tocht lag in een kasteel op de top van een heuvel, die je al van veraf zag liggen.
Er geraken duurde echter tergend lang, en pas tegen de late middag bereikten we eindelijk onze MTBs. Het ging plezier doen om even
van onze voeten te kunnen, hoewel alweer 160km op een
MTB-zadel nu ook niet meteen het meest rooskleurige vooruitzicht was. Die MTB-etappe was uitgesmeerd over maar liefst 17 !!! verschillende kaarten, en erg veel mogelijkheid tot afkorting konden we ook hier op het eerste zicht niet vinden. Maar met een beetje creatief kaartlezen vonden we een weg die van de ene kaart verdween, en na een kilometer of 20 door kaartloos gebied ons terug op een andere kaart deed terechtkomen. Zo slaagden we erin een totaal van ongeveer 60 kilometer af te snijden. Een aantal verslagen lezend blijkt dat ook Helly Hansen Prunesco deze afkorting genomen heeft... niet zo gek dus !

Ondertussen was het alweer donker geworden... onvoorstelbaar hoe je tijdens zo'n adventure race leeft. Je telt eigenlijk niet in uren of zo, maar in daglicht en nacht. Soms vliegt een dag gewoon voorbij, en vraag je je bij het vallen van de avond af wat je nu eigenlijk een hele dag hebt uitgevreten. Anyway, terug donker, maar ook terug op het juiste pad om opnieuw CPs op te pikken. En toen gebeurde er iets vreemds, moeilijk te beschrijven... Op de één of andere manier kwam ik in een zodanig ritme dat ik als het ware één werd met de kaart. In het verslag van Helly Hansen Prunesco noemen ze dit "a navigational high", en zoiets is het ook. We zaten op de fiets, en vlogen werkelijk tegen een gemiddelde van meer dan 20 km/uur door een uitgestrekt eucalyptus-bos... uren aan een stuk. Ik voelde de kaart gewoon compleet aan, zat als het ware in de kaart, en kon feilloos navigeren: links-rechts, rechtdoor, korte bocht, even bergop, lange afdaling, en de CP ligt binnen 100m aan de rechterkant... prik. Ik denk niet dat ik ooit zo scherp en snel genavigeerd heb. Onderweg haalden we de Australiërs van Blackheart terug in (toch geen kattepis), en lieten hun ook meteen weer achter. Het klopte gewoon allemaal... De 100km vlogen dan ook voorbij, en alleen tegen het einde van de etappe begon de vermoeidheid weer door te wegen. Een korte powernap langs de kant van de weg zorgde even voor wat nieuwe energie, maar een druilerige regen, een dichte mist, en een constant bergop-bergaf traject deed pleegde weer een aanslag op onze energie- en motivatievoorraad.ARWC Portugal

Gelukkig wachtte aan het einde van de MTB-etappe alweer een assistance area, waar ons supportteam ons reikhalzend stond op te wachten, en waar ons heerlijke bedje lag uitgespreid. Ook hier lag een cut-off, maar we misten hier alleen een lange kayak-sessie mee, iets waarvoor ik (als anti-kayakmanneke) niet echt rouwig voor was. 2 uurtjes slapen was de beloning voor het tot een goed einde brengen van de twee langste etappes... Eigenlijk nog een geluk trouwens, want terwijl we lagen te slapen, heeft het bijna twee uur onophoudelijk pijpestelen geregend. Alweer waren de goden ons blijkbaar goedgezind.

Toen we tegen 5u 's ochtends eindelijk weer vertrokken (da's trouwens een perfect uur om te vertrekken, omdat je dan bijna aan de zonsopgang zit; en als de zon opkomt, krikt dat meteen de moraal en energie mee naar boven) werd ik na een kwartiertje of zo getrakteerd op een prachtig zicht op een vrachtwagen die opdook uit de dichte mist, de weg weg waarop we reden overstak, en terug in de bossen verdween. Alleen, geen weg te bespeuren, geen vrachtwagen te bespeuren, een pracht van een sleepmonster had zich zojuist in mijn kopje genesteld. Ik zou ook verhalen kunnen vertellen over teammaats die monologen begonnen af te steken tegen verkeersborden, of de drie musketiers die plots met z'n allen op de grond gingen liggen, maar laat ik het er maar gewoon op houden dat slaapgebrek rare dingen doet met een mens. Eén van die rare dingen is dat ik me eigenlijk de volgende MTB-etappe niet kan herinneren. Het is ongeveer 65 km fietsen, maar ik weet alleen nog dat we op het einde een stukje verkeerd gereden zijn, en dat we aankwamen op een voetbalveld. Maar eigenlijk mis ik hier een paar uur in mijn herinneringen. Misschien moet ik de kaarten nog eens bekijken, en komt het dan allemaal terug, maar op dit moment kan ik niks anders schrijven dan dat we waarschijnlijk weer behoorlijk lang op de fiets gezeten hebben, en dat we terug aan een wisselpunt aankwamen... eigenlijk wel een beetje angstaanjagend, zo achteraf bekeken.

Op de wisselzone trokken we ons even terug in de kleedkamer van de lokale voetbalploeg, om samen met het Franse team Quechua een dutje 15 minuten te doen, alvorens te vertrekken op de volgende, lange trekking van alweer 35 km of zo. Om het allemaal een beetje extra ingewikkeld te maken mocht je hier de paden niet verlaten, wat de routekeuze behoorlijk complex en vermoeiend maakte. Een paar teams trokken zich geen kl¨*%ten aan van de race-regels, maar Wim slaagde er wonderwel in om ons snel en efficiënt door een doolhof van paden te navigeren. Alweer duurde de MTB- en trekking een hele dag, en voor we het wisten viel de duisternis alweer. Onderweg tijdens de trekking kwamen we onze collega's van 4extreme tegen, die in een nabijgelegen stadje spare ribs waren gaan schransen... moet een soort flintstone-iaans gegeven geweest zijn. Zo 4 uitgehongerde hollanders die een lokaal restaurant overvallen.We waren echter geïnspireerd door hun akties, en hebben ook een etablissement opgezocht voor een lekker soepje, een paar cola's en een croque monsieur (die bij nader inzien eigenlijk niet te vreten waren). De rest van de trekking was eigenlijk een beetje een dieptepunt in de race... langsheen een drukke snelweg, en later op een drukke baan (Portugezen hebben allemaal een achternaam die rijmt op Schumacher, lijkt het wel), kwamen we alweer bij het voorlaatste assistance punt. Van hieruit weer de fiets op voor een laatste lange trip van bijna 100 km, gans de nacht door. De laatste etappe, een trekking langsheen de kust, moesten we aanvangen voor 7u 's ochtends. Het was nu 21u, en dus moesten we waarschiijnlijk nachtje doordoen zonder al te veel slaap. We maakten wel gebruik van de wisselzone om nog even een dutje te doen, maar de vermoeidheid begon nu echt door te wegen... het geplande vertrek om 22u werd al snel 22u15, dan 22u30, en uiteindelijk was het bijna 23u eer we echt goed weg waren. Bovenop het ongemak van donker en koude, werden we al van in het begin weer geconfronteerd met twee oude bekenden... steil bergop fietsen, en hardnekkige mist. Maar al met al vorderden we nog goed, tot de slaap de overhand kreeg. Bij mij vlotte het nog redelijk omdat ik de hele tijd met de kaarten bezig was, maar de anderen vielen letterlijk en figuurlijk om van de slaap. Dus werd er een bushokje omgedoopt tot slaapkamer, en hielden we daar een powernap van een kwartier. Na terug ingepakt te hebben, waren we nog geen 100m weg, of we kregen een fikse regenbui over ons heen. In sneltreintempo terug naar het bushokje, en nog een halfuurtje zo goed en zo kwaad mogelijk schuilen voor het noodweer... Na ongeveer een uurtje vertrokken we terug, en net op dat moment kreeg ik het vreemd genoeg moeilijk. Ik geraakte echt niet meer in de kaart, en had het erg moeilijk om verder te navigeren. Nadat we een wegje te vroeg waren ingeslagen (waardoor we een karrespoor naar boven moesten volgen in plaats van een mooie verharde weg), liepen we in de mist, wind en regen vast op een col. Ergens liep een pad naar beneden, maar omdat we amper 10 meter voor ons uit konden kijken, vonden we het niet meteen. Plots kregen we gezelschap van een ander team (alweer de vriendelijke Aussies van Blackheart), en samen vonden we een alternatieve, veilige maar iets langere route de berg terug af.

Over de rest van de MTB-etappe ga ik kort zijn... het was een bijna eindeloze opeenvolging van korte, maar erg steile (lees 10-20%) hellingen, non-stop op en neer, doorheen piepkleine dorpjes. De CPs waren zo gekozen dat het off-road modder- en hike-a bike-gehalte optimaal was, maar het zombie-gehalte bereikte ongeveer 100%. Het was een nacht die je normaalgezien alleen maar in slechte B-films tegenkomt. Donker, nat, koud, vermoeiend en bijna kapot zelfs, met maar één doel voor ogen, zoveel mogelijk CPs oppikken voor de deadline van 7 uur 's ochtends.

Uiteindelijk, om 6u15 haalden we onze op één na laatste CP (59B als ik me niet vergis) binnen, en we moesten nog een kilometer of 5 tot 59C. Hiervoor hadden we nog 45 minuten, dus dat was tijd zat. Maar die laatste 5 kilometer liep door een recente stadsuitbreiding, die niet voorkwamen op de nochtans meestal behoorlijk goede kaarten. Samen met alweer de australiërs van Blackheart moesten we uiteindelijk nog sprinten om CP 59C op tijd af te prikken, maar een laatste eindsprint zorgde ervoor dat omstreeks 6:53 ook deze CP binnen was.

En daar stonden we dan... op een verlaten stukje schiereiland, met links van ons een bulderende atlantische oceaan. Vier gewone stervelingen met een droom die 6 dagen en 5 nachten eerder begonnen was, een reis van 900 km met hoogten en laagten, momenten van sterven en glorie, honger en koude, maar ook warmte en smoskes. Iets bereiken waar je jaren van droomde, het nog niet helemaal gelovend, maar het was gedaan. 127 uur vechten tegen de bergen, tegen het weer, en vooral tegen jezelf. Mekaar steunend, vervloekend, lachend en in zichzelf gekeerd... Allemaal met dezelfde droom.ARWC Portugal

En toen was het gedaan

Nu ja, we moesten nog naar de finish, een goede 40 kmverder. En eerst nog naar de volgende wisselzone, waar ons supportteam ons stond op te wachten. Tania, Jos en Jan waren uiteraard erg trots dat we de volle 127 uur hadden gestreden, maar nu moesten we nog een stukje verder met de MTB, tot in Peniche. De motivatie was uiteraard ver te zoeken, en prompt reden we natuurlijk ook nog eens verloren... Ik ga er niet meer teveel woorden aan vuil maken, maar uiteindelijk bereikten we toch het strand van Peniche, waar een beetje verloren tussen de beukende golven en aangespoelde adventure racers een denkbeeldige streep lag. Eén laatste controlepunt, en dat was het finale einde.

Tot op dat moment hadden we eigenlijk geen rekening gehouden met posities, maar toen bleek dat we uiteindelijk op een 24e plaats geeindigd waren, was de tevredenheid uiteraard groot. De finish halen was het doel, bij de eerste helft zijn een stil verlangen. Missie dus geslaagd... En het smaakt natuurlijk naar meer ! Maar dat doet het altijd, toch? Wie weet wat de toekomst brengt, maar eerst genieten, ieder voor zich, met zn’ succesverhalen, z’n trots, en toch ook met het gevoel dat we misschien toch nog beter kunnen. ARWC Portugal

Als je ziet dat we in de tweede wedstrijdhelft makkelijk de Australiërs van Blackheart kunnen bijhouden (die 16e worden), en wetende dat we een uur verspelen bij de jumar (een uur dat we hadden kunnen gebruiken om de cut-off van 7u ’s morgens te halen voor de laatste trekking sectie), dan lijkt een top 15 plaats niet onrealistisch.

Misschien is dat wel de slechtste eigenschap van een adventure racer... altijd kijken waar het beter kan, nooit helemaal tevreden. Of toch, trots blijft voor altijd.

...We finished 24th at the World Championships Adventure Racing...

Klinkt lekker, niet.

Roel

22:00 Gepost door Belgium Adventure Race Team in XPD Portugal | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

30-11-09

De laatste show : adventure race deel 2

09:38 Gepost door Belgium Adventure Race Team in XPD Portugal | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

De Laatste show : adventure race deel 1

09:37 Gepost door Belgium Adventure Race Team in XPD Portugal | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-11-09

Portugal - Part 1

Zeven jaar geleden, in 2002, nam ik deel aan de Belgische pré-selecties van de Landrover G4 challenge. Op dat moment liep ik een keer of 2-3 per week 6 km, en voor de rest niet veel meer. Het was mijn introductie in adventure racen, het begin van een verslaving. Nu sta ik zo’n beetje aan het einde van een cyclus; vaak over gedroomd, maar nooit gedacht dat we bij de top 25 zouden eindigen in het Wereldkampioenschap Adventure Racen, een overlevingsstrijd van 900 km en 127 uur door Portugal…

 arwc1

En het gekke is, dat ik vooral het gevoel heb dat er nog meer in zit!!!

 Ik ga proberen het verslag beperkt te houden, dus begin met fast-forward: vliegen naar Lissabon, winkelen, materiaal inpakken, jeugdherberg, 79 kaarten, nerveus rondlopen, terug uitpakken en weer inpakken, rommelige briefing, laatste nacht… Start (voor de volledige versie moet je me maar eens een pint trakteren).

 In elk geval, de race begon met een proloog. Nu ja, zo een beetje de short-track van de Raid XL, om je maar een idee te geven van de verhoudingen waarover we spreken in zo’n WK. Het begon met wat spelletjes in en rond Cascais, en daarna 15 km inline skaten, dan een trekking, wat touwen, MTB’en, en weer een korte trekking naar de finish. Aangezien de spelletjes alleen goed waren voor een BP (bonus Point), vertrokken we meteen al lopend naar de start van het inline skaten. Onze strategie was duidelijk, vergeet die BPs maar, alleen CPs tellen voor ons. arwc1Het skaten liep lekker, een mooie asfalt, een lekker treintje Skins-Malheurekes, en een 5e of 6e positie in het veld.

Dat geeft in elk geval een goed gevoel. De trekking voerde Wim en mezelf over bekend terrein, langs de kliffen van het meest Westelijke punt van Europa, constant steil klimmend en dalend langs de zee. Er stond een strakke wind en het weer was niet super, maar we gingen lekker door op deze 20 km lange trekking.

arwc1

De wisselzone naar het MTB’en lag aan een klooster bovenop een bergtop, waar Wim en ik ook verleden jaar al passeerden. Bijna aan de wisselzone werden we voorbijgelopen door Lundhags, die de spelletjes in en rond Cascais wel hadden gedaan, en nu op kop lagen. Na een snelle babbel liepen ze verder, en een kwartier later staken ze ons weer voorbij… Klein navigatiefoutje van de Zweden, héhé ! De MTB was vooral afdaling, dus dat ging lekker snel. Hier kwamen we meer en meer topteams tegen; Nike-Beaver Creek, FJS, Quechua,… leuk om hun ook eens in aktie te zien. Na nog een makkelijk toeristisch touwenparcours kwam het laatste wisselpunt alweer in zicht. Nog een korte 5 km trekking en de proloog zat er weer op.

Bij de finish bleek dat onze concullega’s van 4Extreme een minuut of 5 voor ons gefinished waren, goed voor hen. Fokko en de andere Falke’s hadden het een beetje moeilijker, en kwamen wat later over de meet. Ons support team, Tania, Jos, en Jan was blijkbaar nog druk bezig met het poetsen van de fietsen, want zij waren nog niet aan de finish lijn. Dan maar even een lekkere kebab met looksaus gaan eten en een colaatje drinken… Leuk, zo’n proloog. Bijna een toeristisch tripje.

Nadat ons support team was aangekomen, en we droge kleren hadden aangetrokken, gingen we met z’n allen de bus in voor een trip van een uur of 3. Eindpunt was de sporthal van Lousa. Daar was ons support team nog niet aangekomen, wat wel vreemd was. Ze gingen met onze privé-bestelwagen voorop om onze eerste rustplaats voor te bereiden. Bleek uiteindelijk dat er twee sporthallen zijn in Lousa, en zij ons bedje gespreid hadden in de ene, terwijl wij gedropt werden aan de andere. Het begin van vele organisatorische onvolmaaktheden, waar we als team echter niet al te veel van merkten.

Anyway, maandagochtend begon het echte geweld, meteen de volle beuk erin met 50 km trekking, 100km MTB’en en terug een 30-tal km trekking… Goed voor zo’n 10.000 hoogtemeters. Slik, hoest en kuch… Dat werd serieus afzien.

Dat het een strategische race werd, daar waren we ons al van bewust. De eerste beslissing die we dan ook namen was het laten vallen van de eerste twee CPs omdat die in de verkeerde richting lagen, en meteen door te lopen naar de canyoning en de start van de MTB. De eerste cut-off, na 69 uur wedstrijd, zou bepalend zijn voor het verloop van de wedstrijd. Die cut-off missen betekende het laten vallen van 12 CPs. Binnen de 69 uur aan TA3 zijn was dus ons eerste doel.

De trekking ging vlot, de canyoning begon met een leuke abseil maar werd na een tijdje een beetje saai, en al snel bereikten we het begin van de 100 km lange MTB-etappe. Deze beloofde zo ongeveer de zwaarste van de hele race te worden, maar de spirit was goed, en de benen nog soepel. We maakten nog goed gebruik van het weinige daglicht, en klommen al snel naar de eerste bergrug waarover een constant klimmend en dalend pad lag. Die bergrug lag echter in de dichte mist, waardoor we ongeveer 10m ver konden kijken, en dus niks van het ongetwijfeld prachtige landschap hebben gezien. De bergrug stond wel bezaaid met grote windmolens, die je pas op 10m afstand zag, maar al vanop 100m afstand kon horen. Op momenten een onaards gevoel om het klieven van de rotorbladen door de mist te horen zonder ook maar iets ervan te zien. arwc1

In November zijn de dagen (veel te) kort, en al snel doken we dan ook de nacht in. De mist werd er alleen maar dikker door, en soms zagen we letterlijk en figuurlijk geen hand voor onze ogen. Fietsen was ook niet altijd mogelijk, dus moest regelmatig met de fiets aan de hand naar boven geklommen worden. En omdat we toch ook aan creatief route-zoeken doen, ging ook de afdaling van de voorlaatste berg door alles heen met de fiets op de schouder. De kortste weg is waarschijnlijk zelden de snelste, maar omrijden betekende meestal nog meer klimmen en fiets bergop duwen. Toch vorderden we relatief goed, en na een lange nacht bereikten we tegen het ochtendgloren de wisselpost naar de volgende trekking-etappe. Die bracht ons naar de hoogste berg van Portugal, en ook naar de eerste Assistance zone. Het weer was ondertussen al wat beter geworden, en we genoten van de zon, die zelfs bij momenten een beetje té warm werd.

In de Assistance zone stond ons support team klaar met heerlijke broodjes smos, netjes gepoetste en gesmeerde fietsen, en goed nieuws ivm onze positie. We circuleerden zo’n beetje rond het midden van het pak, een onverhoopt goede positie. Uitdoen was voor ons het doel, en elk plaatsje wat we konden winnen was puur bonus. De eerste etappe na de Assistance Zone was een downhill MTB, wat in Portugal betekent dat je toch ook wel weer die rotfiets de berg op mag duwen… Uiteindelijk bolden we alweer de volgende wisselpost binnen, waar het ondertussen weer donker geworden was. Dag en nacht wisselen mekaar zo snel af, dat je je afvraagt wat je nu eigenlijk weer een hele dag gedaan hebt. Met het ingaan van het donker verviel ook de mogelijkheid om de volgende etappe te kayakken, maar te voet mochten we de CP ook oppikken. Alweer 15 km trekking dus, waar we ons snel doorheen werkten. Alleen op het einde was het even moeilijk om de CP te vinden, omdat de eucalyptus-plantage een doolhof van paden bleek te zijn.

Aan het volgende wisselpunt aangekomen was het ondertussen na middernacht, en besloten we van twee uurtjes te slapen. Onze support crew had onze matrasjes en slaapzakken al voor ons uitgerold, en voor het eerst in meer 40 uur gingen de oogjes toe.

Omdat de volgende etappe weer een MTB-etappe met heel wat klimmen was, besloten we van taktisch te werk te gaan, en een stuk via de openbare weg te rijden. Het was langer dan doorsteken via de bergen, maar bespaarde ons heel wat hoogtemeters (en dus ook tijd). Hier hebben we zeker een paar uur gewonnen, wat ons op schema hield om de deadline van 69 uur te halen bij de volgende transitie. De rest van de MTB-tocht liep voorspoedig, en al snel arwc1
bood het volgende wisselpunt zich aan. Na nog een overheerlijk broodje smos mochten de inline skates weer aan, voor een etappe met wat hoogte-reliëf. Nu ben ik geen held op inline-skates, maar mijn zondagse tochten op de Laakdalse paden hebben toch hun vruchten afgeworpen. Op vlakke en steigende wegen kan ik m’n mannetje staan, maar bergaf is het echt niks. Het duurde dan ook niet lang voor ik tijdens een afdaling mijn snelheid niet meer onder controle had, en behoorlijk hard tegen het asfalt ging. Even flitste door mijn hoofd dat de race zo gedaan kon zijn, maar buiten een paar schaafplekken (en een pert totale Skins-broek), viel de schade nogal mee.
 Omdat Nico even bleek om de neus werd van de afdalingen, gingen we beide in looppas de berg af. Veel tijd hebben we niet verloren, maar mijn skate-ego heeft alvast wel weer een serieuze deuk gekregen…arwc1

Op het einde van het skate-traject wachtten ons (eindelijk) de kano’s, zodat we voor de eerste keer in ongeveer 60 uur eens niet op onze benen hoefden te rekenen. De kano-stoeltjes die we allemaal meehadden, deden hun werk voortreffelijk, en voor de eerste keer in mijn leven zat ik relatief comfortabel in zo’n sit-on-top. Kayakken zal wel nooit mijn ding worden (te zwaar, weet je wel, ik schep de hele tijd water), maar met de cut-off van 69 uur binnen het bereik gingen de 50 km toch snel voorbij. Nog even melden dat Nike-Beaver Creek ons inhaalde tijdens het kayakken, en het net was of ze een motortje onder hun boten hadden. Wat een snelheid zeg, gewoon niet te geloven hoe soepel zij door het water gleden. Ook Orion Health kwam ons (ietsje trager) voorbij, en het is echt leuk om te zien hoe ook deze topteams de tijd nemen om even een praatje te maken. Echt leuk om 5 minuutjes ervaringen uit te wisselen, te babbelen, en dan weer ieder zijn eigen weg. Het race-concept van XPD Portugal komt wel eens onder vuur te liggen, maar het is wel leuk om af en toe eens in het zog van de topteams te zitten.

In elk geval, met een uur of twee overschot haalden we de 69 uur cut-off. arwc1
Het eerste deel van onze missie was in elk geval al geslaagd, we hadden er al een goeie 450 km opzitten, met het merendeel van de hoogtemeters. Nu rustig eten, wat tot rust komen, en ons voorbereiden voor het tweede deel van de wedstrijd. Hoewel het aantal hoogtemeters nu afnam, was het nu pas echt menens; een lineaire trekking-etappe van ongeveer 60 km (geen mogelijkheden voor afkorting), en dan terug de
MTB op voor de langste etappe, 160 km. Pfffffffft…

Maar da’s voor een volgende keer.

arwc1

Roel    

 

14:56 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-11-09

Mission completed...

_arwc2009_2009_IMG_0896_Wladimir_Togumi

Sinds gisteren toegekomen van het wereldkampioenschap adventure racing.  Uiteraard volgt een uitgebreid verslag één der komende dagen ( niet Roel ?).  Maar in afwachting kunnen wij vol trots melden dat we als 24ste zijn aangekomen.  Ons doel was eindigen, dus met nog 35 teams achter  ons spreekt het voor zich dat we meer dan tevreden zijn.  Alles verliep vlekkeloos (toch volgens de AR normen) : als team groeiden we meer en meer naar elkaar toe naarmate we  verder  in de race kwamen, we  hebben goede tactische beslissingen genomen,  conditioneel zaten we alle vier ook heel goed,  het  parcours was om de vingers van af te lekken (voor zover  er geen mist was...), het support team heeft een schitterende  job gedaan (bedankt voor de dagelijkse  heerlijke smoskes), ... met andere  woorden een droom is  werkelijkheid geworden.  De grootste vijand was de slaap, de laatste nacht was een voortdurende strijd tegen sleepmonsters en recht op de fiets blijven.

De voortdurende  steun van het  thuisfront was ook heel motiverend.  Dus iedereen bedankt voor de berichtjes en het  meeleven.

Maar de grootste dank en meeste respect gaan naar mijn teamgenoten.  Roel heb ik nog nooit zo sterk gezien.  Super genavigeerd maar vooral ijzersterk gefietst. Hij heeft  Jacqueline meer dan de  helft van het mtb parcours achter hem gesleept...En de helft betekent dan meestal de  beklimmingen en vlakke stukken.  Het niveau van Jacqueline was ook verbijsterend sterk.  Zowel tijdens het stappen als fietsen ging ze zonder probleem ons tempo mee en tijdens het skaten moesten wij moeite doen om haar te volgen.  De uitdrukking vechten als een beer  mag  vanaf vandaag vervangen worden door vechten als Jacqueline....een beer kan er gerust een puntje aan zuigen.  Nico heeft ook iedereen verrast.  Ik wist  dat hij sterk stond...maar zo sterk had ik hem niet verwacht.  Zowel mentaal als fysisch.  Ik had zelfs de indruk dat hij naar  het einde toe sterker en sterker werd.  Ook zijn bijdrage naar  de teamsfeer en het navigeren was verrassend...vooral de laaste dag toen ik als een zombie de laatste 100 km mtb doorspartelde.

Mannen bedankt !  En op naar 2011...

Wim

10:02 Gepost door Belgium Adventure Race Team in XPD Portugal | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14-11-09

fantastische prestatie op ARWC in Portugal

Zaterdag 13uur:het verlossende bericht, ze zijn aangekomen!!!! Na 6dagen en 6 nachten meeleven, beven, hopen, duimen,...is het zover. Het Malheur team heeft het gehaald! Ze hebben het wereldkampioenschap met verve overleefd en dan nog binnen de top 25 van de wereld. Vanavond weten we welke exacte positie ze hebben maar waarschijnlijk rond de 23 ste plaats. Het doel is bereikt nu volgt de voldoening en de felicitaties van de massale achterban die allen met spanning de wedstrijd hebben gevolgd.

Van mij dan ook een dikke proficiat aan het ganse team!

Muriel

 

Nog een laatste SMS-verlslag van Wim: Laatste dag en nacht mentaal loodzwaar. Moeilijke oriëntatie, onweer en gevecht tegen de slaap. Als team groeiden we naar het einde meer en meer naar elkaar toe.

 

13:52 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

10-11-09

Nieuwsdienst verslag stage 1 en 2

Het eerste vierde van de race zit erop. Ze zien het precies nog helemaal zitten. De trekkings van stage 1 waren blijkbaar vlot gegaan. Op beide trekkings hebben ze wel telkens 2 CP's laten liggen. Dit om zeker op tijd te geraken aan TA 3. Het mountainbiken viel zwaar, vooral s'nachts. Er was veel wind, veel beklimmingen, technische afdalingen en dit allen met een potdichte mist.

berichtje van Wim bij aankomst op TA2 (rond 16uur):

sfeer heel goed, Roel in topvorm, medewerkers doen super job, nederlandse teams achter ons, dus tot nu toe alles OK. Maar nog niet half weg...

 

Telefoon rond 19u30:

De 24 Km afdaling MTB zat er op, "afdaling" was wel een relatief begrip, er zaten een paar serieuze beklimmingen in. Ze hebben er bijna 2 uur over gedaan. Dat zegt al genoeg. Na het MTB moesten ze normaal gaan kajakken maar het was nacht en dus moeten ze dit stuk te voet doen. Was blijkbaar wel te doen, hadden tijd om met het thuisfront te bellen tussendoor. Hadden wel spijt dat ze niet eens konden gaan zitten...

 

Op naar TA3 dus, nu hopen dat ze daar op tijd binnen geraken en dus niet extra moeten gaan kajakken. We duimer er alvast voor dat alles zo blijft lopen, goe bezig zou ik zeggen...

 

Muriel

20:40 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-11-09

nieuwsdienst verslag proloog

De eerste dag zit erop. Ze hebben het al goed overleefd.

Deze morgen zijn ze uiteindelijk toch niet aan de 100punten spelletjes begonnen. Dit diende enkel om een BP te krijgen. En aangezien hun doel is om de race uit te lopen met zoveel mogelijk CP's; is het nemen van een extra BP in het begin van de race zeker geen goed idee.  Aan de ene kant vonden ze het wel jammer, er waren wel leuke dingen bij, maar het idee om in de sterke branding met de kajaks in het koud water te moeten ploeteren en afzien, heeft dat triest gevoel snel weggewerkt.Uiteindelijk zijn er maar 8 ploegen die voor deze BP gegaan zijn, allen topploegen.

De rest is direct begonnen met het skaten, lopen en MTB'en. Onze Malheurkes hebben het rustig aan gedaan, zonder zich te forceren en zijn waarschijnlijk bij de eerste 20-25 aangekomen. Helemaal niet slecht dus. Vóór hen is het nederlandse team for-X-treme en na hen team Falke uit Nederland.

Vooral het skaten ging hen heel goed af, ze waren 6 des na het skaten. Het MTB ging eveneens heel vlot. De trekking is volgens hen hun zwakste punt. Daar zouden ze waarschijnlijk telkens wel wat plaatsen kunnen verliezen. Maar het is een lange wedstrijd en uiteindelijk zal snelheid waarschijnlijk toch niet de bepalende factor zijn.

Vanavond rond 18uur plaatselijke tijd zijn ze dan met de bus richting bergen vertrokken. Daar gaan ze de nacht doorbrengen en morgenvroeg starten voor een zware en lange 5daagse...

 

Muriel

20:01 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

07-11-09

nieuwsdienst thuisfront ARWC

Hier het eerste bericht van de nieuwsdienst ARWC uit Buggenhout.

Ik heb de eer jullie zo neutraal mogelijk, zo gedetailleerd mogelijk en zo snel mogelijk verslag uit te brengen vanuit Portugal. Wim zal proberen via SMS mij wat op de hoogte te houden van hun evolutie, gevoelens, krachten, ...Ook de assistentieploeg zal geregeld proberen wat informatie door te zenden. Op mijn beurt probeer ik jullie dan zo snel mogelijk alles door te geven.

De proloog:

Deze start morgen om 10uur plaatstelijke tijd (11uur bij ons).  Ze moeten eerst 100 punten zien te verdienen aan de hand van een 12 tal proeven. Deze zijn zowel fysiek als ludiek. Gaande van branding kajak, zwemmen, oriëntatieloop, duiken, klimmen, surfen, skiën, rappel tot plaatselijke volkspelen. Hoe zwaarder hoe meer punten er te verdienen vallen. Als ze alle proeven zouden doen hebben ze 165 punten. Het wordt dus een puzzlewerk. Als ze 100 punten hebben starten ze aan een tocht van 80Km skaten, lopen en MTB.

Morgenavond worden alle ploegen dan verplaatst naar de bergen ( een tweetal uur verder), daar overnachten ze in een sporthal. De Malheurkes denken er wel aan om in de camionnette te slapen ( moet een immens grote zijn) om wat rustiger te liggen.

De uiteindelijk start zal dan maandagmorgen zijn om 8u30.

Weersvoorspellingen: bewolkt 19 graden met af en toe regen...

En nu duimen maar!

 

Muriel

22:52 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

XPD day -1

Vijf  minuten geleden zijn we  officieel ingeschreven...na heel  wat  geduld en wachtrijen.  Over  2 uur is er de briefing maar  ondertussen hebben we reeds via de wandelgangen vernomen dat er  morgen een proloog van 80 km in en rond Cascais op het  programma staat.  Wat die proloog inhoudt  is nog een groot vraagteken.  De proloog eindigt  in het  station waar we met de trein richting  de bergen vertrekken om daar de eigenlijke race te starten.

Vandaag en gisteren stonden vooral shoppen, eten en gearboxes pakken op het  programma. 

Meer ik meer  begin ik te beseffen dat 127 uur best wel lang zal zijn, maar  er  is geen weg meer terug.  Ook de grote branding waar we vorig jaar  zo mee gevochten hebben spookt opnieuw door mijn hoofd...zeker gezien de weersvoorspellingen niet al te best zijn....even worse as last  year.

Maar de spirit is er wel en we verlangen met zijn allen om morgen om 10 u te starten om 5 dagen alles te geven om deze unieke kans in schoonheid te kunnen eindigen.

Tot over  6 dagen !

Wim

17:42 Gepost door Belgium Adventure Race Team in XPD Portugal | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-11-09

Hardlopen in de Woestijn

Terwijl Wim, Nico, Roel en Jacq bijna op weg zijn naar het WK in portugal ben ik hier in de woestijn van Afghanistan mijn rondjes aan het lopen. Tijdens een duurloop van 3 uur hebben mijn collega@s het een en ander gefilmd.

Martine

06:46 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-11-09

Vertrek Portugal

Mijn laatste dag op kantoor vooraleer ik vertrek richting Portugal.  Omringd door bananen, flessen water, fruit salade en een pasta die straks die microgolf ingaat, ben ik al meer met mijn gedachten in Portugal dan op mijn werk...

Morgen staat een dagje rust op het  programma.  Nog wat laatste boodschappen doen, waarschijnlijk nog een half uurtje loslopen met enkele versnellingen, mijn fiets veilig inpakken en dan wat tv kijken vanuit de luie zetel. 

Vrijdagochtend vertrekken we dan  met de vlucht van 08.05 u.  Dit betekent om 06.00 u in de luchthaven, want met onze fietsen en extra bagage raden ze ons aan om op tijd te zijn.  Pas zaterdagavond is er de briefing,  m.a.w. we hebben nog bijna 2 dagen om in Lissabon wat te shoppen,  materiaal in orde te brengen en voor de rest wat rond te lopen als een "kieken zonder  kop".    Bij onze aankomst in Portugal staat er ons een grote bestelwagen op te wachten en een gewone personenwagen.  Hiermee en met 3 assistenten kunnen we alvast niet klagen dat we logistiek niet in orde zijn.  

De eeste teams zijn ondertussen reeds aangekomen in Portugal...helaas zonder  hun bagage die tot gisteren nog ergens in London stond. Aan de start geraken met je oorspronkelijk team en eigen materiaal is al een eerste uitdaging bij advneture races.  Zo heb ik deze week ook al 2 dagen extra nerveus rondgelopen toen bleek dat één van de teamleden plots niet zeker meer was dat hij meekon..  Maar gelukkig voor iedereen vetrekken we  vrijdqg met het oorspronkelijke team.  In het allerslechtste geval hadden we gelukkig al 2 super reserves gevonden.  

Zowel vanuit Portugal als vanuit het thuisland via mijn vrouw, zullen we proberen op onze log jullie op de hoogte te houden van onze avonturen.

 

Wim

 

10:56 Gepost door Belgium Adventure Race Team in XPD Portugal | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-10-09

Ride Shots

show_image_in_imgtag

Een dagje adventure racen kost al snel 5 tot 10 maal meer energie dan een gewone werkdag.  Op een normale werkdag verbruik je zo'n 2.000 tot 2.500 kCal terwijl 24 uur racen al gemakkelijk oploopt tot 15.000 à 20.000 kCal.  De boodschap is dus eten, eten, eten en eten.   Op meerdaagse races betekent dit op de  grote wisselen je zo vol mogelijk proppen.  Persoonlijk verkiezen wij lekkere  en hartige spullen,  deze produkten hebben misschien minder voedingswaarde dan gespecialiseerde voeding,  maar  het doet je tenminste eten.  Aiki noedels, instant pasta en puree gerechten, tonijnsalades, zwanworstjes, sandwiches met beleg, ... keuze  genoeg.  Tijdens het "racen" zelf moet je uiteraard rekenign houden met gewicht en volume,  en zo ben je al snel gewezen op sportrepen en gels.   Maar ik ken maar weinig atleten die dit met veel plezier binnenspelen.  meestal is het hard, droog, te zoet, te plakkerig,... en is het eerder een opdracht dan een plezier. 

Maar nu is er  iets leuks op de markt.  Ride shots van Power Bar.  Lekkere kleine snoepjes handig verpakt in een hersluitbaar zakje.  De PowerBar Ride Shots hebben een unieke samenstelling: een vloeibare vulling van binnen voor snelle energie en een zachte gum van buiten. Een zakje bevat 9 gummetjes en bevat evenveel energie als 2 gels.  Ze zijn verkrijgbaar in 2 heerlijke smaken: cola (met  75 mg cafeïne) en lemon (met vitamine C).  Hou er wel rekening mee dat 75 mg redelijk veel is  (een Red Bull bevat 33 mg cafëine).  Beide smaken zijn erg lekker, zeker niet te zoet.  De lemon smaakt zelfs vrij fris.

Elke Ride Shot bevat de speciale C2MAX koolhydratenmix, een speciale combinatie van glucose en fructose. Deze zorgt ervoor dat de koolhydraten tot 55% beter worden opgenomen door de spieren. Wetenschappelijke studies hebben aangetoond: tot 8% betere sportprestaties door extra energie voor de spieren.

Een zakje kost net iets minder dan 2 eur...dus goedkoper dan 2 Red Bulls of 2 repen of gels. 

Ik ben ervan overtuigd dat Nico,  Roel en Jacqueline nu enkel niet meer zullen smeken naar een stukje biltong maar ook naar mijn "ride shots".

 

Wim

16:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-10-09

WK Portugal : we zijn er klaar voor !

184

De laatste dagen heb ik geregeld de vraag gekregen hoe het eigenlijk nog is  met ons,  hoe het was op de Veluwe Classic, of we klaar zijn voor het WK,... "want het is nogal stil de laatste weken op jullie weblog."  Maar ja,  iedere minuut die we vrij hebben gebruiken we nu ook om te trainen of ons klaar te maken voor het WK.  Hoewel - om Roel zijn wijze woorden te citeren - "je  nooit klaar bent   voor een adventure race" .  Maar anderzijds, meer kunnen we niet  meer  doen.  Ons materiaal is vorige week met de  vrachtwagen vertrokken richting Portugal, we hebben allemaal enkele pittige trainingsweken achter de rug en 2 weken geleden hebben we de Veluwe Classic goed overleefd.
Deze wedstrijd was in de eerste plaats een laatste doorgedreven teamtraining en het was dan ook de bedoeling om zo veel mogelijk kilometers af te leggen.   We hebben dan ook het meeste cp's en bp's gevonden...maar  daardoor zijn we veel te laat binnen gekomen en hebben we op die manier heel wat straf cp's aan ons been gekregen.  Maar uiteindelijk waren we nog vierde en moesten we het een beetje tactischer hebben aangepakt (en iemand een uurwerk had meegenomen)  waren we  waarschijnlijk eerste geworden.  Maar  we  kijken wel tevreden terug.  De sfeer zat goed, iedereen wist zijn taken,  we  gingen als een trein (met de onklopbare Roel als locomotief !) en niemand was bekaf.  Ook 's anderdaags was iedereen gespaard van stijfheid of  vermoeidheid.   Ook de wedstrijd zelf was ronduit schitterend.  Een aanrader !

Ook vorig weekend hebben Nico en ik heel wat kilometers door  het Pajottenland en Scheldeland gefietst.  Zo hebben we gisteren de MTB toertocht in St. Amands meegereden en hadden na 80 km een gemiddelde van 24 km/u ondanks heel wat single tracks.   We hadden gepland om nog eens lekker voluit te gaan en niets was plezanter dan de  ene na de andere in te halen of toppers  te volgen aan meer dan 30 km/u door de modder.  Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat  we  wel blij waren om de aankomstlijn voorbij de fietsen.   's Namiddags dan nog 2 uurtjes los gelopen in Buggenhoutbos vooraleer ik van mijn laatste wekelijkse portie friet-met-stoofvlees  voor het WK  kon genieten.   Deze week voorzie ik nog 2 mtb tochten van 80 tot 100 km,  een drietal looptrainingen en een zwemtraining en dan begint een weekje met vooral veel slapen en eten op het  programma.

Tijdens de race zul je  www.sleepmonsters.nl ons en de 2 Nederlandse  teams op de voet kunnen volgen en de orgnaisatie voorziet eveneens live-tracking op www.arwc2009.com .

Wim

11:39 Gepost door Belgium Adventure Race Team in XPD Portugal | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-10-09

A small step for man...

Dat het aankomende WK Adventure Racing in Portugal een enorme opdracht zal worden, werd al in eerdere stukjes op deze blog besproken...

Maar met Skins™ heeft het Malheur Ultrasport Team heeft een nieuwe partner, die ons geen windeieren zal leggen tijdens de 907 km lopen, fietsen, kayakken en inline-skaten. Skins™ staat voor hoogtechnologische kleding waarvan het wetenschappelijk bewezen is dat het dragen ervan de uithouding verbetert en recuperatie versnelt. De `gradient compression’ van Skinsversnelt de bloeddoorstroming en de toevoer van zuurstof naar actieve spieren. Het verbeteren van de circulatie helpt bovendien om melkzuur en andere metabolische afvalstoffen te elimineren. Hierdoor kunnen we langer en sneller blijven presteren, en zullen we sneller recupereren. Ook gaat de compressie-technologie het zwellen van de spieren en gewrichten tegen, een fenomeen waar ik (Roel) verleden jaar in Portugal op het einde van de race fel mee te kampen had. Skins™wordt onder andere gebruikt door de professionele wielerploegen Rabobank en Milram, en nu dus ook door het Skins Malheur Ultasport Team...  

Omdat we geloven in de bijdrage die Skins voor ons kan leveren op het WK in Portugal, en omdat we ook nadien deze kledij zullen blijven gebruiken in trailruns, adventure races, en alle andere aktiviteiten waaraan we zullen deelnemen, hebben we onszelf dan ook omgedoopt tot het Skins-Malheur Ultrasport Team... En daar hoort uiteraard een nieuw logo bij !

SMUT

Op de Veluwe Classic van volgend weekend zullen we voor de eerste keer in onze nieuwe team-kleuren verschijnen als ultieme voorbereiding voor Portugal. We zullen er strak en snel uitzien, en zo willen we ook racen. Skins en Malheur zorgt voor de perfecte balans, Skins steunt ons tijdens de race, Malheur ervoor en erna...

Roel

 

 

 

22:10 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

30-09-09

Schema WK Portugal

SLIK !!

ARWC Portugal

 

 

 

 

 

 

 

 Meer details zie http://www.arwc2009.com/en/info_equipas/ARWC09_InfoBullet...

Roel

09:25 Gepost door Belgium Adventure Race Team in XPD Portugal | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-09-09

WK nieuws...

xpd08_20081204_1702_pcalisto_9400

The route of the World Cup is complete. As first information to whet your appetite we present you the general details of the race that transmit perfectly the huge challenge that we propose to you.

The maximum duration of the race will be 127 hours to cover a maximum distance (best option) of about 910 km. The race will consist of 5 stages with 21 sections, the major stage will have 242 km and the smaller 60 km.

Its also important to highlight the existence of 5 mountain bike shortcuts design to allow all teams in difficulty to easily reach the finish line. These shortcuts have a total of 136 km and will, on many occasions, allow the slower teams to recover the pace and come forward.

The characterization of the various stages will take place during this week, referring to all the technical data of the various sections and alternatives, referring to the number of CPs, the altimetry and the difficulties of the terrain. Will also describe the activities used to overcome the route obstacles and their degrees of difficulty.

Its important to note that the arrival of the race for the winners, is scheduled for Saturday morning, 14th which will force to change the Race Final Program, which will be published in the coming days.


For now, we can anticipate that the race will have 5 stages with 21 sections and will have several alternative routes that will help all the teams coming to the end of the longest and most demanding Adventure Race of the Iberian Peninsula - The 7th World Championship Racing Adventure Portugal 2009.

Compared to the teams present, we should mention that this is the strongest Championship ever and we believe that everything will be decided in the last section of the race. The level of the challenges present in the race will naturally enforce that. We also, premiere a new sport in Adventure Racing, which for now is still secret, but that certainly will provide hilarious moments to athletes and the public.

Regarding the international dissemination, we can already tell that the event will have global coverage through a number of television channels with a potential estimated of 1000 million spectators.

10:22 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-09-09

UTMB - opmerkelijk berichtje

In de afloop van de UTMB wil ik u volgend bericht niet besparen... (gepost in de nieuwsbrief van de organisatie)

La Petite Trotte à Léon
There were those who cheated on the PTL ?!?
It is difficult to understand the motive of team n° 41, the Mord'Fin, comprising of C*** C***, P*** M*** and D*** A***! After a detailed study of their route, it appears that this team cheated by using a vehicle several times to gain time along several parts of the route. At their arrival, they knowingly lied to the organisation. They are officially disqualified and definitively considered as "Persona non grata" by The North Face® Ultra-Trail du Mont-Blanc®.

Hoe je dit als atleet voor jezelf kan verantwoorden, is me een raadsel. Het staat in elk geval haaks op alle olympische gedachte (en menselijke eer).

Roel

15:13 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Trainingsweekend in Limburg

Het wordt stilaan een regel...een trainingsweekend gaat steeds gepaard met schitterend weer.  Voorbije weekend zijn we  naar Limburg getrokken om er vooral veel kilometertjes te malen als voorbereiding voor Portugal volgende maand.    Vrijdagavond hadden we met zijn allen afgesproken in Zutendaal.   Gezien iedereen het vrij druk heeft en een nachtje trainen enkel maar schade teweeg zou brengen,  hebben we ons vrijdagavond beperkt tot een looptochtje van 2 uur doorheen de Hoge Kempen.  Niet dat het de Ardennen zijn,  maar ik was toch verrast van het heuvelachtige terrein in Limburg.

De zaterdag stond een "alternatieve triathlon" op het  programma.   Met de skates in de  rugzak liepen we van Zutendaal naar Geneught.  Na 2 uur lopen kwamen we toe bij het  vertrek van een kayaktocht van 21 km over de Maas.  Dit gedeelte van de Maas is afgesloten voor beroepsvaart en was dus absoluut geen tochtje door industriegebieden maar wel langsheen prachtige stukken natuur, inclusief zwemmende  koeien.  Na een kleine 3 uur peddelen kwamen we toe in Maaseik waar we na een bezoekje aan de Colruyt onze  skates aantrokken om 42 km terug te skaten naar de camping.   Dit was echt genieten...het knooppuntennetwerk leidde ons over perfecte skate-wegen door verschillende bossen, langsheen het Zuid Willemskanaal, voorbij de beruchte sleepmonster badeend en doorheen Vlaanderens  mooiste dorpje Oud Esden.  Waar we  uiteraard een terras-stop hebben gemaakt.

 

Gezien we  toch al een 40tal loopkilomers in onze benen hadden besloten we om de zondag enkel te mountainbiken.   Vanuit de camping fietsten we via het knooppuntennetwerk naar Genk waar we deelnamen aan een MTB-toertocht om vervolgens terug naar de camping te fietsen.    87 km lazen we af op onze teller.

 

Iedereen bleek al goed in conditie te zijn,  dus nu nog een 3tal zware trainingsweken en ik denk dat we klaar zijn voor Portugal.   Over  2 weken hebben we nog een laatste test tijdens de Veluwe Classic,  een 16 uren adventure race.

 

Wim

 

09:51 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-09-09

Cho Oyu Trilogy Expeditie: een uitdaging van formaat

 

 

4 topatleten van The North Face®: Herve Barmasse, Lizzy Hawker, Simone Moro en Emilio Previtali zijn begonnen aan een multisport expeditie in het Himalayagebergte in Tibet.
Van half september tot eind oktober 2009, zal The North Face® vier van zijn global athletes helpen om hun droom waar te maken: een ambitieuze multidisciplinaire expeditie ondernemen in het Tibetaanse Himalayagebergte.

De expeditie zal bestaan uit skiën op grote hoogte, een afdaling op snowboard vanaf grote hoogte, endurance lopen en mountainbiken. Simone Moro, Emilio Previtali, Herve Barmasse en Lizzy Hawker zullen heel nauw samenwerken om deze gezamenlijke droom te realiseren. Team spirit is een belangrijk ingrediënt voor het slagen van deze expeditie, want het team is zo sterk als de zwakste schakel.
Na een aanpassingsperiode in de Khumbu vallei in Nepal zal het eerste deel van de expeditie eruit bestaan om de berg Cho Oyu te beklimmen op de grens van Nepal en Tibet.
Cho Oyu is met 8201 m, de 6e hoogste berg ter wereld. Simone Moro en Herve Barmasse zullen proberen om de top te bereiken door een nieuwe route uit te stippelen op de moeilijke zuid-west georiënteerde flank van Cho Oyu.
Het vinden van een nieuwe route, vormt één van de grootste uitdagingen die hen te wachten staat.
Emilio Previtali en Lizzy Hawker op hun beurt zullen trachten de top te bereiken via de weg die reeds gebruikt werd aan de noordzijde van de berg. De ‘normale’ route op Cho Oyu werd voor de eerste keer in 1954 beklommen en is technisch gezien één van de gemakkelijkste beklimmingen van de berg. Door de hoogteverschillen mag men deze beklimming toch niet onderschatten.
In een tweede fase van de expeditie zal Emilio proberen om Cho Oyu op zijn snowboard af te dalen in een directe lijn, wat niemand hem ooit voordeed. De uiteindelijke keuze van zijn weg zal afhangen van de sneeuw, de weersomstandigheden, maar ook van Emilio’s fysieke conditie en de conditie van zijn teamgenoten.
In de laatste fase van de expeditie zullen de atleten op eigen krachten terugkeren naar Kathmandu. Simone Moro en Lizzy Hawker zullen dit al lopend doen, terwijl Emilio Previtali en Herve Barmasse voor mountainbikes kiezen. De tocht van het basiskamp van Cho Oyu naar Kathmandu te voet of met de fiets zal op zich een uitdaging vormen. Het team moet 450 kilometer afleggen over Tibetaanse passen, om de Friendship brug over de Tibetaans/Nepalese grens te bereiken.
Nadien duiken ze de vallei van Kathmandu in. Nadat ze in het eerste deel van de expeditie Cho Oyu beklommen hebben, zal deze tocht naar Kathmandu een fysieke en mentale uithoudingstest zijn. De gehele expeditie zal voor elke atleet een uitdaging vormen. Ze zullen hun grenzen zowel op fysiek als op mentaal vlak moeten verleggen. Het gaat hem hier niet om persoonlijk succes, de reis en de ervaring is belangrijker dat het eindpunt.
Er zullen zeer regelmatig updates zijn op http://thenorthface.com/trilogyexpedition, die vanaf 1 september 2009 online is.

15:16 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-09-09

Grootste sleepmonster ooit

Na de Ultra Trail du Mont Blanc werd het dringend tijd om opnieuw te beginnen fietsen.  Zo besloot ik  vrijdag om vanuit Buggenhout naar het verre Limburg te fietsen waar we  een familiefeest hadden.  
Gewapend met een lijst van een 40tal knooppunten vertrok ik om 09.00 u voor een tocht van 148 km op de MTB (uiteindelijk werden er 172).

Na 100 km zag ik plots iets vreemds in de verte ...een sleepmosnter ?  Waarschijnlijk niet want ik voelde me nog behoorlijk fris en had net een gezellige  lunch met Roel achter de rug.    Het leek me te surrealistisch om waar te zijn, maar toch was ik ervan overtuigd dat dit grote gele ding op het water een badeend was.  En niet zo maar een eendje...fier keek ze over de verschillende pleziervaartuigen en omliggende huizen heen...

Picture 021

Deze reuzen badeend van de Nederlandse kunstenaar Florentijn Hofman, die enkele weken geleden door onbekenden moedwillig beschadigd werd op haar doorreis in Limburg, is het startproject van Z-out, een project dat hedendaagse kunst in de openbare ruimte in Limburg wil brengen tegen 2012. De initiatiefnemer van het project is het Hasseltse kunstencentrum Z33.

De badeend raakte op 21 juli tijdens een storm al zwaar beschadigd en kon haar trip doorheen Limburg pas drie weken nadien voortzetten. Midden augustus werd de eend gelost aan het outletcenter in Maasmechelen, waar onbekenden haar uiteenreten.

Een gespecialiseerde Nederlandse firma slaagde erin om de eend te herstellen. De eend werd vrijdag op een ponton van De Scheepvaart aangevoerd en daarna met een hefkraan op het kanaalwater gelost. Het duurde ruim drie uur vooraleer de eend volledig opgeblazen was.

Wim

13:56 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Other | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-09-09

De teams die meedoen aan het WK adventure racen 2009

Nico, Wim, Roel en Jacqueline zijn zich volop aan het voorbereiden voor de komende wereldkamioenpnschap adventure racen. Ik zal het volgen vanuit de woestijn in Afghanistan.Op de site van adventureworldmagazine wordt al een kleine voorbeschouwing gedaan over de teams die meedoen. Beetje jammer dat Ultrasportteam Malheur niet wordt genoemd. Overigens een mooie site die de moeite waard is om in je Rssreader te zetten.
Martine

 

An amazing field of talent is assembled on the team list for the 2009 Adventure Racing World Championships in Portugal this November. Adventure racing luminaries such as OrionHealth (fresh off their impressive victory at PrimalQuest Badlands and the defending 2008 AR World Champions), Quechua (a very strong European team), Lundhags Adventure (a Scandinavian force to be reckoned with), and Blackheart (a top Australian team) jump out at you . . . but there are also some fantastic teams from North America that are going to join the party!

 

ARWC09_normal_smallATP-Salomon, fresh off their victory in North America’s Qualifying race Untamed New England 2009, will be representing Canada and the USA at the World Championships (their team is composed of racers from both nations). Team Kinetic will also be there from Canada. The eastern United States has a couple dynamite teams joining the fun in Portugal, with NYARA and Berlin Bike also earning entrance into the World Championships based on their performance at the New England race. From the West Coast, Team Sole and nuun-FeedTheMachine will also be racing, bumping up the participation of North American teams to a significant level. Add to this mix the organization team, Untamed New England, and the tally comes to 7 teams from the USA and Canada! I don’t have the complete rosters for all the World Championship events through the years, but I suspect that the last time so many teams from North America participated in the World Championships was when the race was held in Canada . . . back in 2004. The 2009 Adventure Racing World Championships begin on Sunday Nov 8th, from Portugal’s beautiful Estoril Coast on the Atlantic Ocean.

12:12 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-09-09

UTMB?

Tijdens de CCC heb ik tegen Nico gezegd dat ik de 166 km UTMB wel heel erg ver vind.
Het was namelijk zo, voor we überhaupt de CCC 98 km hadden gelopen was het plan al gemaakt door de jongens van Malheur. Volgend jaar lopen we de UTMB en het jaar daarop de Petit Leon als team (dat is 260 km in 4 dagen) Maar wel als het goed gaat.....ja,ja dat ken ik, het besluit was al genomen.
Aanvankelijk dacht ik, hm, te ver dat doe ik niet hoor. Maar na een week begint er al iets te knagen. De UTMB, een rondje Chamonix - Chamonix. 166 km met 9400 hoogtemeters met een tijdslimiet van 46 uur. 68 km meer dan wat ik nu gedaan heb, in uren heb ik dan nog 24 uur over. Maar met deze race moet je ook een paar powernapjes doen omdat je 2 nachten onderweg bent.
Als er al iets knaagt en je zie dit filmpje dan gaat er alleen maar meer knagen. Kippenvel!
Ik heb de eerste 3 lopers binnen zien komen, waanzinnig wat kunnen die lopen! Hoe dan ook, ik heb nog genoeg bedenktijd. De inschrijving begint in Januari. De punten heb ik. Er zijn 4 punten verplicht. Met de CCC heb ik 3 punten en met de All Andalusia Trail heb ik er ook al 3.
Misschien moet ik eerst maar eens een lijstje maken, de voors en tegens.....Ondertussen hebben Nico en Wim al besloten om het te doen.
Wat een moeilijke keuzes hebben we toch in het leven. Martine

22:29 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-09-09

Nabeschouwingen Malheur Bosmarathon

Bedankt voor jullie deelname.  Wij hopen dat jullie genoten hebben van de wedstrijd en het parcours.  Je mag zeker rekenen op een 2de editie volgend jaar ( 1ste of 2 de weekend september).

Wij zijn ons bgewust van enkele "kinderziektes" (wachtrij inschrijvingen en bar, duidelijkere  bepijling,....) maar beloven hier zeker aan te werken.

Wij hopen ook dat we  volgend jaar toestemming  krijgen van het Agenschap voor Natuur en Bos om  meer bospaden  te mogen  opnemen in ons parcours, o.a. de  grote paden rond de Konijnenberg die we dit jaar door één of andere onbegrijpelijke reden niet  mochten gebruiken.

We overwegen eventueel ook om de wedstrijd op zaterdag late  namiddag  (start rond 15.00 u ) te organiseren i.p.v. op zondag...het bos bij valavond is heel mooi.

Jullie reacties zijn uiteraard meer dan welkom op dit  forum.

09:19 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (27) |  Facebook |

05-09-09

Toverhesjes

In Frankrijk had Roel en heel vaag verhaal over Nederlandse toverhesjes. Wij begrepen er niets van en Roel eindigde dan ook met `ja , je moet het zelf maar lezen`.
Na een artikel in de Telegraaf is het mij ineens duidelijk. Ik zeg, geef Team Malheur 4 van die hesjes tijdens de AR wereldkampioenschap!

Twee Nederlandse broers hebben een opmerkelijk voorcontract binnengesleept met Panathinaikos, de Griekse voetbalclub van trainer Henk ten Cate. De Atheense topclub mag tien dagen lang gebruikmaken van hun mysterieuze ’toverhesjes’, die voor meer lichamelijke balans en uithoudingsvermogen zouden zorgen.

De effecten van het textielproduct lijken te mooi om waar te zijn. Tal van internationale topsporters hebben het de afgelopen maanden getest. De resultaten zijn verbluffend, aldus de broers.

Het hesje bevat volgens de beschrijving mineralen die infrarood uit het zonlicht filteren en doorstralen naar het lichaam. Door de vibrerende en roterende effecten van deze straling zou de bloedmicrocirculatie worden gestimuleerd, wat tot een betere opname van zuurstof en snellere afvoer van melkzuren en andere afvalstoffen leidt. Daardoor blijft het lichaam beter in balans en kan de sporter langer zijn niveau vasthouden en na de prestatie ook sneller herstellen, aldus de productbeschrijving.

Wetenschappelijk is het product nog niet onderzocht. „Maar de statistieken van de topsporters spreken voor zich. Wielrenner Samuel Sanchez werd twee keer dertig minuten fietsend bergopwaarts gestuurd. Zonder hesje reed hij 8,5 kilometer, met hesje 9,5. Zo zouden er meer voorbeeld zijn, ook van geblesseerde sporters die dankzij het hesje minder pijnklachten hebben.

Fysiotherapeut van de Nederlandse Handbalbond Maarten Groeneveld heeft het hesje getest en beaamt dat het werkt. „Het is bizar. Als je dit probeert uit te leggen, staan mensen je aan te kijken alsof je niet goed bij je hoofd bent, tot ze het resultaat zien. Ik weet niet hoe het werkt, maar wel dát het werkt. Ik heb allerlei testjes gedaan bij handballers. Ze springen gewoon hoger. Ik ben erg benieuwd wat dit gaat doen in de sportwereld. Wanneer het eerste wereldrecord sneuvelt.”

Het volledige artikel in De Telegraaf, lees je hier.
Martine

14:10 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Gear | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

02-09-09

Filmpje CCC

10:44 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-09-09

The Kilian Quest...

2_image

Akkoord,  iedereen die de CCC of UTMB uitloopt is een winnaar...maar als je hem uitgelopen hebt besef je wat voor een prestatie de echte winnaar neerzet.  Kilian Jornet, de winnaar van de UTBM liep  zijn wedstrijd sneller dan onze 96 km.  Hij liep in 21 uur 164 km terwijl wij onze 96 km in 22 uur uitliepen (en Roel in een dikke 18 u).

Dus de moeite waard om eens naar  onderstaand filmpje te kijken over deze Spanjaard die op 2.000 m hoogte is geboren en op zijn skies naar school ging...

http://www.salomonrunning.com/us/kilian-quest-videos.aspx...

Hij is niet alleen een wereldtopper in de  trailrunning maar eveneens in toerskiën.   Nog meer over hem kunnen je lezen op zijn iegen website :

http://www.kilianjornet.com/

 

10:52 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-08-09

Verslag 3, Martine in de CCC

Courmayeur was omgetoverd tot een lopers dorp toen we er vrijdagochtend aan kwamen om half 9. Erg sfeervol waar de muziek en ambiance ons al kippenvel bezorgden.
De spanning was bij ons alle 4 te zien. Misschien wel bij alle lopers, 1800 afgetrainden mensen klaar voor een loop van 98 km en 5600 hoogtemeters en evenveel zoveel dalende meters. Een heel klein deel zou voor de nacht al finishen, een groot deel pas na 24 uur en een andere groot deel zal de finish niet halen.
Met het nummer Conquest of Paradise begon het aftellen en gingen we daadwerkelijk op pad. Met een brok in mijn keel maakten we een rondje Courmayeur waar de locals massaal lawaai stonden te maken met koeienbellen.
De eerste 6 km loop je via asfalt richting de eerste top, Tete de la Tronche. Dat was gelijk zowat het enigste asfalt van de 98 km. Het gaat gelijk omhoog maar je kunt nog wel blijven rennen. Een ongelooflijk lang lint van lopers zie je voor en achter je.
Dan verdwijnen we de trails op en begint de klim echt. De jongens ben ik al lang kwijt want ieder zou zijn eigen race lopen. Ik ben er ook helemaal niet met tijd bezig. De enigste tijden die in mijn hoofd zitten zijn de deadlines van Arnuva en Champex. Als ik daar maar op tijd ben dan komt alles goed.
Al snel zie ik alle lopers met de stokken lopen en besluit de mijne ook te pakken met het klimmen. Alle krachten die ik kan sparen moet ik sparen. Uiteindelijk loop ik gewoon 90 km met de stokken. Met klimmen een extra steun en met dalen bij de steile stukken ook erg handig. Bij andere afdalingen hou ik ze gewoon in mijn handen. Het resultaat is wel dat ik spierpijn in mijn armen heb.
De klim gaat gestaag omhoog en soms stagneert het wat door het smalle pad en de vele lopers. Opvallend is de stilte van de lopers. Omdat je gelijk zo aan het zwoegen ben spaar je je energie en heb je alle lucht nodig met het klimmen. Met het dalen ben je zo geconcentreerd dat je alleen met jezelf bezig bent. Dat geldt voor de hele race, ik heb nog nooit zoveel lopers gezien die zo weinig met elkaar praten. Maar wel met veel respect en begrip voor elkaar. Want zodra er iemand in de problemen is, is er hulp.
De weg naar boven levert waanzinnige vergezichten op. De Mont Blanc en de Grand Jorasses maken je sprakeloos. Als je achter je kijkt is het zo gaaf om te zien, er lijkt geen einde aan de lopers te komen. Ik stap stevig door en zweet mij rot, het is erg warm. Steeds zie ik beneden Courmayeur liggen. Ik kijk bewust om mij heen en sla de beelden op.
Na 12 km ben ik bij de eerste post. Sommige mensen gaan uitgebreid zitten, ik niet. Ik vul mijn waterflessen en drink een glas cola en ga verder. Ik heb er 2 uur over gedaan.
Op 16 km ben ik boven (2584m) en geniet even van het uitzicht. Ik maak een paar foto`s en zet de afdaling naar Arnuva in.De rest kun je hier lezen.
Martine

14:20 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Verslag CCC : alles ging op en neer

dsc06573m
Martine,  één van de  dames van ons Malheur Ultrasport Team,  heeft  zopas een verslag van de CCC neergepend op haar weblog...beter kan ik het  niet verwoorden dus hou ik het hier gewoon bij enkele persoonlijke gedachten en laat jullie genieten van haar verslag en foto's :

http://runtodream.web-log.nl/runtodream/2009/08/ccc-98-km...

 

Zoals je in haar  verslag kan lezen heb ik het heel zwaar gehad.  Daarom ben ik enerzijds een beetje ontgoocheld van mijn tijd maar anderzijds ben ik fier dat ik heb blijven volhouden tot op het einde.  Ik denk dat dit laatste je meer oplevert dan enkel een mooie tijd...want ja,  ik heb op bepaalde momenten gedacht op te stoppen.  Maar dankzij de steun van Muriel,  mijn kids, Tanja en Ingrid, de goede verzorging van een twee mooie vrouwelijke dokters en het WK in mijn hoofd, heb ik gelukkig doorgezet.

Alles liep vlot tot kilometer 40.  Ik liep voortdurend rond de 300ste plaats en voelde me heel goed.  Zoals ik bezig was  geloofde ik in een tijd sterk onder de 20 u.  Maar vanaf km 40 kreeg ik zware  maagkrampen.  Ik kreeg niets meer binnen...geen drank en geen eten.  In Champex (km 54) heb ik proberen te  eten maar ik moest onmiddellijk alles uitbraken.  De laatste afdaling voor de bevoorrading op km 70 was een ware  marteling...mijn benen waren elastieken,  ik voelde  me volledig leeg !  Over 6 km afdalen heb ik twee uur gedaan.   Toen ik aan de bevoorrading kwam had de  organisatie onmiddellijk door dat er iets was met mij en moest ik naar binnen in hun "veld-hospital".  Ik vertelde hen dat ik de laatste  5 u niet gegeten en gedronken had. Gevolg een veel te  lage suikerspiegel en dehydratatie.  Na wat pilletjes,  drankjes, een spuitje, 2 uur rusten en een goede massage van mijn benen mocht ik weer vertrekken.  Ik voelde me herboren en begon aan de voorlaatste beklimming.  Ik haalde de één na de ander weer in.   Ik wist ook dat Nico en Martine mij ondertussen hadden ingehaald en een 20tal minuten voor mij waren.  Op de volgende bevoorrading (km 80) gingen zij net vertrekken toen ik toe kwam.  Ze besloten te wachten (bedankt !). Ik nam snel wat  versnaperingen en thee en vertrok samen  met hen  voor de  laatste, maar zwaarste beklimming.  Samen kwamen we  toe na net geen 22 uur.

dsc06580a

Waarschijnlijk had ik op de eerste bevoorradingsposten te veel gedronken.  Een 6 tal glazen spuitwater en wat sportdrank per post,  maar wat wil je met zo'n hitte.  Waarschijnlijk kon het water niet snel genoeg opgenomen worden en werd mijn maag een heus "zwembad" met drijvende muesli-repen...  Dus misschien in de toekomst wat minder  gulzig zijn met water en wat meer  isotone drank. 

Maar al bij al,  ik voel me gelukkig dat ik de wedstrijd heb uitgelopen en de tijd kan me gestolen worden.  En zo heb ik mijn punten om volgend jaar de volledige  UTMB van 164 km  mee te doen.

dsc06574c

Wim

14:19 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |