21-12-10

Compressiekousen, een hype of zinvol?

De hardloper met compressiekousen is ondertussen al helemaal ingeburgerd. Liep je 2 jaar geleden nog als een van de weinige met die kousen en keek iedereen je bevreemd aan. Nu val je bijna op als je ze niet aan hebt.
En dat terwijl er nog steeds niet heel veel onderzoeken verschenen zijn of het nu zinvol is of niet.
Reden voor The Running Times een artikel te wijden aan dit fenomeen.
De moeite waard om te lezen. Dat kun je hier doen.
De laatste studie die men deze zomer heeft gedaan laat zien dat er tijdens het hardlopen geen enkele aanwijzing is dat de kousen iets doen.
Deze studie heeft alleen onderzoek gedaan naar het hardlopen met de compressiekousen, niet naar herstel.
Er zijn nog wat kleine studies gedaan waar men een lichte verbetering zag tijdens het hardlopen.
Wat opvallend was in deze laatste studie is dat lopers die denken dat ze beter gaan lopen door de kousen dat ook deden.
Kortom, ook dit lijkt tussen de oren te zitten.
De studies die gedaan zijn mbt herstel zijn optimistischer. Dus de kousen aan na een inspanning. Daar is wel degelijk een verschil te zien. Het zou minder spierpijn geven en een sneller herstel.
Het hele artikel van The Running Times kun je hier lezen. Er staan veel links in naar de onderzoeken die tot zover gedaan zijn.
Persoonlijk draag ik de kousen na een grote inspanning, gewoon omdat ze comfortabel zitten.
Tijdens een loop draag ik ze eigenlijk nooit. Simpelweg omdat ik het geen gezicht vind.
Bij een blessure wil ik een uitzondering maken, of onder een lange tight.
Eerder heb ik een blog geschreven over de kousen die ik getest heb, dat kun je hier lezen.
Een blog over een onderzoek mbt compressiekousen en militairen kun je hier lezen.

21:31 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Gear, Medisch | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-06-09

Bier is beter

Als Adventure race team dat de naam van een Belgish Bier draagt kun je niet om onderzoeken heen die over bier en hardlopen gaan.
Ondertsaand onderzoek is in spanje gedaan. Laat ik nu net een 5daagse Ultratrail gaan lopen in Andalusia. Het gaat helemaal goed komen.
martine

Researchers at Granada University in Spain have come across a discovery that will undoubtedly please athletes and sports enthusiasts - a pint of beer post-workout or match is better at rehydrating the human body than water.

Professor Manuel Garzon, a member of Granada's medical faculty, made the finding after tests on 25 students over several months. Researchers believe that it is the sugars, salts, and bubbles in a beer that may help people absorb fluids more quickly.

The subjects in the study were asked to run on a treadmill at temperatures of 104F (40C) until they were close to exhaustion. Once they had reached the point of giving up, researchers measured their hydration levels, motor skills, and concentration ability.

Half of the subjects were given two half pints of Spanish lager to drink, and the other half were given just water.

Garzon said that the rehydration effection in those who were given beer was "slightly better" than those who were given only water. He also believes that the carbon dioxide in beer helps quench thirst more quickly, and that beer's carbohydrates replace calories lost during physical exertion.
The average person loses around 1 liter (33oz) of water for every hour of exercise in sweat. Rehydrating after a workout is crucial, as a lack of hydration is more likely to make one feel tired, fuzzyheaded, and suffer from headaches.

Based on the results of the study, researchers recommend moderate consumption of beer as a part of athletes' diets. "Moderate consumption" for men is 500ml per day, and for women is 250ml per day.

14:21 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Medisch | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-04-09

Een VO2Max test

1 Mei ga ik een VO2Max test doen bij de Nike Running Club. Een test die ik nog nooit gedaan heb en daarom wel leuk is om eens cijfers te zien. Verder is het wel interessant wat nu mijn maximale hartslag is omdat ik meestal in hartslagzones train. Ooit heb ik dat via een testje gemeten en kwam ik tot 190 slagen per minuut. Maar wat is nu een VO2Max test?

VO2max staat voor maximale zuurstofopname en geldt als dé maat voor conditie.
De maximale zuurstofopname vermogen bepaalt hoeveel zuurstof iemand tijdens een maximale inspanning kan benutten.
Hoe hoger dit is, hoe beter de zuurstofvoorziening naar de spieren is. Maar ook geldt, hoe hoger de O2 voorziening is hoe lager het energieverbruik zal zijn. 
Het is hierbij afhankelijk van de capaciteit van het hart om zuurstofrijk bloed naar onze spieren te pompen, maar ook van de efficiëntie van onze spieren om deze zuurstof te onttrekken en te gebruiken. De eenheid van VO2 max wordt gemeten in milliliters zuurstof per kilogram lichaamsgewicht per minuut [ml/kg/min]. Over het algemeen genomen geldt, dat hoe hoger deze waarde, des  te hoger je prestaties zullen zijn.

Een VO max Test geeft ons informatie over belangrijke inspanningsfysiologische waarden zoals de maximale zuurstofopname, het omslagpunt, de verhouding tussen koolhydraten en vetten als brandstof in de energievoorziening en maximale hartslag (HFmax). Bovendien kunnen we op basis van de testresultaten de individuele trainingszones bepalen, die je als sporter direct kan gebruiken in je trainingsprogramma.

Voor de inspanningstest meet men gewicht en de huidplooien op om het vetpercentage en de vetvrije massa te kunnen bepalen. Dit heeft namelijk invloed op de uitslag.
De test wordt op een op een loopband of fietsergometer gedaan.
Uiteraard is het voor hardlopers beter om die test ook daadwerkelijk op een hardloopband te doen.
Tijdens de test ademt de sporter door een masker dat via twee kleine kabeltjes is verbonden aan de meetapparatuur. Michel Butter zei laatst bij zijn VO2Max dat hij op Hannibal leek, en zo ziet het er ook wel uit.
Na een warming-up neemt de loopsnelheid in kleine stapjes toe, (meestal met 0.5 km p/u) tot maximale inspanning wordt bereikt.

De test geeft twee waarden voor de VO2 max: een absolute en een relatieve waarde.
De absolute waarde is de totale hoeveelheid zuurstof per liter per minuut die op het zwaarste punt van de inspanning werd geregistreerd. Deze waarde bedraagt voor vrouwen tussen de 2,5 (niet getraind) en 4,5 liter/minuut (goed getraind).
Bij mannen ligt de waarde voor ongetrainden op 3 liter/minuut en goed getrainden bereiken waarden van 6 liter/minuut en meer.
Bij de relatieve VO2 max wordt rekening gehouden met het lichaamsgewicht. Een lichtgewicht loper zal niet de absolute VO2 max van een zware loper kunnen halen. Vrouwen die niet getraind zijn hebben een relative VO2 max van 26-42 waar de getrainden waarden tot boven de 60 realiseren. (mannen als Ullrich en Armstrong zaten zelfs rond de 85)

De VO2 max kan beïnvloed worden door drie factoren: de hoogte, de leeftijd en het geslacht. De ijlere lucht op grote hoogte (>2000m) veroorzaakt een daling van 5 tot 7% van de VO2 max. De beste fysische prestaties kunnen geleverd worden rond de 30 jaar. De VO2 max vermindert met 30% wanneer een sporter de leeftijd van 65 bereikt. Na de 40 jaar daalt de VO2 max het sterkst. Toch is deze daling heel variabel en kan ze voor een groot gedeelte tegen gehouden worden door training. Intensieve training kan de VO2max tot 20% beïnvloeden.
Over het algemeen hebben vrouwen een lagere VO2 max dan mannen ( 15-30% lager).
Erfelijkheid speelt voor 20% tot 30% een rol in de VO2max en als het vetpercentage toeneemt vermindert de VO2max.

Martine

12:13 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Medisch | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-02-09

Het principe van overtraining volgens Noakes

Het boek Lore of Running  van de Zuid-Afrikaanse sportwetenschapper Tim Noakes  dateert al uit de jaren 80.
Noakes was misschien wel een van de eerste trainers die het principe overtraining begreep.
In zijn boek waar ondertussen de 4de editie van uit is staat ook een uitgebreid hoofdstuk over dit onderwerp.
De meeste lopers kennen de basis principes van overtraining wel,
- versnelde hartslag in de morgen
- versnelde hartslag bij een bepaald tempo waar het normaal lager is
- zware benen en moeite om trappen te lopen
- moeilijk herstel van zware trainingen
- spierpijn en een beurs gevoel in de benen
- gevoeliger voor infecties en ziek worden zoals de griep krijgen

Om overtraining te voorkomen pleit Noakes voor variatie, dat is de sleutel tot preventie. De adventure race trainingen zorgen voor genoeg afwisseling.
Dat kan door zware dagen en lichte dagen, door variatie in afstand ipv constant dezelfde afstand. Ook adviseert hij 1 rustdag per week en meer tapering dan de meeste van ons nu doen. De adventure race trainingen zorgen voor genoeg afwisseling.
Wat ook erg aardig in het boek is dat Noakes een simpele test hanteert voor potentiële blessures voordat ze een probleem gaan vormen. Hij noemt het de `Pinch Test`
Je prikt/drukt op bepaalde spieren en pezen en voelt of het gevoelig is. Gevoeligheid is een teken dat je op moet gaan letten.
De gebieden die hij noemt zijn je achillespezen, de pees aan de buitenkant vd knie, de patella pees en de scheenbenen. Als die gevoelig worden adviseert hij wat extra rust. De truck is om niet voorbij fase 1 te komen met je eventuele blessure.
In fase 1 begint en verdwijnt de pijn met lopen en kun je behandelen met ijs,ontstekingsremmers en eventueel strekken.
Fase 2 voel je ook tijdens het lopen, fase 3 belemmert je trainen en in fase 4 kun je niet meer hardlopen.
Zoals gezegd is het drukken op de genoemde plaatsen vooral bedoeld om niet voorbij fase 1 te komen. Dat vraagt discipline. Mijn ervaring is dat vooral de harde leerschool mij geleerd heeft om te doen wat Noakes beschrijft. 1 keer veel te ver gaan en in fase 4 belanden heeft mij een hoop geleerd. Maar de pinch test van Noakes doe ik wel iedere week even.
Gelukkig ben ik niet overtraind of heb ik opkomende blessures en dat wil ik vooral zo houden.
Het boek van Noakes is een pil maar wel een waar je veel van kan leren.
Martine

13:12 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Medisch | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-06-08

Huidkanker en duursport

Training for the marathon puts runners at risk for malignant melanoma and other skin cancers, according to researchers here.
Dit was de intro betreffende een onderzoek uitgevoerd door een Oostenrijks Research Team, een groep dermatologen op een medische universiteit in Graz. Doordat men daar 8 ultra lopers gedurende 10 jaar met kwaadaardige huidkanker hadden behandeld was hun interesse gewekt. Een aantal van de dermatologen zijn ook fanatieke hardlopers en daarom wilde men graag dit onderzoek uitvoeren omdat dit toch zorgelijk was.
Men heeft 210 marathon lopers en 210 niet lopers uitgezocht voor de studie. Beide groepen waren gelijk qua leeftijd en geslacht. Overigens allemaal blank.
Deze 420 mensen zijn gescreend door de dermatologen en bij de marathon lopers moesten er 24 lopers voor een chirurgische ingreep ivm huidkanker. Bij de niet lopers moesten er 14 behandeld worden. Het hoogste percentage verwijzingen, 19 procent, waren de marathon lopers met de hoogste km week omvang. (meer als 70 km per week).
Navraag bij de lopers leert dat 96,7 % een korte broek draagt, 87,6% een shirt, 11% een singlet. 56,2% gebruikt regelmatig zonnebrand crème, 41,9 % soms en 1,9 % nooit.
Dat betekent dat bij zon de huid een langere periode bloot gesteld wordt aan ultraviolet straling en dus een hogere kans op huidkanker. De dermatologen adviseren dan ook om het liefst te trainen bij een lagere uv blootstelling, adequate kleding te dragen en vooral om zonnebrand creme te gebruiken. In het artikel wordt nog gesugereerd dat ook de afgenomen weerstand een rol zou kunnen spelen, bv bij veel training. Maar dit is een speculatie en is niet wetenschappelijk bewezen.
Als ik naar mezelf kijk moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat ik nooit zonnebrand creme gebruikte als ik ging sporten. Tot een paar jaar geleden een vriendin (ook marathon loopster) een melanoom op haar kuit had. Alles is goed afgelopen maar ben sindsdien wel bewuster geworden van de gevaren van de zon en dus meer gaan smeren.
Martine

14:15 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Medisch | Permalink | Commentaren (0) | Tags: huidkanker en duursport |  Facebook |

18-04-08

Slapen of sleepmonsters ?

imagesWhen I woke up this morning, my girlfriend asked me "Did you sleep good ?", I said "no, I made a few mistakes" (Steven Wright)

Een nachtje niet slapen, iedereen heeft dit wel al eens gedaan naar aanleidign van een feestje, een nachtje studeren of één of andere sportieve uitdaging.  Maar het WK adventure racen en de voorbereidende wedstrijden duren al snel 3 tot 6 dagen...wordt er dan niet geslapen ?  Door niet te slapen denk je uiteraard om tijd en afstand te winnen ten opzichte van andere  teams. Voor 1 tot 2 daagse wedstrijden is dit mogelijk, maar de waarheid is dat niet slapen je fysieke en mentale processen sterk vertragen waardoor het moeilijker wordt om belsissingen te nemen en om effectief te  vorderen.  Na 48 uur niet te slapen krijgen de meeste personen plotse slaapaanvallen op de meest onmogelijke momenten.  Ik heb al verschillende keren meegemaakt dat een racer tijdens het fietsen plotseling in slaap valt met alle gevolgen vandien.    Na 72 uren zonder slaap wordt het onmogelijk om effectief te vorderen en rationele beslissingen te nemen, en meer  dan 100 uren zonder slaap schijnt schadelijk te zijn voor onze hersenen.   Dus hoe lossen we dit dan op om toch nog veilig, gezond  en zo snel mogelijk aan de aankomst te komen van meerdaagse races ?

Een beetje theorie eerst. Onze slaap bestaat uit een vier-  tot zestal cyclussen gespreid over 6 tot 8 uur. Iedere cyclus bestaat uit een Rapid Eye Movement (REM) periode en Slow Wave Sleep (SWS) periode.  Tijdens de eerste fasen dromen we  vooral en tijdens de  twee fase herstelt ons lichaam  en slaat het energie voorraden op.  Op een race heb je uiteraard de mogelijkheid niet om 6 uur te slapen maar als regel zou je toch minstens één cyclus per nacht moeten doorlopen.  In elk geval zal ons lichaam al het nodige doen om deze 2 fases  (verschillende keren) te doorlopen, zelfs zijn we wakker.  En zo ervaar  je de beruchte sleepmonsters tijdens de "wakkere REM" periode...dromen terwijl je wakker bent met als gevolg dat een struik in bloei plots verandert in een mooie jonge dame of een vuilbak langs de weg plots een overstekend kind wordt.

In praktijk kunnen heel wat topteams een  race van 2 nachten overbruggen zonder  te slapen met uitzondering van enklele  power-naps van 5 tot 10 minuten...meestal val je wel na enkele seconden in slaap na 24 uur racen.    De verloren tijd van deze power naps wegen niet op ten opzichte van de mentale en fysieke winst hiervan.  In races van 3 tot 5 dagen dien je minstens 1 uur te slapen per nacht en voor nog langere races moet je al snel een 2 tot 4 uur slapen per nacht voorzien.    Een mooi voorbeeld van slaaptacktiek was te zien tijdens de Eco-Challenge in 2001.  De Kiwi's uit Nieuw Zeeland  hadden een mooie voorsprong van 8 uur na drie dagen zonder  slaap ten opzichte van het tweede team die reeds  3 uur had geslapen.  De vierde dag gingen de Kiwi's niet meer  vooruit en wonnen hun concurrenten met 21 minuten.

Ik  ga in elk geval de volgende 2 nachten mijn 6 cyclussen doorlopen om fris aan de start te staan van de Bouillonnante samen met Nico.   En ik hoop voor Roel hetzelfde want hij wilt zondag een mooie tijd neerzetten op de marathon van Antwerpen.

Wim

17:40 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Medisch | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-04-08

Voeten (2)

In een vorig bericht schreef ik hoe je blaren kunt vermijden tijdens eens wedstrijd. Maar nog belangrijker is om je voeten op voorhand te verzorgen.  Een dikke maand op voorhand  doe ik eerst alle mogelijke eelt van mijn voeten, want eelt duidt uiteraard op wrijvingspunten. Dit doe ik aan de hand van een eeltmesje en een schuursteen.

Vanaf dan wrijf ik mijn voeten dagelijks in  om mijn huid  gladder en stugger te maken.  Je kan kamferspiritus gebuiken of  een vettig zalfje zoals uiercrème of karitéboter.  Laatste 2  hebben eveneens het kenmerk dat ze vocht tegenhouden.  En het  inwrijven hiervan met  je handen zorgt er eveneens voor dat ook je handen worden verzorgd gezien blaren op de handen tijdens het kayakken ook  geregeld voorkomen.   Zelf ben ik een grote voorstander van karitéboter...na een maand  waren mijn voeten net een gladde maar stugge lap leer...en heb ik zonder enige blaren de Terra Incognita in Kroatië succesvol beëindigd...en zij die deze race kennen weten dat deze race één van de meest uitdagende races is voor jou voeten....zie filmpje 

 De karitié boter (liefst zo geconcentreerd mogelijk)  wrijf ik ’s avonds op mijn voeten en ‘s morgens wrijf ik mijn voeten in met citroensap om deze  overdag  zo veel mogelijk te laten uitdrogen.  De dagen voor de wedstrijd vermijd ik zeep en warm water omdat  deze de huid verzachten.     Een ander alternatief zijn de  voetverzorgingsprodukten van Akileine waaronder NOK  om wrijving te voorkomen.  Dit zalfje bestaat hoofdzakelijk ook uit karitéboter en enkele zuren.  Zelf gebruik ik dit produkt  voor  de  kortere wedstrijden, waarbij ik mijn voeten een half uurtje op voorhand  inwrijf en eveneens ook voor  mijn lies en tepels  (lopen, vooral bij  regenweer) en mijn achterste tijdens het fietsen.

00:15 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Medisch | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-04-08

Voeten (1)

ADVENTURE RACE SLOVENIA 2004 (307)
Een adventure race  succesvol eindigen hangt af van verschillende  parameters.  De belangrijkste zijn zeker  je conditie, mentale weerbaarheid en je technische vaardigheden (oriëntatie, hindernissen, mtb,...).   Maar een andere belangrijke factor zijn de voeten.  Meestal wordt hier op voorhand weinig belang aan besteed  maar vaak zijn blaren  en oververhitte voeten de oorzaak dat een mooie hiking omgetoverd wordt tot één grote helletocht,  en zelfs tot opgave. Daarom zijn voetverzorging en  de gepaste schoenen heel belangrijk om blaren te vermijden.
 Hieronder vind je enkele algemene tips en ervaringen, maar uiteraard bestaat de gouden tip  niet want je ziet altijd en overal  wel racers sukkelen met blaren en oververhitte  voeten, zelfs bij de toppers en meest ervaren atleten. Laat ons beginnen met de  oorzaak : blaren zijn het gevolg van warmte veroorzaakt door wrijving  van de huid met  je schoenen. Natte of vochtige voeten maken je huid daarbij nog zachter en gevoeliger, en dus vatbaarder voor blaren.  M.a.w.  als je vochtigheid, wrijving en warmte kunt vermijden kun je blarenen oververhitte voeten vermijden...eenvoudig gezegd vooral als je weet dat je als adventure racer geregeld door beekjes moet lopen of racet in één of ander zuiders land waar het gemakkelijk tot meer dan 30° C kan oplopen...  Maar om  het toch zo veel mogelijk te vermijden doe ik volgende tijdens de race : -          Ik draag goed ventilerende schoenen (er volgen wel nog berichtjes specifiek over AR en trailschoenen)-          persoonlijk vermijd ik waterdichte schoenen, want wat heb je aan schoenen die waterdicht zijn als je tot aan je kniën in het water staat en daarna het water niet meer  uit je schoenen kan omdat ze waterdicht zijn....

-          ik heb steeds een paar  reserve schoenen mee in mijn gearbox, best van een ander  merk, gezien ieder type schoen de mogelijke wrijvingspunten op andere plaatsen heeft, zelfs is het maar enkele millimeters...En een paar sandalen kunnen ook dienst  als uiterste oplossing.

-          deze reserve schoenen zijn meestal  een half maatje groter omdat je voeten na  meer dan 24 uur racen  er beginnen uit te zien als olifantenpoten

-          stof, zand,... in je schoenen kun je vermijden door  guetres.  Deze vind je voor minder dan 25 EUR in Decahtlon of bij www.raidlight.com


v6ACC004_L_2
-          wrijving tussen je tenen  vermijd ik door het  dragen van teenkousen, zie ook www.raidlight.com of www.injinji.com-          om mijn voeten zo droog mogelijk te houden  schud ik op ieder wisselpunt een flinke portie taklpoeder in mijn schoenen-          zodra ik  een wrijvingspunt voel leg ik er onmiddellijk Compeed op.  Om te vermijden dat de Compeed in mijn dure Injinji sokken blijft  kleven doe ik er meestal nog een stuk sporttape bovenop-          Deze tape helpt eveneens om te vemrijden dat  de Compeed al na enkele uren begint af  te rollen-          Om de Compeed zo goed mogelijk op je huid te kleven en te houden weet iedereen wel dat je deze met je handen gedurende enkele minuten moet aandrukken, door de ontstane warmte smelt de lijm beter aan de randen. Maar nog beter is om  de randen   te verwarmen aan de  hand van een aansteker.   Dit zijn enkele tijdens om toe te passen tijdens de wedstrijd, maar belangrijker nog is om jou voeten op voorhand te verzorgen.  Hierover lees je meer  in een volgend bericht.

00:00 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Medisch | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-03-08

Placebo effect van pijnstillers

Hardlopers en Adventure Racers gebruiken regelmatig pijnstillers. Ik ken aardig wat sporters die voor of tijdens de marathon of ultraloop een Ibuprofen of Paracetamol innemen.
Woensdag wordt er een onderzoek in The Journal of the American Medical Association gepubliceerd over dit fenomeen.
Men heeft nl gezien dat een placebo van 2.50 dollar beter werkt dan een placebo die 10 cent kost. Een hogere prijs kan de impressie wekken dat een medicijn helpt net als een placebo pijn kan verminderen.

De onderzoekers hebben 82 mannen en vrouwen elektrische schokken aan hun pols gegeven. Vervolgens moesten ze de schaal van pijn aangeven voor en na de pil inname. Aan de helft van de deelnemers liet men lezen dat de nieuwe pijnstiller 2.50 dollar per dosis was. De andere helft kreeg te horen dat de pil 10 cent had gekost. Niet wetende dat beide pillen een placebo was.
De pillen hadden een sterk placebo effect in beide groepen. Maar 85 % van degene die de dure pillen hadden gebruikt hadden zeer duidelijke pijnklachten vermindering in vergelijking met de 61 % van de gebruikers van de goedkope pillen. De onderzoekers corrigeerde voor ieder persoon de individuele pijnlevel tolerantie.
Een van de onderzoekers beschreef dat het allemaal over verwachting gaat. Als je denkt dat het helpt, helpt het. Als je het met korting krijgt en er aan twijfelt dan reageert je lichaam dus anders. Eerdere studies hebben ook al aangetoond dat de pil maat en kleur invloed heeft op de werking. In een van die studies zag men dat mensen rode en zwarte pillen als de sterkste aanwezen en de witte als de zwakste.

Afgelopen week vertelde Steve Runner in zijn podcast dat hij Ibuprofen in zijn zak had toen hij begon aan zijn duurloop. Hij heeft namelijk last van zijn achillespees en wil geen pijnstillers innemen tijdens het lopen. De Ibuprofen had hij bij zich voor een noodgeval. Als de pijn zo heftig werd en hij niet meer kon lopen, kon hij terugvallen op de pijnstiller. Het grappige is dat de Ibrufen natuurlijk helemaal niet zo snel werkt en de werking is zeker al een stuk minder snel als je niets in je maag hebt. Pas na een half uur a 1 uur merk je de pijnstillende werking. Eigenlijk geldt dit voor de meeste pijnstillers, zoals Paracetamol, Naproxen en Diclofenac. Maar het gevoel dat we iets bij ons hebben en het in kunnen nemen is voor de geest al zo goed dat de pijn vergeten wordt.
Waarschijnlijk zou men vele van ons tijdens de wedstrijd ook een placebo kunnen geven en heeft het dezelfde werking. Als we dan ook nog weten dat de pil 2.50 kostte dan komt het helemaal goed en lopen we een toptijd.

“Running is a mental sport … and we’re all insane!”
- Anonymous

Martine 

19:18 Gepost door Belgium Adventure Race Team in Medisch | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |