31-08-09

CCC - terreur in realiteit - Het relaas van een aanslag

Voor zij die de titel niet meteen begrijpen, de CCC (Cellules Communistes Combattantes) was in de jaren 80 een extreem-linkse terroristische beweging in België. In mijn bericht staat CCC echter voor Courmayeur-Champex-Chamonix, maar dat het een even grote aanslag op lijf en leden was, is zeker een feit.

Anyway, Courmayeur (Italië), vrijdagochtend omstreeks 5 voor 10. Man, wat moet ik dringend pissen. Omdat ge in alle boekskes kunt lezen dat hydratatie voor zo'n ultraloop essentieel is, heb ik al een liter aquarius gedronken voor de start van de 98 km lange en 5500 hoogtemeters tellende looptocht die me via Zwitserland (Champex) naar Chamonix (Frankrijk) zal brengen. En die Aquarius wil er nu dringend uit... Maar we staan in het midden van het dorp, en binnen 5 minuten worden meer dan 1.800 ultralopers losgelaten in de bergen. Geen tijd dus om even een sanitaire pauze in te lassen. De eerste de beste boom zal er moeten aan geloven onderweg. Tijd zat, toch? Geschatte duur van de inspanning is voorlopig onbekend, maar Wim maakte me lichtjes nerveus door met een schema van 20 uur aan te komen draven.

Pang, iedereen weg, meteen ook iedereen kwijt. Wim, Nico en Martine die zonet nog naast me stonden, zijn verzwolgen in de massa. Hun terugvinden is onmogelijk, dus maar gewoon eigen tempo meelopen met de massa, zeker. Na een kort ommetje door het dorp Courmayeur (kippevel-moment nr. 1 als iedereen je zo staat aan te moedigen), verlaten we eindelijk het dorp, en kan ik mijn blaas ledigen. Oef, dat doet deugd...

Natuurlijk weet ik nu niet of Wim, Nico en Martine voor of achter me lopen, dus ik probeer stelselmatig op te schuiven in het peloton. Het is hier nog niet te steil, en het lopen gaat me makkelijk af. Toch nog geen spoor van mijn team-maatjes, dus ik blijf gewoon lichtjes doorduwen zonder in het rood te gaan. Redelijk snel dient de eerste bevoorrading zich aan, en net als ik die verlaat, komt Wim binnengelopen. Blijkbaar liepen ze toch nog achter me, en heb ik me voor niks opgejaagd. Ach, wat maakt het ook uit, je moet toch je eigen tempo lopen. Kippevel-moment nr. 2 dient zich aan als de helicopter met camera-man naast ons komt vliegen, ik voel me wel een beetje stoer... net een echte. De eerste echte col ligt op meer dan 2.500m hoogte, en ik voel toch wel aan mijn ademhaling dat mijn hoogtestage op de Weefberg in het Vlaams-Brabantse dorpje Testelt niet echt het gewenste effect heeft gehad. De Weefberg is natuurlijk ook maar een molshoopje van ruwweg 65m boven de zeespiegel. Met lichte hoofdpijn en happend naar adem kom ik boven op de eerste top, en van daar in sneltreinvaard naar beneden. Ik doe dat NMBS-stijl (met vertragingen, dus), de meeste Fransen in ware TGV-stijl. Echt ongelofelijk hoe snel dat die kunnen afdalen, ik kan ze onmogelijk bijhouden. Een verhaal dat zich in heel de race zal herhalen... op de relatief vlakke en klimmende stukken kan ik redelijk mijn mannetje staan, maar op de afdalingen moet ik elke keer 20-30 lopers laten passeren. Gewoon een kwestie van techniek, training, en de juiste spieren kweken.

Maar we wijken af... In Arnuva, aan de voet van de tweede klim, zie ik Tania en Ingrid, die daar staan te supporteren. Omdat ik niet te veel tijd wil verliezen in de bevoorrading, drink ik gewoon een paar bekertjes cola, en ben ik meteen weer weg. Weinig tijd om te praten. De volgende col brengt me weer naar 2500m, en van daaruit een lange afdaling van wel 20 km. Die is niet technisch of steil, dus ik kan me daar goed laten gaan. Ondertussen ben ik al halfweg, en kan nog steeds volop genieten van de prachtige omgeving. Ik voel me nog steeds super, geen last van kwaaltjes of pijntjes... Dit is gewoon courrir pour le plaisir, in één woord zalig.

De klim naar Champex is relatief kort ('slechts' 400 vertikale meters klimmen), maar gaat me toch moeizaam af. De uitgebreide bevoorrading van Champex is meer dan broodnodig, en ik neem dan ook een halfuurtje de tijd om rustig te eten en te drinken. Op elk moment verwacht ik dat Wim, Nico of Martine zullen binnenvallen, maar ik zie niemand bekend. Ik ben nu al over halfweg, op 55 km, en er volgen nog 3 steile cols (elk zo'n 800 vertikale hoogtemeters op 4-5 km klimmen, da's dus gemiddeld 20% naar boven. Pffft). Al joggend langs het meer van Champex bel ik even naar mijn lieve vrouwtje om te melden dat alles OK is, en ook mijn ouders krijgen even een berichtje dat ik me nog steeds lekker voel. Dorien aan de lijn krijgen en m'n dochterje Noa horen toeteren op de achtergrond geeft me een enorme energie-boost, en ik vlieg met veel zin de volgende berg op. Hier wordt het terrein wat technischer, met veel grote rotsblokken, en ik ben in elk geval blij dat ik dit nog in het daglicht kan doen. Ik voel me nog steeds OK als ik op de top van de Bovine aankom, nog twee cols te gaan. De afdaling gaat goed, al blijf ik volgens mij de traagste daler van het peloton rondom mij. Ook de volgende klim, naar Catogne, gaat het nog OK, maar als ik bijna boven ben, draait zonder waarschuwing mijn maag plots om, en moet ik braken. Vreemd genoeg voel ik me niet echt slecht, maar de cola en gedroogde pruimen en abrikozen moeten er toch uit. Aan het Checkpoint van Catogne krijg ik van de dokter een motilium, maar ik voel me stilaan slap als een vod worden en heb het moeilijk in de afdaling naar Vallorcine, het startpunt van de laatste klim.

Net in Catogne heb ik gehoord dat ik op plaats 173 lig (ik geloofde het eerst zelf niet, heb het 3 keer moeten vragen eer ik het snapte), en hoewel me dat een boost zou moeten geven, is de afdaling naar Vallorcine een marteling. Omdat ik vrees het mannetje met de hamer tegen te komen, neem ik in de laatste bevoorrading uitgebreid te tijd om te eten en te drinken, en ben zeker een half uur bezig om me klaar te maken om aan de laatste col te beginnen. Voor de liefhebbers, da's La Tête aux Vents, en je kruipt op 4 km van 1461m naar 2130m. Ik ga geen moeite doen om te beschrijven hoe zwaar hij was... wie het wil weten, moet het maar eens gaan doen. Ik hou er in elk geval niet zo erg veel van, en vrees nog veel nachtmerries te hebben waarin die kloterige rotswoestijn een prominente rol zal spelen. Ik heb trouwens dan en daar mezelf bezworen nooit nog de CCC of de UTMB te doen in een volgende editie!!! Eén keer is genoeg, dit nooit meer !!!

Maar aan alle lijden/leiden (schrappen wat niet past) komt een einde, en eindelijk bereikte ik de laatste drank- en controlepost in  La Flégère, van waaruit het nog een goeie 8 km dalen was naar Chamonix. Zoals je wel kan begrijpen was het allergrootste kippevel-moment wel de haakse bocht naar rechts dat ik nam om de laatste rechte lijn naar de finish-boog in te lopen. Eindelijk zag ik Ingrid en Tania nog eens terug, en het deed toch deugd om nog eens een bekende kop te zien. Eindresultaat: 202e plaats in 18:50u. Natuurlijk is het leuk om redelijk ver van voor te eindigen, maar in een race als de CCC zijn tijd en plaats van ondergeschikt belang: finishen is het enige echte doel. En iedereen die de rode TNF-fleece-trui krijgt met daarop "finisher CCC" geborduurd, mag voor eeuwig zijn hoofd hoog houden. "Bragging rights" noemt zoiets in het engels.

En wat volgend jaar betreft voor de UTMB, alle dure eden die ik onderweg bezwoor beginnen al een beetje te vervagen... "We'll see" is het gevoel op het moment.

Wedden dat ik volgende maand al eens ga kijken hoeveel het kost om een vakantiehuisje te boeken in Chamonix voor de laatste week van Augustus 2010...

Pain does not show in rearview mirrors ...

R.

13:51 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

30-08-09

Alle 4 Malheurkes gefinished!

4 trotse Malheurleden de dag na de CCC in hun Finisher Fleece (net wakker na 11 uur slaap) Het verslag volgt spoedig.

22:28 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-08-09

Volg de Malheurkes op de Mont Blanc

Zie zo,  deze week is het zover.  Met ons vier (Martine, Nico,  Roel en mezelf) vertrekken we woensdagmiddag naar de Franse Alpen voor  96 km rond de  Mont Blanc te lopen.  De start is op vrijdag om 10.00 u en we  hebben 26 u tijd om het parcours te beëindigen.  Dus we hopen de zaterdag overdag wat te kunnen slapen om 's avonds lekker  (na) te genieten van een frisse pint, een tartiflette en een genipi (waarschijnlijk wel allesi n meervoud).

Verder zijn wij te volgen via een sms service. In totaal kost dat 8 E en daar krijg je ongeveer 20 sms-jes voor. Als je daar interesse in hebt kun je dat hier regelen.  
Onze start nummer zijn;

Martine; 8379.
Roel; 8366
Nico; 8464
Wim; 8364

In elk geval Muriel zal op de weblog en odner dit onderwerp jullie op de hoogte  proberen te houden aan de  hand van de  sms-jes die zij ontvangt.

En of we er  klaar voor zijn ?  Nico heeft zonder  probleem  de Dodentocht uitgelopen,  Martine heeft er al meer hoogte meters op zitten als geen ander en is reeds ter plaatse aan het "aklimatiseren",  Roel heeft  er ook al heel wat lange duurloopjes op zitten  en ikzelf...ik denk wel dat ik de nodige kilometers heb getraind ,  nu nog dat kopke leeg krijgen want momenteel is het daar een werverwind van allerlei "prive - beslommeringen en projecten".  

Wim

12:47 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

19-08-09

Dodentocht

Opgeven staat normaal niet in mijn woordenboek...maar toch heb ik het vorig weekend moeten doen.  Of mag ik opgeven vervangen door "bewust vroegtijdig stoppen van een wedstrijd"...

Vorige week vrijdag stonden Nico en ik aan de start van de Dodentocht. Een 100 km lange wandeltocht in de omgeving van Bornem en Buggenhout.  Je hebt 24 u de tijd om  terug te zijn...het lijkt veel maar het is in de eerste plaats een wandeltocht en van de 11.000 deelnemers zijn er misschien maar een 100 tal die  het meeste of alles lopen.   Wij hadden uiteraard,  als voorbereiding voor de CCC, gekozen om te lopen.  Trouwens,  de omgeving is nu  echt niet  zo mooi om daar 20 u aan 5 km/u door te  stappen...

Nog 100 km lopen twee weken voor de start van de CCC ?  Velen vonden dit "overmoedig" of niet echt slim volgens de "trainingsboekjes".  Vandaar dat  we ook duidelijk vooraf gesteld hadden  dat het uitlopen van de 100 km geen doel op zich is maar wel het zien als een doorgedreven laatste training.  We wilden er  uiteraard geen blessures  of overtrainings-symptonen aan overhouden... een dagje of 2 zware benen was het maximum offer.

Om 21.00 u  werd het startschot gegeven  en na 5 minuten strompelen tussen de massa konden we beginnen lopen.  Het was echt heerlijk lopen : veel volk en ambiance, valavond,  een temperatuurtje van ongeveer 18 ° C,... en vooral het ging heel vlot.  Zonder probleem konden we  blijven babbelen met "Jan en alleman" terwijl we ongeveer aan 10 km/u liepen.  De controle posten volgden elkaar snel op ...maar  vanaf km 57 begon ik het lastig te krijgen.  Niet echt de ademhaling maar enderzijds de benen (er zat blijkbaar nog wat "sleet" van  56 km in de Ardennen van vorige week op) en anderzijds vooral mijn maag.  Richting Buggenhout besloot ik dan maar te stoppen.  Ik ben zeker dat ik nog verder  kon doen op karakter,  maar ik had geen zin om me mentaal en lichamelijk te forceren.  Dus na 66 km ben ik gestopt en wijselijk in mijn bedje gekropen.  De prijzen worden pas volgende week in Chamonix uitgedeeld...

Nico heeft wel nog verder gedaan.  Ook hij had het na 57 km wat lastig in de benen maar hij heeft  blijven volhouden en na wat stappen heeft hij terug kunnen lopen tussen km 66 en km 90...daarna werd het wat moeilijker maar het zou zonde zijn geweest om op 90 km te stoppen...dus afwisselend lopend en stappend is hij doorgegaan om na 12 u binnen te komen.  Respect en proficiat !   Nog iemand die twijfelt aan Nico om mee te gaan naar het WK ?  Wacht maar tot in Chamoxnix...

Wim

 

12:25 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-08-09

Primal Quest AR

De Primal Quest Adventure Race in Amerika is begonnen. Een van de meest uitdagende adventure races in de wereld gehouden in de Badlands van Zuid Dakota/USA.
Er doen ar teams uit heel de wereld mee aan deze voor de winnaars 6daagse race. Sommige gebruiken hem als voorbereiding op de WK.
Op deze site staan prachtige foto`s die tijdens de race on lne gaan en dus steeds vernieuwd worden.
Dit is de site van Primal Quest zelf. Ze zijn nu 1 dag en 6 uur onderweg.
Martine

11:37 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-08-09

Je cours, donc je suis

Le-chemin-de-la-liberte
Komende zondag is er op de Franse zender Arte een film avond onder  het thema “je cours, don je suis” (ik loop,  dus ik ben).  Op het programma staan drie “hardloopfilms”.  De avond begint met “Le Chemin de la liberté” (de weg van de vrijheid).  Een film over drie  Australische meisjes tussen 8 en 14 jaar die van hun moeder weg getrokken worden en naar een desolaat kamp worden gestuurd.  De meisjes besluiten om te vluchten en terug naar hun moeder te lopen…een  tocht van 2.400 km door de woestijn en bergen staat hen te wachten.

De tweede film “Souffrir pour être heureux” (lijden om gelukkig te zijn) is een reportage over de Marathon des Sables, een autonome  etappe loop door de woestijn van Marokka over 250 km.     

De avond wordt afgesloten  met “Oscar Pitorius, l’athlète sans jambes”.  Een reportage over  een atleet  zonder benen maar met twee prothesen die er van droomt de Olympische spelen van Peking mee te doen. Maar , de internationale atletiekfederatie IAAF heeft Oscar Pistorius uitgesloten van deelname aan de Olympische Spelen van Peking. Zijn prothesen geven de Zuid-Afrikaanse atleet een duidelijk voordeel, zo oordeelde de IAAF. Twee keer werd de beslissing uitgesteld, maar uiteindelijk noemde het uitvoerend orgaan van de federatie de verende ‘Cheetah-blades’ aan zijn prothesen een technisch hulpmiddel. Pistorius, ook bekend als de Bladerunner doet al drie jaar mee met reguliere competities. Nu mag hij aan geen enkele reguliere competitie meer meedoen.

Pistorius eindigde vorig jaar als tweede in de nationale Zuid-Afrikaanse kampioenschappen op de vierhonderd meter tegen valide renners. De producent van zijn prothesen, het IJslandse Ossur, liet weten dat de prothesen geen enkel voordeel boven valide atleten geven.

10:37 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Other | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-08-09

Tough Enough

In Madagascar staat een extreme steile berg. De uitdaging voor klimmers. In Juni 2008 gaat een Frans team een deel van deze extreme route klimmen. De film Tough Enough laat dit avontuur samen met de Madagascar lifestyle zien. Hieronder de trailer. Martine

23:10 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Other | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-08-09

Trail du Val d'Heure

terril-dampremy-photo-chorski-xdxpo

Gisteren, 9 augustus, hebben Martine, Nico en mezelf de trail du Val d'Heure gelopen.  Een 56 km lange trailrun over meer dan 1.500 hoogtemeters.  Ideaal als een flinke training voor de Ultra Trail du Mont Blanc over drie weken (en ik was absoluut niet de enige  loper die daar kwam trainen voor de Mont Blanc).  Ik had nog maar weinig gehoord over deze wedstrijd en eigenlijk verwachte ik een wedstrijd met redelijk wat asfalt en een niet al te zwaar gezien de omgeving (net over Charleroi).  Maar ik was meer dan positief verrast.  Het was een super mooie maar vrij zware wedstrijd.  Als we 2 km asfalt gehad hebben zal het veel zijn...en de overige wegen waren waren vooral  kronkelende single track waar je voortdurend geconcentreerd moest blijven om niet over een steen, tak of boomwortel te vallen.  Tijdens de eerste 25 km volgde de ene beklimming na de andere.  Geen  lange beklimmingen maar vooral kort  op elkaar volgende steile klimmetjes.  De organisatie heeft waarschijnlijk gans de week gezwoegd met een bosmaaier om er zelf nog heel wat paden bij te creeëren.   Naast  de tientallen kleine klimmetjes werden we  ook 2 lange en steile beklimmingen voorgeschoteld op enkele "terrils" (blijkbaar heet dit slakkenberg in het mooi Nederlands...) waar enkel je benen niet voldoende waren om boven te komen.   Na de eerste 25 kilometer waren er veel minder  klimmetjes maar door de pittige eerste  zware 25 km voelden de kleine hellingetjes toch vrij zwaar aan.   Tot aan de  tweede (en laatste) bevoorrading op 36 km ging het lopen heel vlotjes.  Zonder  problemen kon ik alle beklimmingen blijven lopen, kon ik gemakkelijk met iedereen een praatje doen en vloog de tijd (en kilometers) razendsnel voorbij.   Tot ongeveer  3 km na de bevoorrading...de man met de  hamer !  Ik kon alle excuses gebruiken om te stoppen : mijn benen, de warmte ( 30 ° C),  mijn maag, mijn hoofd,... Had ik te snel gelopen ? Waren het de voorbije zware trainingsweken die zijn tol eisten ?  Ik zag het echt niet zitten om zo kapot de laatste 15 km af te tellen.  Ik wou wat eten maar mijn maag voelde zo slecht dat ik echt geen zin had om te eten...maar het  moest.  Kruimeltje per kruimeltje probeerde ik een mueslibar te eten terwijl andere lopers mijn vlot voorbij liepen.   Na 15 minuutjes stappen en  me zelf zo goed als mogelijk proberen op te peppen lukte het me eindelijk om terug te beginnen lopen denkend aan Murikami's woorden "pijn is niet te vermijden, maar lijden is vrij".   Op zo'n moment moet je vooral proberen aan andere en leuke dingen te denken...en plots verzonken in de verbouwingen die volgende week bij mij thuis beginnen, was ik een uur verder  Een  steile afdaling bracht  me plots uit mijn droomwereld  en werd ik  opnieuw geconfronteerd met de pijn en vermoeidheid.   Maar gezien ik nauwelijks nog 5 km van de aankomst verwijderd was , had ik nog voldoende mentale kracht om  lekker te versnellen (hoe sneller  ik loop hoe minder  lang ik afzie en ik een frisse pitn kan drinken)   Na 06.30u  kwam ik als 28ste binnen.   Nico kwam 19 minuten later binnen en Martine kwam als tweede vrouw binnen na 7u25min.   Het was in elk geval een mooie wedstrijd en training en des te meer  is maar weer eens bewezen dat blijven eten en drinken zo belangrijk is !   Vrijdag nog de Dodentocht ( 100 km maar vlak) lopen en dan twee weken taperen.

Wim

13:58 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-08-09

CCC, de route en andere weetjes

De route van The North Face Ultratrail Du Mont Blanc is er een met veel hoogtepunten, letterlijk en figuurlijk.
De start van de 98 km is in Courmayeur, Italië. Eigenlijk begin je gelijk naar 2500 meter te klimmen, naar de Tete de La Tronche (2584m) waar je getrakteerd wordt op een van de mooiste uitzichten die je je kan voorstellen. Met uitzicht op de Mont Blanc en de Grand Jorasses moet je wel stil worden.
Hierna volgt de Grand Col Ferret (2537m) waarna je Zwitserland in loopt via 17 km dalen.
Champex (1477m) is een plaats in Zwitserland waar een grote post is en het ligt op 55 km. Daar moet ik voor 23.20 uur zijn. Daarna ligt een er een lange nacht voor je.
Hierna gaat het weer omhoog. Via Bovigne (1987m) en Cologne (2011m). De afdaling die daarop volgt brengt je naar Vallorcine (1260m) en daar moet ik voor 7 uur zijn. Dat is op het 80 km punt.
We zijn dan al in Frankrijk en Chamonix komt dan ook in zicht. Maar eerst nog de Tete Aux Vents (2130)m) op. Dan volgt er een hele zware afdaling van 10 km met nog een klimmetje van 500 meter op 90 km voor je in Chamonix aan komt. Na 98 km en 5600 hoogtemeters ligt daar de finishlijn......

De organisatie zelf omschrijft de zware punten als volgt;
Het klimmen van de Tête de la Tronche (2584m) dan de  Grand col Ferret (2537m) in het eerste 1/3 deel van de race. Het 2de deel leidt je over 3 zware beklimmingen, Bovine, Tseppes en La Tête au vents. De lange afdalingen na iedere klim zal steeds een beproeving voor knieën en spieren zijn.

Arjan, een loper van DRR heeft mij veel tips gegeven die hij verleden jaar heeft opgedaan tijdens de CCC. Oa dat je niet uitgebreid moet gaan zitten eten op de 2 eetposten. Veel lopers zijn daardoor gestrand omdat ze in tijdnood kwamen.
Het Malheur team zal zeer waarschijnlijk wel voordeel hebben aan de nachtelijke adventure race avonturen. We hebben ervaring met nachtlopen. Er zitten lange rechte afdalingen in maar ook technische stukken. Kortom, je moet constant geconcentreerd blijven wat niet mee zal vallen, zeker niet in de nacht.

Verder zijn wij te volgen via een sms service. In totaal kost dat 8 E en daar krijg je ongeveer 20 sms-jes voor. Als je daar interesse in hebt kun je dat hier regelen.  
Onze start nummer zijn;

Martine; 8379.
Roel; 8366
Nico; 8464
Wim; 8364
Ingrid gaat als supporter mee en zal mij onderweg op de hoogte houden via de sms hoe wij het alle 4 van Team Malheur Ultrasport doen.
Overigens zijn in totaal maar 13 Nederlanders die mee doen aan alle 3 de races. In tegenstelling tot de Belgen die zo`n 165 deelnemers hebben.
Hier zie je nog een mooie 3D virtuele tour. En dit filmpje moet je echt even bekijken, wat is dat prachtig! Het gaat een ongelooflijke reis worden.
Martine

15:06 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-08-09

Gezinsvakantie met veel hoogtemeters...

DomeViewSouth2sm

Ik ben net terug van twee weekjes vakantie in de Franse Alpen.  De bedoeling van zo'n vakantie is uiteraard  zo veel mogelijk genieten samen met  Muriel en onze  2 kinderen.  "Family time" met andere woorden.  Voor ons betekent dit vooral  de kinderen laten kennismaken en genieten van verschillende  buitensporten en de natuur, genieten van het  lekkere Franse eten en uiteraard van de  lekkere wijn onder de sterrenhemel (als de kids in bed liggen).  Maar met de CCC North Face in het voortuitzicht was het toch ook de bedoeling om geregeld wat te lopen.  Vooral hoogtemeters.  Afstand kan ik voldoende lopen in België dus moest ik hier profiteren om vooral veel te klimmen en te dalen.  

Dank zij het mooie weer  ben ik in beide (gezin en trainingen )geslaagd.  Samen met mijn kinderen ( 6 en 7 jaar) hebben we  2 via ferrata's gedaan,  een canyoning, hydraspeed op de Durance, gaan rotsklimmen, 2 mooie MTB tochten gereden (waarvan eentje lekker 21 km downhill vanuit Col de Lautaret) en enkele bergwandelingen gedaan.  Maar het allermooiste, waar ik dan als papa behoorlijk fier op ben, is een 2 daagse bergtocht.  Een wandeling van 1.400 hoogtemeters die ons naar de voet van de Barre des Ecrins op de Glacier Blanc op  3.200 m bracht (zie foto).  Niets mooiers om samen met je gezin in cordee over een prachtige gletser te lopen en op rotsen te klauteren !

Deze  laatste tocht heb ik 's anderdaags dan nog eens herhaald maar al lopend.  In 2 uur tijd  1.400 m klimmen om vervolgens een uurtje downhill te lopen.  Het was vooral leuk om de alpinisten (de glacier Blanc is een vertrekpunt voor verschillende beklimmingen boven de 4.000 m)  hun reactie te zien.  Zij verstopt onder  enkele Gore-Tex lagen, omwikkeld met meters touw , gebogen onder een rugzak vol klimattributen en in cordee stappend op stijgijzers terwijl ik op loopschoenen de gletser overliep in een shortje en t-shirt (uiteraard had ik ook een rugzak bij met een lange broek,  regenjas, EHBO, overlevingsdeken,...).

Ik probeerde om de  2 dagen te gaan lopen en zo ben ik er in geslaagd om in 10 dagen   132 km te lopen over 5.840 positieve  hoogtemeters en 6.640 negatieve hoogtemeters.  Inderdaad minder dan de eigenlijke Ultra Trail du Mont Blanche...terwijl ik dit toch al vrij pittig vond. 

De komende  2 weken probeer ik nog 100 km per week te lopen, inclusief de Trail du Val d'Heure ( 56km) en de Dodentocht (100km) om daarna 2 weekjes te  taperen.

Wim

10:59 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-07-09

Terug naar Viroinval...

Vandaag (30/07/20009) terug naar Viroinval geweest, de uitvalbasis voor de voorbije twee Raid XLs, en het voelde een beetje als thuiskomen.

De bedoeling was tweevoudig: ten eerste wou ik nog eens een laatste ultralange training doen als voorbereiding op de CCC (zie elders in deze blog), en ten tweede ging ik nog wat nieuwe vaste knijpers zoeken voor de Malheur (Trail  du Viroinvalloise) van ergens volgend jaar..

In het eerste doel ben ik zeker geslaagd... een hele dag op pad geweest, en naar schatting een 70-tal kilometers gelopen. Want je weet wel op welke wandelingen de vaste knijpers staan, maar niet waar ze op die wandeling staan. Dus om één punt op de kaart te vinden, moet je dikwijls 7-8 km lopen. Maar het is een prachtige omgeving, het weer was perfect (niet te warm, beetje wind, zonnetje...), gewoon genieten. Zo simpel kan lopen zijn. Onze franstalige vrienden noemen dit "Courir pour le plaisir".

Ook het tweede doel is goed gelukt. In totaal nog 8 nieuwe vaste knijpers gevonden (en vreemd genoeg ook 3 vaste knijpers gemist). Leuk is zeker dat de vaste knijpers langsheen heel de vallei liggen, zodat we op de Trail du Viroinvalloise de hele vallei (en omliggende dorpen) zullen doorkruisen. Het wordt een zware, maar prachtige uitdaging...

Wat oriëntatie betreft, wordt het makkelijker dan een adventure race, omdat alle knijpers op een wandeling liggen (met duidelijke merktekens). Maar het probleem is dat voor zover ik kan nagaan, wandelingen alleen in wijzerzin aangeduid zijn, en dat het dus niet zo eenvoudig gaat zijn om alle CPs snel en eenvoudig te vinden. Maar het is een spelletje, dus moeten we gewoon een dagje spelen, zeker.

Hoe en wanneer we de verdere informatie over de Trail du Viroinvalloise zullen meedelen, zullen wim en ik nog wel uitvoerig bespreken op weg naar Chamonix, en in de eerste 5 km van de CCC (daarna demareert Wim, zeker weten). Maar voor wie zin heeft in een nieuwe uitdaging, in een dagje buiten spelen van het puurste kaliber, begint deze winter best te lopen, want het wordt een mooie, maar zware en lange dag.

Toedeloe,

Roel

 

 

22:41 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Op weg naar de CCC The North Face Ultratrail

28 augustus zullen Malheur Ultrasport teamleden Roel, Wim en Nico en Martine meedoen aan de 4de editie van The North Face Ultra-Trail Du Mont Blanc CCC, een 98 km trail.
De race start in Courmayeur, Italië. Via Champex kom je uiteindelijk uit in Chamonix en dat betekent dat je 3 landen doorkruist namelijk Italië, Zwitserland en Frankrijk.
De weg die je volgt is het merendeel het bekende internationale wandelpad “Grande Randonnée du Tour du Mont-Blanc (GR TMB)”. Onderweg kom je aardig wat bergen tegen die totaal zorgen voor 5500 hoogtemeters. Over de route zal ik later nog een blog wijden.
De tijd die je hebt is 26 uur. Met die verstanden dat er steeds sluitingstijden zijn bij de posten. Haal je die niet wordt je dus uit de wedstrijd gehaald. De start is om 10 uur en dus zal ik heel de nacht aan het lopen zijn.
Het principe van de wedstrijd is semi-self sufficiency. Er zijn onderweg 10 posten met drinken en/of eten en de rest moet je dus zelf meenemen. Dat geldt ook voor kleding en ander materiaal. Zo heeft men een opgelegde lijst van materiaal gemaakt. Wordt je gecontroleerd en heb je dit niet bij je dan kan men je uit de wedstrijd halen.
Zo moet je rugzak bij de start en het vertrek van de posten minimaal 2 kg wegen. Daarvan moet 1 kg/liter water zijn. Maar ook moet je een bidon of een beker bij je hebben zodat men niet de troep van bekertjes heeft maar iedere loper zijn eigen beker heeft. Een goed initiatief.

Afgelopen week heb ik de site uitgebreid gelezen. Uiteraard heb ik dat al vaker gedaan maar nu het dichter bij komt leest het toch weer anders.
Zo las ik dat de eerste dame verleden jaar na 14 uur en 33 minuten binnenkwam. De derde vrouw na 16 uur en 44 minuten. De eerste man na 12.26 uur.
Er waren in 2008 2033 lopers gestart waarvan er 1318 de finish hebben gehaald.
Die cijfers zeggen genoeg over de zwaarte van de wedstrijd.
Dat er hard getraind wordt is wel duidelijk. Ik ben net terug uit Spanje na een 250 km week. Wim heeft vele km`s gemaakt tijdens zijn verlof, Roel gaat Italie nog hardlopend onveilig maken binnenkort en Nico probeert tussen de verbouwingsperikelen km`s te maken.
Voorzichtig begint de wedstrijd in ons systeem neer te dalen en in het bloed te kruipen. Steeds gaat je bloed een beetje sneller stromen en weet je waarvoor je aan het trainen bent. Nog 27 dagen.......

11:42 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-07-09

Al Andalus, het verslag

Het hele race verslag van de Al Andalus Ultra Trail kun je hier lezen.
Voorlopig doe ik het nog even goed op een hoog endorfine gehalte en eet ik mij een ongans heel de dag.
Martine

16:33 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-07-09

Al Andalusia Ultra Trail

Terwijl veel mensen de zon opzoeken om te zonnen heb ik dat afgelopen week gedaan om hard te lopen.
Al Andalus Ultra Trail in Spanje. 250 km in 5 dagen door de bergen van Andalusia bij temperaturen van boven de 40 graden. Het was een ware reis. Maar het is gelukt. Het leverde een 17 plaats op in het algemeen klassement en een derde plaats bij de vrouwen. 40 % van de lopers viel uit.
Hieronder een foto impressie in een video.
Het heeft mij een enorme boost en zelfvertrouwen gegeven dat ik die CCC 98 km zo maar zou kunnen uitlopen.
Martine

Al Andalus Ultratrail 2009, Spain from martine hofstede on Vimeo.

15:58 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-07-09

Het Noorden kwijt

kat

09:00 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Orientation | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-07-09

Een drama bij de Grand Raid du Mercantour

14 dagen geleden werd in Frankrijk de 5de editie van The Grand Raid du Mercantour gelopen. Een ultratrail van 82 km en 6600 hoogtemeters in de Alpes Maritime.
Helaas is het daar volledig mis gegaan. Het weer sloeg onverwachts om en er stak een storm op met hagel, sneeuw, mist en een wind van 120 km per uur.
Vrij snel heeft de organisatie de wedstrijd gestopt (om 0.30 uur uur) bij het check point Madone De Fenestre. Maar helaas waren er al een paar lopers voorbij dit punt.
Het trieste resultaat is dat er 3 lopers zijn overleden. 
Men denkt dat de lopers zijn gevallen, buiten bewustzijn zijn geraakt en overleden zijn aan onderkoeling. De lichamen werden 150 meter van de trail gevonden en lagen binnen 10 meter van elkaar, 5 km van de finishlijn. Ze droegen en korte broek, t-shirt en een windbreaker.
Uiteraard laait direct de discussie op in hoeverre een organisatie de deelnemers verplicht materiaal kan opleggen. In deze wedstrijd was het verplicht om 2 liter water en eten bij je te hebben. Verder was een warmtedeken ook verplicht.
De organisatie checkt je spullen niet want daar ligt ook een verantwoording van de loper.

Deze wedstrijd heeft veel overeen met de Ultratrail the North Face CCC 98km waar wij aan mee ga doen. Uiteraard heb ik al een lijstje van verplicht materiaal maar ook extra materiaal die ik mee ga nemen voor mijn eigen veiligheid.
Ik draag liever 2 kg meer op mijn rug met bv een thermo-shirt en muts extra dan dat ik in een situatie als hierboven terecht kom. Niet dat het mij de garantie geeft om te overleven in zo`n situatie maar ik kan hem wel vergroten.
Familieleden gaan de organisatie aanklagen omdat zij vinden dat ze nalatig geweest zijn.
De vraag is of dat terecht is. Waar ligt wie zijn verantwoording als je aan zulke extreme evenementen mee gaat doen??

Een overzicht van de bronnen ed vind je op de site van sleepmonsters.
Overigens gebeurde er verleden jaar rond deze tijd ook zo`n drama op een 16 km loop de Zugspitze op.

15:14 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-06-09

verslag La Grand Course

Aansluitend op Martine haar verslag zijn er een paar dingen die me zeker  zullen bijblijven  :

- als 37-jarige was ik waarschijnlijk één van de jongste deelnemers...
- mijn trail-cv verbleekt in vergelijking met de palmares van de meeste andere  lopers, om maar een voorbeeld te geven was er iemand die al 103 wedstrijden heeft beëindigd van meer dan 100 km en een andere al meer dan 250 wedstrijden van minstens 42 km
- het eerste vat van 200 l. bier was leeg 2 u na de aankomst van de eerste deelnemer (in totaal 60 deelnemers)...en de dames zeker hun bijdrage hebben gedaan
- bier  is blijbkaar de beste recuperatie drank want de  meesten liepen de  tweede dag veel beter
- de Ardennen blijven een schitterend decor in welke richting je ook loopt
- Reskin blijft  een wondermiddel
- Salomon XA PRO 3 blijven voor mij DE trailschoenen (en blijkbaar dachten heel wat andere racers daar ook zo over)
- GI Jane, Cat Woman en Tomb Raider  kunnen een puntje zuigen aan Martine en Ingrid 
- Nico en Roel reeds goed in vorm zijn voor de Ultra Trail du Mont Blanc
- ik echt uitzie naar Portugal met hen en Jacqueline
- ik zelf ook heel tevreden ben van mijn prestatie...niet specifiek over  mijn tijd of positie, maar vooral het feit dat ik de tweede veel beter liep dan de eerste  en ik 's anderdaags geen spierpijn had,  enkel een klein beetje stijfheid
- ik de Ultra Trail du Mont Blanc (CCC) zeker binnen de 18 u wil lopen...gebaseerd opeen deelneemster die dit weekend net voorm ij was en de CCC in 18 u heeft beëindigd
- ik volgend jaar zeker weer  mee doe

Wim

 

16:32 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

La Grande Tour, 2 x bijna 50 km genieten

Eigenlijk waren wij de 4 vreemden (roel, wim, nico en martine) tussen al die ultralopers. Les Coureurs Célestes is een groep ultralopers die regelmatig samen komen om een mooie ultratrail te lopen om erna een pintje te drinken. Iedereen kent elkaar en wat die groep allemaal al gelopen heeft aan extreme lopen is ongekend. Wij gebruikten dit als training voor de CCC.

De start was in Kin/Belgie waar we om 10 uur vertrokken na een uitleg door de organisator Alain Charlier. Het was vrij simpel, volg de rood-witte tekens en je loopt de GR route richting Odeigne. Op de punten waar het wat moeilijk te zien is hadden zij blauwe pijlen en stippen geverfd.

Het was een afwisseling van dorpen en bos. Prachtige stukken natuur afgewisseld met grote boerderijen vol koeien en kalveren en slapende dorpjes waar de tijd stil lijkt te staan. Veel blaffende honden en weinig mensen waar soms de kerkklok het enige geluid is wat je hoort.
Maar na 48 km kwamen we aan in Odeigne. Daar had men een mini camping opgezet. Een weiland waar hier en daar grote koeienvlaaien lagen werd ons tentenkamp.
Uiteraard wilden wij ons even douchen of op zijn minst wassen. Dat kon. In de stal bij de koeien kreeg ik een teiltje warm water. Ik had dan nog de luxe dat ik binnen mocht staan. De mannen stonden buiten met de tuinslang. Terwijl achter mij het klotsen van de melk klonk die regelrecht uit de koe werd gemolken stopte ik mijn hoofd in het teiltje. Ingrid stond ietwat verbaasd te kijken toen ze aan kwam lopen op zoek naar een douche en mij in mijn blote kont zag staan met een teiltje voor mijn neus. De boer had een topdag, 8 naakte vrouwen in zijn stal zag hij niet vaak.

 

Daarna was het tijd voor de pasta. De tafels stonden klaar en we konden aanschuiven in de andere stal die vol met jonge kalveren stond. Terwijl wij varkensvlees aten wat in de pasta zat leken al de kalveren ons aan te kijken met de vraag `waarom wordt je geen vegetariër`. In goed gezelschap van Wim, Nico, andere lopers en veel vliegen smaakte de pasta heerlijk.Ondertussen was het kampvuur aangestoken en werden de banken erom heen gezet. De groep die muziek zou maken waren zich aan het installeren en wij namen nog maar een biertje. Muzikanten met 5 djembees, een gitaar en een viool zorgden voor een sfeervol geheel. Veel Franstalige liedjes volgden.Wij waren toch wel ernstig toe aan een goede nachtrust en kropen rond een uur of 10 in de tent. Niet iedereen was moe want het bleef nog lang onrustig. Tot 3 uur klonken de djembees alsof ze in je tent zaten. We sliepen onrustig maar het hoorde erbij.
Het ontbijt was prima geregeld, weer gezellig met de kalveren en nu ook wat koeien.

De benen voelden goed en het viel ons erg mee. Geen spierpijn alleen een lichte stijfheid. Maar na 5 minuten lopen was alles weer soepel. De weg terug was makkelijk. Gewoon de andere kant op weer terug naar de start.
Wim kwam binnen in 4uur 30, Roel en Nico in 5 uur en ik in 5 uur 50.
De cijfers, Wim werd 17de, Nico 22ste, Roel 23ste en ik 42ste. 
92 km in 2 dagen met veel hoogtemeters, een ideale training op weg naar de CCC 98 km in augustus.
Mijn hele verhaal kun je hier lezen inclusief foto`s.
Martine

 

 

13:26 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-06-09

Rennen in een leegte.

Mensen vragen me vaak waar ik zoal aan denk tijdens het hardlopen.  Dat zijn meestal mensen die geen ervaring hebben met het lopen van lange afstanden. Elke keer weer zet die vraag me aan het denken.  Waar denk ik in godsnaam aan tijdens het lopen ? Eerlijk gezegd, kan ik me het nauwelijks voor de geest halen.  Op koude dagen denk ik vast wel eens aan de kou, op warme dagen aan de hitte.  Als ik verdrietig ben wel eens aan verdiet, en als ik gelukkig ben aan geluk. 

Tijdens het rennen ren ik gewoon.  In principe loop ik in een leegte. Of misschien moet ik zeggen dat ik loop om een leegte te creëren.  Vanzelfsprekend glippen in die leefte ook af en toe spontaan gedachten binnen.  De menselijke  geest kan immers niet volledig leeg zijn.  De psyche is niet sterk en ook niet coherent genoeg om een leegte te omvatten. Toch blijven de  gedachten die tijdens het hardlopen mijn geest binnendringen ondergeschikt aan de leegte.  Ze zijn geconstrueerd op basis van leegheid,  niet op basis van inhoud. 

De gedachten die in me opkomen tijdens het hardlopen zijn te vergelijken met wolken aan de hemel.  De wolken hebben allerlei vormen en afmetingen.  Ze komen en ze gaan, maar de hemel blijft altijd de hemel.  De wolken zijn slechts gasten.  Ze kloppen aan en verdwijnen weer.  Alleen de hemel blijft waar hij is.  De hemel is iets dat bestaat en tegelijk niet bestaat.  Hij is substantieel en tegelijk ontastbaar.  We kunnen de aanwezigheid van die onmetelijke vergaarbaak slechts aanvaarden en in ons opnemen voor wat hij is.

Uit "Waarover ik praat als ik over hardlopen praat" van H. Murakimi.

15:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-06-09

De Geboren renner

De leden van de Tarahumara, een oude, mysterieuze indianenstam in Mexico, bezitten de reputatie de beste renners in de wereld te zijn : in 1993 werd een 57-jarig lid van deze stam de eerste in een 100mijls-wedstrijd, niets anders dragend dan een toga en sandalen.  Het boek "De geboren renner" gaat over  ultralopers, mensen die meer dan 100 mijl rennen, liefst op blote voeten en zonder eten en drinken.

Een kleine groep van de beste  ultralopers ter wereld maakt een avontuurlijke tocht door de canyons waar de Tarahumara wonen.  Ze  proberen erachter te komen wat het  geheim van deze  mysterieuze stam is en gaan de 50mijls wedstrijd met hen aan, waarschijnlijk één van de  bloestollenste races ooit !

Scherp en met een extreem observatievermogen vertelt Christopher McDougall het verhaal van deze stam, terwijl hij stilstaat bij het vermogen van hardlopers en bij de vraag welke elementen iemand tot een goede hardloper maken.  Hij reist naar  laboratoria van onder meer Harvard en Nike en komt vele interessante, vreemde en sportieve mensen tegen, onder wie de vrouw de onlangs het wereldrecord op de 100 mijl heeft gebroken.  Als toegift liep ze de marathon in 2 uur en 50 minuten in bikini, na 20 mijl pauzerend om een biertje in één teug op te drinken.

De geboren renner, Prometheus.

Wim

00:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-06-09

Heerlijk en "happy" kilometertjes malen...

Ik moet toegeven, het trainingsvolume in mei was absoluut niet wat het zou moeten geweest zijn in voorbereiding voor  de UTMB en ARWC. Dit door alle drukte met de voorbereidingen voor de Raid XL.   Maar na de Raid XL ben ik er  weer zorgeloos en  vol gezond enthousiasme ingevlogen.   Voorbije  week heb ik 120 km gelopen en deze week staan er ook  minstens evenveel kilometers op het  programma.  Dit  om zo goed als mogelijk klaar te staan voor de eerste grote test, namelijk La Grande Course ( 100 km). 

In juli en augustus  probeer ik, met uitzondering van een maandelijkse  rust week, deze  trend verder te zetten. Inclusief twee weekjes in de Franse Alpen.    Ik spreid dit meestal over 4 trainingsdagen waarvan ik de woensdag zowel 's morgens als 's avonds loop.   En zoals je waarschijnlijk  al gelezen hebt op onze weblog, 70 % van de trainingen zijn LSD trainngen.  Dus lekker lang en traag.  Saai ?  Absoluut niet...gewoon een kwestie van het niet saai te maken en voor voldoende afwisseling te zorgen.  Hoe dan ?  Wel,  een voorbeeldje van een loopweekje.  De maandag loop ik samen met Nico via enkele omwegen naar het zwembad waar we meetrainen met de zwemclub.  De maandag is vooral een gezellig "tetter"loopje : "wat heb je gedaan in het weekend ?  Heb je dit op tv gezien ? Weet je dat....?".   De woensdag ochtend doe ik met Nico een intervaltraining.  Door de intensiteit en het vroege uur zijn de  gesprekken hier beduidend minder dan de maandag.  's Avonds sluiten we ons aan bij een lokale loopclub "traag maar lang" waarmee we anderhalf tot twee uur lopen.  Met zo'n 10 man valt er wel altijd is te vertellen.   Donderdag avond gaat Muriel lopen met de "volley-vriendinnen" en sluit ik me achteraan aan en geniet van de "vrouwenpraat". Ideaal om los te lopen na de toch wel pittige woensdag.  Op vrijdag en/of in het weekend geniet ik ervan  om  alleen te lopen.  Me, myself and I.  Meestal probeer ik dit te combineren met een verplaatsing van of  naar één of andere  sociale verplichting, een winkel, een bezoekje,... of ga ik in een nieuwe omgeving lopen.  Als ik alleen ga lopen neem ik meestal mijn Ipod mee waar ik een nieuwe cd beluister ( de nieuwe van Eels is een echte aanrader)  of  geniet van een zelfgemaakte  playlist.  Hieronder  vind je een deel van mijn "happy running" playlist (zo heb ik ook een tripping playlist, een marathon playlist,  een tempo playlist, ...). De "happy" playlsit is ideaal om een LSD training te doen (liefst onder een heerlijk zonnetje  ergens tussen de velden en bossen).  De drang  om dan plots met je armen wijd open te lopen, diep in te ademen en te roepen "heerlijk!" is soms onweerstaanbaar.  Ik probeer meestal dergelijke trainingen niet uitgeteld en onder  schuim en zweet te bëeindigen, maar wel met dit heerlijke rustige "happy" gevoel om dit mee te dragen naar mijn volgende training (soms wel onderbroken door de dagelijkse huis- en werkverplichtingen).

Wim

12:29 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Training | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-06-09

Nooit paniekeren

snoopy2

11:30 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-06-09

Bier is beter

Als Adventure race team dat de naam van een Belgish Bier draagt kun je niet om onderzoeken heen die over bier en hardlopen gaan.
Ondertsaand onderzoek is in spanje gedaan. Laat ik nu net een 5daagse Ultratrail gaan lopen in Andalusia. Het gaat helemaal goed komen.
martine

Researchers at Granada University in Spain have come across a discovery that will undoubtedly please athletes and sports enthusiasts - a pint of beer post-workout or match is better at rehydrating the human body than water.

Professor Manuel Garzon, a member of Granada's medical faculty, made the finding after tests on 25 students over several months. Researchers believe that it is the sugars, salts, and bubbles in a beer that may help people absorb fluids more quickly.

The subjects in the study were asked to run on a treadmill at temperatures of 104F (40C) until they were close to exhaustion. Once they had reached the point of giving up, researchers measured their hydration levels, motor skills, and concentration ability.

Half of the subjects were given two half pints of Spanish lager to drink, and the other half were given just water.

Garzon said that the rehydration effection in those who were given beer was "slightly better" than those who were given only water. He also believes that the carbon dioxide in beer helps quench thirst more quickly, and that beer's carbohydrates replace calories lost during physical exertion.
The average person loses around 1 liter (33oz) of water for every hour of exercise in sweat. Rehydrating after a workout is crucial, as a lack of hydration is more likely to make one feel tired, fuzzyheaded, and suffer from headaches.

Based on the results of the study, researchers recommend moderate consumption of beer as a part of athletes' diets. "Moderate consumption" for men is 500ml per day, and for women is 250ml per day.

14:21 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Medisch | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-06-09

Trail Leader Pro Horloge

Terwijl Garmin de nieuwe versie 305/405 op de markt heeft gebracht is mijn oog meer gericht geweest op het nieuwe horloge van het voor Nederland/Belgie onbekende merk Tech4O.
In Amerika is namelijk het Trail Leader Pro horloge uit. De verhalen van hardlopers zijn erg positief en ik was dan ook erg benieuwd naar dit horloge.
Vrijdag is hij in Nederland gearriveerd en deze week mag ik hem uit gaan proberen.
Waarom is dit horloge interessant? Omdat hij alles heeft en met een gewone batterij werkt. Dus hoe lang je ook sport er zijn geen problemen met een lege accu.
Hij heeft geen gps maar ook geen footpod. Hij werkt met een accelerometer in het horloge. Deze schijnt erg precies te zijn.  Hieronder een kort overzicht wat voor functies er op de Trail Leader Pro zitten.
De prijs is 189 Euro. Bevindingen gaan volgen.

  • Highly Accurate Accelerometer-based Exercise Mode
       (speed, distance, calories, steps, pace measurement)
  • Time
  • Weather Forecast
  • Alarm
  • Chronograpg
  • Count Down Timer
  • Pacer
  • Temperature
  • Altimeter
  • Barometer
  • Digital Compass
  • 2.4GHz Heart Rate Measurement
  • PC Link Capability

12:44 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Gear | Permalink | Commentaren (2) | Tags: trail leader pro watch |  Facebook |

05-06-09

Malheur Raid XL in beeld (team 13)

Een aantal fotografen hebben prachtige foto`s gemaakt tijdens de RAID XL. Actie foto`s maar ook erg mooie foto`s van de omgeving. DJ Cloike, een trouwe lezeres van www.runtodream.nl heeft een speciale mix voor het Malheur team gemaakt die perfect past bij deze beelden. Als je dit ziet en hoort weet je waarom adventure racen zo leuk is.

23:46 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-06-09

Malheur Raid XL : foto's, uitslag, nabeschouwingen en nieuwe plannen

DSC06519
Het zit er weer op.  Alle cp's zijn weggehaald, de  uitslag is verwerkt, de foto's staan op het internet, alle  materiaal is terugbezorgd of weer opgeborgen in mijn garage tot...normaal zou ik volgend jaar zeggen. Maar na 7  edities heb ik besloten om er met pijn in het hart een punt achter te zetten.    Een race organiseren is minstens even zwaar als zelf meedoen...de nachtrust  mindert beetje per beetje  vanaf ongeveer één maand  voor de race om dan het weekend zelf  zo waar  2 nachten niet of nauwelijks te slapen.   Hoe goed je ook alles tijdig probeert voor te bereiden, de weken voor de race duiken er wel her en der  nog problemen op en moeten er  nog duizend en één kleine dingetjes gedaan worden.  Meestal nog in combinatie met een job, een gezin, zelf trainen voor de UTMB en het ARWC, allerlei sociale verplichtingen...ik ga niet beginnen klagen,  want het is natuurlijk mijn eigen keuze en de voldoening die ik er  jaarlijks uithaal is niet te overtreffen.  Ik heb het altijd  met volle overtuiging en met  heel veel plezier georganiseerd.  Ik denk dan ook dat we met deze laatste editie waardig hebben afgesloten.  Roel en mezelf hebben maanden lang de "mooiste" plekjes en paden opgezocht tijdens een tiental verkenningen, de meest uitdagende etappes in elkaar gepuzzeld en enkele leuke special tasks er tussen gegooid.  Het is altijd leuk om een parcours  in elkaar te proberen puzzelen op de flinterdunne grens van  deelnemers laten genieten en afzien. En als ik de reacties mag geloven van de deelnemers zijn we daar gelukkig in gelsaagd.  Ook organisatorisch liep  alles zo goed als gepland en dit dank zij alle vertrouwde medewerkers waar ik voorbije jaren steeds blind kon op rekenen.  Bedankt allen !
Het was ook leuk om te zien hoe het deelnemers veld gegroeid is van een Nederlands onder-onsje naar een mooie mengeling van Belgen en Nederlanders en zelfs geregeld enkele Fransen,  Engelsen, Kroaten,...  dus België heeft na 7 jaar gelukkig ook AR leren kennen en met 4 Belgische teams in de top 5  zelfs getoond dat we geen watjes zijn.  Hopelijk zijn we met  het Malheur team nu niet meer de enige Belgen  op Nederlandse, Franse en zelfs andere internationale  wedstrijden.
Iedereen die me een beetje kent weet dat ik niet kan stilzitten en het niet kan laten dingen te  organiseren ( ADHD heet  dit tegenwoordig).  Zoals de meesten al weten staat er de Malheur Bosmarathon op 6 september op het  programma en werken Roel en mezelf  ook aan een "Ultratrail du Viroinvalloise"... van de "vaste knijpers"  die jullie hebben leren kennen  voorbijee weekend blijken er  nog tientallen van te staan over een parcours van meer dan 100 km.  Dus ideaal voor een lekker lang oriëntatie loopje waarbij we niets hoeven uit te hangen.  Gewoon een avond afspreken in de Relais de Verlaine, start roepen en zien we er na een twaalftal uur het meeste cp's heeft gevonden.  Uiteraard gevolgd door heldhaftige verhalen rond de BBQ en met een Malheur in de hand.
Ik weet het...sommigen zullen de Raid XL missen...een Raid XL kunnen uitdoen stond niet slecht op je  sportieve CV.  Maar maandag lieten mijn twee  zonen  ( 6 en 7 jaar) ook hun ontgoocheling kennen.  Ze wouden toch zo graag eens mee doen met papa's race als ze  18 zouden zijn.  De AR papa's en mama's zullen dit wel herkennen.  Op mijn terugrit van Froidchapelle bleef hun ontgoocheling door mijn hoofd spoken... moet ik nu toch nog 10 edities organiseren of waarom geen Raid XL voor kids ?  Voila, een nieuw ei waar ik weer kan op gaan broeden.   De Raid XL "kids &  parents".  Vanaf de zaterdag  middag tot de zondagmiddag de kinderen samen met hun papa en/of mama een mooi AR parcourtje laten beleven met alle "echte" AR-ingrediënten" : cp's, kayakken, boogschieten, waterdoorsteekjes, MTB, oriëntatieloop, (papa)run & (kid)bike, touwen, skaten,... (uiteraard met een bivak zodat de papa's en de mama's wat kunnen "evalueren" aan de bar).  En zondag een prijsuitreiking met enkel maar winnaars tussen 1 en 14 jaar.  En ik ben ervan overtuigd dat er anderen wel een minstens even mooie en uitdagend alternatief voor de Raid XL voor de papa's en de mama's zullen organiseren...denk maar aan de overige wedstrijden van West European Raid Series,  de NAAC,  de Veluwe Classic, Outdoor Challenge, Terra Incognita, Raid du Compeignoise, AR Zeeland,...

Wim

En ja trouwens,  hier nog de  uitslag.

Master's Race general 
  
1.Salomon Nederland
2.Bergvos Ultrasport Team
3.Malheur Ultrasport Team

Belgium Championship
 
1.Bergvos Ultrasport Team
2.Malheur Ultrasport Team
3.Survival Team West Vlaanderen

Dutch Championship
 
1.Salomon Nederland
2.Team Fast
3.Team AMI Macpac & Icebreaker

Short Track

1.De Mackx
2.Die Hard
3.Dart Merrell Mixed

 

Voor de  volledige uitslag en meer foto's zie www.adventurerace.be

 

 

 

17:07 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Malheur Raid XL | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

02-06-09

Malheur Raid XL, a hell off a job!

 

                      

Als je erover nadenkt is het menselijk lichaam toch een bijzonder iets. We kunnen veel meer dan we denken of het is gemaakt om veel meer te kunnen doen dan we denken.
Zaterdagochtend startte ik (martine) samen met Christophe mijn eerste 30 uurs race. 30 uur non-stop sporten.
Het was al aangegeven, het parcours zou killing zijn, en dat was het. Het werd een slagveld onder de deelnemers. Behoorlijk wat materiaalpech door de zwaarte van het parcours (veel blubber en losse stenen op de mtb paden) en blessures en/of uitputting.
Maar laat ik bij het begin beginnen. Zaterdagmorgen om 9 uur stond ik voor het eerst op skiken. (een soort lange skates of korte ski's, dus een combi van skaten,skiën en langlaufen)
De avond ervoor kon je deelnemen aan de workshop en nu was het gaan met die dingen. Bijna 8 km rijden met heuveltjes erin. Een behoorlijk uitdaging want die dingen zijn groot en moeilijk stuurbaar. Terwijl ik rond reed was Christophe het water ingedoken om naar de andere kant van het meer te zwemmen waar ik aan zou komen. Daar aangekomen waren de rollen omgedraaid. Ik zwom het meer over en Christophe reed terug. Het beloofde een heet weekend te worden, de zon was al behoorlijk warm.
Hierna begon de race echt. Op de mtb werden we met een roadmap op pad gestuurd. Wat een etappe, 42 km met bijna 1000 hoogtemeters. Vooral de soms haast onberijdbare stukken bagger waren loodzwaar. Aangekomen bij het wisselpunt volgde er 4 km hardlopen en kwamen we via de trails bij een ruine uit waar we moesten boogschieten . We schoten 3 keer mis en werden bestraft met nog een straf oriëntatieloop van 2 km. Hierna mochten de benen even rusten en klommen we de kajak in. 18 km genieten van het mooie weer op de Viroin. Tussen de stroomversnellingen door propte ik een zak noten en gedroogd fruit naar binnen om weer een beetje in balans te komen qua koolhydraten. De weg terug moesten we hardlopend 1cp vinden om vervolgens in de `transition area` weer coördinaten in te gaan tekenen. Ondertussen was ik lang het gevoel voor tijd kwijt.
Hierna volgde er een pittige hardloop trekking met 350 hoogtemeters. Tot dan hadden we alle cp`s tot nummer 13. De omschrijving was `op een rots`. Ik geloof dat we iedere rots gezien hebben rond dat bos maar we konden hem niet vinden. Er liepen zeker 10 teams op ons in. Na meer als een uur zoeken hebben we hem uiteindelijk gevonden met als gevolg veel tijdsverlies. Na dik 3 uur moesten we de skikes weer aan voor een rondje van 7.5 km.
Nu lag de uitdaging in 2 andere dingen. Het werd donker toen wij begonnen en 15 minuten later was het donker. Al snel brak er een onderdeel van Christophe zijn skik af. Gevolg was dat hij moest rennen met skikes op de rug. Maar ook dit overleefden we zonder kleerscheuren.
De nacht was gevallen en die gingen we al fietsend in. 40 km met 1700 hoogtemeters oriënterend in een pikdonker bos. Prachtig maar zwaar. Het eerste deel was ik nog fris en hoorde ik overal de dierengeluiden in het bos. We zagen soms ogen van dieren in onze hoofdlamp. Maar rond de klok van 3 uur werd ik overvallen door enorme slaap. Ik voelde steeds mijn ogen wegdraaien en was aan het vechten tegen de slaap. Het was ook daar dat ik in een split second in slaap viel op mijn fiets en de berm in reed. Ondertussen konden we cp 20 niet vinden en nadat we 2 weilanden inclusief prikkeldraad waren overgestoken probeerden we het nog eens. Het resultaat was dat we een uur later in hetzelfde weiland stonden zonder cp 20 gevonden te hebben.
Toen zijn we verder gegaan om niet nog meer tijd te verliezen. Met het licht worden kwam ik over de slaap heen (en met wat hulp van 2 NRG`s). Toen het licht was verwisselden we de mtb voor een loop van 20 km en 750 hoogtemeters. Na het intekenen besloten we om van de 7 te halen cp`s er 3 of 4 te vinden afhankelijk van de tijd. We moesten max 9.30 bij de fietsen terug zijn. We prikten er toch nog mooi 5 en hierna gingen we verder op de mtb. 21 km en 700 hoogtemeters verder kwamen bij een special task aan.
Een Via Ferrata, een oude ruine met hoge wanden waar er spinnenweb hing van touwen en andere leuke klimdingen. Een van de 2 moest een parcours afleggen. Christophe zou klimmen en ik ging in het gras liggen naast Nico die al steeds in slaap viel. Het duurde 1 seconde en ik was weg. Een powernap van een kwartiertje deed wonderen. Het was een grappig gezicht, iedereen die even ging liggen was in 1 seconde in slaap.
Het was een prachtig gezicht om al die klimmende mensen te zien hangen aan de hoge muren.
Ivm met de tijdslimiet hadden we nog 1 uur en 6 minuten om een run and bike te doen. We kozen 2cp`s en liepen ons het ongans. Onderweg kwamen we er achter dat die ene echt te ver was en we het niet zouden halen. Dan maar 1 cp knippen ipv 2.
Teruggekomen was ik toch niet helemaal helder van geest was toen we weer op de mtb stapten. Eerst vroeg Christophe waar mijn rugzak was toen ik aan kwam lopen met mijn fiets. Oh ja, mijn rugzak. Toen ik terug kwam en op mijn fiets wilden stappen vroeg hij wat voor fiets ik nu toch had. Ik keek nog eens en had gewoon een fiets gepakt met een wit zadel. Maar bij nadere inspectie was het ook maar een klein stukje wit en vooral grijs.
We reden met een ander team de laatste 20 km en dat ging behoorlijk hard. Nog maar eens 450 hoogtemeters. Uiteindelijk kwamen we bij het meer aan en was de laatste special task in zicht.
Met een autoband en je spullen naar de finish zwemmen. Nu is mijn autoband niet erg groot en mijn fiets bijna nieuw. 1 en 1 is 2. Ik heb mijn fiets laten liggen en ben zonder over gegaan. Halverwege hing aan een boei nog een cp als toetje. Na de finish moest ik nog wel even 3 km rennen om mijn fiets op te halen maar beter dat dan geen fiets meer.
Moe maar heel voldaan kwamen Christophe en ik na een dikke 30 uur racen over de finishlijn.
Hoeveelste we nu geworden zijn weet ik eigenlijk niet. We hebben uiteindelijk 6 cp`s van de 45 laten liggen. Wel zijn de kanjers van ons Malheur team Nico en Jacqueline 3de geworden, Top!! Na een heerlijk buffet en een paar Malheur biertjes ging om 21 uur bij mij het licht uit om vo om 7 weer de ogen te openen.
Terugkijkend was het weer een enorme grensverlegging. Ik blijf het een bijzonder fenomeen vinden dat je lichaam zomaar 30 uur kan sporten. Ik merk dat ik steeds wat sterker word. Ik weet beter hoe te eten (daar is oa Herbalife voor uitgevonden) en wat ik wel en niet bij me moet hebben. Iedere race leer ik weer wat bij, dat is ook het leuke als je steeds met iemand anders raced. Binnen het Malheur team heb ik nu met alle mannen geraced. Allemaal hebben ze hun tips en tricks en daar doe ik mijn voordeel mee.
De schade na deze prachtige race is redelijk beperkt gebleven. Wat stijfheid, veel schrammen op armen en benen, blauwe plekken, schuurplekken en 5 teken. Je wordt er in ieder geval niet mooier van.
De beroemde Rohloff naaf op/en mijn mtb hebben perfect werk verricht. In al het fietsleed van de deelnemers liep de mijne gesmeerd. (er waren oa 3 derailleurs kapot)
Roel en Wim hebben een geweldige uitdagende race neergezet waar alle teams van genoten en geleden hebben. Het was weer een mooi Pinksteren!
Martine

14:10 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-05-09

Atak II broek van Axisgear

Atak II broek van Axisgear

Het Canadese sportmerk Axisgear is een merk wat gespecialiseerd is in outdoor kleding. En dan met name in adventure race kleding. Dat is een ruim begrip want dan heb je gelijk een aantal sporten zoals hardlopen en mtb-en.
Zij hebben in hun collectie een oriëntatie broek zoals het zo mooi heet. De laatste maanden heb ik deze broek onder verschillende omstandigheden aangehad.
De Atak II broek is er in 2 versies, de 3/kwart broek en de lange broek. Kleur; zwart met grijs.
Het is gemaakt van Ottoman Nylon aan de voorkant. (Het stofje wat in veel afritsbroeken zit) De binnenkant, achterkant van de knieën en het kruis is een andere stof die minuscule gaatjes heeft en wat steviger is. Dit is het grijze deel. De achterkant is een dunne ,zachte en gladde stof. De broek is zo gemaakt dat de zwakke plekken versterkt zijn en dat is slim.
Er zit een elastische band om de middel die met een clipje strakker of losser gezet kan worden. De achterkant heeft 1 kontzak met een rits. De zijkanten van de pijpen heeft een rits.
De broek is gemaakt van een ultralichte stof en is ademend. Zover hoe de broek is opgebouwd. 
Nu de praktijk. De Atak is inderdaad erg licht en zodra je hem aantrekt voelt het gelijk lekker. Het zit niet strak maar ook niet te wijd. Met de band kun je hem strakker of losser zetten met een clip in plaats van een knoop los te maken. Ik heb ermee in de regen, wind en zon gelopen/gefietst. De broek is ontzettend snel droog. Dat is echt een groot pluspunt.
In de knieen zit een extra naad zodat je wat meer bewegingsruimte hebt als je iets kruipend of klimmend moet doen.
Eigenlijk zit de broek aangenaam bij iedere sport.
Samenvattend heeft de broek vooral bij het adventure racen veel voordelen. Licht, luchtig, maar ook warm als het moet. Sterk en groot draagcomfort. Erg snel droog en makkelijk aan en uit te trekken. Zaterdag heb ik de Atak II weer aan.
Maar ook voor de hardloper en fietser is deze broek prima. Zo zal deze broek bijvoorbeeld meegaan naar de CCC 98 km ultratrail en op fietsvakantie.
Er is geen aparte dames of mannen broek.
Helaas zijn de broeken niet in Nederland te koop maar wel via internet te bestellen bij Axisgear.
Kosten Atak II pants; 99 Can Dollar (63 Euro)
Kosten Atak 3/4 pants; 64.99 Can Dollar (42 Euro)
Hier zie je de broek lang goed, en hier de 3/4.
Martine

10:41 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Gear | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-05-09

Op naar Malheur Raid XL

Terwijl Wim en Roel met hele andere dingen bezig zijn in de voorbereiding van de Malheur Raid XL proberen de anderen Malheurleden zich zo goed als kan voor te bereiden op de 30 urige race.
Wederom zullen wij met 2 mix teams deel nemen. Dit keer weer een andere samenstelling. Nico en Jacqueline zullen wel weer samen racen. Zij hebben nog iets goed te maken van verleden jaar. Daar ging het tijdens de Raid XL zo goed maar door materiaal pech eindigden zij niet waar ze hadden kunnen eindigen. Zij zinnen dus op wraak.
Ik zal samen met Christophe racen. Christophe zal na een lange tijd van blessures weer een race doen.
Met deze 2 teams zullen we pogen om het geel Malheur op het podium te krijgen. Het zal een hele klus worden want niet alleen is het veld sterk maar ook hebben Roel en Wim de wedstrijd erg zwaar gemaakt. Zoals te lezen was op deze site is het parcours killing. Maar gelukkig hebben al de deelnemers deze uitdaging.
We zullen het zien, het wordt in ieder geval een mooi pinksteren.
Martine

23:04 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Adventure race | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-05-09

Dope on a Rope = Teamwork at Its Finest

Op de site van Salomon Running vond ik onderstaand artikel.
Martine

 

TOWING: HOW AND WHEN

Dope on a Rope = Teamwork at Its Finest

 

“The day people tow me is the day I’m in a coffin!  I don’t want to be towed around lie a dog on a string!”

 

            — Kathy Lynch, Team PureNZ.com and Olympic Mountain Biker from New Zealand, in response to an inquiry about her suffering from drinking tainted water on her team’s way to a second place finish of the Discovery Channel World Championships Adventure Race in Zermatt, Swizterland, September 7, 2001.

 

It is known as towing, tethering, short roping, or whatever else the practice of having one or more team member assist another who, for one reason or another, is not as fast as the person doing the pulling.  Mechanically, it is accomplished through about a meter's length of elastic cord that can be anything from a bungee, a bike inner tube or surgical tubing that is tied or attached by way of carabineers from the tower’s waist or pack to the towee’s waist or sternum backpack strap. 

 

The practice of towing separates adventure racing from solo running and other non-team endurance sports.  With it’s umbilical-cord-like qualities, towing is a definitive characteristic adventure racing’s team sport essence.  It has also become quite prevalant at the TransRockies Run.  Yet it remains somewhat baffling to those who are not immersed in the world of adventure racing and trail runners don't quite get it right away.

 

The cliché: “A chain is only as strong as its weakest link,” echoes in the head of many an adventure racer, especially when one teammate is not faring as well as the rest of the team.  In adventure racing and team running, where the whole team must cross the finish line together, the fact that a team may only go as fast as its slowest member has the potential to haunt faster members, especially those who are unwilling to share their speed for the benefit of the whole.  That is why picking race mates is perhaps the most important aspect of both endeavors.  Even more important than choosing fast members for a relay race or being on a top-notch squad for semi-team sports like track and field, gymnastics, or wrestling, in adventure racing and team running there are no personal victories unless everyone on the team contributes to the same success.

 

Liz Caldwell and Barry Siff, authors of Adventure Racing: The Ultimate Guide and experienced adventure racers, are proponents of towing.  “In adventure racing other team members can, and often do, tow or push the other person.  This is an effective means of maintaining the team’s overall rate of progress . . .  Even the top adventure racing teams do this — sometimes right from the start of a race.” 

 

Although towing is helpful for sheer speed in shorter events like sprint adventure races, its importance is amplified in longer, expedition-style adventure races or the TransRockies Run.  In single-day races, where cummulative fatigue is less of a factor, team members are able to race at a sustained, fast pace throughout the event.  By contrast, multi-day races and the stresses they impose on the human body and mind are apt to wreak havoc on different teammates at any given time.  Towing, along with carrying an ailing member’s pack or at least redistributing some of the weight of their load and helping to keep up morale, are ways of getting through tough places and, in some cases, can be crucial to a team’s survival, much less finishing or winning.

 

And yet there is something unsettling about the practice.  From the individual “I can do it myself” perspective it smacks of cheating.  Towing conjures up images of Sandy Pittman being short roped up Mt. Everest by Neal Beidleman.  Wouldn’t it be convenient to be harnessed to Jonathan Wyatt up Mt. Washington? 

 

Is it demoralizing to be towed?  At the start of the Salomon Winter Adventure Race one racer was hooked up to her two teammates for a running leg and the scene gave cause for another team to remark that the tethered team looked like a horse-drawn sleigh.  It may look a bit odd to the inexperienced, but most weathered adventure racers appreciate that there are always times when any one member will struggle.  Knowing that you could very well be the person being yanked around on a rope inspires a great deal of humility.

 

Is towing a gender issue?  Ask Danelle Ballengee or Karen Lungren, who have towed many a male teammate in their day.  Some women who have had to haul the men on their teams around have even been heard to lament that they just “want to be the chick on the team.”  That is, they want to be towed or the one who would otherwise slow down the team’s progress.

 

Adventure racing shares many similarities with other endurance and multi-sport endeavors such as trail running, du- and triathlons.  Die-hard soloists in these related sports see adventure races and can envision themselves participating.  But they can’t quite come to grips with the towing and they certainly can’t imagine being towed.

 

That is why those interested in using towing — or runners who want a harder trail running workout or simply wish to run with a slower running partner — should consider integrating towing into their training runs.  Towing should be practiced before a race, especially by the person most likely to be towed.  Imagine running at a clip that is about 30 seconds per mile faster than you are normally capable of running, bounding down a steep stretch of sketchy, rocky singletrack with only about two feet of visible ground separating you and the person pulling you. 

 

The teammates who are more likely to be doing the towing should also consider pre-race pulling because it dramatically increases the exertion level and may strain muscle tissue.  It is not uncommon for a person doing the pulling to over tax a hamstring or adductor or to simply become exhausted early in a race.  Such strain can have devastating effects over a long course and will be especially deleterious if the runner being towed has to rely increasingly on the tow.  Practicing towing and working pulling-specific muscles will help to stave off such strains or exhaustion.

18:57 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Trailrunning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |